sentence1: Liczba wyświetleń: 1037
  
  W stylu amerykańskich demokratów najczęściej wykorzystanym motywem zamieszek jest brutalność policji wobec kolorowej ludności, czyli Afroamerykanów. W sobotnich serwisach informacyjnych dominowało doniesienie o zamieszkach jakie objęły Stany Zjednoczone po interwencji policji, w wyniku której zmarł człowiek.
  
  Zamieszczony w internecie film pokazuje leżącego na ziemi skutego kajdankami człowieka (George Floyd) powtarzającego rozpaczliwie słowa „duszę się, duszę się”. Obezwładniający go policjant kolanem uciska szyję leżącego. W pobliżu są świadkowie, filmujący, inni oficerowie i choć scena trwa kilka minut, nikt nie powstrzymuje policjanta by zapobiec nieszczęściu. Zdaniem emerytowanego policjanta utrwalane latami nadużycia władzy skutkują taką właśnie postawą.
  
  Rozmiary kryzysu gospodarczego i wprowadzonych restrykcji sanitarnych dają wystarczająco wybuchową mieszankę, w której pozornie odosobnione zdarzenie podchwycone medialnie może przeistoczyć najlepiej zorganizowane państwo z najbardziej pewnymi siebie obywatelami w pochodnię, jeśli taka jest intencja polityków. Dla nich wojna domowa jest najlepszą redukcją problemów. Media nadały bieg wydarzeniu opisując je jako rasistowskie, co skierowało oburzenie przeciwko policji i białym mieszkańcom państwa tygla.
  
  Mieszkańcy największych ośrodków jak Los Angeles, Denver, Phoenix, Minneapolis, Baltimore ogarnięci wściekłością demolują, podpalają i plądrują centra miast od wschodniego po zachodnie wybrzeże. Obserwowane pół roku wcześniej zachowania protestujących w Hong Kongu powielane są dziś w Ameryce. Niszczone jest mienie, atakowani są policjanci, a wszystko pod hasłem wolności i sprawiedliwości.
  
  Póki zamieszki ogarniały Hong Kong, rząd amerykański odnosił się do ich uczestników jako wojowników o wolność i demokrację, ale podobne zdarzenia na rodzimym gruncie, to już tylko bandy zbirów i podpalaczy, co zakomunikował tweetem Biały Dom. O ile chińskie władze ograniczyły się do interwencji policji, to Biały Dom zapowiada, że do stłumienia zamieszek mogą okazać się nieodzowne jednostki wojska. Odrobina wyobraźni wystarczy, by świat skomentował uliczne zamieszki w amerykańskich miastach pacyfikowane przez wojsko, albo przyjął jako wzorzec.
  
  Podczas akcji policji dodatkowym akcentem skali nadużycia kompetencji władzy jest scenka aresztowania reportera CNN bez jakichkolwiek wyjaśnień mimo, że jedynie rejestrował zdarzenie. Co przesądza, że jeden protest zasługuje na miano patriotycznego, zaś inny jest uliczną burdą? Jaką wagę ma głos obywatelski w porównaniu z gniewem obywatelskim. Politycy, bo to oni podejmują decyzje i wydają rozkazy w przeświadczeniu, że nie ponoszą odpowiedzialności relatywizują oceny podporządkowując je własnym celom. Efekt jest taki, że młody człowiek nie żyje, policjant został aresztowany pod zarzutem morderstwa.
  
  Media mają o czym pisać, a wściekłość popycha jednych do odwetu i porachunków, gdy inni wystraszeni czekają końca.
  
  Opracowanie: Jola
  
  Na podstawie: YouTube.com
sentence2: W Minneapolis z rąk białego policjanta zginął czarnoskóry George Floyd. Trwają burzliwe zamieszki, szerzące się na cały kraj. Afroamerykanie mówią o linczu.
  
  To never-ending story, historia, która zdarza się w USA co jakiś czas. To właśnie stanowi najważniejszy problem: dlaczego coś, co tak bardzo nie przynosi chluby Ameryce, uporczywie powraca? W Minneapolis w stanie Minnesota z rąk białego policjanta zginął podczas aresztowania 45-letni czarnoskóry George Floyd. Od wtorku w mieście trwają burzliwe zamieszki, szerzące się na cały kraj. Afroamerykanie mówią o linczu.
  
  Stan wyjątkowy w Minneapolis
  
  Policję wezwano w poniedziałek wieczorem, kiedy w miejscowej jadłodajni doszło do kłótni przy płaceniu rachunku. Floyd został aresztowany jako podejrzany o legitymowanie się, według niepotwierdzonych doniesień, fałszywym czekiem lub dowodem tożsamości. Funkcjonariusze powalili go na ziemię, jeden z nich uklęknął na jego szyi. Mężczyzna zaczął się dusić, błagał o litość, ale bez skutku – policjant nadal go przygniatał. Po kilku minutach Floyd nie żył. Policja twierdzi, że stawiał opór, ale przeczy temu nagranie wideo opublikowane przez telewizję CBS News.
  
  Funkcjonariusze aresztujący Floyda, w tym Derek Chauvin, który udusił go kolanem, zostali zwolnieni, a władze przeprosiły rodzinę ofiary. W Minneapolis zaczęły się jednak pokojowe protesty. Po paru dniach wybuchły rozruchy – zaatakowano posterunek policji, plądrowane są sklepy, płoną samochody. Podpalono m.in. stawiany właśnie dom z tanimi mieszkaniami. Zginął jeden z czarnych uczestników zamieszek, zastrzelony przez właściciela napadniętego sklepu. Rozruchy przeniosły się do sąsiedniego, bliźniaczego miasta St. Paul. Burmistrz Minneapolis wprowadził stan wyjątkowy i wezwał na pomoc stanową gwardię narodową. Odezwał się Donald Trump, określając demonstrantów „zbirami” i grożąc użyciem broni. „Tam, gdzie jest plądrowanie, tam jest strzelanie” – zatweetował.
  
  Czytaj też: Richard Spencer, nowa twarz rasizmu
  
  Policjanci brutalni i bezkarni
  
  Protesty rozgorzały w innych miastach – Los Angeles, Nowym Jorku, Denver, Columbus w stanie Ohio. Afroamerykanie wszędzie mają podobne tragiczne doświadczenia. Przypomina się zabójstwo Michaela Browna w Ferguson w stanie Missouri w 2014 r., Freddie′go Greya w Baltimore w 2015, Keitha Lamonta Scotta w Charlotte rok później. I wielu innych, nieuzbrojonych albo zupełnie niewinnych Afroamerykanów, zabitych tylko dlatego, że białym funkcjonariuszom wydawali się groźni, podejrzani o rozmaite wyimaginowane przestępstwa. Scenariusz się powtarzał – po zabójstwie pokojowe demonstracje, potem uliczne burdy z atakowaniem lokali publicznych, podpalaniem samochodów i plądrowaniem sklepów. Czarni niszczą mienie we własnych dzielnicach. Ich destrukcyjne działania dają pretekst władzom do tłumienia protestów.
  
  Afroamerykanie są zdesperowani, bo w sprawie brutalności policji od lat nic się nie zmienia – mimo oczywistych dowodów, że funkcjonariusze nadużywają siły bez uzasadnienia. Remedium na to miały być m.in. kamery wideo na radiowozach. Była taka również fatalnego dnia w Minneapolis, zamontowana na samochodzie patrolu, który aresztował George′a Floyda. Ale policjanci albo o tym zapominają, albo – co bardziej prawdopodobne – wcale się tym nie przejmują. Czują się bowiem bezkarni. Jak pokazują poprzednie tragiczne incydenty, grozi im najczęściej tylko utrata pracy. Rzadko zdarza się odpowiedzialność karna. Amerykański system sprawiedliwości chroni, niestety, brutalnych policjantów – najpewniej w przekonaniu, że jeśli będzie się ich surowo karać za nadużywanie siły albo używanie broni, staną się zbyt pasywni wobec podejrzanych o naruszanie prawa. A na ulicach zacznie się szerzyć anarchia.
  
  Czytaj też: Reżyser Spike Lee o rasizmie w USA
  
  Największy problem: rasizm
  
  Rzecz w tym, że ogromna część Amerykanów – jaka dokładnie, trudno to ustalić – postrzega swoich czarnoskórych rodaków jako potencjalnych przestępców, bardziej niż biali skłonnych do użycia przemocy. Wygląda na to, że przekonanie to podziela większość policjantów. Uprzedzenia są wciąż żywe. Podsyca je społeczny podział Ameryki, wtórna segregacja terytorialna: większość Afroamerykanów mieszka w osobnych dzielnicach, z reguły biedniejszych i obciążonych bagażem patologii społecznych. Przyczyny tej sytuacji są ekonomiczne, ale dyskryminacja rasowa – ukryta, bo jawna jest zabroniona – przyczynia się do utrwalania tego podziału, dodatkowo hamując awans etniczno-rasowych gett.
  
  W 1835 r. Alexis de Tocqueville pisał w „Demokracji w Ameryce”, że Stany Zjednoczone czeka wielka przyszłość, będą najpotężniejszym obok Rosji krajem na świecie. Ale ostrzegł, że jego największym problemem pozostaje rasizm. Po 185 latach – jak powiedział po zabójstwie w Minneapolis wnikliwy komentator społeczny wydarzeń w USA David Brooks – słowa te nie straciły wcale aktualności.
  
  Czytaj też: Niespełnione marzenie Martina Luthera Kinga