ریدمان (د) (اِمص .) 1 - ریدن . 2 - مدفوع . 3 - (عا.) انجام کاری یا گفتن چیزی از روی ناشی گری که باعث خرابی شود


ریدمان کردن ( ریدمان کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) کاری را از روی ناشی گری خراب کردن


ریدن (دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - مدفوع کردن، تخلیة شکم کردن . 2 - کنایه از: خرابکاری کردن، کثافت کاری کردن


ریده (د یا دَ) (اِمف .) تخلیة شکم کرده، مدفوع کرده


ریدک (رِ دَ) [ په . ] (اِ.) 1 - پسر جوان امرد، بی ریش . 2 - غلامی که در دربار شاهان و بزرگان به خدمت مشغول بودند


ریز (ص .) خرد، کوچک


ریز (اِ.) کام، آرزو


ریزبار (ص فا. اِ.) 1 - ابری که باران ریز فرو ریزد. 2 - باران تند دارای قطرات ریز


ریزبین (اِ.) میکروسکوپ


ریزه (ز) (ص . اِ.) ریز


ریزه کاری (ز)(حامص .) ظریف کاری، دقیق - کاری


ریزوم (زُ) [ فر. ] (اِ.) ساقة زیرزمینی بعضی از گیاهان


ریس 1 - (اِ.) نخ تابیده . 2 - (ص فا.) در ترکیب به معنی «ریسنده » آید: پشم ریس، نخ ریس


ریس (رِ) (اِ.) = ریش : شوربای غلیظی که بر بای شله پلو و کشک و امثال آن ریزند


ریستن (تَ) (مص ل .) گریه کردن


ریستن ( ریستن .) (مص ل .) ریدن


ریسمان (اِ.) رشته، طناب


ریسه (س ) (اِمص .) 1 - تار، رشته . 2 - پشت سر هم قرار گرفتن


ریسه رفتن ( ریسه . رَ تَ) (مص ل .) (عا.) از حال رفتن به سبب خنده بسیار


ریسه داران ( ریسه داران .)(اِ.)گیاهانی که از سلول های ساده تشکیل شده فاقد ریشه و برگ و ساقه می باشند


ریسه شدن ( ریسه شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) پشت سر هم قرار گرفتن


ریسوگراف (سُ گِ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دستگاه تکثیر معمولاً انبوه که از روی یک نسخة اصلی بر روی کاغذ مخصوص تهیه می شود


ریسک [ فر. ] (اِ.) خطر، احتمال خطر


ریسی (اِمر.) نوعی انگور


ریسیدن (دَ) (مص ل .) رشتن


ریسیور (وِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه تبدیل کنندة فرکانس در مجموعة دریافت کنندة تصاویر ماهواره ای


ریش [ په . ] (اِ.) 1 - موهای صورت مردان . 2 - موی بلندی که بر چانه و زیر چانه برخی جانوران می روید. ؛ ریش گرو گذاشتن (کن .) تعهد اخلاقی سپردن . ؛ ریش و قیچی را به دست کسی دادن (کن .) در کاری به کسی اختیار کامل دادن . ؛ به ریش کسی خندیدن (کن .) او را مسخره کردن


ریش [ په . ] (اِ.) جراحت، زخم


ریش بابا (اِمر.) نوعی انگور با دانه های درشت و دراز


ریش تراش (تَ) (اِمر.) اسباب معمولاً برقی برای تراشیدن موی صورت


ریش ریش (ص مر.) پاره پاره، چاک چاک


ریش سفید (س ) (ص مر.) مرد سالخورده دارای تجربه و آگاهی


ریش و پشم (شُ پَ) (اِمر.) موی معمولاً بلند و انبوه سر و صورت


ریشاریش (ق مر.) جنگ تن به تن


ریشخند (خَ) (اِمص .) استهزا


ریشمال (ص مر.) بی حمیت


ریشمالی (حامص .) بی حمیتی


ریشه (ش ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عضو اصلی گیاه که زیر زمین قرار دارد و آب و مواد لازم را به گیاه می رساند. 2 - اصل هر چیز. ؛ ریشه کسی را خشکاندن کنایه از: آن را یکسره از میان بردن


ریشه کن کردن ( ریشه کن کردن . کَ. کَ دَ) (مص م .) از بین بردن، نابود کردن


ریشه یابی ( ریشه یابی .) (حامص .) پیدا کردن منشأ و علت اصلی امری


ریشو (ص مر.) مردی که ریش دارد


ریشیدن (دَ) (مص ل .) زخم شدن


ریشیدن ( ریشیدن .) (مص ل .) ریشه ریشه کردن


ریع (رَیا رِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نمو کردن . 2 - (اِمص .) افزونی


ریع کردن (رَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) زیاد شدن غله


ریعان (رَ یَ) [ ع . ] (اِ.) اول هر چیز و بهترین آن


ریغ (اِ.) کینه، نفرت


ریغ (اِ.) دامن کوه، صحرا


ریغ (اِ.) = ریق : (عا.) مدفوع، گه . ؛ ریغ ش در آمدن ریغ کنایه از: ضعیف و ناتوان گردیدن . ؛ ریغ رحمت را سر کشیدن : کنایه از: مردن، فوت کردن


ریغماسی (ص .) آدم ضعیف و لاغر


ریغو (ص .) (عا.) 1 - کسی که اسهال دارد و نمی تواند خود را کنترل کند. 2 - کنایه از: آدم ضعیف


ریق (رِ) [ ع . ] (ق .) ناشتا


ریل (رَ یا رِ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از تیرهای آهنی که در مسیر راه آهن روی زمین کار گذارند تا واگن از روی آن حرکت کند


ریلکس (لَ) [ انگ . ] (ص .) آرام و بدون دغدغه


ریم (رِ) [ په . ] (اِ.) چرک، عفونت


ریم آهن ( ریم آهن . هَ) (اِمر.) آن چه که از آهن پس از ذوب در کوره باقی می ماند یا به هنگام پتک زدن از آن فرو می ریزد


ریم آهنگ ( ریم آهنگ . هَ) (اِمر.) آن چه که با آن چرک چیزی را پاک کنند


ریمازه (ز) (اِ.) جامه


ریمل (مِ) [ فر. ] (اِ.) نام تجاری ماده ای که با آن مژه ها را آرایش می کنند


ریمن (مَ) (ص .) حیله گر


ریمن (مِ) (ص نسب .) چرک آلود


ریمه (مِ) (اِ.) چرک کنج چشم و میان مژگان


ریمیا [ معر. ] (اِ.) یکی از علوم خفیه و از علوم خمسة محتجبه قدما است ؛ علم شعبده


رین (رَ یا رِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) چرک، ریم . 2 - زنگ . 3 - حجابی است بر دل که کشف آن جز به ایمان نبود و آن حجاب کفر و ضلالت است . 3 - (مص ل .) غالب شدن گناه بر دل


رینگ [ فر. ] (اِ.) 1 - میدان مسابقه مشت زنی که گرداگرد آن را طناب کشیده اند. 2 - حلقة چدنی که پیستون را روی سیلندر نگه می دارد و از ورود گاز به داخل کارتل یا روغن به داخل محفظة سیلندر جلوگیری می کند. 3 - حلقة فلزی چرخ خودرو که تایر روی آن نصب می شود


ریه (یِ) [ ع . رئة ] (اِ.) شُش


ریو [ هن د . ] (اِ.) مکر، حیله


ریواس (اِ.) گیاهی است با ساقة سفید و برگ های بزرگ و پهن، مزة ترش دارد و دارای مقدار زیادی ویتامین C می باشد


ریواندر (د) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی برای عقب بردن نوار ویدئویی، برگردان . (فره )


ریونجو (وَ) (اِ.) = رونجو. رونجه : موریانه . دیوک . ارضه


ریوند (وَ) (اِ.) نک ریواس


ریوه (وِ) (اِ.) 1 - پشته، گریوه . 2 - مکر، حیله


ریوی (یَ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به ریه


ریپ زدن (زَ دَ) (مص ل .) با حرکت های مقطع و نامتوازن کار کردن یا پیش رفتن


ریچار (اِ.) 1 - مربا. 2 - هر خوراکی که از چند چیز سازند


ریچال (اِ.) = لیچار. لیچال : سخنان بیهوده و نامربوط


ریچال بافتن ( ریچال بافتن . تَ) (مص ل .) (عا.) سخن بیهوده گفتن


ریژ (اِ.) زمین پشته پشته


ریژ (اِ.) کام، آرزو، هوس


ریکا (اِ.) 1 - پسر. 2 - محبوب و معشوق


ریگ (اِ.) سنگریزه، شن . ؛ ریگ در روغن کردن 1 - کار باطل کردن . 2 - چیزی یا کاری را خراب کردن . ؛ ریگ توی کفش داشتن کنایه از: دنبال غرض خاصی بودن، نقشة مخفیانه ای داشتن


ریگزار (اِمر.) زمین پر از ریگ


ز (حر.) سیزدهمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد 7 می باشد


زئولوژی (زُ ئُ لُ) [ فر. ] (اِمر.) حیوان شناسی، جانورشناسی


زائو (ص فا.) (عا.) زن تازه زایمان کرده


زابرا (ب) (ص .) = زابه راه . زاو را: 1 - گرفتار، دچار دردسر، درمانده . 2 - آواره . 3 - سرگردان، معطل


زابغر (غ ) (اِ.) آن باشد که کسی دهان خود پر باد کند و دیگری چنان دستی بر آن زند که باد از دهان وی با صدا بجهد. زابگیر و زبغر و زبگر نیز گویند


زابل (بُ) (اِ.) 1 - گوشه ای است از موسیقی (در سه گاه، چهارگاه ). 2 - نام شهری در استان سیستان و بلوچستان


زاج [ په . ] (ص .) زائو


زاج [ معر. ] (اِ.) معرب زاگ ؛ جسمی است معدنی و بلوری شکل به رنگ های سفید، کبود، سبز، سیاه، که مزة آن شیرین و قابض است و معمولاً در آب حل می شود


زاج سور (اِمر.)جشنی که به هنگام حمام رفتن زن تازه زایمان کرده برپا می کنند


زاجر (جِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - منع کننده، بازدارنده . 2 - بانگ زننده


زاجل (جِ) [ ع . ] 1 - (اِفا. ص .) مرد بلند آواز. 2 - (اِ.) یکی از آهنگ های موسیقی


زاد 1 - (ص مف .) مخفف زاده، زاییده شده : آدمی زاد، پری زاد. 2 - (اِ.) سن و سال، عمر


زاد (ص .) آزاد، آزاده


زاد را شدن (شُ دَ) (مص ل .) = زابرا شدن : ناگریز از ترک جای مألوف گردیدن


زاد بر زاد (بَ) (ق مر.) پشت بر پشت، نسل بر نسل


زاد و بود (دُ) (اِمر.) همة سرمایه


زاد و رود ( زاد و رود .) (اِمر . ) فرزندان، نسل


زاد و ولد ( زاد و ولد ُ وَ لَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) فرزند، نسل


زادبوم (اِمر.) زادگاه، میهن


زادخرد (خُ) (ص مر.) کم سال


زادخور (خُ) (ص مف .) پیر، سالخورده


زادخوست (خُ) (ص مف .) سالخورده، فرتوت


زادروز (اِمر.) روز به دنیا آمدن


زادن (دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - تولد یافتن، فرزند به دنیا آوردن . 2 - پیدا شدن . 3 - فرزند آوردن


زاده (د) (ص مف .) 1 - تولد یافته . 2 - پیدا شده


زادگاه (اِمر.) محل تولد، وطن، میهن


زار [ په . ] (ص .) 1 - ناتوان، ضعیف . 2 - زبون، درمانده


زار (اِ.) گریة با سوز و گداز


زار [ په . ] (پس .) پسوند مکان که انبوهی و فراوانی را می رساند: برنج زار، بنفشه زار


زار زار (ق .) به حال زاری، به حالت خواری و زبونی


زار و نزار (رُ نَ) (ص مر.) لاغر و ضعیف، افسرده و رنجور


زاراغنگ (غَ) (اِ.) زمین سخت


زارج (رِ) (اِ.) زرشک


زارع (رِ) [ ع . ] (اِفا.) کشاورز


زارنده (رَ د) (ص فا.) زاری کننده


زاره (رِ) (اِ.) زاری، ناله


زاری (حامص .) خواری، زبونی


زاری (اِمص .) 1 - گریه سوزناک . 2 - بانگ و فغان


زاریانه (نَ یا نِ) (ص نسب . اِمر.) سبب و باعث ناله و زاری


زاریدن (دَ) (مص ل .) زاری کردن


زاستر (تَ) (ق مر.) 1 - از آن سوتر. 2 - دورتر. 3 - بالاتر


زاغ 1 - (اِ.)کلاغ سیاه، غراب . 2 - (ص .) کبود. 3 - (کن .) فتنه . ؛ زاغ سیاه کسی را چوب زدن کنایه از: بدون اطلاع او و برای کنجکاوی در کارش، او را تعقیب کردن


زاغ دل (د)(ص مر.)(کن .) سیاه دل، سخت دل


زاغ رنگ (رَ) (ص مر.) هر چیز سیاه


زاغ زبان (زَ) (ص مر.) 1 - کسی که نفرینش مؤثر باشد. 2 - کنایه از: قلم


زاغ سار (ص مر.) کنایه از: سخت دل و ظالم


زاغ فعل (فِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) مجازاً بدکردار


زاغ و زوغ (غُ) (اِ.) (عا.) 1 - فرزندان خردسال و اقوام نزدیک کسی . 2 - شور و غوغا و آشوب . 3 - گریه و ناله


زاغ پا (اِمر.) کنایه از: سرزنش


زاغ گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) طعنه زدن


زاغر ( غَ) (اِ.) چینه دان، ژاغر و جاغر هم گویند


زاغنول (اِمر.) آلتی است آهنی، سر کج و دسته دار که با آن زمین را بکنند


زاغه (غِ) (اِ.) 1 - سوراخی که در کوه، تپه یا بیابان برای استراحت چهارپایان آماده کنند. 2 - کنایه از: چهاردیواری محقر و تنگ جهت زندگی فقرا


زاغه نشین ( زاغه نشین . نِ) (ص مر.) 1 - ساکن زاغه . 2 - (کن .) بینوا، تهی دست


زاغور (وَ) (اِ.) لک لک


زاغول (ص .) زاغ چشم


زاغولو (ص .) (عا.) کسی که چشمان زاغ دارد


زاغوک (اِمر.) گلی که به جهت کمان گروهه گلوله کرده باشند؛ مهرة کمان گروهه


زاغچه (چِ) (اِمصغ .) پرنده ای است از راستة کلاغ ها، کمی کوچک تر از کلاغ با پاهایی داراز و قوی


زاغکی (غَ) (ص نسب .) به رنگ زاغک، سیاه


زافه (فِ) (اِ.) گیاهی است شبیه به سیر کوهی که بوی ناخوشی دارد


زافه ( زافه .) (اِ.) خارپشت


زاق (اِ.) بچة هر چیز


زاقدان (اِمر.) بچه دان، زهدان


زال (ص .) 1 - پیر، فرتوت . 2 - کسی که موهای سر و ابرو و مژگانش سفید باشد. 3 - نام پدر رستم


زالزالک (لْ لَ) (اِ.) = گیاکل . کویچ . عوسج : درخت کوچکی است از تیرة گل سرخیان، دارای شاخه های خاردار و گل های سفید و میوه های زرد و نارنجی شبیه ازگیل اما کوچک تر


زالو (اِ.) جانوری است آبزی از ردة کرم های حلقوی که در دو سر بدن دارای بادکش هایی است که به وسیلة آن ها خود را به حیوانات می چسباند و خون آنان را می مکد


زالی (حامص .) 1 - پیری، فرتوتی . 2 - سفیدی بیش از حد


زاماسکه (کِ) [ روس . ] (اِ.) ماده ای که قبل از رنگ کاری در، پنجره، میز و غیره ترتیب دهند تا به وسیلة آن ناهمواری آن شی ء را برطرف کنند و سپس آن را رنگ نمایند. این ماده در نگه داری شیشه های عمارت و الصاق آن ها ب ه پنجره نیز به کار می رود. زامبوسکه و زاموسقه نیز گویند


زامهران (مَ) (اِ.) پادزهر، نوشدارو


زامیاد [ په . ] (اِ.) 1 - نام روز بیست و هشتم از هر ماه شمسی . 2 - در آیین زردشتی، ایزد موکل بر زمین


زانو [ په . ] (اِ.) مفصل بین ران و ساق پا


زانو زدن (زَ دَ) (مص ل .) 1 - نشستن روی زانو. 2 - کنایه از: تسلیم شدن


زانی [ ع . ] (اِفا.) زناکار. ج . زناة


زانیه (یِ) [ ع . زانیة ] (اِفا.) مؤنث زانی . زنی که به طریق حرام با مردی آمیزش کند


زاهد (هِ) [ ع . ] (ص .) پارسا، عابد، آن که دنیا و خوشی های آن را برای آخرت ترک می گوید


زاهر (هِ) [ ع . ] (ص .) روشن و صاف، درخشان


زاهری (هِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) (اِمر.) 1 - گیاه خوشبو. 2 - بوی خوش


زاهق (هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رونده . 2 - نیست شونده . 3 - باطل، بیهوده


زاهو [ زائو ] (ص مر.) نک زائو


زاهوخانه (نِ) (اِمر.) زایشگاه


زاو (اِ.) 1 - شکاف، رخنه . 2 - درة کوه


زاو (ص .) قوی، نیرومند


زاور ( زاور .) (اِ.) زهره، ناهید


زاور ( زاور .) (اِ.) حیوان سواری و بارکش، راحله


زاور ( زاور .) (اِ.) علتی است که آن را آب سیاه گویند


زاور (وَ) (ص فا.) = زواره : خادم، خدمتکار


زاولانه (ز وْ نَ) (اِ.) بندی آهنی که با آن دست و پای گناهکاران یا چهارپایان را می بستند


زاووش (اِ.) سیارة مشتری، پنجمین سیارة منظومة شمسی


زاووق [ معر. ] (اِ.) جیوه


زاویه (یِ) [ ع . زاویة ] 1 - (اِ.) کنج، گوشه . 2 - کرانه . 3 - خانه . 4 - خلوتخانه ای در خانقاه مخصوص عبادتِ زاهدان . 5 - در ریاضی شکلی که از تقاطع دو خط یا دو سطح پدید آید، گوشه باز (فره ). 6 - گونیا. 7 - جامه و پلاس و باروبنة درویشان


زاویه نشین ( زاویه نشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) گوشه گیر، منزوی


زاپاس [ روس . ] (اِ.) ذخیره، یدکی


زاک (اِ.) نک زاج


زاکون (اِ.) قاعده، قانون، رسم


زاکی [ ع . ] (اِفا.) 1 - پاکیزه و نیکو. 2 - کسی که در رفاه و نعمت به سر برد. 3 - نمو کننده


زاکیه (یِ) [ ع . زاکیة ] (ص .) مؤنث زاکی، ج . زاکیات


زاگاب (اِمر.) مرکب سیاه


زایا (ص فا.) زاینده، آن که تولید می کند


زایاندن (دَ) (مص م .) یاری دادن به زائو به هنگام زادن


زایجه (یِ جِ) (اِ.) 1 - لوحه ای مربع یا گِرد که جای سیارات و بروج دوازده گانه روی آن نقش شده و از آن برای احکام نجومی یا بدست آوردن حکم طالع استفاده می کردند. 2 - شکلی است دارای 123 خانه که از آن حالت ماه و سال و مولود استخراج می شود


زاید (یِ) [ ع . ] (ص .) 1 - اضافه . 2 - غیرلازم . 3 - فراوان


زایدالوصف ( زایدالوصف ُ لْ وَ) [ ع . ] (ص مر.) بیش از حد بیان، وصف ناشدنی


زایده (یِ د) [ ع . ] (اِفا.) مؤنث زاید


زایر (یِ) [ ع . زائر ] (اِفا.) زیارت کننده . ج . زوّار


زایش (یِ) (اِمص .) عمل زاییدن


زایشگاه (یِ) (اِمر.) بخش مخصوص زایمان در بیمارستان


زایل (یِ) [ ع . زائل ] (اِفا.) زوال یابنده


زایمان (اِمص .) زاییدن


زایچه (چَ) (اِ.) ورقه ای که هنگام تولد کودک نوشته شود و ادارة آمار طبق آن شناسنامه صادر می کند


زاییدن (دَ) (مص م .) تولید مثل کردن


زباد (زَ) [ ع . ] (اِ.) مادة معطری که از حیوانی به همین نام گرفته می شود


زبال (ز یا زُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه که مورچه به دهان بردارد. 2 - هر چیز اندک


زباله (زُ لِ) [ ع . زبالة ] (اِ.) 1 - آب کم . 2 - چیز اندک . 3 - در فارسی آشغال، خاکروبه


زباله دان ( زباله دان .) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - مزبله، جای انداختن زباله . 2 - جای بسیار کثیف


زبان (زَ) [ په . ] (اِ.) = زفان . زوان : 1 - عضوی عضلانی ماهیچه ای و متحرک در دهان که از آن برای چشیدن مزه ها، بلع غذا و حرف زدن استفاده می شود. 2 - مجموعة نشانه های آوایی و خطی که برای بیان اندیشه و برقراری ارتباط به کار می رود. 3 - مجموعة رمزها و نشانه هایی که برای یک معنی خاص به کار می رود. 4 - نوعی شیرینی که شبیه به زبان است . ؛ زبان کسی مو در آوردن کنایه از: از شدت تکرار کردن یا بسیار گفتن، به جان آمدن . ؛ زبان را گاز گرفتن پس گرفتن سخن . ؛ زبان زرگری زبانی غیرمعمول و تصنعی


زبان آور ( زبان آور . وَ) (ص مر.) 1 - خوش بیان . 2 - شاعر، سخنور


زبان باز ( زبان باز .) (ص فا.) (عا.) چاپلوس


زبان بر ( زبان بر . بُ) 1 - (ص فا.) کنایه از: عطا، بخشش (که به وسیلة آن زبان طعن را قطع کنند.) 2 - (اِمص .) کنایه از: خاموش کردن مدعی به دلایلی که دیگر نتواند سخن گوید


زبان بستن ( زبان بستن . بَ تَ) (مص ل .) خاموش شدن، سکوت کردن


زبان بند ( زبان بند . بَ) (ص فا. اِمر.) = زبان بندنده : نوعی افسون که به توسط آن زبان کسی را ببندند تا سخن نگوید و راه خلاف نپیماید


طرغان (طَ) [ تر. ] (اِ.) انبوه لشکر


زبان دادن ( زبان دادن . دَ) (مص ل .) 1 - وعده دادن، نوید دادن . 2 - اجازه دادن


زبان در قفا ( زبان در قفا . دَ. قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) گیاهی است از تیرة آلاله ها از دستة خربقی ها که دارای برگ های متناوب و منشعب به انشعابات پنجه ای شکل می باشد. گل هایش دارای تقارن سطحی است و در روی ساقه قرار گرفته ؛ زبان پس قفا، گل هزار نک، رجل القبره نیز گویند


زبان دراز ( زبان دراز . د) (ص مر.) گستاخ


زبان ریختن ( زبان ریختن . تَ)(مص ل .)(عا.) چرب - زبانی کردن، با چرب زبانی درخواست خود را مطرح کردن


زبان شناسی ( زبان شناسی . ش ) (اِمر.) علمی که به مطالعة زبان می پردازد


زبان گنجشک ( زبان گنجشک . گُ جِ) (اِمر.) درختی است وحشی با برگ های دندانه دار و گل های قرمز مایل به قهوه ای . برگ های این درخت مسهل است


زباناً (زَ نَنْ) [ ع - فا. ] (ق .) به صورت شفاهی


زباندان ( زباندان .) (ص فا.) 1 - خوش بیان . 2 - آن که به جز زبان مادری خود یک یا چند زبان دیگر بداند


زبانران ( زبانران .) (ص فا.) 1 - پرگوی . 2 - فضول


زبانزد ( زبانزد . زَ) (ص مف .) معروف، مشهور


زبانه (زَ نِ) (اِ.) 1 - هر چیز که مانند زبان باشد. 2 - زبانة ترازو، زبانة قفل


زبانه زدن ( زبانه زدن . زَ دَ) (مص ل .) مشتعل شدن


زبانگیر ( زبانگیر .) (ص فا.) جاسوس، سخن چین


زبانگیری ( زبانگیری .) (مص ل .) جاسوسی


زبانی (زَ) (ص نسب .) شفاهی


زبانی ( زبانی .) [ ع . جِ. زبنی یا زبنیة، از زبن به معنی رفع و برداشتن ؛ در فارسی مفرد گیرند ] (اِ.) وکیل دوزخ، موکل آتش ؛ ج . زبانیان


زبانیه (زَ یَ یا یِ) [ ع . زبانیة ] (اِ.) جِ زبنیه  - سرکشان . 2 - مردم سخت و درشت . 3 - سرهنگان . 4 - بعضی از ملائکه را بدین نام خوانده اند به سبب آن که دوزخیان را به دوزخ رانند


زبد (زَ بَ) (اِ.) کف


زبده (زُ د) [ ع . زبدة ] (اِ.) 1 - برگزیده از هر چیز. 2 - خلاصه


زبر (زَ یا ز بَ) 1 - (حراض .) بالا، فوق . 2 - (اِ.) حرکت فتحه ( - )


زبر (ز) (ص .) خشن، درشت


زبر (زُ بُ) [ ع . ] (اِ.) ج . زبور


زبرتنگ (اِمر.) = برتنگ : تنگی که بر بالای اسب بندند؛ مق . زیر تنگ


زبرجد (زَ بَ جَ) [ ع . ] (اِ.) سنگی است قیمتی که در جواهرسازی مورد استفاده قرار می گیرد که مهم ترین آن به رنگ سبز می باشد


زبردست (ز بَ دَ) (ص .) 1 - توانا، زورمند. 2 - ماهر، حاذق . 3 - مافوق . 4 - بالای مجلس


زبردستی ( زبردستی .) (حامص .) توانایی، مهارت


زبرپوش (ز یا زَ بَ) (ص فا.) 1 - لحاف . 2 - بالاپوش، جبه


زبرین (زَ بَ) (ص نسب .) فوقانی


زبزب (زَ زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانوری است شبیه به گربه . 2 - نوعی کشتی


زبل (ز ب) (ص .) هوشیار، زرنگ


زبنیه (ز یَ یا یِ) [ ع . زبنیة ] (اِ.) 1 - سرکش، متمرد. 2 - سخت، شدید. 3 - سرهنگ سلطان . 4 - هر یک از فرشتگان شکنجه ؛ ج . زبانیه


زبور (زَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - نوشته، کتاب . 2 - نام کتاب حضرت داوود از پیامبران بنی اسرائیل


زبون (زَ) (ص .) 1 - ضعیف، درمانده . 2 - خوار، حقیر


زبون گیری ( زبون گیری .)(حامص .) 1 - ضعیف کُشی . 2 - ضعیف شمردن، خوار دانستن


زبونی ( زبونی .) (حامص .) بیچارگی، عجز


زبیب (زَ) [ ع . ] (اِ.) انگور خشک، انجیر، خرمای خشک


زبیل (زَ یا ز) [ ع . ] (اِ.) زنبیل، سبد


زج (زَ) (اِ.) قره قروت


زج (زُ جّ) (اِ.) تیری که پیکان آن از استخوان یا عاج فیل و مانند آن باشد


زجاج (زُ) [ ع . ] (اِ.) شیشه


زجاجه (زُ جِ) [ ع . زجاجة ] (اِ.) پیالة بلور


زجاجی (زُ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به زجاج، شیشه ای


زجاجیه (زُ یِّ) [ ع . زجاجیة ] (اِ.) مایع ژلاتین مانندی که بین عدسی و شبکیه قرار دارد


زجر (زَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) منع کردن . 2 - راندن، طرد کردن . 3 - بانگ زدن . 4 - (اِمص .) نهی . 5 - (اِ.) شکنجه، آزار


زجل (زَ جَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آواز خواندن . 2 - (اِ.) آواز. 3 - طرب، نشاط . 4 - نوعی شعر


زجه (زَ جِ) (ص .) زاج، زچه، زن زائو


زحاف (ز) [ ع . ] (اِ.) هر تغییری در اصولِ افاعیل عروضی با کاستن یا اضافه کردن یک یا چند حرف


زحام (ز) [ ع . ] (اِمص .) انبوهی، ازدحام


زحف (زَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دور شدن از اصل . 2 - فرو افتادن تیر نشانه . 3 - (اِمص .) دوری . 4 - هر تغییر که در اصول افاعیل عروض داده شود


زرت (ز) 1 - (اِ.) زرشک . 2 - (ق .) (عا.) به طور ناگهانی، غفلتاً. ؛ زرت و زورت (کن .) سخن یاوه و بیهوده


زرتشتی (زَ تُ) (ص نسب .) = زردشتی : کسی که دارای دین زرتشت است


زحل (زُ حَ) [ ع . ] (اِ.) کیوان ؛ ششمین سیاره از سیارات منظومه شمسی، دارای حلقه ای نورانی و زیبا. حرکت وضعی اش ده ساعت و چهارده دقیقه و حرکت انتقالی اش بیست و نه سال و نیم می باشد، در نجوم قدیم جزء ستارگان نَحس به شمار می آمد


زحمت (زَ مَ) [ ع . زحمة ] 1 - (مص ل .) انبوه کردن . 2 - (اِمص .) ازدحام . 3 - رنج و آزردگی . 4 - (اِ.) بیماری . 5 - در فارسی : دردسر


زحیر (زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ناله، زاری . 2 - پیچش شکم


زخ (زَ) (اِ.) 1 - ناله، آواز حزین . 2 - بانگ، بانگ جرس


زخار (زَ خّ) [ ع . ] (ص .) 1 - پر و لبریز. 2 - پر آب و مواج


زخارف (زَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ زخرف


زخاره (زَ رِ) (اِ.) شاخة درخت


زخرف (زُ رُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - طلا، زر. 2 - نقش و نگار


زخم (زُ) [ ع . زهم ] (اِ.) (عا.) طعم و بویی که از سفیدة تخم مرغ خام یا از گوشت خام هنگام پختن در آب برآید


زخم (زَ) [ په . ] (اِ.) 1 - خراش یا بریدگی هر بخشی از بدن . 2 - مجروح . 3 - ضربه . ؛ به زخم کاری زدن کنایه از: برای آن کار مورد بهره برداری قرار دادن


زخم آور (زَ خْ. وَ) (ص فا.) مطرب، کسی که بر ساز زَخمه می زند


زخم خوردن ( زخم خوردن . خُ دَ) (مص ل .) مجروح شدن


زخم زدن ( زخم زدن . زَ دَ) (مص م .) جراحت وارد کردن


زخم و زیلی ( زخم و زیلی ُ) (ص مر.) (عا.) پر از زخم و خراش یا جای ضربه


زخم کردن ( زخم کردن . کَ دَ) (مص ل .) جنگ کردن


زخمه (زَ مِ) (اِ.) مضراب، آلت کوچکی که به وسیلة آن سازهای سیمی رامی نوازند


زخمه ساختن ( زخمه ساختن . تَ) (مص ل .) آهنگ ساختن


زخمی (زَ) (ص نسب .) مجروح


زخیدن (زُ دَ) (مص ل .) غُرغُر کردن، ناله کردن


زد و بند (زَ دُ بَ)(اِمر.) (عا.) توطئه، توطئه - چینی


زد (زَ) (اِ.) صمغ


زد و خورد (زَ دُ خُ) (اِمر.) درگیری، نزاع


زداینده (زَ یَ دَ یا د) (ص فا.) 1 - پاک کننده . 2 - جلا دهنده


زداییدن (زَ دَ) (مص م .) زدودن


زدر (ز دَ) (ص .) مخفف از در؛ شایسته، سزاوار


زدن (زَ دَ) [ په . ] 1 - (مص م .) کوفتن، آسیب رساندن . 2 - یورش بردن، حمله کردن . 3 - دزدیدن . 4 - ضرب سکه . 5 - چیره شدن . 6 - برابری کردن . 7 - (عا.) نامیزان بودن، درست نبودن . 8 - (مص ل .) ضربان یافتن : زدن دل . 9 - الصاق کردن، چسباندن 0 - قرار دادن، نصب کردن 1 - نواختن آلات موسیقی


زده شدن (زَ د. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) بیزار شدن


زدودن (زُ دَ) (مص م .) 1 - پاک کردن . 2 - صیقل دادن


زدوده (زُ د یا دَ) (ص مف .) 1 - پاک شده . 2 - صیقل یافته . 3 - محو شده


زدگی (زَ د) (حامص .) 1 - خراش یا پارگی اندک در سطح چیزی . 2 - حالت نارضایتی و نومیدی و خستگی


زر جعفری (زَ رِ جَ فَ) (اِ. ص .) 1 - زر خالص . 2 - زر منسوب به جعفر برمکی که پس از رسیدن به وزارت دستور داد تا سکه ها را از زر خالص بزنند


زر (زَ) (ص .) پیر، فرتوت


زر دوز (زَ) 1 - (ص فا.) آن که با تارهای زرد گلابتون پارچه و جامه را نقش دوز، چکن دوز. 2 - (ص مف .) پارچة زردوزی شده


زر (زَ) (اِ.) فلزی زردرنگ و گران قیمت که برای ساختن زیورآلات و سکه مورد استفاده قرار می گیرد


زر ورق (زَ وَ رَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) کاغذ زردرنگ و نازکی که به صورت ورقة زر برای بسته - بندی و تزیین یا زرکوبی جلد کتاب سازند. ؛لای زر ورق بزرگ شدن در ناز و نعمت پرورش یافتن


زراب (زَ) (اِمر.) آب طلا


زراب ( زراب .) (اِ.) کنایه از: شراب زرد رنگ


زراج (زَ) (اِ.) زرشک


زراد (ز رّ) [ معر. ] (ص .) سازندة زره


زرادخانه ( زرادخانه . نِ) [ معر. ] (اِمر.) انبار مهمات و اسلحه


زراعت (ز عَ) [ ع . زراعة ] (اِمص .) کشاورزی


زراغن (زَ غَ) (اِ.) زمینِ سخت، ریگزار


زرافشان (زَ. اَ) 1 - (ص مف .) چیزی که ریزة زر یا گرد زر بر آن افشانده باشند. 2 - (اِمص .) شاباش، نثار کردن زر و سیم


زرافشانی ( زرافشانی .) (حامص .) زر پراکندن


زرافه (زَ فِ) [ ع . ] (اِ.) = زراف : حیوانی است پستان دار و نشخوارکننده و بزرگ جثه به اندازة شتر، گردن دراز و دست های بلند و پاهای کوتاه دارد. در فارسی اشترگاوپلنگ و شترگاوپلنگ هم گفته می شود


زراق (زَ رّ) [ ع . ] (ص .) فریبنده، ریاکار


زراقه (زَ رّ قِ یا قَ) [ ع . زراقة ] (اِ.) آب دزدک


زراندود (زَ. اَ) (ص مف .) هر چیز آمیخته شده با طلا


زراه (زَ) [ په . ] (اِ.) دریا


زرباف (زَ) (ص مف .) نک زربفت


زربفت (زَ. بَ) (اِ) پارچه ای که در آن رشته های طلا به کار برده باشند


زرگنج (زَ گُ) (اِ.) کاسة سفالین بزرگ


زرتک (زَ تَ)(اِمر.) 1 - آب زعفران . 2 - زرشک


زرخرید (زَ. خَ) (ص مف .) غلام و کنیزی که خریده شود


زرخیز (زَ) (ص مر.) 1 - معدنی که دارای طلا باشد. 2 - زمینی که از آن سود بسیار به دست آید: خطة زرخیز


زرد (رَ رْ) (ص .) هر چیز که به رنگ زر باشد


زرد ملیجه (زَ د مَ جِ) (اِ.) نوعی قطعة موسیقی ضربی متداول در گیلان


زرداب ریز ( زرداب .) 1 - (ص فا.) بدخویی کننده، خشم گیرنده . 2 - (اِمص .) خونریزی


زرداب (زَ) (اِمر.) صفراء، مایع زردرنگی که از کبد ترشح می شود


زردالو ( زردالو .) (اِمر.) درختی است از تیرة گل سرخیان جزو دستة بادامی ها که دارای میوة شفت می باشد


زردرویی ( زردرویی .)(حامص .)شرمندگی، خجالت


زردشتی (زَ دُ) (ص نسب .) نک زرتشتی


زردفام ( زردفام .) (ص مر.) آن چه به رنگ زرد باشد، زردرنگ


زردنبو (زَ دَ) (ص .) (عا.) مردنی، ضیعف و زردچهره


زرده (زَ د) 1 - (اِمر.) قسمت زردرنگ درون تخم مرغ . 2 - (اِ. ص .) اسب زردرنگ


زردپاره ( زردپاره . زردپاره رَ یا رِ) (اِمر.) پارچه ای زردرنگ که یهودیان در قدیم برای بازشناختن از مسلمانان به جامة خود می دوختند


زردپی ( زردپی . پِ)(اِمر.)رباط، رشته های زرد - رنگ که استخوان ها را به هم پیوند می دهد


زردچوبه ( زردچوبه . ب) (اِمر.) گیاهی علفی و پایا از تیرة زنجبیلی ها جزو راستة تک لپه ای ها. قسمت مورد استفادة این گیاه ریزوم آن است که پس از خارج کردن از زمین ریشه های آن را جدا ساخته و با آب می شویند. سپس در آب جوش قرار داده و در گرمای خورشید خشک می کنند؛ زرچوبه، زردچوب، زرده چوب و اصل الزعفران نیز می گویند


زردک (زَ دَ) [ په . ] (اِمصغ .) نوعی هویج


زردگوش (زَ) (ص مر.) کنایه از: منافق


زردی (زَ) (اِمر.) یرقان


زرروب (زَ) (ص فا.) کسی که خرده ها و ریزه های زر جمع کند


زرزر (ز ز) (اِصت .) نق، غرولند، آواز نامطبوع


زرزوری (زُ زُ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به زورزور، مرغی شبیه به گنجشک . 2 - مجازاً ضعیف، ناتوان


زرشک (ز رِ) (اِ.) 1 - درختچه ای است با برگ های دندانه دار و گل های خوشه ای زرد رنگ که میوة آن کوچک و قرمز رنگ و بیضوی است . ر یشه و برگ و میوة آن به مصارف دارویی و خوراکی می رسد. 2 - (عا.) لفظی حاکی از خشم و اعتراض مترادف «آی زکی »


زرشک پلو ( زرشک پلو . پُ لُ) (اِمر.) نوعی پلو که در آن گوشت (معمولاً مرغ ) زرشک و زعفران می ریزند


زرشکی ( زرشکی .) (ص نسب .) (اِمر.) به رنگ زرشک (سرخ متمایل به کبود)


زرع (زَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) کشاورزی کردن . 2 - (اِمص .) کشاورزی . 3 - (ص .) کاشته . کشت


زرعیار (زَ رِ یّ) (اِ. ص .) زر خالص


زرغون (زَ رْ) (اِ.) = زرگون . زرعونی : نام معجونی مرکب از قند قوام آمده و ادویه که برای تقویت مهره ها به کار می بردند


زرفشان (زَ فِ) 1 - (ص مف .) زرافشان . 2 - (اِمص .) روز نهم از ماه های ملکی


زرفین (زُ رْ) (اِ.) نک زلفین


زرفین وار ( زرفین وار .) (ص مر.) 1 - مانند زرفین . 2 - یک چشم


زرق (زَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) تزریق . 2 - (اِمص .) کبودی . 3 - دورویی، نفاق


زرنگ (زَ رَ) (اِ.) 1 - درختی است کوهی، بسیار محکم و از آن تیر و نیزه و گوی چوگان و جناغ زین سازند؛ درخت گز. 2 - زردچوبه


زرنگ (زَ رَ) (ص .) تازه، نو


زرنگ ( زرنگ .) (اِ.) گلة اسب


زرنگ (زَ یا ز رَ) (ص .) زیرک، باهوش


زرنگار (زَ نِ) (ص مف .) 1 - زینت داده شده با زر. 2 - چیزی که با آب طلا نقاشی شده . 3 - طلاکوب


زرنیخ (زَ) [ په . ] (اِ.) سولفات ارسنیک، جسمی است معدنی مرکب از گوگرد و ارسنیک


زره (ز رِ) (اِ.) جامة جنگ دارای آستین کوتاه و مرکب از حلقه های ریز فولادی که در هنگام جنگ آن را روی لباس های دیگر می پوشیدند


زره پوش ( زره پوش .) (ص مف .) 1 - کسی که زره بر تن کرده . 2 - تانک


زروان (زَ یا زُ) [ په . ] (اِ.) در اوستا چند بار زروان را در ردیف دیگر ایزدان نام برده اند و از آن فرشتة زمانة بیکرانه اراده شده است


زرک (زَ رَ) (اِ.) یک قلم از هفت قلم مواد آرایشی زنانه و آن خالی بود که به وسیلة سرمه روی صورت ایجاد می کردند


زرکش (زَ کَ یا کِ) (ص فا.) آن که تارهای زر به پارچه کشد


زرکند (زَ کَ) (ص ) چیزی که در آن پاره هایی از طلا به کار رفته باشد


زرکوب (زَ)1 - (ص فا.) کسی که شغلش طلا - کوبی است . 2 - (ص مف .) طلاکاری شده . 3 - در صحافی ویژگی جلد کتابی که شکل ها و حروف روی آن زرکوبی شده است


زرکوبی ( زرکوبی .) (حامص .) طلاکاری


زرگر (زَ گَ) سازندة زیورآلات طلایی


زری (زَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به زر، طلایی . 2 - پارچه یا لباسی که در آن نخ های طلایی به کار رفته است . 3 - نامی برای زنان


زریر (زَ) (اِ.) گیاهی است دارای ساقة کوتاه و گل های زردرنگ و برگ های زرد مایل به سفید که در رنگ کردن پارچه و لباس استعمال می شود


زرین (زَ رِّ) (ص نسب .) منسوب به زر، طلایی


زریون (زَ) (ص مر.) زرد رنگ


زشت (ز شْ) [ په . ] (ص .) 1 - بدنما، بدگل . 2 - ناپسند، قبیح


زشت یاد (ز) (اِمر.) گفتار بد دربارة کسی، غیبت


زشتی ( زشتی .) (حامص .) 1 - بدمنظری . 2 - ناپسندی


زعارت (زَ رَ) [ ع . زعارة ] (مص ل .) بدخویی، بدخلقی


زعاف (زُ) [ ع . ] (ص .) مهلک، کشنده


زعامت (زَ مَ) [ ع . زعامة ] (اِمص .) ریاست


زعر (زَ عْ) [ ع . ] (مص ل .) پراکنده شدن


زعفران (زَ فَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی است پایا از تیرة زنبقی ها با برگ های دراز و سبز و گل های زرد یا سرخ خوش بو که تارهای نازک زرد رنگ در میان آن قرار دارد


زعم (زَ عْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به عهده گرفتن . 2 - (اِمص .) کفالت


زعم (زَ یا ز یا زُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گمان بردن . 2 - (اِ.) گمان


زعماء (زُ عَ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ زعیم


زعیم (زَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کفیل . 2 - پیشوا، رهبر، بزرگ قوم


زغار ( زغار .) (اِ.) سختی و محنت


زغار (زَ) 1 - زمین نمناک . 2 - لکه یا چربی که در چیزی نمایان باشد


زغار ( زغار .) (اِ.) فریاد و فغان


زغاره ( زغاره .) (اِ.) سرخاب ؛ غازه، گلگونه


زغاره ( زغاره .) (اِ.) 1 - ارزن . 2 - نانی که از ارزن پزند


زغال (زُ) (اِ.) چوب سوخته که پیش از خاکستر شدن آن را خاموش کنند


زغال اخته ( زغال اخته . اَ تِ) (اِمر.) درختچه ای است با برگ های کوچک، میوة آن سرخ رنگ و گوشت دار شبیه سنجد است که از آن کمپوت و مربا درست می کنند یا به صورت خشک شده مصرف می کنند


زغال دانی ( زغال دانی .) (اِ.) 1 - محلی که در آن زغال انبار و نگه داری می کنند. 2 - (عا.) جای کوچک و کثیف


زغال سنگ ( زغال سنگ . سَ) (اِمر.) جسمی است سیاه و براق با درصد بالایی از کربن خالص که از بقایای درختان و گیاهانی که قرن ها پیش در زیرزمین مانده اند تشکیل می شود


زغاک (زَ) (اِ.) شاخة درخت انگور


زغراش (زَ) (اِ.) خرده ریزهای پوست که پوستین دوزان به دور اندازند


زغن (زَ غَ) (اِ.) پرنده ای است گوشتخوار از دستة بازها اما کوچک تر از باز


زغند (زَ غَ) (اِ.) آواز بلند


زغنگ (زَ غَ) (اِ.) یک چشم به هم زدن


زغوته (زَ تِ) (اِ.) نخ یا ریسمان که دور دوک پیچیده باشند


زفاف (ز) [ ع . ] (مص م .) عروس را به خانة شوهر فرستادن . ؛ شب زفاف شب عروسی


زفان (زَ) (اِ.) زبان


زفانه (زَ نِ) (اِ.) نک زبانه


زفت (زُ فْ) (ص .) 1 - خسیس، بخیل . 2 - ترشروی، تندخو


زفت (زَ فْ) (ص .) 1 - درشت، ستبر. 2 - پر، لبریز. 3 - تندمزه


زفت (ز فْ) (اِ.) نوعی صمغ گیاهی که بر روی پارچه می مالند، و برای معالجه بر موضع مورد نظر می چسبانند


زفر (زَ فَ) [ په . ] (اِ.) دهان


زفرات (زَ فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ زَفرَة ؛ آه های بلند و آتشین


زفرین (زُ فْ) (اِ.) حلقه ای که بر چهارچوب در نصب کنند؛ زلفین


زفیر (زَ) [ ع . ] (مص ل .) دم برآوردن


زق (زَ قّ) [ ع . ] (مص ل .) خوراک دادن مرغ به جوجه


زق زقو (ز ز) (ص .) (عا.) آن که زیاد نق می زند و بهانه می گیرد


زقوم (زَ قُّ) [ ع . ] (اِ.) نامِ درختی است در جهنم که میوه های تلخ بار می آورد


زل (ز لّ) [ ازع . ] (اِ.) تیزی و حدُت گرما. ؛ زل آفتاب نهایت سوزندگی و تابش آفتاب


زل (زُ) (اِ.) (عا.) نگاه خیره و کنجکاوانه یا گستاخانه


زل (زَ لّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لغزیدن . 2 - (اِمص .) لغزش


زلات (زَ لّ) [ ع . ] (اِ.) جِ زلت  - لغزش ها، خطاها. 2 - ولیمه ها، مهمانی ها


زلازل (زَ ز) [ ع . ] (اِ.) جِ زلزله


زلال (زُ) [ ع . ] (ص .) آب صاف و گوارا


زلالی (زَ) [ ع . ] (اِ.) ج . زلِّیّه ؛ گستردنی، بساط


زلالیه (زُ یِّ) [ ع . زلالیة ] (اِ.) مایعی است شفاف که فضای بین قرنیه و زجاجیه را پر می کند


زلت (زَ لَّ) [ ع . زلة ] 1 - (مص ل .) لغزیدن، خطا کردن . 2 - (اِمص .) لغزش . 3 - (اِ.) خطا. 4 - مهمانی


زلزال (ز) [ ع . ] (مص م .) جنبانیدن


زلزله (ز لْ ز لِ) [ ع . زلزلة ] 1 - (اِمص .) لرزش . 2 - (اِ.) تکان و جنبش شدید یا خفیف پوستة کرة زمین


عجل (عِ جْ) [ ع . ] (اِ.) گوساله


زلزله خیز ( زلزله خیز .) [ ع - فا. ] (ص .) ویژگی مناطقی از زمین که بر روی کمربند زلزله واقعند و در آن ها زلزله بسیار روی می دهد


زلزله نگاری ( زلزله نگاری . نِ) [ ع - فا. ] (حامص .) ثبت ارتعاشات زلزله و تعیین مرکز پیدایش آن و اندازه گیری شدت آن


زلف (زُ لْ) (اِ.) گیسو، موی سر


زلف (زُ لَ) [ ع . ] (اِ.) ج . زُلْفَة ؛ پاره ای از شب، اول شب


زلفین (زُ) (اِ.) = زورفین . زُرْفین : 1 - حلقه ای که زنجیر یا چفت را در آن می انداختند. 2 - زلف معشوق


زلفین بستن ( زلفین بستن . بَ تَ)(مص م .) انتقام گرفتن


زلق (زَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لغزیدن . 2 - (اِمص .) لغزش . 3 - استمناء


زلل (زَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لغزیدن . 2 - (اِمص .) لغزش . 3 - (اِ.) خطا


زلم زیمبو (زَ لَ بُ) (اِمر.) (عا.) اسباب و آلات بازیچه مانند و غالباً زاید که برای زیور به خود می آویزند یا بی هوده در جایی نگه می دارند


زله ( زله .) (اِ.) حشره ای است شبیه ملخ و سبز رنگ که در غله زارها و هوای گرم بانگ کند؛ سوسک و زنجره و جزد و چزد نیز گویند


زله (زَ لِّ) [ ع . زلة ] 1 - (مص ل .) لغزیدن . 2 - (اِ.) خطا. 3 - مهمانی عروسی . 4 - آن چه از خوردنی که از مهمانی با خود برند


زلیفن (زَ فَ) (اِ.) 1 - ترس، بیم . 2 - کینه، انتقام


زم (زَ) [ په . ] (اِ.) سرما، سردی


زم (زَ) (اِ.) گوشت درون و بیرون دهان


زمار (ز) [ ع . ] (ص .) نای زن، نی نواز


زمار ( زمار .) [ ع . ] (اِ.) بانگ شترمرغ


زماره (زَ مّ رِ یا رَ) [ ع . زمارة ] (اِ.) نوعی نای که نوازند


زمام (ز) [ ع . ] (اِ.) مهار، عنان


زمامدار ( زمامدار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) سیاستمدار، پیشوا


زمامداری ( زمامداری .) [ ع - فا. ] (حامص .) سیاستمداری، پیشوایی


زمان (زَ) [ په . ] (اِ.) 1 - وقت، هنگام . 2 - دور، عهد. 3 - مدت، فصل . 4 - مهلت . ؛ زمان گرینویچ مرجع مقایسه ای زمان مناطق مختلف کرة زمین بر مبنای نصف النهار گرینویچ که در حمل و نقل بین المللی و پرواز هواپیماها به کار رود و 5/3 ساعت عقب تر از زمان در تهران است


زمان خواستن ( زمان خواستن . خا تَ) (مص ل .) مهلت خواستن


زمانه (زَ نِ) (اِ.) روزگار، دهر


زمانه (زَ نَ) [ ع . زمانة ] (اِ.) 1 - آفت . 2 - نقص بعض اعضا. 3 - تعطیل قوی . 4 - حب، محبت


زمترا (زَ مَ) (اِ.) تمسخر


زمخت (زُ مُ) (ص .) (عا.) 1 - گس، هر چه که طعمی گس داشته باشد. 2 - درشت، ناهنجار. 3 - بخیل


زمر (زَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نای زدن . 2 - (اِ.) صورت ؛ ج . زمور


زمردین (زُ مُ رُّ) [ معر - فا. ] (ص نسب .)منسوب به زمرد، زمردی، ساخته شده از زمرد


زمره (زُ رِ) [ ع . زمزمة ] (اِ.) گروه، جماعت


زمرّد (زُ مُ رُّ) [ معر - یو. ] (اِ.) یکی از سنگ های قیمتی به رنگ سبز که در جواهرسازی به کار می رود


زمزمه (زَ زَ مِ) [ ع . زمزمة ] = زمزم : 1 - (مص ل .) ترنم کردن . 2 - (اِ.) نغمه . 3 - دعایی که زردشتیان آهسته و زیر لب خوانند. 4 - هر آوازی که به آهستگی خوانده شود


زمستان (زَ یا ز مِ) [ په . ] (اِمر.) چهارمین فصل از فصل های سال


زمستان خواب ( زمستان خواب . خا) (ص .) ویژگی جانورانی که در طول زمستان به خواب زمستانی می روند


زمن (زَ مِ) [ ع . ] (ص .) زمین گیر، بر جای مانده


زمن (زَ مَ) [ ع . ] (اِ.) وقت، هنگام . ج . ازمان، ازمن


زمهریر (زَ هَ) (اِمر.) 1 - سرمای بسیار سخت . 2 - جای بسیار سرد


زمیر (زَ) [ ع . ] (ص .) کوتاه قد


زمین (زَ) [ په . ] (اِ.)1 - سومین سیاره از سیارات منظومه شمسی به نسبت دوری از خورشید. 2 - مساحتی از خاک که در آن کشت و زرع می کنند. 3 - خاک . ؛ زمین و زمان کنایه از: همه جا و همه چیز. ؛ زمین را به آسمان دوختن کنایه از: دست به کار محال زدن و به قصد پیروز شدن از هیچ تلاشی فرو گذار نکردن


زمین خوار ( زمین خوار . خا) (اِ.) کسی که زمین های بایر و بی صاحب را از راه های نامشروع تصرف می کند و به دیگران می فروشد


زمین خیز ( زمین خیز .) (ص .)1 - عجیب، شگفتی آور. 2 - محصول کشاورزی


زمین دار ( زمین دار .) (ص فا.) 1 - مالک . 2 - مرزبان


زمین دوز ( زمین دوز .) 1 - (اِ.) نوعی خیمه . 2 - (ص مر.) محکم، استوار


زمین شناسی ( زمین شناسی . ش ) 1 - (حامص .) مطالعة زمین و دگرگونی های آن . 2 - (اِ.) علمی که موضوع آن زمین و دگرگونی های مربوط به آن است


زمین لرزه ( زمین لرزه . لَ ز) (اِمر.) زلزله


زمین گیر ( زمین گیر .) (ص فا.) درمانده، ناتوان


زن (زَ) [ په . ] 1 - انسان ماده . 2 - همسر


زن بابا (زَ) (اِمر.) نامادری


زن بر (زَ بَ) (ص .) دلال محبت، پاانداز


زن به مزد (زَ. ب. مُ) (ص مر.) دیوث، قواد


زن به مزدی ( زن به مزدی .)(حامص .) جاکشی، قوادی


زن جلب (زَ جَ لَ) [ فا - ع . ] (اِ. ص .) ویژگی مردی که زنش بدکاره است


زن ذلیل (زَ. ذَ) [ ع - فا. ] (عا.) ویژگی آن که از زنش می ترسد و مطیع و فرمان بردار مطلق اوست


زن سالاری ( زن سالاری .) (اِمر.) نظام اجتماعی که در آن قدرت در دست زنان است


زن قحبه ( زن قحبه . قَ بَ یا ب) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - آن که زن وی روسپی باشد. 2 - دشنامی است مردان را، زن جلب


زن کردن (زَ. کَ دَ) (مص م .) ازدواج کردن


زناء (ز) [ ع . ] (مص ل .) آمیزش نامشروع مرد و زن


زنابیر (زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ زنبور


زناج (زُ نّ) (اِ.) جگرآکند


زنادیق (زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ زندیق


زنار (زُ نّ) [ یو. ] (اِ.) 1 - رشته ای که مسیحیان به وسیلة آن صلیب را به گردن آویزند. 2 - کُستی ؛ شالی که زردشتیان به کمر بندند


زنار بستن ( زنار بستن . بَ تَ) [ یو - فا. ] (مص ل .) کنایه از: کافر شدن


زناشویی (زَ) (حامص .) ازدواج، برقراری رابطة زن و شوهری


زنباره (زَ رِ) (ص مر.) زن باز، مردی که آمیزش با زنان را بسیار دوست دارد


زنبارگی (زَ رَ یا رِ) (حامص .) بُلهوسی، زن - دوستی


زنبر (زَ بَ) (اِ.) (عا.) ظرفی مستطیل شکل که هر گوشة آن یک دستگیره دارد و به وسیلة آن خاک، خشت و مانند آن راجابه جا کنند


زنبری (زَ بَ) (اِ.) کشتی، جهاز بزرگ


زنبق (زَ بَ) (اِ.) گیاهی است پایا از راستة تک لپه ای ها جزو گروهی که جام و کاسة رنگین دارند و سردستة زنبقی ها می باشند. این گیاه دارای ساقة زیرزمینی نشاسته دار و گل های رنگین معطر است


زنبور (زَ) [ ع . زُنبور ] (اِ.) حشره ای است از گروه نازک بالان با نیشی قوی که به صورت گروهی زندگی می کند و به چند نوع تقسیم می شود - زنبور سیاه . 2 - زنبور طلایی . 3 - زنبور عسل


زنبوره (زَ رَ یا رِ) (اِ.) 1 - نوعی زنبور سیاه بزرگ . 2 - نوعی توپ کوچک، زنبورک کمانی آهنین و نوک تیز، زنبورک . 3 - سازی است که صدای آن شبیه صدای زنبور است و آن چوبی بود که بر دو سر آن دو کدو نصب می کردند و دو تار بر آن بسته می نواختند (بیشتر در هند)؛ کنگری . 4 - کنایه از: گروه بسیار، مردم انبوه


زنبورک (زَ رَ) (اِمصغ .)1 - زنبور کوچک . 2 - نوعی توپ کوچک که در زمان صفویه و قاجاریه به شتر می بستند. 3 - کمانی آهنین و نوک تیز


زنبوری (زَ) (اِ.) 1 - به شکل زنبور. 2 - نوعی پارچة توری درشت بافت . 3 - نوعی چراغ روشنایی


زنبیل (زَ) (اِ.) سبدی که از الیاف گیاهی بافند


زنج (زَ نْ) (اِمص .) گریه، ناله


زنج (ز) (اِ.) زاج سفید


زنج (زُ) (اِ.) صمغ درخت


زنجاب (زُ یا ز) (اِمر.) = زنج آب : 1 - زنج درخت که هنوز سفت و منجمد نشده . 2 - ترشحات کم و بیش چسبناک و آب شکل خارج شده از زخم های جلدی ملتهب


زنجبیل (زَ جِ) (اِ.) گیاهی است پایا، دارای برگ های دراز و باریک، گل هایش خوشه ای و زردرنگ، ارتفاعش تا یک متر می رسد. قسمت مورد استفادة این گیاه ریزوم آن است که همان زنجبیل معروف است، طعمش تند و سوزان است، در قدیم برای درمان سرماخوردگی از آن استفاده می شد


زنجره (ز جَ رِ) (اِ.) حشره ای است دارای بال نازک و شفاف، روی درختان زندگی می کند و آوازی بلند و طولانی دارد


زنجموره (زَ جِ یا جَ رِ)(اِ.) آه و ناله، گریه و زاری


زنجه (زَ جِ) (اِ.) 1 - مویه، ناله . 2 - درد شکم


زنجی (زَ نْ) (ص نسب .) نک زنگی


زنجیر (زَ) [ په . ] (اِ.) رشته ای است فلزی متصل به هم


زنجیربان ( زنجیربان .) (ص مر.) (اِمر.) زندانبان


زنجیرزنی ( زنجیرزنی . زَ) (حامص . اِ.) مراسم عزاداری به ویژه در ماه محرم که در آن عزاداران به صورت گروهی در دسته های نامنظم با زنجیر به کتف و پشت و سر خود می کوبند


زنجیره (زَ رِ) (اِ.) 1 - رشته، هر چیز شبیه به زنجیر. 2 - چرخه ؛ مجموع فرایندهای مرتبط با هم . 3 - شیارهای لبة سکه


زنجیری (زَ) (ص نسب .) دیوانه، خطرناک


زنخ (زَ نَ) (اِ.) چانه


زنخ بر خود زدن ( زنخ بر خود زدن . بَ. خُ. زَ دَ) (مص ل .) شرمنده شدن، سرافکنده شدن


زنخ زدن ( زنخ زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - سخن بیهوده گفتن، چانه زدن . 2 - سرزنش کردن، طعنه زدن


زنخ نرم داشتن (بودن ) ( زنخ نرم داشتن . نَ. تَ) (مص ل .) کنایه از: موافق بودن، سازگار بود ن


زنخدان ( زنخدان .) (اِمر.) چانه


زنخدان گشادن ( زنخدان گشادن . گُ دَ) (مص ل .) کنایه از: به جلوه درآوردن زیبایی و حُسن


زواه (ز) (اِ.) غذایی که برای زندانیان و اسیران درست کنند


زند ( زند .) (اِ.) 1 - آهنی که بر سنگ زنند و از آن آتش بجهد، چخماخ . 2 - چوب آتش زنه که آن ر ا بر چوب دیگر سایند تا آتش بوجود بیاید. چوب بالایین را «زند» و چوب زیرین را «پازند» نامند


زند ( زند .) [ ع . ] (اِ.) ساعد، بنددست


زند ( زند .) (ص .) 1 - بزرگ، عظیم . 2 - نیرومند


زند (زَ) (اِ.) 1 - تفسیر، شرح . 2 - تفسیر اوستا


زندان (ز) [ په . ] (اِ.) جایی برای نگهداری گناهکاران


زندانبان ( زندانبان .) (ص مر.) نگهبان زندان


زندانی ( زندانی .) (ص نسب .) کسی که در محبس باشد


زندخوان (زَ خا) کنایه از: 1 - بلبل . 2 - زرتشتی


زندقه (زَ دَ قِ) [ ع . زندقة ] (مص ل .) باطناً کافر بودن و تظاهر به ایمان کردن


زنده (زَ د) (ص .) ژنده ؛ بزرگ، عظیم


زنده ( زنده .) (اِ.) آتش زنه


زنده دل ( زنده . د) (ص مر.) 1 - روشن دل . 2 - شاد، خوش مشرب


زنده پیل (زَ د) [ په . ] (اِمر.) فیل بزرگ


زندواف (زَ) (ص مر.) 1 - سرودخوان . 2 - خوش آواز. 3 - بلبل


زندگانی (ز دَ یا د) (مص ل .) 1 - زیستن . 2 - عمر


زندگی ( زندگی .) [ په . ] (حامص .) 1 - زنده بودن، زیست، حیات . 2 - مدت عمر. 3 - وضع مالی . 4 - مال و منال


زندگینامه ( زندگینامه . مِ) (اِمر.) شرح حال، گزارشی از رویدادهای زندگی یک یا چند تن


زندیق (ز) [ معر. ] (اِ.) 1 - کافر، بی دین . 2 - به پیروان «مانی » گفته اند


زنقه (زَ نَ قَ یا قِ) [ ع . زنقة ] (اِ.) کوچة تنگ و باریک


زنمرد (زَ مَ) (اِ.) ازدواج


زنمه (زَ نَ مَ یا مِ) [ ع . زنمة ] (اِ.) پاره ای از گوش شتر یا گوسفند که بریده آویزان کنند


زننده (زَ نَ د) (ص فا.) 1 - نامطبوع، زشت . 2 - نوازندة ساز


زنندگی (زَ نَ دَ یا د) (حامص .) زشتی


زنهار (ز) نک زینهار


زنهاری (ز)(ص .) کسی که امان و پناه بخواهد


زنودن (زَ دَ) (مص ل .) زنوییدن


زنویه (زَ یِ) (اِمص .) زوزه کشیدن سگ


زنوییدن (زَ دَ) (مص ل .) زوزه کشیدن سگ


زنگ (زَ) [ په . ] (اِ.) آلتی فلزی که به گردن چهارپایان آویزان کنند


زنگ ( زنگ .) (اِ.) 1 - اکسید آهن، ماده ای سبز رنگ که در اثر ترکیب اکسیژن و آهن بوجود می آید. 2 - پرتو ماه و آفتاب . 3 - زنگی، سیاه پوست . 4 - کنایه از: غم، اندوه، شب، تیرگی


زنگ تفریح (زَ گِ تَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) فاصلة کوتاه پس از پایان یک جلسه درس که به شاگردان امکان می دهد از کلاس بیرون بروند و به بازی یا استراحت پردازند


زنگ زدن (زَ. زَ دَ) (مص ل .) زنگار گرفتن فلز و آیینه و مانند آن


زنگار (زَ) (اِ.) زنگ فلزات، آیینه و جز آن


زنگاری ( زنگاری .) (ص نسب .) سبزرنگ


زنگدار (زَ) (ص فا.) طنین دار


زنگدان (زَ) (اِمر.) جلاجل


زنگل (زَ گُ) (اِمر.) زنگوله


زنگلیچه (زَ گُ چَ یا چِ) (اِمصغ .) زنگ خرد، جرس کوچک


زنگوله (زَ لِ یا لَ) (اِمر.) زنگ های کوچک که به گردن چهارپایان آویزند


زنگی (زَ) (ص نسب .) سیاه پوست


زنگی مزاج (زَ. مِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) کسی که همواره شاد و خوشحال باشد


زنگیچه (زَ چِ یا چَ) (اِمصغ .) مرفق، ابتدای ساعد و دست


زنیان (ز) (اِ.) = ژنیان . زینان . زینیان : تخمی است که آن را بر روی خمیر نان پاشند؛ نانخواه


زنینه (زَ نَ یا نِ) (ص نسب . اِمر.) زن، امرأه


زنیکه (ز کِ) (اِمصغ .) (عا.) = زنکه : برای تحقیر و توهین زن گویند


زه ( زه .) [ متر. معر. زیق ] (اِ.) کنارة چیزی


زه ( زه .) 1 - (اِمص .) زاییدن . 2 - تراوش آب از درز چیزی . 3 - (اِ.) نطفه . 4 - بچه . 5 - چشمه


زه ( زه .) (اِ.) چلة کمان


زه (ز) (شب جم .) از ادات تحسین به معنی خوشا، آفرین


زه بند (ز بَ) (اِمر.) نوعی گردن بند


زه زدن (ز. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) از پا درآمدن، از میدان به در رفتن


زه کردن ( زه کردن . کَ دَ) (مص م .) آبستن کردن


زه کشی (ز. کَ یا کِ) (حامص .) خشکاندن آب زمین


زه کشیدن ( زه کشیدن . کَ یا کِ دَ) (مص ل .) 1 - کشیدن زه کمان . 2 - (مص م .) (عا.) سخت شدن جراحت، تیر کشیدن عضلات


زه گرفته (ز گِ رِ تِ) (ص مف .) 1 - آبستن شده، بار گرفته (زن یا جانور ماده ). 2 - زمینی که شایستگی کشت و زرع پیدا کرده


زهاب (ز) (اِمر.) 1 - آبی که از شکاف سنگ یا چشمه تراوش کند. 2 - چشمة جوشان


زهاد (زُ هّ) [ ع . ] (ص .) جِ زاهد؛ پارسایان


زوایا (زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ زاویه ؛ گوشه ها


زهادت (زَ دَ) [ ع . زهادة ] 1 - (مص ل .) زهد ورزیدن، رغبت نکردن به دنیا. 2 - (اِمص .) بی میلی به جهان، پرهیزگاری، پارسایی


زهار (ز) (اِ.) آلت تناسلی مرد یا زن و حوالی آن که موی از آن روید، شرمگاه


زهازه (ز ز) (شب جم .) از ادات تحسین به معنای : آفرین ! 1


زهتاب (ز) (ص فا.) کسی که شغلش تابیدن زه و تهیه کردن رشتة تافته از رودة گوسفند و حیوانات دیگر است


زهد (زُ) [ ع . ] (اِمص .) پرهیزکاری


زهدان (ز) (اِمر.) بچه دان


زهدان نهادن ( زهدان نهادن . نَ دَ) (مص ل .) کنایه از: عاجز شدن در جنگ


زهر ( زهر .) [ ع . ] (اِ.) شکوفة درخت و گیاه . ج . ازهار، زهور


زهر (زَ) [ په . ] (اِ.) مادة سمی . ؛ زهر هلاهل زهر جانوری افسانه ای که گفته شده بسیار کشنده است . ؛ زهر چشم گرفتن بسیار ترساندن . ؛ زهر مار کردن کنایه از: خوردن (در مقام دشنام و تحقیر). ؛ زهر ماری کنایه از: مشروب الکلی


زهرآگین ( زهرآگین .) (ص مر.) زهرآلود


زهرا (زَ) [ ع . زهراء ] (ص .) مؤنث ازهر، درخشنده، درخشنده روی


زهراب (زَ) (اِمر.) 1 - آب زهرآلود. 2 - مایه ای که شیر را پنیر کند


زهرابه (زَ ب) (اِمر.) سمی که از میکرب ها ترشح شود


زهرباد (زَ) (اِمر.) دیفتری


زهربار ( زهربار .) (ص فا.) کشنده، مهلک


زهرخند ( زهرخند . خَ) (اِمر.) خنده ای که از روی خشم کنند


زهره (زُ رِ) [ ع . زهرة ] (اِ.) ناهید؛ دومین سیارة منظومة شمسی به نسبت فاصله از خورشید


زهره (زَ رِ یا رَ) (اِ.) 1 - کیسة صفراء. 2 - مایع زرد رنگ و تلخ موجود در کیسة صفرا. ؛ زهره ترک شدن (عا.) به شدت ترسیدن


زهره ( زهره .) [ ع . زهرة ] (اِ.) واحد زهر؛ یک شکوفه


زهره باختن (زَ رِ. تَ) (مص ل .) بسیار ترسیدن


زهره داشتن ( زهره داشتن . تَ) (مص ل .) دل و جرأت داشتن


زهره رخ (زُ رِ. رُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) دارای چهره ای مانند زهره، ناهید رخسار، زهره - جبین


زهره ساز ( زهره ساز .) [ ع - فا. ] (ص مر.) خوش - خوان


زهره طبع ( زهره طبع . طَ) [ ع . ] (ص مر.) خوش منش


زهرچشم (زَ چَ یا چِ) (اِمر.) نگاهی که از روی خشم و غضب کنند


زهزاد (ز) (اِمر.) زن و فرزند، نسل، فرزند


زهم (زُ) [ ع . ] (اِ.) بوی بد، گند


زهمت (زُ مَ) [ ع . زهمة ] (اِ.) باد گنده، بوی ریم و چربش، بوی گوشت چرب متعفن


زهه (ز هَ یا هِ) (اِمص .) به دست آوردن نتیجه از درآمیختن نر و ماده ؛ نتاج، تخم گیری


زهو (زَ هْ وْ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - درخشیدن . 2 - وزیدن . 3 - ناز کردن . 4 - تکبر کردن


زهوار (ز) (اِمر.) 1 - نوار باریکی از چرم یا چیز دیگر که با آن حاشیه یا کنارة چیزی را دوزند. 2 - چوب های باریکی که در اطراف چهارچوب در و پنجره کوبند


زهوق (زُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بیرون رفتن . 2 - نابود گشتن . 3 - باطل شدن


زهک (ز هَ) (اِمصغ .) شیر زنان یا جانوران دیگر نو زاییده ؛ آغوز، فله


زهکونی (ز) (حامص .) تیپا، اردنگ


زهگیر (ز) (اِ.) انگشتانه ای از چرم یا استخوان که درِ آن را در انگشت کرده، زه کمان را می کشیدند


زهی (ز) (شب جم .) 1 - از ادات تحسین به معنای آفرین ! 2 - از ادات تأسف به معنای افسوس ! 1


زهی ( زهی .) (ص نسب .) 1 - حیوان آماده برای آبستن شدن . 2 - حیوان نو زاییده


زهی ( زهی .) (ص نسب .) هر سازی که دارای زه باشد


زهیدن (ز دَ) (مص ل .) زاییدن


زو (اِ.) بازی ای گروهی که در آن یک نفر در حالی که نفس خود را حبس کرده و با گفتن کلمة «زو» به سمت گروه مقابل می رود و تا وقتی که بدون نفس کشیدن این کلمه را بر زبان می آورد می تواند اعضای گروه مقابل را بزند و از بازی خارج کند مگر این که خود به وسیلة آن ها گرفته شود و نتواند فرار کند


زو (زُ) (اِ.) دریا


زو کشیدن (کِ دَ) (مص ل .) (عا.) اصطلاحی است در باز الک دولک که طرف مغلوب باخته باید در مسافت معینی بدون تازه کردن نفس بدود


زواج (زَ) [ ع . ] (اِمص .) زناشویی


زواده (زَ د) [ ع . ] (اِ.) زاد و توشة سفر


زوار (زُ وّ) [ ع . ] (ص . اِ.) زیارت کنندگان


زوار (زَ) (ص . اِ.) خدمتکار، پرستار


زوار (زَ وَّ) [ ع . ] (ص .) بسیار زیارت کننده


زوار (ز) نک زهوار


زوار دررفته (زَ. دَ رَ تِ)(ص مر.)(عا.) فرسوده، از کار افتاده


زوال (زَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیست شدن، از بین رفتن . 2 - متمایل شدن آفتاب از وسط آسمان به سوی مغرب . 3 - (اِمص .) نقصان . 4 - ناپایداری . 5 - نیستی . 6 - خرابی . 7 - (اِ.) آفت، بلا


زواله (زَ لِ) (اِ.) گلولة خمیر که به مقدار یک قرص نان ساخته باشند


زواید (زَ یِ) [ ع . زوائد ] (اِ.) جِ زایده


زوبع (زُ بَ) [ ع . ] (اِ.) شیطان، ابلیس


زوبین (اِ.) نیزه کوچک


زوج (زُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شوهر. 2 - عددی که بر 2 بخش پذیر باشد


زوجات (زَ یا زُ) [ ع . ] (اِ.) جِ زوجه ؛ همسران


زوجه (زُ جِ) [ ع . زوجة ] (اِ.) همسر


زوجین (زُ جِ) [ ع . ] (اِ.) تثنیه زوج، زن و شوهر


زود [ په . ] (ق .) تند، سریع


زودازود (ق مر.) شتابان، با عجله


زودانداز ( اَ ) (اِ. ص .) شعر یا سخنی که به بدیهه و بی تأمل گفته شود


زودباور (وَ) (ص مر.) ساده لوح


زودخیز (ص فا.) کنایه از: خدمتگزار


زودرس (رَ یا رِ) (ص فا.) آن چه که پیش از موقع مقرر به دست آید


زودرنج (رَ) (ص مر.) آن که زود متأثر و رنجیده خاطر شود، نازک دل، حساس


زودگذر (گُ ذَ) (ص فا.) آن چه که به سرعت محو شود


زودیاب (ص فا.) تیزهوش


زور (زَ وَ) (ص . ق .) فوق، زبر


زور (زَ یا زُ) (اِ.) (زردشتی ) آبی است که به دست یکی از موبدان، پاک و مقدس شده، خوردنی مایع و آبکی ؛ مق . می زد


زور [ ع . ] (اِ.) دروغ، باطل


زور [ په . ] (اِ.) نیرو، توانایی


زور آوردن (وَیا وُ دَ) (مص ل .) 1 - فشار دادن . 2 - ستم کردن


زور زدن (زَ دَ) (مص ل .) (عا.) نهایت تلاش خود را کردن


زورآزما (ی ) (ز) (ص فا.) آن که زور و نیروی خویش را به معرض آزمایش درآورد


زورآزمایی (ز) (حامص .) دست و پنجه نرم کردن


زورآور (وَ) (ص فا.) زورمند، نیرومند


زورآوری (وَ)(حامص .)نیرومندی، پهلوانی


زوراء (زَ یا زُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چاه عمیق . 2 - کمان . 3 - قدح


زورخانه (نِ) (اِمر.) محل مخصوص ورزش های باستانی، باشگاه


زورزورکی (رَ) (ق مر.) (عا.) به زور


زورفین (زُ فِ) نک زلفین


زورق (زُ رَ) [ ع . ] (اِ.) قایق


زورقی ( زورقی .) [ ع - فا. ] (اِ.)نوعی از کلاه قلندران که شبیه به زورق است


زورنیم (زَ وَ) (اِ.) پارچه ای که به اندام خاصی از جانب پشت بر گریبان جامه دوزند


زورچپانی (چَ) (حامص .) [ ع . ] (عا.) = زور - تپانی : اصرار و پافشاری یا اعمال زور و فشار برای انجام گرفتن کاری


زورکی (رَ) (ق مر.) (عا.) به زور


زوزه (ز) (اِ.) ناله، نالة سگ و شغال


زوش (ص .)1 - تندخو، خشمگین . 2 - نیرومند


زوش (زَ یا زُ) [ ع . ] (ص .) بندة فرومایه


زوفا [ ع . ] (اِ.) گیاهی است پایا از تیرة نعناعیان که به حالت خودرو می روید.ریشه اش ض خیم و منشعب و ساقه هایش نسبتاً چوبی و برگ هایش کوچک و متقابل و نوک تیز و بسیار معطر می باشد. گل هایش زیبا و معطر است . اسانس این گیاه مشابه اسانس نعناع است و مصرف طبی دارد


زولبیا (اِ.) نوعی شیرینی است که برای تهیة آن نشاسته و ماست را مخلوط کنند و سپس در شربت، شکر، آب و گلاب قرار می دهند


زوم [ انگ . ] (اِ.) نوعی عدسی با فاصلة کانونی متغیر. ؛ زوم کردن الف - تغییر دادن فاصلة کانونی عدسی زوم برای تطبیق با موضوع مورد نظر عکاس یا فیلمبردار. ب - (مجازاً) خیره شدن، با توجه نگاه کردن در چیزی


زون (اِ.) بهره، قسمت


زونا (زُ) (اِ.) بیماری پوستی که عامل ویروس آبله مرغان است که به صورت تاول ها یا دانه هایی در امتداد یک عصب پوستی پدیدار می شود و با درد زیادی همراه است


زونکن (زُ کَ) [ آلما . ] (اِ.) نام تجاری وسیله ای معمولاً مقوایی و ضخیم با میله هایی فنردار، مخصوص نگه داری سندها و اوراق اداری برای پیشگیری از پراکنده شدن آن ها، پَروَندن (فره )


زویج (زَ) (اِ.) = زویش : نوعی خوراک که از قطعات رودة گاو یا گوسفند آکنده از پیه و گوشت تهیه کنند


زک (زَ) (اِ.) سخنی که از روی خشم در زیر لب گویند


زکاب (زَ) (اِمر.) مرکب سیاه که با آن چیز نویسند


زکات (زَ) [ ع . زکاة ] (اِ.) 1 - خلاصة چیزی . 2 - بخشی از مال که به مستمند و درویش دهند


زکاره (زَ رِ) (ص .) خیره سر


زکال (زُ) (اِ.) زُگال ؛ ذغال


زکام (زُ) [ ع . ] (اِ.) بیماری واگیردار که در اثر سرماخوردگی بوجود می آید که با آب ریزش و گرفتگی بینی همراه است


زکان (زَ) (ص فا.) کسی که از روی خشم یا دلتنگی با خود حرف بزند


زکند (زُ کَ) (اِ.) کاسة سفالین


زکوة (زَ کا) [ ع . ] (اِ.) نک زکات


زکی (زَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک، پاکیزه . 2 - پارسا. ج . ازکیاء


زکی (ز کّ) (شب جم .) (عا.) هنگام اعتراض همراه با انکار و تعجب به کار می رود، دکی


زکیدن (زَ دَ)(مص ل .) از روی خشم و دلتنگی با خود حرف زدن


زکیه (زَ یِّ) [ ع . زکیة ] (ص .) مؤنث زکی


زگال (زُ) (اِ.) زغال


زگالاب (زُ) (اِمر.) مرکبی سیاه که با آن نویسند


زگوند (ز گُ) [ از آلما. ] (اِ.) علامتی به شکل « » که در بالا و سمت راست حروف مشخص کنندة نمادهای ریاضی قرار می گیرد و آن ها را از نمادهای متناظرشان متمایز می کند


زگیل (ز) (اِ.) برجستگی کوچک روی پوست


زی [ ع . ] (اِ.) هیئت، شکل


زی (حراض .) سوی، طرف


زیاد [ ع . ] (ص . ق .) بسیار، فراوان


زیادت (دَ) [ ع . زیادة ] 1 - (مص ل .) افزون شدن . 2 - (اِمص .) افزونی


زیاده (د) [ ع . زیادة ] افزونی


زیارت (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دیدار کردن . 2 - رفتن به مکان مقدس


زیارت نامه ( زیارت نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) دعای ویژه ای که در هنگام زیارت جایی خوانده می شود


زیان (اِ.) 1 - خسارت . 2 - آسیب . 3 - کاستی


زیان کار (ص فا.) خسران دیده، زیانگر


زیب (اِ.) آرایش، زینت


زیبا (ص فا.) 1 - شایسته، زیبنده . 2 - نیکو، جمیل


زیبق (زَ یْ بَ) [ ع . ] (اِ.) جیوه


زیبق کردن ( زیبق کردن . کَ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) 1 - جیوه مالیدن به شیشه برای ساختن آیینه . 2 - نابود کردن


زیبنده (بَ د) (ص فا.) 1 - سزاوار. 2 - آراسته


زیبندگی (بَ دَ یا د)(حامص .) 1 - شایستگی . 2 - برازندگی


زیبیدن (ز دَ) (مص ل .) سزاوار بودن، برازنده بودن


زیت (زَ یا ز) [ ع . ] (اِ.) روغن زیتون


زیتون (زَ یا ز) [ ع . ] (اِ.) درختی است با تنة ناصاف و دارای شکاف های مشخص، ولی در گیاهان جوان صاف و رنگی مایل به سبز دارد. میوة این درخت سبز و گوشت دار شبیه به آلوچه است که روغن فراوان دارد و ملین است . ؛ زیتون پرورده میوة زیتون که هستة آن را درآورده و داخل آن را از دانه های خشک شدة انار ترش و گردوی کوبیده پر کرده باشند


زیتونی ( زیتونی .) [ ع . ] (ص نسب .) سبز مایل به زرد


زیج (اِ.) معرب زیگ، جدولی برای تعیین احوال و حرکات ستارگان


زید (زَ یا ز) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نمو کردن، افزون شدن . 2 - (مص م .) نمو دادن . 3 - نامی است از نام های مردان


زیر [ په . ] (ق .) 1 - پایین . 2 - صدای نازک . ؛ زیر بار رفتن کار یا وضع سختی را پذیرفتن . ؛ زیر پا گذاشتن بی اعتنایی کردن، اهمیت ندادن . ؛ زیر چیزی را زدن آن را انکار کردن . ؛ زیر سیبلی رد کردن نادیده گرفتن


زیر آمدن (مَ دَ) (مص ل .) مغلوب شدن، باختن


زیر سبیلی (س ) (ق مر.) (عا.) نادیده، به روی خود نیاوردن


زیر و بالا (رُ) (ص مر.) سخن ناراست، سخن آمیخته به دروغ


زیرا (حر رب .) از این جهت


زیرافکن (اَ کَ) (ص مف . اِ.) 1 - تشک، نهالی . 2 - مقامی است در موسیقی


زیرانداز (اَ) (اِ.) تشک


زیراک [ په . ] (حر رب .) زیرا


زیراکس (کْ سْ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجارتی دستگاهی است که برای اولین بار فتوکپی به صورت خشک را متداول کرد، فتوکپی


زیربنا (بَ) [ فا - ع . ] (اِ.) 1 - مساحت ساختمان . 2 - زمینی که در آن ساختمان بنا شده است . 3 - اساس، بنیان، زیرساخت


زیرجامه (مِ یا مَ) (اِمر.) جامة نازکی که زیر شلوار پوشند، زیرشلواری


زیرخاکی (ص نسب . اِ.) اشیای عتیقه که از زیر خاک بیرون آورند


زیرخرد (خُ) (اِمر.) لحنی است از موسیقی قدیم


زیردریایی (دَ) (اِمر.) نوعی کشتی که مجهز به وسایل و جنگ افزارهای لازم است که می تواند در زیر آب و در جهت دلخواه حرکت کند


زیردست (دَ)(ص مر.)1 - فرمانبردار، خدمتگزار. 2 - ذلیل، پست


زیرزمین (زَ) (اِمر.) طبقه ای از خانه که پایین تر از سطح زمین قرار دارد


زیرسیگاری (اِ.) ظرف کوچکی برای ریختن خاکستر سیگار، جاسیگاری


زیرلفظی (لَ) [ فا - ع . ] (اِ.) (عا.) پول یا هدیه ای که هنگام مراسم عقد از طرف خانوادة داماد به عروس داده می شود تا او رضایت خود را برای ازدواج اعلام کند


زیرنویس (نِ) (اِمر.) توضیحی که دربارة موضوعی از متن در زیر صفحة متن داده می شود


زیره (رِ)(اِ.)1 - قسمت زیرین هر چیزی . 2 - قسمت تحتانی کفش


زیره ( زیره .) (اِ.) = ژیره : گیاهی علفی و یکساله، دارای ساقه های سبز و برگ های بریده و گل های سفید. میوه هایش ریز و معطراست


زیرپوش (اِ.) لباس نازکی که در زیر لباس های دیگر پوشند، زیرپیراهن


زیرچاق (اِمر.) 1 - کمان کم زور. 2 - کنایه از: کسی که هر چه بدو فرمان دهند انجام دهد


ساکن (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بی حرکت . 2 - مقیم، سکونت داشتن


زیرچشمی (چَ) (ق .) نگاه کردن به حالتی که دیگران متوجه نشوند


زیرک (رَ) (ص .) باهوش، زرنگ


زیرک سار ( زیرک سار .) (ص مر.) باهوش


زیرکش (کَ یا کِ) (اِمر.) یکی از مقامات موسیقی قدیم ؛ حسینی


زیرکی (رَ) (حامص .) هوشیاری


زیزفون (زُ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیرة پنیرکیان، برگ هایش منفرد کامل و دندانه دار و به شکل قلب در قاعده قرار دارند ولی برگ های انتهای ساقه نوک تیزند و گل هایش به رنگ سفید است . ضح . همین کلمه است که به صورت «زیرفون » تحریف شده


زیست (مص مر.) زندگی، حیات


زیست شناسی (ش ) (اِ.) دانشی که دربارة موجودات زنده بحث می کند


زیستن (تَ) (مص ل .) زندگانی کردن


زیغ (اِ.) حصیر، بوریا


زیغ (زَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) میل کردن . 2 - میل کردن به سوی پستی و شک . 3 - میل کردن از حق . 4 - (اِمص .) انحراف از راه راست . 5 - شک، ریب


زیغال (اِ.) قدح


زیغگر (گَ) (ص .) حصیرباف


زیف (زَ) (اِ.) گناه، بزه، بی ادبی


زیف (ز یا زَ) [ ع . ] (ص .) ناسره، قلب (زر، سیم، پول )


زیلو (اِ.) گلیم


زیمله (زَ یْ مَ) (اِ.) کجاوه مانندی که برای حمل بار بر پشت الاغ می بستند


زین (زَ یا ز یْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آراستن . 2 - (اِمص .) نیکویی


زین [ په . ] (اِ.) نشیمنی ساخته شده از چرم و چوب که به هنگام سواری بر پشت اسب می نهند


زین کوهه (نْ. هِ) (اِمر.) برآمدگی جلو و عقب زین


زینان = زنیان . زینیان : (اِ.) تخمی است که بر روی نان پاشند؛ نانخواه


زینت (نَ) [ ع . زینة ] (اِمص .) آرایش، آن چه با آن آرایش کنند


زینه (نِ) (اِ.) پله، پلکان


زینهار (یْ) [ په . ] = زنهار: 1 - (اِ.) پناه، امان، مهلت . 2 - ضمانت . 3 - امانت . 4 - شبه جمله که برای تنبیه و تحذیر گویند به معنای دور باش، حذر کن


زینهار خوردن ( زینهار خوردن . خُ دَ) (مص ل .) پیمان شکستن


زینهارخوار ( زینهارخوار . خا) (ص فا.) 1 - پیمان - شکن . 2 - خائن در امانت


زینهارخواری ( زینهارخواری . خا)(حامص .) عهدشکنی، خیانت


زینهاردار ( زینهاردار .) (ص فا.) وفادار، پای بند به عهد و پیمان


زینهارداری ( زینهارداری .) (حامص .) 1 - وفاداری . 2 - امانت


زینهاری ( زینهاری .) (ص نسب .) 1 - آن که عهد و پیمان بندد. 2 - کسی که امان و پناه بخواهد


زینک (نْ کْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - روی . 2 - فلزی که روی آن عکس بگیرند و در چاپ و گراور - سازی از آن استفاده کنند


زیور (وَ) (اِ.) هر آن چه که با آن چیز دیگری را آرایش کنند


زیورآلات ( زیورآلات .) (اِمر.) مجموعة آن چه که برای زیباتر شدن به خویشتن می آویزند


زیپ [ از انگ . ] (اِ.) وسیله ای است که برای به هم پیوستن دو لبة پارچه، چرم، مشماع، جیر و... به لباس، چمدان، ساک و... می دوزند. این وسیله متشکل از دو نوار باریک از جنس پارچة محکم است که از یک قاعده به یکدیگر وصلند و در طول آن ها یک ردیف دندانة منظم فلزی یا پلاستیکی قرار دارد. برای بستن زیپ، زایدة کوچکی را که در محل اتصال دو نوار قرار دارد، بالا می کشند تا دندانه ها در هم فرو روند


زیچ (ص .) خوش طبع


زیگزاک [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی دوخت دندانه دار شبیه به هفت و هشت های به هم پیوسته . 2 - مسیر یا امتدادی به صورت هفت و هشت


س (حر.) حرف پانزدهم از الفبای فارسی، برابر با عدد 60 در حساب ابجد


سآمت (سَ مَ) [ ع . سآمة ] (اِمص .) دلتنگی، ملامت


سؤر (سُ) [ ع . ] (اِ.) پس ماندة طعام و شراب


سا (اِ.) نوعی پارچه لطیف گرانبها


سا (اِ.) نک ساو


سا از ادات تشبیه، به معنای : شبیه، مانند


ساباط [ ع . ] (اِ.) سایبان، دالان سر پوشیده


سابح (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - شناکننده، شناور. 2 - تندرونده، تندرو. ج . سابحات 1


سابحات (ب) [ ع . ] (اِفا.) فرشتگانی که میان زمین و آسمان تسبیح کنند


سابحه (ب حَ یا حِ) [ ع . سابحة ] (اِفا.) مؤنث سابح ؛ 1 - شناور، شناکننده، 2 - کشتی، 3 - ستاره ؛ ج . سابحات، سوابح


سابرقان (بُ) [ معر. ] (اِ.) آهن سخت و خشک . شابرقان و شابورقان نیز گویند


سابری (ب) (ص . اِ.) 1 - نوعی جامة ابریشمی لطیف و گرانمایه . 2 - هر چیز نازک


سابع (ب) [ ع . ] (ص .) هفتم، هفتمین


سابق (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پیشی گیرنده . 2 - قبلی، گذشته


سابق الذکر (ب قُ لْ ذ) [ ع . ] (ص مر.)پیش - گفته، مذکور


سابقاً (ب قَ نْ) [ ع . ] (ق .) قبلاً، پیش از این


ساکنی ( ساکنی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - آرامش . 2 - منزل کردن، استقرار


سابقه (ب قَ یا قِ) [ ع . سابقة ] (اِفا.) مؤنث سابق  - سبقت گیرنده . 2 - (اِ.) پیشینه، اعمالی که در گذشته انجام شده


سابقه دار ( سابقه دار .) [ ع - فا. ] (اِفا.) 1 - باسابقه . 2 - دارای پیشینه نیک یا بد


سابقه سالار ( سابقه سالار .) [ ع - فا. ] (ص مر.) کاروان - سالار، پیشرو قافله


سابقین (ب قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ سابق  - پیشینیان . 2 - مردگان . 3 - کسانی که پیش از آغاز جنگ - های پیامبر، اسلام آورده اند


سابوتاژ (بُ) [ فر ] (اِ.) خرابکاری عمده در کارخانه، معادن، قطار آهن و غیره ؛ تخریب پل ها، جاده ها و غیره


سابوته (تَ) (اِ.) زن پیر


سابوره (رَ) (ص .) مخنث، هیز، امرد


سابیدن (دَ) (مص مر.) (عا.) نک ساییدن


ساتر (تِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) پوشاننده، پنهان - کننده . 2 - (اِ.) پوشش


ساتراب (تْ) [ یو. ] (اِ.) والی، حاکم


ساتن (تَ) [ فر. ] (اِ.) نوعی پارچة نخی مانند اطلس


ساتگنی (گِ) [ تر. ] (اِ.) = ساتگینی . ساتگن : پیاله بزرگ، قدح شراب خواری


ساتگینی آوردن ( ساتگینی آوردن . وَ یا وُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) بساط میگساری گستردن


ساج (اِ.) معرب ساک  - درختی است بلند با چوبی سیاه رنگ . 2 - سنگی که با آن شمشیر را صیقل دهند. 3 - تابة نان پزی


ساج [ ع . ] (اِ.) چادر سبز یا سیاه


ساج (اِ.) مرغ کنجدخوار


ساجد (جِ) [ ع . ] (اِفا.) سجده کننده


ساجور [ ع . ] (اِ.) تکة چوب که با ریسمان به گردن سگ بندند، قلادة سگ . ج . سواجیر


ساجگون (ص .) به رنگ ساج، تیره فام


ساحت (حَ) [ ع . ساحة ] (اِ.) 1 - فضای خانه، حیاط . 2 - زمینی که سقف نداشته باشد. 3 - درگاه، آستانه


ساحر (حِ) [ ع . ] (اِفا.) افسونگر، فریبنده


ساحره (حِ رِ یا رَ) [ ع . ساحرة ] (اِفا.) مؤنث ساحر. زن جادوگر. ج . ساحرات، سواحر


ساحری (حِ) [ ع - فا. ] (حامص .) جادوگری، سحر کردن


ساحل (حِ) [ ع . ] (اِ.) کنار دریا یا رود، کرانه . ج سواحل


ساحل نشین ( ساحل نشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که کنار آب زندگی می کند (اعم از دریا، دریاچه، رودخانه )


ساخارین [ فر. ] (اِ.) گرد بسیار سفید و شیرینی است که در آب به دشواری و در الکل به خوبی حل گردد و مصرف طبی دارد


ساخت 1 - (مص مر.) ساختن، صنعت . 2 - (اِ مص .) آمادگی . 3 - (اِ.) ساز، سامان . 4 - ساز و برگ اسب . 5 - ساختار


ساخت و ساز (تُ) (اِمص .) آمادگی، کار ساختگی


ساخت و پاخت (تُ) 1 - (اِمر.) قرار پنهانی، زد و بند پنهانی . 2 - (عا.) گاوبندی


ساختار (اِمر.) 1 - چگونگی ساختمان چیزی . 2 - ترتیب اجزا و بخش های یک جسم


ساختارگرایی (گِ یا گَ) (حامص .) 1 - نظریه ای که در آن روابط انسانی بیش تر با نمادگرایی منطقی تفسیر و توجیه می شود. 2 - شیوة تجزیه و تحلیل زبان براساس توصیف ویژگی های ساخت و نظام آن


ساختمان (تِ) 1 - (اِمص .) بنا کردن . 2 - (اِ.) بنا، عمارت، معماری . 3 - نهاد، سرشت


ساختن (تَ) [ په . ] (مص مر.) 1 - بنا کردن . 2 - اختراع کردن . 3 - آفریدن . 4 - آماده کردن . 5 - پختن . 6 - جعل کردن . 7 - نواختن، ساز زدن . 8 - سازگاری کردن، تحمل کردن . 9 - (عا.) استعمال مواد مخدّر و نشئه شدن


ساخته (تَ یا تِ) (ص مف .) 1 - بنا شده، درست شده . 2 - اختراع شده . 3 - آفریده . 4 - آماده . 5 - پخته . 6 - مصنوعی، جعلی . 7 - سازگار، متحد


ساخته آمدن ( ساخته آمدن . مَ دَ) (مص ل .) آماده شدن


ساخته رنگ ( ساخته رنگ . رَ) (ص مر.) کنایه از: موافق، مناسب


ساخته کاچار ( ساخته کاچار .) (ص مر.) با اسباب و وسایل


ساختکاری (حامص .) آمادگی، آراستن


ساختگی (تَ یا تِ) 1 - (حامص .) مجهز بودن، آمادگی . 2 - (ص .) مصنوعی، تقلبی


ساختگی کردن ( ساختگی کردن . کَ دَ) (مص ل .) تهیة لوازم و وسایل


ساخر (خِ) [ ع . ] (اِفا.) سخره کننده، مسخره کننده


ساخره (خِ رِ یا رَ) [ ع . ساخرة ] (اِفا.) 1 - مؤنث ساخر. 2 - کشتی باد موافق یافته : ج . سواخر


ساخط (خِ) [ ع . ] (اِفا.) خشمگین


ساخلو ( لُ) [ تر. ] (اِ.) پادگان، گروهی سرباز که در یک مکان ساکن شوند و به محافظت آن بپردازند


ساخن (خُ) [ ع . ] (اِفا.) گرم، حار؛ ج . سُخّان


ساد (ص .) مخفُفِ ساده، ناآمیخته، بی نقش و نگار


ساد (اِ.) خوک نر، گراز


ساد [ ع . ] (اِفا.) 1 - سد کننده . 2 - استوار. 3 - راست گفتار


سادات [ ع . ] (ص . اِ.) جِ سادة  - بزرگان . 2 - اولاد پیامبر


سادس (د) [ ع . ] (عد. ص .) ششم، ششمین


سادن (د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حاجب، دربان . 2 - خادم معبد


ساده ( ساده .) (ص مف .) ساییده شده


ساده (دَ یا د) (ص .) 1 - بی نقش و نگار. 2 - پاک، خالص . 3 - ساده لوح، ابله، نادان . 4 - بسیط، بدون ترکیب . 5 - آسان . 6 - عادی، معمولی . 7 - پسری که هنوز ریش درنیاورده . 8 - بدون زینت و زیور. 9 - صاف و هموار0 - لغزان، لغزنده 1 - بی چین و گره 2 - تراشیده، سترده


ساده ( ساده .) (ق .) ایستاده، مخففِ ستاده


ساده (دَ یا د) [ ع . ] (اِ.) جِ سائد (ساید) - مهتران . 2 - فرزندان رسول اکرم و ائمة اطهار؛ ج . سادات


ساده تن ( ساده تن . تَ) (ص مر.) 1 - پاکیزه تن . 2 - امرد


ساده جگر ( ساده جگر . جِ)(ص مر.) بی مکر و حیله


ساده دل ( ساده دل . د) (ص مر.) 1 - زودباور. 2 - احمق


ساده رخ ( ساده رخ . رُ) (ص مر.) بی ریش


ساده رنگ ( ساده رنگ . رَ) (ص مر.) بی رنگ، پاکیزه


ساده رو ( ساده رو .) (ص مر.) بی ریش و امرد


ساده زنخ ( ساده زنخ . زَ نَ) (ص مر.) جوانی که هنوز ریش درنیاورده


ساده لوح ( ساده لوح . لَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - با - خلوص . 2 - ساده دل . 3 - ابله


ساده نمک ( ساده نمک . نَ) (ص مر.) زیبا، بانمک


ساده نویسی ( ساده نویسی . نِ) (حامص .) استفاده از جملات ساده و روان در نوشتن


ساده پرست ( ساده پرست . پَ رَ) (ص فا.) غلامباره


ساده کار ( ساده کار .) (ص مر.) بی ریش، امرد


ساده کردن ( ساده کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - سهل کردن، آسان نمودن . 2 - پاک کردن، خالی کردن . 3 - اطلس کردن، ستردن نقش و نگار. 4 - ستردن موی، تراشیدن موی . 5 - چیزی را از چیزی جدا کردن مثلاً طلا را از نقره و عسل را از موم


سادگی (دَ یا د) (حامص .) 1 - بدون نقش و نگار. 2 - خالص و بی غش . 3 - ساده لوحی 4 - همواری، صافی . 5 - آسانی، سهولت . 6 - بدون زینت و زیور


سادیست [ فر. ] (ص .) کسی که مبتلی به سادیسم است


سادیسم [ فر. ] (اِ.) 1 - شهوت رانی توأم با بی رحمی و شقاوت . 2 - جنون آزار دیگران، دگر آزاری (فره )


سار (اِ.) شتر


سار (پس .) 1 - در آخر بعض کلماتِ مرکب به معنی «سر» آید: سبکسار. 2 - در آخر بعضی کلمات مرکب پسوند مکان است که بیشتر معنای کثرت و انبوهی را می رساند. چشمه - سار. 3 - از ادات تشبیه که معنای مانند و شبیه را می رساند: بادسار


سار [ ساره . ] (اِ.) پرده


سار [ اوست . ] 1 - (اِ.) رنج، محنت، آزار. 2 - (ص .) رنجور


سار [ په . ] (اِ.) پرنده ای است شبیه گنجشک اما بزرگتر از آن که بیشتر به شکار ملخ می پردازد


سارا (ص .) خالص، بی غل و غش


ساران (اِ.) ابتداء، آغاز


ساربان (ص .) نگهبان شتر، شتربان


ساربانگ (نَ) (اِمر.) یکی از آهنگ های موسیقی


سارخک (رَ) (اِ.) پشه


ساردین [ فر. ] (اِ.) نک تن . انواع ماهی کوچک که به صورت کنسرو مصرف می شود


سارس مخفف (S.A.R.S) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بیماری تنفسی حاد که توسط ویروس سارس ایجاد می شود. از علایم این بیماری تب، اختلالات تنفسی، لرزه، دردهای عضلانی، سردرد و کاهش اشتهاست . بیشتر مرگ و میر ناشی از آن در بیماران بالای 65 سال رخ می دهد، عامل سارس یک کوروناویروسی است که در مارس 2003 اولین مورد آن در هتل آپارتمان های هنگ هنگ مشاهده شد


سارغ (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خورندة خوشة انگور با بن . 2 - در فارسی : نوشنده


سارغ (رُ یا رِ) (اِ.) نک ساروق


سارق (رِ) [ ع . ] (اِفا.) دزد. ج . سارقین


سارنگ (رَ) (اِ.) 1 - سار. 2 - سازی است مانند کمانچه که با آرشه نواخته می شود


ساره (رَ) (اِ.) 1 - پرده . 2 - رشوه


سارو (اِ.) پرنده ای است سیاه رنگ کمی بزرگتر از سار که خال های سفید هم دارد


ساروج (اِ.)مخلوطی است از آهک و خاکستر که در ساختن حوض، گرمابه و بنای ساختمان به کار می بردند


ساروق (اِ.) 1 - بقچه . 2 - سفره


سارونه (نَ) (اِ.) درخت انگور


ساروی (رَ) (ص نسب .) 1 - متعلق به شهر ساری در مازندران . 2 - اهل ساری


سارک (رَ) (اِ.) سار سیاه


ساری [ هن . ] (اِ.) نوعی لباس لطیف و بلند که زنان هندوستان و پاکستان پوشند


ساری (اِ.) پرنده ای است کوچک و خوش - آواز، دارای پرهای سیاه و خال های سفید


ساری [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرایت کننده . 2 - رونده در شب


ساریخ (اِ.) = سالیخ : نوعی سلاح و آن چوبی باشد که بر سر آن چند زنجیر کوتاه تعبیه کنند و بر سر هر زنجیر گویی از فولاد نصب کنند


ساریق = ساریگ (از برزیلی ): (اِ.) پستانداری از راستة کیسه داران به جثة یک گربه که گوشتخوار و بومی آمریکای جنوبی است، شب ها برای شکار از لانه اش خارج می شود و دارای دندان های نیش برنده است


ساگ [ معر. ] (اِ.) نوعی خورشت مانند آش که بیشتر در مازندران متداول است


ساز (اِ.) 1 - هریک از آلات موسیقی . 2 - وسایل زندگی . 3 - سامان، نظم و ترتیب . 4 - استعداد، آمادگی . 5 - ابزار، آلت . 6 - نغمة موسیقی، آهنگ . 7 - تجهیزات جنگی، جنگ - افزار. 8 - جامه، لباس . 9 - مکر، حیله، فریب . ؛ به ساز کسی رقصیدن کنایه از: بازیچة کسی شدن، ندانسته از کسی فرمان بردن


ساز دادن (دَ) (مص م .) 1 - نواختن ساز. 2 - آماده ساختن . 3 - ابداع کردن . 4 - نظم و ترکیب دادن، آراستن


ساز زدن (زَ دَ) (مص ل .) 1 - نواختن وسیلة موسیقی . 2 - کنایه از: بهانه گرفتن


ساز و باز (زُ) (ص فا.) = ساز و بازنده : بندباز، ریسمان باز


ساز و نوا (زُ نَ) (اِمر.) ساز و آواز، ساز و سرور


ساز کردن (کَ دَ) 1 - (مص م .) آماده کردن، مهیا کردن . 2 - آفریدن، بوجود آوردن . 3 - (مص ل .) قصد کردن و عزم کردن


سازدهنی (دَ هَ) (اِمر.) ساز بادی زبانه دار کوچکی به شکل مستطیل که به وسیلة دم و بازدم نواخته می شود


سازش (ز) (اِمص .) 1 - توافق، سازگاری . 2 - صلح . 3 - خوش رفتاری


سازشکار (ز شْ) (ص فا.) 1 - آن که سازش می کند. 2 - اهل بند و بست


سازق (ز)(اِ.) نوعی سقز که از شکاف درخت سرو به دست آید و چون آن را مشتعل کنند مانند مشعل می سوزد


سازمان (زْ) (اِمر.)1 - مجموعة شعب و کارمندان یک اداره یا مؤسسه، تشکیلات . 2 - مجموعة هدف مندی که پیرو یک نظام است . 3 - ساختار


سازمان ملل متحد (نِ مِ لَ لِ مُ تَّ حِ) (اِمر.) سازمانی بین المللی که بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم برقرار شد و جانشین جامعة ملل گردید. ساختمان عمارت سازمان ملل در سال 1952 به اتمام رسید و اولین مجمع عمومی آن در نیویورک در سپتامبر 1952 تشکیل جلسه داد. منشور سازمان ملل متحد مرکب است از یک مقدمه، 19 فصل و 111 ماده که هدف آن عبارت است از حفظ صلح و امنیت بین المللی و توسعة روابط دوستانه بین کشورها و تأمین همکاری برای حل مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و بشردوستانة بین المللی و دارای مجمعی است که نمایندگان همة کشورهای عضو در آن مجمع شرکت دارند


سازمند (مَ) (ص مر.) 1 - ساخته و آماده . 2 - سازگار. 3 - سزاوار


سازندگی (زَ د) (حامص .) ساختن، سازنده بودن


سازه (ز) (اِمر.) 1 - ساختار، ساختمان . 2 - عامل (ریاضی ). 3 - واحد نحوی زبان (زبان - شناسی )


سازه ( سازه .) [ طبر. ] (اِ.) جاروب، جارور


سازو (زُ)(اِ.)لیف خرما، ریسمانی که از الیاف خرما بافته شود، ریسمان علفی و محکم


سازوبرگ (زُ بَ) (اِمر.) تجهیزات، ابزار و آلات


سازور (زْ وَ) (ص مر.) آماده


سازوکار (زُ) (اِمر.) نک مکانیسم


سازگار (زْ) (ص فا.) 1 - سازش کننده . 2 - موافق . 3 - همآهنگ . 4 - گوارا. 5 - سزاوار. 6 - قانع، خرسند


سازگاری ( سازگاری .) (حامص .) 1 - سازش . 2 - توافق . 3 - هماهنگی . 4 - قناعت


سازگر (گَ) (ص فا.) نک سازگار


ساس (اِ.) حشره ای از راستة نیم بالان، بزرگتر از کک که لای درز تشک و متکا و شکاف اشیاء چوبی مخفی می شود و شب خارج شده و به انسان نیش می زند


ساسات [ روس . ] (اِ.) دریچة کوچکی است در دستگاه کاربوراتور در جلوی لولة هوا. معمولاً ه نگام روشن کردن ماشین اگر بنزین موجود در کاربوراتور تبخیر شده باشد ساسات را می کشند و بعداً موتور را روشن می کنند


ساسان [ ع . ] (ص فا.) گدایی کننده، گدا


ساستا [ اوس . ] (اِ.) 1 - بی رحم، ظالم . 2 - اهریمن


ساسون [ روس . ] (اِمر.) نوعی دوخت درز و چین در لباس زنانه


ساسی (اِ.) گدا. ج . ساسیان


ساطع (طِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تابان . 2 - برافراشته . 3 - آشکار. 4 - پراکنده


ساطور [ ع . ] (اِ.) ابزاری آهنی و پهن و دسته - دار شبیه کارد


ساعت (عَ) [ ع . ساعة ] (اِ.) 1 - واحدی برای زمان برابر با یک بیست و چهارم شبانه روز. 2 - هنگام، زمان . 3 - زمان اندک . 4 - رستاخیز، روز قیامت


ساعد (عِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) از آرنج تا مچ دست . 2 - (اِفا.) یاری دهنده


ساعده (عِ دَ یا د) [ ع . ساعدة ] (اِ.) 1 - شیر بیشه . 2 - بازوی چرخ چاه . 3 - مجرای آب به سوی نهر یا دریا؛ سواعد


ساعی [ ع . ] (اِفا.) 1 - کوشا، سعی کننده . 2 - شتابنده . 3 - سخن چین


ساغر (غَ) (اِ.) پیالة شرابخواری، جام


ساغرکش ( ساغرکش . کِ) (ص فا.) شرابخوار


ساغرکشی ( ساغرکشی . کِ) (حامص .) میخوارگی


ساغرگیر (غَ) (ص فا.) باده خوار


ساغری ( ساغری .) [ تر. ] (اِ.) 1 - پوست دباغی شده اسب یا خر. 2 - پوست کفل اسب یا خر. 3 - نوعی کفش که طُلاُب پوشند


ساغری پوش ( ساغری پوش .) [ تر - فا. ] (ص فا.)پارچه - ای که کفل اسب را بپوشاند


ساکن گشتن ( ساکن گشتن . گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مسکن گزیدن . 2 - آرام شدن، آرامش یافتن


عطیت (عَ یَّ) [ ع . عطیة ] نک عطیه


سافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - سفرکننده . ج . سفره، سفار. 2 - رسول، سفیر. 3 - کاتب . ج . سفره . 4 - زن گشاده روی . ج . سوافر. 5 - اسب کم گوشت . 6 - فرشته ای که اعمال بندگان را نگاه می دارد


سافل (فِ) [ ع . ] (ص .) 1 - فرود، پایین . 2 - فرومایه، پست . جِ سفله


سافله (فِ لَ) [ ع . سافلة ] (اِ.) مقعد


ساق [ ع . ] (اِ.)1 - از زانو تا مچ پا. 2 - تنة درخت . 3 - پایین هرچیز


ساق [ تر. ] (ص .) سالم، بی عیب


ساقب (قِ) [ ع . ] (ص .) 1 - نزدیک . 2 - دور (اضداد.) 1


ساقدوش (قْ) [ تر - فا. ] (اِ.) کسی که شب عروسی دوش به دوش داماد حرکت می کند


ساقط (قِ) [ ع . ] (ص .) 1 - فرودافتاده . 2 - فرومایه، ناکس


ساقط شدن ( ساقط شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - افتادن . 2 - حذف شدن


ساقط کردن ( ساقط کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - افکندن . 2 - کسی را از شغل خود برکنار کردن


ساقه (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندامی از گیاه که برگ ها و جوانه ها و میوه ها روی آن قرار می گیرند. 2 - پایه، اساس


ساقه (قَ) [ ع . ساقة ] (اِ.) دنباله سپاه


ساقور [ ع . ] (اِ.) 1 - گرمی، حرارت . 2 - آهنی که با آن چارپایان را داغ کنند. 3 - نوعی زخم و جراحت


ساقی [ ع . ] (اِفا.) کسی که آب یا شراب به دیگران دهد


ساقی نامه (مِ) [ ع - فا. ] (اِ مر.) نوعی مثنوی در بحر متقارب که در آن شاعر ساقی را مخاطب قرار می دهد و به بی ثباتی و ناپایداری این جهان اشاره می کند


سال [ په . ] (اِ.) 1 - مدت زمان گردش زمین به دور خورشید که برابر است با 12 ماه یا 365 روز و 5 ساعت و 48 دقیقه و 46 ثانیه . 2 - سن، عمر. 3 - زمانه . 4 - تاریخ . ؛ سال هجری شمسی سال ایرانی که از اول فروردین شروع می شود. ؛ سال قمری سال قمری اسلامی که از اول محرم آغاز می شود. ؛ سال میلادی سال مسیحی که از اول ژانویه (11 دی ) آغاز می شود


سال [ فر. ] (اِ.) اطاق بزرگ، تالار


سال دادن (دَ) (مص ل .) به یاد مرده یک سال پس از مرگ او اطعام کردن


سال زده (زَ د یا دَ) (ص مف .) (عا.) 1 - آفت - دیده، آسیب دیده (محصول ). 2 - درختان میوه ای که بار نداده باشند


سال شمار (شُ) (اِ.) تقویم


سال گردش (گَ د) (اِمص .) گردش سال، تحویل سال


سال گرفتن (گِ رِ تَ) (مص م .) مراسم سالگرد شخص مرده را برگزار کردن


سال گره (گِ رِ) (اِمر.) روز شروع سال نو از عمر کسی، جشن تولد


سالاد [ فر. ] (اِ.) مخلوطی از سبزی های پخته یا خام یا محصولات گوشتی که با سس مخصوص خورده می شود


سالار [ په . ] (اِمر.) سردار، سپهسالار


سالار (ص مر.) 1 - سالخورده . 2 - کهن


سالاری (حامص .) 1 - مهتری، ریاست، پادشاهی . 2 - پیری، سالخوردگی


سالانه (نِ) (ص .) 1 - آن چه که یک بار در سال صورت گیرد. 2 - سالیانه


سالب (لِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - سلب کننده . 2 - رباینده . 3 - برهنه کننده . ج . سلاب


سالج (لِ) (اِ.) بیدمشک


سالخداه (خُ) (ص مر.) = سال خدا: 1 - دارای شرف . 2 - نیکبخت


سالخرد (خُ) (ص مر.) کم سال، کم سن


سالخورد (ص مف .) سالخورده


سالخورده (د) (ص مف .) 1 - پیر، کهنسال . 2 - کهنه، قدیمی


سالخوردگی (دَ یا د) (حامص .) 1 - پیری . 2 - فرسودگی


سالدات [ روس . ] (اِ.) سرباز


سالف (لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گذشته، پیشین . 2 - پیش رفته


سالم (لِ) [ ع . ] (ص .)1 - بی عیب . 2 - تندرست


سالمند (مَ) (ص مر.) پیر، سالخورده


سالن (لُ) [ فر. ] (اِ.) تالار، محوطه ای برای اجتماع افراد زیاد


سالنامه (مِ یا مَ) (اِمر.) 1 - تقویم . 2 - دفتری که وقایع سال در آن ثبت شود و هر سال منتشر شود. 3 - سالنما


سالو (اِ.) جامة سفید و تنگ که از آن دستار و لباس زنانه درست می کردند


سالوس (ص .) 1 - ریاکار. 2 - شیاد. 3 - چرب - زبانی . 4 - چرب زبان


سالوسی (حامص .)1 - تملق . 2 - فریب، نیرنگ


سالوک (ص .) 1 - فقیر، درویش . 2 - راهزن، دزد


سالک (لَ)(اِ.) زخمی که در پوست بدن خاصه صورت پیدا می شود. گاه یک سال بهبودی آن طول می کشد ولی جای آن باقی می ماند


سالک (لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رونده، مسافر. 2 - زاهد، عارف


سالگرد (گَ) (اِمر.) زمانی از سال که یک یا چند سال از واقعه ای گذشته باشد


سام [ ع . ] (اِ.) سبیکة زر و سیم


سام [ ع . ] (اِ.) خیزران (واحد آن سامه )


سام (مّ) [ ع . ] (ص .) 1 - زهردار، ذوسم . 2 - سام ابرص


سام (اِ.) 1 - بیماری . 2 - ورم


ساماخچه (چَ یا چِ) (اِ.) = ساماکچه . شاماخچه . شاماکچه . سماخچه . سماچه : سینه بند زنان


سامان [ په . ] (اِ.) 1 - اسباب، لوازم . 2 - وسایل زندگی، باروبنه . 3 - متاع، کالا. 4 - آراستگی، نظم . 5 - رواج و رونق . 6 - آرام، قرار. 7 - مکان، محل . 8 - تدارک


سامان شدن (شُ دَ) (مص ل .) درست شدن کار


سامبا [ فر. ] (اِ.) رقص پر شور و پرتحرک برگرفته از رقص محلی برزیل


سامر (مِ) [ ع . ] (اِفا.) قصه گو، افسانه گو


سامع (مِ) [ ع . ] (اِفا.) شنونده ؛ ج . سُمّاع، سمعه و سامعون


سامعه (مِ عِ یا عَ) [ ع . سامعة ] (اِفا، سامعه اِ.) 1 - گوش . 2 - قوة شنوایی


سامه (مَّ) [ ع . سامة ] (اِ.) خاصه، خاص ؛ مق . عامه


سامه (مِ) (اِ.) 1 - پیمان، عهد. 2 - سوگند. 3 - قرض، دین . 4 - پناه، پناهگاه


سامورایی [ فر. از ژاپنی . ] جنگجوی حرفه ای متعلق به طبقة آریستوکراسی نظامی در ژاپن قدیم


سامک (مِ) [ ع . ] (ص .) مرتفع . (سامکات (مِ) [ ع . ] (اِ.))دو ستارة سماک رامح و سماک اعزل در صورت های فلکی عوّا و سُنبله


سامی [ ع . ] (ص .) بلندمرتبه


سان 1 - (اِ.) طرز، روش . 2 - قاعده، قانون . 3 - رسم، عادت . 4 - پسوند شباهت : دیوسان . 5 - در اصطلاح ارتش بازدید سپاهیان از طرف فرمانده است به این طریق که فرمانده از برابر صف سربازان که به طور منظم ایستاده اند عبور می کند


سان (اِ.) 1 - سوهان . 2 - سنگی که با آن کارد و شمشیر و غیره را تیز کنند


سان (اِ.) بهره، پاره


سانتر [ فر. ] (اِمص .) 1 - ارسال توپ برای بازیکن خودی . (فوتبال ). 2 - بازیکنی که معمولاً جلوتر از دیگران بازی می کند و در پرتاپ توپ و پرش ها شرکت می کند. (بسکتبال )


سانترالیسم (نْ تِ) [ انگ . ] (اِ.) مرکزگرایی ؛ نوعی نظام حکومتی که در آن همة امور کشور از یک مرکز رهبری می شود، نقطه مقابل کشورهایی که به صورت فدرال یا حکومت های ایالتی و ولایتی اداره می شوند


سانتروزم (تِ رُ زُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از اندامک های درون یاخته ای که در تقسیم سلولی فعالانه شرکت می کند، میان تن . (فره )


سانتریول (تِ رِ یُ) [ فر. ] (اِ.) ذرة مرکزی میان تن، میانک . (فره )


سانتی مانتال [ فر. ] (ص .) 1 - دارای ظاهری آراسته و رفتاری همراه با ظرافت . 2 - دارای روحیه ای ظریف و احساساتی


سانتی متر (مِ) [ فر. ] (اِ.) واحد اندازه گیری طول معادل یک صدم متر


سانتیگراد (گِ) [ فر. ] (اِمر.) 1 - صد درجه ای . 2 - گرماسنجی که دارای صد درجه است


سانح (نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - واقعه (اعم از خیر و شر) ج . سوانح . 2 - انسان یا جانوری که از سمت راست شخص برآید. مق بارح . ( سانح سانحه (نِ حَ یا حِ) [ ع . سانحة ] (اِفا.)) واقعه، رویداد


ساندویچ (نْ د) [ انگ مأخوذ از نام واضع آن . ] (اِ.) بزم آورد، قطعة نانی که آن را به دو قطعه بخش کرده داخل آن را سس یا کره مالیده گوشت، تخم مرغ پخته، خیارشور، گوجه - فرنگی و غیره جای دهند


سانس (نْ) [ فر. ] (اِ.) زمانی برای نمایش فیلم یا تئاتر، جلسه، نوبت (فره )


سانسور (نْ) [ فر. ] (اِ.)کنترل و بازرسی حاکمیت بر فعالیت سیاسی، اجتماعی و... خاصه فرهنگی، بررسی (فره )


سانسورچی ( سانسورچی .) [ فر - تر. ] (اِمر.) کسی که کارش سانسور کردن است، مأمور سانسور


سانیده (نْ یَ د)(اِفا.)آن که چیزی را می ساید و نرم می کند


ساهر (هِ) [ ع . ] (اِفا.) بیدار


ساهره (هِ رَ) [ ع . ساهرة ] (اِفا.) 1 - چشمة روان . 2 - دشت خوفناک، دوزخ


ساهی [ ع . ] (اِفا.) 1 - غافل . 2 - فراموشکار


ساو (ص .) خالص، ناب، بدون آمیختگی


ساو (اِ.) خراج، باج


ساو (اِ.) برادة زر، ریزه زر


ساوآهن (هَ) (اِمر.) ریزة آهن


ساوری (وَ) [ تر - مغ . ] (اِ.) باج و خراج


ساوه (وَ) (اِ.) برادة طلا


ساویدن (دَ) (مص م .) نک ساییدن


ساویده (دَ) (اِ مف .) ساییده


ساویز (ص .) نیکخوی


ساویس (وِ) (اِ.) 1 - پنبه زده شده که لای جامه بگذارند. 2 - هر چیز گرانبها


ساپورت (پُ) [ انگ . ] 1 - (اِمص .) پشتیبانی، حمایت . 2 - (اِ.)نوعی جوراب محکم و بلند


ساچمه (مَ یا مِ) [ تر. ] = صاچمه : (اِ.) گلوله ای ریز سربی مخصوص تفنگ های شکاری


ساچوق [ تر. ] (اِ.)حقوق و عوارض مخصوص پذیرایی


ساچی (ص .) سفید


ساک [ فر. ] (اِ.) چمدان، جامه دان


ساکارز (رُ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای که از نیشکر تهیه شود و از نظر شیمایی شبیه چغندر است، قند نیشکر


ساکب (کِ) [ ع . ] (اِفا.) ریزان، فروریزنده


ساکت (کِ) [ ع . ] (اِفا.) خاموش، آرام، بی - صدا


ساکسفون (سُ فُ) [ فر. ] (اِ.) = ساکسفن : یکی از سازهای بادی که آن را از مس سازند و تیغة فلزی نازکی دارد که تولید صدا کند


سایبان (یَ یا یِ) (اِمر.) سایه بان، چتر، چادر یا چیز دیگری که برای جلوگیری از آفتاب برپا کنند. سایوان و سایه گاه نیز گفته اند


سایح (یِ) [ ع . سائح ] (اِفا.) سیاحت کننده، جهانگرد


ساید (یَ) (اِ.) چرکی که از آهن بیرون آرند


ساید بای ساید [ انگ . ] (اِ. ص .) یخچال و فریرزی (یخ زن ) که از پهلو به هم چسبیده باشد، یخچال - یخ زن همبر. (فره )


سایر (یِ) [ ع . سائره ] (اِفا.) 1 - سیر کننده . 2 - جاری، روان . 3 - همه . 4 - بقیة چیزی . 5 - مشهور


سایز [ انگ . ] (اِ.) اندازه


سایس (یِ) [ ع . سائس ] (اِفا.) 1 - ادب کننده . 2 - رام کننده


سایش (یِ) (اِمص .) عمل ساییدن


سایق (یِ) [ ع . سائق ] (اِفا.) محرک، سوق - دهنده


سایل (یِ) [ ع . سائل ] (اِفا.) 1 - سؤال کننده . 2 - گدا


سایم (یِ) [ ع . سائم ] (اِفا.) چرنده . ج . سوایم (سوائم )


ساینده (یَ د) (ص فا.) آن چه که چیزی را می ساید و نرم می کند


سایه (یَیا یِ) [ په . ] (اِ.) 1 - محیط تاریکی که در اثر قرار گرفتن جسم تیره در برابر نور ایجاد می شود. 2 - پناه، حمایت . 3 - شبح . ؛ سایه کسی را با تیر زدن کنایه از: سخت با او دشمن بودن . ؛زیر سایه کسی بودن مورد حمایت و توجه او بودن


سایه آمیز ( سایه آمیز .) (ص .) مجازاً، ناخالص


سایه افکندن ( سایه افکندن . اَ کَ دَ) (مص ل .) حمایت کردن


سایه خشک ( سایه خشک . خُ) (ص مر.) تنبل


سایه روشن ( سایه روشن . رُ شَ) (اِمر.) 1 - تاریکی، روشنی . 2 - فضایی که بخش هایی از آن تیره یا تاریک و بخش های دیگرش روشن است . 3 - خط ها و سایه هایی که برآمدگی ها و فرورفتگی های اشیاء و چگونگی تابش نور بر آن ها را در یک تصویر نشان دهد (نقاشی ). 4 - زمانی که روشنایی روز یا تاریکی شب هنوز به طور کامل بر هوا غالب نشده است


سایه زده ( سایه زده . زَ دَ) (ص مف .) جن زده


سایه شکن ( سایه شکن . ش کَ)(ص فا.) روشن کننده


سایه پوش ( سایه پوش .) (اِ.) سایبان


سایه گرفتن ( سایه گرفتن . گِ رِ تَ)(مص ل .) پناه بردن


ساییدن (دَ)(مص م .) 1 - کوبیدن و نرم کردن . 2 - به هم مالیدن . 3 - سوهان زدن . 4 - صیقل دادن 5 - لمس کردن


سب (سَ بّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دشنام دادن . 2 - (اِ.) دشنام، لعن و نفرین


سبابه (سَ بّ ب) [ ع . سبابة ] (اِ.) دومین انگشت، انگشت اشاره


سبات (سُ) [ ع . ] (اِ.) خواب، خواب سبک


سباح (سَ بّ) [ ع . ] (ص .) شناور، بسیار شناکننده


سباحت (حَ) [ ع . سباحة ] (مص ل .) شنا کردن


سباروک (سَ) (اِ.) کبوتر


سباشی (سُ) (اِمر.) رییس نظمیه


سباع (س ) [ ع . ] (اِ.) جِ سبع ؛ درندگان


سباعی (سُ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به سبعه . هفت تایی


سباق (س ) [ ع . ] (مص ل .) پیشی گرفتن


سبال (س ) [ ع . ] (اِ.) ج . سبلت ؛ موی پشت لب مرد


سبال زدن ( سبال زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: استهزا کردن


سبال مالیدن ( سبال مالیدن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: لاف زدن، ادعا کردن


سباک (سَ بّ) [ ع . ] (ص .) ریخته گر، زرگر


سبای (سُ) [ تر. ] (ص .) سواری که مایحتاج خود را به فتراک بسته و مسلح و مکمل یراق می راند ؛ سبای سوار زبده سوار


سبب (سَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - علت . 2 - نسبتِ خویشاوندی . 3 - وسیله . 4 - طریق . 5 - در عروض نوعی هجای بلند یا دو هجای کوتاه پیاپی . 6 - طناب، ریسمان


سبت (سَ) [ ع . ] (اِ.) شنبه، نخستین روز هفته


سبت (سُ بَّ) [ ع . سبة ] (اِ.) ننگ و عار


سبحات (سُ بُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ سبحه . 2 - انوار الهی، جلال و عظمت خدای تعالی . (سبحان (سُ) [ ع . ] (مص ل .) )1 - پاکیزه کردن . 2 - به پاکی یاد کردن خداوند. ؛ سبحات الله الف - خداوند پاک و منزه از عیب و نقص است . ب - کلمه ای است از برای شگفتی و تعجب


سبحانی (سُ) [ ع . ] (ص نسب .) الهی، خدایی


سبحه (سُ حَ) [ ع . ] (اِ.)1 - دعا، ذکر. 2 - تسبیح


سبد (سَ بَ) (اِ.) ظرفی که از الیاف گیاهی یا شاخه های نازک درست کنند


سبز (سَ) [ په . ] (ص .) 1 - رنگی که از ترکیب آبی و زرد به دست می آید. 2 - تر و تازه، شاداب


سبزخط ( سبزخط . خَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) موهایی که تازه بر روی و پشت لب نوجوانان پدید آید


سبزفام ( سبزفام .)(ص مر.) سبز رنگ، هر چیزی که به رنگ سبز باشد


سبزقبا ( سبزقبا . قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) پرنده ایست حلال گوشت، کوچک تر از کلاغ با پرهای سبز و سرخ، کلاغ سبز هم گویند


سبزه زار ( سبزه زار .) (اِمر.) علفزار


سبکبار ( سبکبار .) (ص مر.) 1 - سبک وزن . 2 - مجازاً، فارغ، آسوده


عظام (عُ) [ ع . ] (ص .) کلان، بزرگ


سبزه گلخن ( سبزه گلخن . گُ خَ) (اِمر.) 1 - گیاهی که بر روی سرگین روید که آن را برای گرم کردن حمام جمع می کردند. 2 - مجازاً زن زیبا از خاندان پست . 3 - مال دنیا


سبزپا (سَ) (ص مر.) شوم، بدقدم


سبزپری ( سبزپری . پَ) (اِمر.) بهار


سبزک (سَ زَ) (اِ.) 1 - سبزه . 2 - صراحی که از شیشة سبز ساخته باشند. 3 - بنگ، حشیش . سبزه (سَ زَ یا ز) (اِمر.) 1 - چمن . 2 - نوعی کشمش سبز. 3 - گندم گون، کسی که رنگ پوستش اندکی تیره باشد. 4 - گندم یا عدس که ایرانیان جهت پیشواز عید نوروز آن را رویانده و سبز می کنند، سبزة عید


سبزی ( سبزی .) (اِ.) صراحی


سبزی (سَ) 1 - (حامص .) سبز بودن . 2 - طراوات، شادابی . 3 - (اِ.) گیاهی که خام یا پختة آن را می خورند. مانند: نعناع، ترخون، ریحان و جزو آن ها. ؛ سبزی خوردن هر یک از سبزی هایی که به صورت خام خورده می شود. ؛ سبزی پاک کن سبزی کنایه از: متملق، چاپلوس


سبزینه (سَ نِ)1 - (ص نسب .)منسوب به سبز، سبزرن گ، سبزگون . 2 - (اِمر.) مادة سبزرنگی که در حفره های گیاهان موجود است و موجب سبزی اندام های گیاهان می شود، کلرفیل، خضرة الورق


سبط (س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوه، فرزندزاده . 2 - قبیله . ج . اسباط


سبع (سَ) [ ع . ] (اِ.) عدد هفت


سبع (سَ بُ) [ ع . ] (ص .) درنده


سبع الثمانی (سَ عُ لْ ثَ) [ ع . ] (اِ.) سورة فاتحه به دو دلیل : 1 - هفت آیه دارد و در هر نماز دوبار خوانده می شود. 2 - دوبار بر پیامبر (ص ) نازل شده است


سبع شداد (سَ عِ ش ) [ ع . ] (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان


سبعه (سَ عَ) [ ع . سبعة ] (اِ.) عدد هفت


سبعون (سَ) [ ع . ] (اِ.) عدد هفتاد


سبعین (سَ) [ ع . ] (اِ.) عدد هفتاد


سبق (سَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه بر سر آن در مسابقة اسب دوانی و تیراندازی شرط بندند. 2 - مقداری از کتاب که در یک جلسه درس داده شود. ج . اسباق


سبق (سَ بْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سبقت گرفتن . 2 - (اِمص .) سبقت


سبق بردن ( سبق بردن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) پیشی گرفتن، پیروز شدن


سبق ورمایه ( سبق ورمایه . وَ یِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) شرط، پیمانی بین دو نفر برای مسابقه در اسب دوانی و تیراندازی


سبقت (س قَ) [ ازع . ] (مص ل .) پیشی گرفتن، تقدم جستن .(سبق دادن ( سبقت . دَ) [ ع - فا. ] )(مص م .) درس دادن


سبل (سُ بُ) [ ع . ] (اِ.) جِ. سبیل ؛ راه ها


سبل (سَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بارانی که از ابر برآمده و تا زمین نرسیده باشد. 2 - بینی . 3 - دشنام . 4 - خوشه، سنبل . 5 - پردة چشم که از ورم عروق چشم که در سطح ملتحمه است واقع شود و بدان در پیش نظر غباری پدید آید. 6 - موی و رگه ای سرخ که در چشم پدید آید


سبلت (سَ لَ) [ ع . سبلة ] (اِ.) موی پشت لب، سبیل


سبلت (بر) کندن ( سبلت (بر) کندن . بَ کَ دَ) 1 - (مص م .) کندن سبلت و بروت کسی یا خود را. 2 - حسرت دادن . 3 - (مص ل .) حسرت خوردن


سبنج (س بَ) (اِ.) چوبی دراز که بر یک سر آن گاوآهن نصب کنند و سر دیگر آن را بر یوغ بندند و زمین را شیار کنند؛ چوب قلبه


سبو (سَ) (اِ.) 1 - کوزة سفالی . 2 - ظرف شراب


سبو شکستن (سَ. ش کَ تَ) (مص ل .) 1 - نومید شدن . 2 - اظهار عجز کردن


سبوح (سُ بُّ) [ ع . ] (ص .) خدای تعالی (زیرا او را تسبیح گویند.) 1


سبوکش ( سبوکش . کِ) (ص فا.) 1 - شرابخوار. 2 - کسی که کوزة شراب را حمل می کند. 3 - مجازاً، بنده، اسیر


سبک (سَ بُ) [ په . ] 1 - (ص .) کم وزن . 2 - چست، چالاک . 3 - شخص بی وقار.4 - مجرد. 5 - (ق .) زود، بی درنگ . 6 - سبکبال، بی غم


سبک (سَ بْ) [ ع . ] 1 - (اِ.) طرز، شیوه . 2 - روشی خاص که هنرمند ادراک و احساس خود را بیان می کند. 3 - (مص م .) فلز ذوب شده را در قالب ریختن


سبک خیز ( سبک خیز .) (ص فا.) تیز و تند


سبک داشتن ( سبک داشتن . تَ) (مص م .) 1 - خوار شمردن . 2 - (مص ل .) مسامحه کردن


سبک دست ( سبک دست . دَ) (ص مر.)1 - ماهر. 2 - تر - دست . 3 - خوش یُمن


سبک روح ( سبک روح .) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - خوشحال، خندان . 2 - بی تکلف، بی تکبر. 3 - چست، چالاک . (سبکسار ( سبک روح .) )(ص مر.) 1 - خوار، فرومایه . 2 - بی وقار. 3 - بی خرد


سبک سایه ( سبک سایه . یَ یا یِ) (ص مر.) کنایه از: زودگذر


سبک سنگین کردن ( سبک سنگین کردن . سَ. کَ دَ) (مص مر.) (عا.) سنجیدن، تأمل کردن


سبک شناسی (سَ. ش ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جنبه ای از ادبیات که به بررسی و مطالعه در سبک شاعر و یا نویسنده ای معین یا آثار ادبی یک دورة تاریخی می پردازد


سبک عنان ( سبک عنان . عِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) تندرو


سبک لقا ( سبک لقا . لِ) [ فا - ع . ] (ص مر.)گشاده - رو، بشاش


سبک مغز ( سبک مغز . مَ) (ص مر.) سبکسر، سفیه، سبک عقل، کم خرد


سبک کار ( سبک کار .) (ص فا.) چالاک


سبکبال ( سبکبال .) (ص مر.) 1 - پرندة تیزپر. 2 - فارغ، آسوده


سبکپا ( سبکپا .) (ص مر.) 1 - تندرو، چالاک . 2 - گریز پا


سبکی ( سبکی .) (حامص .) بی خِردی، بی وقاری


سبیل (س ) (اِ.) موی پشت لب . ؛ سبیل کسی را چرب کردن کنایه از: به او رشوه دادن . ؛ سبیل کسی را دود کردن کنایه از: او را تنبیه کردن


سبیل (سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - راه . 2 - روش . ؛فی سبیل الله آن چه در راه خدا گذاشته اند و هر کس می تواند از آن بهره برد


سبیل راندن ( سبیل راندن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) انفاق کردن، مالی یا چیزی را به نیت بخشیدن


سبیل کردن ( سبیل کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) چیزی را به رایگان در اختیار همه گذاشتن


سبیلو (س ) (ص مر.) دارای سبیل پرپشت


سبیکه (سَ کَ) [ ع . سبیکة ] (اِ.) قطعة طلا یا نقره ای که آن را گداخته و در قالب ریخته باشند


ست (سَ تّ) [ ع . ] (اِ.) سخن زشت، عیب


ست (س ) [ ع . ] (اِ.) شش، عدد شش


ست ( ست .) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجموعه . 2 - سری، دست . ؛ ست کردن مجموعه ای را به صورت هماهنگ به کار بردن . 3 - در ورزش هایی مانند تنیس و بدمینتون یک دور بازی


ستا (سَ) 1 - (اِمص .) ستایش . 2 - (ص فا.) در ترکیب به معنی «ستاینده » آید: خودستا


ستا (سَ یا سُ) (اِ.) مخفف اوستا


ستا (س ) (اِمر.) تنبوری که سه تار داشته باشد


ستاد (س ) (اِ.) مرکز فرماندهی


ستادن (س دَ) (مص ل .) ایستادن


ستار (سَ تّ) [ ع . ] (ص .) بسیار پوشاننده . ؛ ستار العیوب الف - پوشانندة عیب ها. ب - صفتی از صفت های خدا


ستار (س ) [ ع . ] (اِ.) پوشش


ستارة قطبی ( ستارة قطبی ء قُ) (اِمر.) ستاره ای است کم نور در انتهای دُم صورت فلکی دُب اصغر (خرس کوچک ) که با اختلاف کمتر از یک درجه از محل واقعی قطب شمال قرار دارد


ستاره (س رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - اجرام نورانی در آسمان که نورشان به علت حرارت زیادشان می باشد، بسته به شدت حرارت رنگ ستاره ها فرق می کند. 2 - جرقه . ؛ ستاره سهیل بودن کنایه از: کم پیدا و دیریاب بودن


ستاره دنباله دار ( ستاره دنباله دار دُ لِ) (اِمر.) جرمی ابر مانند با هسته ای نورانی که مداری متغیر به دور خورشید دارد و هنگامی که مدارش از نزدیک خورشید می گذرد دنباله ای درخشان از خود آشکار می کند


ستاره شمردن ( ستاره شمردن . شُ مَ یا مُ دَ) (مص ل .) کنایه از: شب زنده داری کردن


ستاره شناس ( ستاره شناس . ش ) (ص فا.) منجم


ستاغ (س ) (اِ.) = استاغ : 1 - کره اسب که هنوز بر پشتش زین نگذاشته باشند. 2 - اسب نازاینده . 3 - زن نازا، عقیم


ستاغ ( ستاغ .) (اِ.) شتر شیردهنده


ستام (س ) (اِ.) زین و یراق اسب


ستان (سَ یا س ) (ص .) به پشت خوابیده


ستان ( ستان .) (اِ.) آستانه (در)، کفش کن


ستان (س ) [ په . ] (پس .) 1 - پسوند مکان . الف - به اسم ذات پیوندد دال بر بسیاری و فراوانی دارد: بوستان، گلستان، نیستان . ب - به اسم معنی پیوندد و افادة محل کند:فرهنگستان، دادستان . ج - به اسم خاص پیوندد و افادة محل کند:بلوچستان، کردستان، افغانستان . 2 - پسوند زمان : تابستان، زمستان


ستان ( ستان .) (ری . اِفا.) در ترکیب به معنی «ستاننده » آید: دلستان، جانستان


ستاندن (س دَ) (مص م .) گرفتن، بازگرفتن


ستانه (سَ یا س نِ) (اِ.) نک آستانه


ستاوند (سُ یا سَ وَ) (اِ.) 1 - صفة بلندی که سقف آن را به ستون هاافراشته باشند. 2 - بالا - خانه ای که پیش آن مانند ایوان گشاده باشد


ستاوه (سَ وَ یا وِ) (اِ.) مکر، حیله


ستاک (س ) (اِ.) شاخة نورسته


ستایش (س یِ) [ په . ] (اِمص .) 1 - مدح . 2 - پرستش . 3 - شکر، سپاس


ستایشگاه ( ستایشگاه .) (اِمر.) 1 - محل ستایش . 2 - بخشی از قصیده و غزل که شاعر در آن از نسیب و تشبیب به ستایش ممدوح گریز زند، شریطه، مخلص . (ستایشگر ( ستایشگاه . گَ) )(ص فا.) ستایش کننده، ستاینده، کسی که دیگری را بستاید


ستاییدن (س دَ) [ په . ] (مص م .) ستایش کردن


ستبر (س تَ) [ په . ] (ص .) 1 - بزرگ، گنده . 2 - سفت، محکم . 3 - فربه، چاق . 4 - ضخیم، کلفت


ستبر روی ( ستبر روی .) (ص مر.) بی شرم


ستبری ( ستبری .) (حامص .) = ستبرا: 1 - بزرگی، درشتی . 2 - محکمی . 3 - فربهی


ستدن (س تَ دَ) [ په . ] (مص م .)نک ستاندن


ستر (س تْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوشش، حجاب . 2 - پرده


ستر (سَ تَ) (اِ.) استر، بغل


ستردن (س تُ دَ) (مص م .) 1 - تراشیدن . 2 - پاک کردن . 3 - محو کردن


ستره (سُ رِ یا رَ) [ ع . ] (اِ.) آن چه که بدان پوشیده شوند. ج . بستر


سترون (سَ تَ وَ) (ص .) نازا، عقیم، زنی که بچه نیاورد


سترونی ( سترونی .) (حامص .) نازایی


سترگ (سُ یا سَ یا س تُ) [ په . ] (ص .) 1 - بزرگ، عظیم . 2 - بزرگ جُثه . 3 - ستیزه جو. 4 - خشمگین، لجوج . 5 - مغرور، خود بزرگ بین


ستم (س تَ) [ په . ] (اِ.) ظلم


ستمکار ( ستمکار .) (ص فا.) متعدی، ظلم کننده


ستمگر ( ستمگر . گَ) (ص فا.) ظالم


ستمگری ( ستمگری .) (حامص .) ظلم


ستن آوند (سُ تُ وَ) (اِمر.) = ستناوند. استوناوند. ستاوند. ستافند: 1 - بالا خانه ای که پیش آن مانند ایوان گشاده بود. 2 - بالاخانه . 3 - صفة بلندی که سقف آن را بر ستونی افراشته باشند


ستنبه (س تَ ب) (ص .) 1 - تنومند، قوی هیکل . 2 - بد هیبت، ترسناک


سته (س تُ) (ص .) ستوه، خسته، درمانده


سته (س تَ) (اِمص .) لجاج، عناد


ستهنده (س تِ هَ دَ یا د) (ص فا.) ستیزه - کننده، جدال کننده


ستوان (سُ) 1 - (ص مر.) استوار محکم . 2 - امین . 3 - (اِ.) درجه ای است از درجات افسری


ستودان (سُ) [ په . ] (اِمر.) = استودان . استخوان دان : 1 - گورستان زردشتیان . 2 - چاهی در گورستان زردشتیان که استخوان مرده را پس از خورده شدن گوشت وی توسط لاشخوران در آن اندازند


ستودن (سُ دَ) [ په . ] (مص م .) مدح کردن، ستایش کردن


ستوده (سُ د) (ص مف .) مدح شده، ستایش شده


ستور (سُ) [ په . ] (اِ.) چهارپا، حیوان بارکش


ستوربان ( ستوربان .) (ص مر.) کسی که به امور چهارپایان رسیدگی می کند


ستون (سُ) (اِ.) 1 - پایة سنگی یا چوبی یا سیمانی که در زیر بنا سازند. 2 - دیرک خیمه . 3 - دسته ای از سربازان که پشت سر هم در یک خط حرکت کنند


ستون فقرات ( ستون فقرات فَ قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) ستون مهره ها، تیرة پشت . ستونی مرکب از 33 قطعه استخوان به نام مهره یا فقره که به طور عمودی بر روی هم در پشت انسان قرار دارند


ستونه (سُ نِ یا نَ) [ په . ] 1 - ستون . 2 - حمله و گریز در مسیری مستقیم و ستون مانند


ستوه (سُ) [ په . ] نک استوه


ستوهانیدن (سُ دَ) (مص م .) به ستوه آوردن


ستوهی (سُ) (حامص .) 1 - خستگی . 2 - درماندگی، ناتوانی . 3 - پریشانی . 4 - دلتنگی، افسردگی


ستوهیدن (سُ دَ) (مص ل .) 1 - خسته شدن . 2 - افسرده گشتن . 3 - پریشان شدن


ستی ( ستی .) (اِ.) زنی که خود را با شوهرش - که مرده باشد - در آتش اندازد و بسوزد


ستی (سَ) (اِ.) فولاد، آهن


ستیر (سَ) [ ع . ] (ص .) کسی که عیب و خطای دیگری را می پوشاند


ستیر (س تِ) (اِ.) استیر؛ یک چهارم من


ستیز (س ) (اِ.) 1 - جنگ . 2 - ناسازگاری، لجاجت . 3 - خشم . 4 - سرکشی، نافرمانی


ستیزه (س ز) [ په . ] (اِ.) نک ستیز


ستیزکار ( ستیزکار .) (ص فا.) ستیزه کار، جنگجو، سرکش، ناسازگار


ستیزگر ( ستیزگر . گَ) (ص فا.) ستیزه گر، لجوج، متمرد


ستیزیدن (س دَ) (مص ل .) نک ستیهدن


ستیغ (س ) 1 - (ص .) هر چیز راست و بلند ایستاده . 2 - (اِ.) بلندی سر کوه


ستیم (س ) (اِ.) زخم، چرک و خون


ستیهیدن (س دَ)(مص ل .)= ستهیدن : 1 - ستیزه کردن . 2 - نافرمانی کردن . 3 - لجاج کردن


سج (سَ) (اِ.) روی، رخساره


سجاحت (س حَ) [ ع . سجاحة ] (مص ل .) 1 - خوش خو شدن . 2 - تابان شدن


سجاد (سَ جّ) [ ع . ] (ص .) بسیار سجده کننده


سجاده (سَ جّ د) [ ع . سجادة ] (اِ.) جانماز، پارچه یا فرشی که روی آن نماز گزارند


سجاف (س ) [ ع . ] (اِ.) پارچة باریکی که در حاشیه جامه دوزند


سجال (س ) [ ع . ] (اِ.) جِ سَجْل ؛ دلو بزرگ


سجام (سَ) (اِ.) سرمای سخت


سجانیدن (سَ دَ) (مص م .)سرد کردن چیزهای گرم


سجاوندی (سَ وَ) (ص .) آراستن کتاب با طلا


سجایا (سَ) [ ع . ] (اِ.) جِ سجیه ؛ طبایع


سجد (سَ جَ) (اِ.) سرمای سخت


سجده (سَ دَ یا د) [ ع . سجدة ] (مص ل .) پیشانی بر زمین نهادن هنگام نماز


سجع (سَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بانگ کردن کبوتر. 2 - (اِمص .) موزون و مقفی بودن سخن . 3 - کلمات هم آهنگ که در آخر جمله - های یک عبارت می آورند


سجل (س جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دفتر احکام . 2 - حکم و فتوای قاضی .3 - در فارسی به معنای شناسنامه


سجل کردن ( سجل کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - تأیید کردن، تصدیق کردن . 2 - ثبت کردن


سجن (س جْ) [ ع . ] (اِ.) زندان


سجود (سُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سجده کردن . 2 - (اِمص .)پرستش، پیشانی بر زمین گذاشتن برای عبادت یا اظهار فروتنی


سجیدن (سَ دَ) (مص ل .) سرمای سخت شدن


سجیل (س جُ) [ ع . ] (اِ.) پاره گِل خشک شده که مانند سنگ باشد


سجین (س جُ) [ ع . ] (اِ.) نام جایی در دوزخ


سجیه (سَ جّ یَّ) [ ع . سجیة ] (اِ.) خلق، عادت


سحا (س ) [ ع . سحاء ] (اِ.) 1 - مهرنامه . 2 - عنوان نامه


سحاب (سَ) [ ع . ] (اِ.) ابر، واحد سحابه . ج . سحایب


سحابه (سَ ب یا بَ) [ ع . سحابة . ] (اِ.)قطعه ای از ابر


سحابی (سَ) (ص .) 1 - منسوب به سحاب ؛ ابری . 2 - ابر مانندی متشکل از گازهای بسیار رقیق و کم دما که در اثر نور ستارگان مجاور خود قابل رؤیت می شوند


سحار (سَ حّ) [ ع . ] (ص .) افسونگر، جادوگر


سحر (سَ حَ) [ ع . ] (اِ.)پیش از صبح، سپیده - دم


سحر (س ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جادو کردن . 2 - (اِمص .) جادوگری . 3 - (اِ.) جادو. 4 - هر آن چه که در آن فریبندگی و گیرندگی خاص باشد


سحر حلال (س رِ حَ) [ ع . ] (اِمر.) کنایه از : کلام موزون فصیح


سحره (سُ حَ رَ یا رِ) [ ع . سحرة ] (اِ.) ج . ساحر؛ جادوگران


سحق (سَ) [ ع . ] (مص م .) کوبیدن، نرم کردن


سحی (س ) [ ع . سحاء ] (اِ.) مُهرِ نامه، نشان نامه


سحیق (سَ حِ) [ ع . ] (ص .) 1 - سوده، نرم شده . 2 - دور، دوردست


سخ (سُ) (ص .) خوب


سخاء (سَ) [ ع . ] (اِمص .) بخشش، کرم


سخافت (سَ فَ) [ ع . سخافة ] 1 - (مص ل .) کم عقل بودن . 2 - (اِمص .) کم عقلی


سخاوت (سَ وَ) [ ع . سخاوة ] (اِمص .) بخشش


سخت (سَ) (ص .) 1 - محکم، استوار. 2 - دشوار. 3 - درشت . 4 - خسیس . 5 - سنگدل . 6 - (ق .) فراوان . 7 - به طور جدی . 8 - علاج - ناپذیر، صعب العلاج . 8 - غیرمؤدبانه، توهین - آمیز


سخت افزار ( سخت افزار . اَ)(اِمر.)1 - قطعه ها و بخش های ثابت الکترونیکی و برقی کامپیوتر. 2 - قطعه و دستگاه های فلزی یک ماشین


سخت جان ( سخت جان .) (ص مر.) 1 - پُرطاقت . 2 - خسیس


سخت رو ( سخت رو .) (ص مر.) 1 - ترشرو، بَداخم . 2 - زشت . 3 - گستاخ، بی شرم


سخت سر ( سخت سر . سَ) 1 - (ص مر.) استوار. 2 - لجوج . 3 - (اِ.) نام قدیم رامسر


سخت لگام ( سخت لگام . لِ) (ص مر.) سرکش


سخت پا ( سخت پا .) (ص مر.) پایدار


سخت پیشانی ( سخت پیشانی .) (ص مر.) بی باک


سخت کمان ( سخت کمان . کَ) (ص مر.) 1 - تیرانداز ماهر. 2 - بی رحم و سنگدل


سخت کوش ( سخت کوش .) (ص فا.) بسیار کوشا، پرسعی


سختن (سَ تَ) (مص م .)سنجیدن، وزن کردن


سخته (سَ تَ یا تِ) (ص مف .) وزن شده


سختو (سُ) [ معر. ] (اِ.) 1 - قسمی خوراک . طرز تهیة آن چنین است که رودة گوسفند را با گوشت و برنج و مصالح دیگر انباشته به روغن بریان کنند. 2 - کنایه از: آلت تناسلی مرد، قضیب


سختگیر ( سختگیر .) (ص فا.) 1 - آن که بر دیگران سخت می گیرد.2 - باریک بین، دقیق . 3 - حریص . 4 - بهانه گیر


سختی (سَ)(حامص .)1 - پایداری . 2 - مشکل، دشواری . 3 - بخل . 4 - بی رحمی . 5 - زحمت . 6 - گرفتاری، رنج . 7 - تهیدستی .8 - آسیب، بلا


سختیان (سَ) (اِ.) چرم، پوست دباغی شده


سخره (سُ رَ یا رِ) [ ع . سخرة ] (ص .) 1 - زیر - دست . 2 - مسخره . 3 - کسی که به کار بی مزد گمارده شود. 4 - (اِ.) کار بی مزد و اجرت


سخره گیر ( سخره گیر .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که مردم را به بیگاری می گیرد. 2 - کسی که به زیر دستانش سخت می گیرد


سخریه (سُ یِّ) [ ع . سخریة ] (اِ.) ریشخند، استهزاء


سخط (سَ خَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - خشم گرفتن . 2 - کراهت داشتن


سخن (سُ خَ) [ په . ] (اِ.) 1 - کلام، گفتار. 2 - نطق، بیان . 3 - اراده، آرزو


سخن فروش ( سخن فروش . فُ) (ص فا.) 1 - شاعر. 2 - متملق


سخن پراکنی ( سخن پراکنی . پَ کَ)(اِمر.)پخش همگانی گ فتارهای رادیویی


سخن چین ( سخن چین .) (ص فا.) خبربَر، جاسوس


سخندان ( سخندان .) (ص فا.) 1 - ادیب، سخن - شناس . 2 - شاعر


سخنران ( سخنران .) (ص فا.) سخن راننده، ناطق، خطیب


سخنرانی ( سخنرانی .) 1 - (حامص .) نطق کردن، خطبه خواندن . 2 - (اِمر.) جایی که در آن گروهی برای شنیدن سخنان سخنران حاضر می شوند


سخنور ( سخنور . وَ) (ص مر.) 1 - ادیب . 2 - شاعر


سخنگو (ی ) (ص فا.)1- سخن گوینده، ناطق . 2 - آن که از طرف جمعی صحبت می کند


سخون (سُ خُ) (اِ.) سخن


سخونت (سُ نَ) [ ع . سخونة ] 1 - (مص ل .) گرم شدن . 2 - (اِمص .) گرمی، حرارت


سخی (سَ) [ ع . ] (ص .) بخشنده، کریم


سخیف (سَ) [ ع . ] (ص .) 1 - ناقص عقل . 2 - ضعیف . 3 - پَست


سد (سَ دّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بستن . 2 - (اِ.) بند، حایل میان دو چیز. 3 - دیواری که برای جلوگیری از سیل یا ذخیره کردن آب می سازند. ؛ سد سکندر کنایه از: سد یا مانع استوار و محکم


سداد (سَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) راست و درست بودن . 2 - استقامت داشتن . 3 - (اِمص .) راستی . 4 - استقامت


عنتر (عَ تَ) [ ع . ] (اِ.) نک انتر


سدانت (سَ نَ) [ ع . سدانة ] (مص م .) پرده - داری کردن


سدت (سُ دَّ) [ ع .سدة ] (اِ.) درگاه، پیشگاه


سدر (س دْ) [ ع . ] (اِ.) درختی است گرمسیری و بسیار تناور. می گویند تا سه هزار سال عمر می کند.میوه اش کوچک وخوردنی و به اندازة سنجد است . برگ آن را پس از خشک کردن می سایند و در حمام موی سر یا بدن را با آن می شویند


سدره (س رَ یا رِ) [ ع . سدرة ] (اِ.) یک درخت سدر


سدره (سُ رِ یا رَ) (اِ.) پیراهن سفید بی آستین که زردشتیان زیر لباس پوشند


سدره نشین ( سدره نشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کنایه از: فرشتة مقرب


سده (سَ دَ یا د) (اِمر.) 1 - یک صد سال، قرن .2 - نام جشنی منسوب به هوشنگ، دومین پادشاه پیشدادی که آن را در روز دهم از ماه بهمن برگزار می کنند


سده (سُ دَّ) [ ع . سدة ] (اِ.) 1 - آن چه که بر آن نشینند مانند منبر. 2 - در خانه، پیشگاه . 3 - رواق خانه


سدکیس (سَ) (اِ.) قوس و قزح


سدید (سَ) [ ع . ] (ص .) 1 - محکم، استوار. 2 - راست و درست


سدیم (سُ یُ) [ فر. ] (اِ.) فلزی است نقره ای، دارای جلای فلزی ولی در مجاورت اکسیژن خیلی زود کدر می گردد و آن چنان نرم است که با چاقو به آسانی بریده می شود و از آب سبک تراست


سذاب (سَ) (اِ.)سداب ؛ گیاهیست بدبو و تلخ


سر به راه ( سر . ب) (ص مر.)مطیع، فرمانبردار


سر خوردن (سُ. دَ) (مص ل .) لیز خوردن


سر برتافتن ( سر . بَ تَ) (مص ل .) سرپیچی کردن


سر ( سر .) (اِ.) شرابی که از برنج سازند


سر (سَ رْ) [ په . ] (اِ.) 1 - از اعضای بدن شامل گردن به بالا. 2 - رییس، مهتر. 3 - فکر، اندیشه . 4 - زور، قوت . 5 - پسوندی است که در موارد ذیل استعمال شود. الف : پسوند زمان : پیرانه سر. ب :پسوند مکان : رامسر. ؛ سر و دستار نمودن کنایه از: خودنمایی کردن


سر و کار (سَ رُ) (اِمر.) 1 - کار. 2 - معامله


سر ( سر .) (اِ.) نوعی ماهی


سر ( سر .) (ص .) سرخ، سرخ رنگ


سر (سُ) (اِ.) کفشی که از ریسمان بافند؛ موزه


سر (س رُ) [ ع . ] (اِ.) راز


سر باز زدن (سَ. زَ دَ) (مص ل .) نافرمانی کردن، تمرد، سرکشی، طغیان


سر باز نهادن ( سر باز نهادن . نَ دَ) (مص ل .) استراحت کردن


سر بر خط نهادن ( سر بر خط نهادن . بَ. خَ. نَ دَ) [ فا - ع . ] (مص ل .) فرمانبردار شدن، مطیع شدن


سر بر زدن ( سر بر زدن . بَ زَ دَ)(مص ل .) 1 - روییدن . 2 - آشکار شدن . 3 - طلوع کردن


سر بر کردن ( سر بر کردن . بَ کَ دَ) (مص ل .) سربلند کردن، سر درآوردن


سر برداشتن ( سر برداشتن . بَ تَ)(مص ل .) قیام کردن، شورش کردن


سر بردن ( سر بردن . بُ دَ) (مص ل .) مجازاً، تند رفتن


سر به زیر ( سر به . ب) (ص مر.) کنایه از: محجوب، فروتن


سر به هوا ( سر به . ب هَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) بی توجه، بازی گوش، بی دقت


سر به نیست ( سر به نیست . ب) (ص مر.) (عا.) نابود، معدوم


سر حلقه ( سر حلقه . حَ قِ) [ فا - ع . ] (اِ. ص .) سر - دسته، سرپرست و بزرگتر یک دسته از مردم


سر خود گرفتن (سَ رِ خُ. گِ رِ تَ) (مص ل .) پیِ کار خود رفتن


سر خوردن ( سر خوردن . دَ) (مص ل .) (عا.) دلزده شدن، ناامید شدن


سر درآوردن ( سر درآوردن . دَ وَ یا وُ دَ) (مص ل .) (عا.) پی بردن، باخبر شدن


سر دواندن (سَ. دَ دَ) (مص م .) (عا.) کسی را با وعده های دروغ سرگردان کردن


سر زدن ( سر زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - روییدن گیاه از خاک . 2 - طلوع کردن آفتاب . 3 - به احوالپرسی کسی رفتن . 4 - وارسی کردن


سر شدن (سَ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - برتری یافتن . 2 - تمام شدن، پایان یافتن


سر و سامان (سَ رُ) (اِمر.) 1 - آراستگی، نظم و ترتیب . 2 - اسباب و لوازم زندگی


سر و سر داشتن (سَ رُ س رّ. تَ) [ فا - ع . ] (مص ل .) رابطه داشتن، رابطة پنهانی داشتن


سر و مر (سُ رُ مُ) (ص مر.) (عا.) سالم، تندرست


سر و کله زدن (سَ رُ. کَ لُِ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) بحث کردن، گفتگو کردن


سر و کیسه کردن (سَ رُ س . کَ دَ) (مص م .) (کن .) با فریب و نیرنگ دارایی کسی را یکباره از دستش ربودن


سر کیسه کردن ( سر کیسه کردن . سَ یا س. کَ دَ)(مص م .) اخاذی کردن، با فریب و نیرنگ دارایی کسی را گرفتن


سر یکی کردن (سَ. یِ. کَ دَ)(مص ل .) (عا.) متحد شدن


سرآب ( سرآب .) (اِمر.) 1 - سرچشمه . 2 - جایی که آب از رودخانه به جوی می آید


سرآخر ( سرآخر . خُ) (اِمر.) رییس اصطبل


سرآزاد ( سرآزاد .) (ص مر.) نجات یافته


سرآغاز ( سرآغاز .) (اِمر.) دیباچه، مقدمه، هرچه با آن چیزی شروع شود


سرآمد ( سرآمد . مَ) (ص مر.) برگزیده، بالاتر، نخبه


سرآمدن ( سرآمدن . مَ دَ) (مص ل .)به پایان رسیدن


سرآوردن ( سرآوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .) به پایان رسانیدن


سرا (سَ) (اِ.)= سرای : 1 - خانه، مکان . 2 - بنای عالی . 3 - پسوند مکان : کاروانسرا


سراء (سَ رّ) [ ع . ] (اِمص .) شادمانی


سراب (سَ) [ ع . ] (اِ.) زمین صاف و هموار که در اثر گرمای زیاد، از فاصلة دور به نظر آب می نماید


سرابیل (سَ) [ ع . ] (اِ.) جِ سَربال ؛ جامه، پوشاک


سراج (سَ رّ) [ ع . ] (ص .) زین ساز، آن که زین سازد و فروشد


سراج (س ) [ ع . ] (اِ.) چراغ


سرادق (سُ د) [ معر. ] (اِ.) 1 - سراپرده، خیمه . 2 - چادری که بالای صحن خانه کشند. ج . سرادقات


سرازیر (سَ) (ص مر.) رو به پایین، سراشیب


سرازیر شدن ( سرازیر شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - رو به پایین رفتن . 2 - سرنگون گشتن


سرازیری ( سرازیری .) 1 - (حامص .) سراشیبی . 2 - (اِ.) سراشیب


سراسر (سَ سَ) (ق مر.) تمام، همه


سراسیمه (سَ مِ)(ص مر.)= سرآسیمه :هراسان، سرگردان، آشفته و سرگشته، پریشان حال


سراسیمه وار ( سراسیمه وار .)(ق مر.) با عجله و شتاب


سراسیمگی (سَ مَ یا مِ) (حامص .) آشفتگی، پریشانی


سراشک (سَ شَ) (اِ.) پشه


سراشیب (سَ) (ص مر.) نک سرازیر


سراشیبی ( سراشیبی .) (حامص .) نک سرازیری


سراغ (سُ) (اِ.) 1 - نشان، علامت . 2 - نشان و رَدّ پا


سراغوش (سَ) (اِمر.) نک سراگوش


سرافراز (سَ . اَ) (ص فا.) مفتخر، سربلند


سرافکنده ( سرافکنده . اَ کَ دَ یا د) (ص مف .) 1 - شرمسار. 2 - فروتن


سرافکندگی ( سرافکندگی . اَ کَ دَ یا د) (حامص .) 1 - شرمساری . 2 - فروتنی


سرامیک (س ) [ فر. ] (ص .)مربوط به سفال - سازی، صفت سفال سازی، سفالی، آن چه از سفال ساخته شود


سرانجام ( سرانجام . اَ) (ق مر.) عاقبت، پایان


سرانداز (سَ . اَ) (ص مر.) 1 - پاکباخته، از جان گذشته . 2 - سیاه مست . 3 - کسی که از روی ناز و نخوت بخرامد


سراندرون (سَ . اَ دَ) (ص مر.)مرموز، حیله گر


سراندن (سُ دَ) (مص م .) سُر دادن، چیزی را روی زمین یا میز یا سطح همواری لغزاندن و به جلو راندن


سرانه (سَ نَ یا نِ) 1 - (ق مر.) یکی یکی . 2 - (اِ.) مالیاتی که از هر فرد گیرند


سراویل (سَ) (اِ.) جِ سروال ؛ شلوار، زیر جامه


سراً و جهراً (س رُ نْ وَ جَ رَ نْ) (ق مر.) در نهان و آشکار


سراپا (سَ) (اِمر.) سرتاپا، سرتاپای انسان، قد و بالا، اندام


سراپرده (سَ پَ دَ یا د) (اِمر.) پرده سرای


سراچه (سَ چَ یا چِ)(اِمصغ .)1 - سرای کوچک . 2 - خلوت خانه . 3 - صندوقچه ای که درون صندوق بزرگی قرار گیرد


سراکوفت (سَ) (اِمص .) سرزنش، توبیخ


سراکونی (سَ) (ص .) سراکون، سرنگون، واژگون


سراگوش (سَ) (اِمر.) 1 - روسری، چارقد. 2 - بافته ای از مروارید که در قدیم بر سر می گذاشتند و دنبالة آن پارچه درازی بوده که گیسو را می پوشاند


سرایان (سَ) (ص فا.) سراینده، در حال سرودن


سرایت (سَ یَ) [ ع . سرایة ] 1 - (مص ل .) اثر کردن . 2 - (اِمص .) اثر، تأثیر. 3 - انتقال بیماری به دیگری


سرایدار (سَ) (ص فا.) خانه دار، دربان، آن که خانه را می پاید


سرایش (سَ یا سُ یِ) 1 - (اِمص .) سرودن . 2 - (اِ.) نغمه، سرود


سراینده (سَ یا سُ یَ دَ یا د) (ص فا.) سرودگوی، نغمه پرداز


سرایه (سَ یَ یا یِ) 1 - (اِمص .) سرودن . 2 - (اِ.) آواز دسته جمعی، کُر


سرایی (سَ) (ص نسب .) غلامان حرم و دربار


سراییدن (سَ دَ) (مص م .) نک سرودن


سرب (س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گلة آهو، دستة پرندگان . 2 - دل، قلب


سرب (سُ) (اِ.) فلزی است نرم و چکش خور به رنگ خاکستری که در طبیعت به طور آزاد موجود نیست


سرب (سَ رَ) [ ع . ] (اِ.) راه زیرزمینی


سربار (سَ) (ص .) طفیلی، باعث زحمت


سرباز (سَ) (ص مر.) 1 - هر یک از افراد سپاه و لشکر. 2 - چیزی که سرش باز باشد، سرگشاده . 3 - جایی که سقف نداشته باشد