کره (کُ رُِ) (اِ.) 1 - بچة چهارپایان . 2 - کودک، فرزند (به لحن تحقیر)


کره (کُ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ناپسند داشتن . 2 - (اِمص .) کراهت، نفرت


کره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) خانة عنکبوت


کره کردن (کُ رِّ. کَ دَ) (مص ل .) کنایه از: زیاد شدن چیزی


کرو (کِ یا کَ) (اِ.) دندان فرسوده و کرم خورده


کرو (کِ رَ) (اِ.) زورق، کشتی کوچک


کرو (کَ) (اِ.) = کره . کری : پردة سفیدی که عنکبوت سازد و در آن تخم کند و بچه برآرد


کروب (کُ) [ ع . ] جِ کرب


کروبی (کَ یّ) [ ع . ] (اِ.) فرشتة مقرب درگاه . ج . کروبیون


کروبیان (کَ یّ) [ ع . ] (اِ.) کروبی . فرشتگان مقرب درگاه


کروبیون (کَ یُّ) [ ع . ] (اِ.) جِ کروبی . فرشتگان مقرب درگاه


کروت (کُ) (ص .) فربه، چاق


کرور (کُ) [ هند. ] (اِ.) عدد بسیار زیاد، پانصد هزار


کروز (کُ) (اِ.) شادی، نشاط


کروشه (کُ ش ) [ فر. ] (اِ.) نوعی پرانتز به شکل ] [، قلاب (فره )


کروفر (کَ رُّ فَ) [ ع . ] (اِ.) شوکت، حشمت، جلال


کرومانیون (کُ رُ یُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از نژادهای باستانی انسان که افراد آن تا عصر حجر زندگی می کردند. آثار این نژاد در حوزة کرومانیون فرانسه به دست آمده


کسینوس (کُ) [ فر. ] (اِ.) نسبت ضلع مجاور زاویة حاده در مثلث قایم الزاویه به وتر


کروموزم (کُ رُ مُ زُ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از جسم های رشته مانند موجود در هستة بیشتر یاخته ها که حامل ویژگی های ارثی اند و تعدادشان در هر جانداری ثابت است


کرونومتر (کُ رُ نُ مِ) [ فر. ] (اِمر.) وسیله ای برای اندازه گیری فاصله های زمانی بسیار کوتاه (در حدود دقیقه، ثانیه یا کسری از آن ها)، زمان سنج


کروه (کُ) (اِ.) 1 - یک سوم فرسخ . 2 - آشیانه و لانه مرغان . 3 - دندان فرسوده و کرم خورده


کروک (کُ) [ روس . ] (اِ.) سقف درشکه و اتومبیل


کروکر (کَ کَ) (اِ.) نک گروگر


کروکودیل (کِ) [ فر. ] (اِ.) تمساح


کروکی (کُ) [ فر. ] (اِ.) نقشه ای که موقعیت محلی را نشان دهد


کروی (کُ رَ) [ ع . ] (ص .) منسوب به کره، هر چیز گرد و کره مانند


کرپ (کِ رِ) [ فر. ] (اِ.) اطلس، نوعی پارچة لطیف


کرپا (کَ) (اِ.) = گرپا. کرپه : شبدر


کرپان (کَ) (ص .) 1 - در اصطلاح زرتشتیان، کسی که گوش دارد ولی کلام حق را نمی شنود. 2 - کسانی که پیام زردشت را نمی شنیدند و نمی پذیرفتند


کرچ (کُ یا کَ رَ) (اِ.) قاچ، یک قاچ از خربزه یا هندوانه


کرچ (کُ) (ص .) حالت مرغی که آمادة خوابیدن روی تخم است


کرچه (کُ چِ) (اِ.) کومه، کلبه


کرچک (کَ چَ) (اِ.) گیاهی است از تیرة فرفیون ها که یک ساله است و دارای برخی گونه های پایا می باشد. برگ های این گیاه دارای پهنک بزرگ و منفرد و پنجه ای شکل و گل هایش خوشه ای و به طور متقابل با برگ های انتهایی ساقه قرار دارد. میوه اش کپسول دار و پوشیده از خار و شامل سه دانه روغن دار است . از دانه های کرچک روغنی به دست می آید که مصارف صنعتی و دارویی دارد


کرک (کُ) (ص .) ماکیانی که از بیضه کردن باز آمده و مست شده باشد


کرک (کُ) (اِ.) پشم نرم


کرک (کَ رَ) (اِ.) بدبدک، بلدرچین، سلوی


کرک ( کرک .) (اِ.) سقف خانه


کرک (کَ) مرغ خانگی، ماکیان


کرک ( کرک .) (اِ.) خرچنگ


کرکر (کَ کَ) (اِ.) 1 - دادگر، از نام های خداوند. 2 - کامکار. 3 - پادشاه صاحب اقبال


کرکر (کُ کُ) (اِ.) پارچه ای است نخی و ابریشمی یا پشمی که با آن پرده و رویة مبل سازند


کرکرانک (کَ کَ نَ) (اِ.) استخوان نرم، غضروف . کرکری هم گویند


کرکره (کِ کِ رِ) (اِ.) نوعی پرده که از تخته یا کائوچو باریک و بلند درست می کنند و پشت در و پنجره برای جریان هوا و جلوگیری از آفتاب گذارند


کرکری (کَ کَ) (اِ.) نک کرکرانک


کرکری خواندن (کُ کُ. خا دَ) (مص ل .) (عا.) رجز خواندن


کرکس (کَ کَ) (اِ.) از مرغان شکاری با جثة بزرگ و منقار و چنگال قوی که لاشه جانوران را می خورد. مردارخوار هم می گویند


کرکس فلک (کَ کَ س فَ لَ) (اِمر.) نک کرکسان فلک


کرکسان فلک (کَ کَ نِ فَ لَ) (اِمر.) دو ستارة نسر واقع در صورت فلکی شلیاق یا چنگ رومی و نسر طایر در صورت فلکی عقاب


کرکسان گردون ( کرکسان گردون گَ) (اِمر.) نک کرکسان فلک


کرکم (کَ کَ) (اِ.) رنگین کمان


کرکما (کَ) (اِ.) دم جنبانک


کرکن (کَ کَ یا کِ) (اِ.) غله ای مانند گندم و نخود و باقلا که آن را نیم رس بریان کنند و بخورند


کرکند (کَ کَ)(اِ.)سنگی است سرخ رنگ شبیه یاقوت


کرکی (کُ) (اِ.) کلنگ، درنا


کرگ (کَ رْ) (اِ.) کرگدن


کرگدن (کَ گَ دَ) (اِ.) حیوانی بزرگ و نیرومند که شاخی بالای بینی اش دارد.پوستش ضخیم و پُر چین و چروک است . در هندوستان و افریقا زندگی می کند


کری (کَ) (حامص .) کر بودن، ناشنوایی


کریاس (کِ) (اِ.) 1 - آستان، آستانه . 2 - بخش زیرین در. 3 - خلوت خانة شاه یا امیر


کریج (کَ) (اِ.) کومه، خانه ای که از نی و علف درست کنند. کُریز و کریجه نیز گویند


کریدور (کُ دُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دالان . 2 - سرسرا، غلام گردشی


کریز خوردن (کُ. خُ دَ) (مص ل .) آماده شدن باز برای شکار


کریزی (کُ رِ) (ص نسب .) پیر، فرتوت، خمیده قامت


کریستال (کِ) [ فر. ] (اِ.) عنصر یا ترکیب شیمیایی جامد همگن با آرایش اتمی منظم که ممکن است شکل آن نیز از سطوح هندسی منظم تشکیل شده باشد، بلور. (فره )


کریسمس (کِ مَ) [ انگ . ] (اِ.) جشنی که در شب بیست و پنجم دسامبر به یُمن میلاد مسیح برپا می کنند، نوئل


کریشک (کُ شَ) (اِ.) مغاک، گودال


کریشک (کَ یا کِ شَ) (اِ.) جوجه مرغ


کریغ (کُ) (اِ.) = کریز. کریژ. کریزه . کریج . کریچ . کریچه : پر ریختن پرندگان ؛ تولک


کریم (کَ) [ ع . ] (ص .) جوانمرد، بخشنده . جِ. کرام


کفچه (کَ چِ یا چَ) (اِ.) کبچه، کفگیر


کریمه (کَ مِ یا مَ) [ ع . کریمه ] (ص .) مؤنث کریم  - زن صاحب کرم . 2 - زن نیک خوی . 3 - خوب، پسندیده


کریه (کَ هْ) [ ع . ] (ص .) ناپسند، زشت


کریون (کَ) (اِ.) قنطوریون، دارویی است تلخ، مفید برای زهر گزندگان


کریوه (کَ وَ یا وِ) (اِ.) زمین بلند، تپه


کریچ (کَ) (اِ.) = کریج . کریچه . کرچه . کریز. گریزه . کریغ : پر ریختن پرندگان خصوصاً چرغ و باز و شاهین و مانند آن ها؛ تولک


کز (کِ) (اِ.) 1 - تنگی چیزی . 2 - (عا.) انسان یا جانوری که به کنجی خزیده و در خود فرو رفته باشد


کز دادن (کِ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - سوزاندن موهای ریز کله و پاچه و گوشت طیور است در روی آتش، پس از پاک کردن آنها و کشیدن پرهای طیور. 2 - سوزاندن مو (مطلقاً)


کزاز (کُ) [ ع . ] (اِ.) عفونی شدن شدید در اثر ورود میکربی مخصوص از راه زخم


کزبود (کَ) (اِ.) کدخدا، رییس قوم


کزف (کُ) (اِ.) کُرف، قیر، شبه


کزم (کَ) (اِ.) هرگیاهی که در کناره های جوی و رودخانه سبز شود


کزوغ (کَ) (اِ.) مهره، مهره های گردن و پشت


کس (کَ) 1 - (اِ.) شخص، مردم، ذات . 2 - (مبهم ) شخص مبهم . 3 - فردی، احدی . 4 - یار، رفیق، همدم . 5 - خویش، خویشاوند. 6 - مرد، جوانمرد


کس (کُ) (اِ.) (عا.) اندام خارجی تناسلی زن، فرج . ؛ کس خل کم عقل، دیوانه . ؛ کس مشنگ کم عقل، خُل


کس و کار (کَ سُ) (اِمر.) (عا.) قوم و خویش


کساء (کِ) [ ع . ] (اِ.) جامه، لباس، گلیم . ج . اکسیه


کساد (کَ) [ ع . ] (مص ل .)بی رواج شدن، بی - رونق شدن


کسادی ( کسادی .) [ ع - فا ] (حامص .) بی رونقی


کسالت (کَ لَ) [ ع . کسالة ] (مص ل .) سستی، بیماری، رنجوری


کسان (کَ) (اِ.) دیگران


کسب (کَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - تحصیل، به دست آوردن . 2 - حرفه، شغل


کسب (کُ) [ ع . ] (اِ.) ثقل چیزهای فشرده ؛ کنجارة روغن


کسبه (کَ سَ ب) [ ع . کسبة ] جِ کاسب


کستج (کَ تَ) [ معر. ] (اِ.) = گشتگ : یکی از خطوط عهد ساسانی دارای بیست و هشت حرف


کستل (کُ تَ) (اِ.) جعل، حشره ای سیاه و پردار


کسته (کُ تَ یا تِ) 1 - (اِمف .) کوفته، کوفته شده . 2 - (اِ.) غلة کوفته که هنوزش پاک نکرده باشند یعنی از کاه جدا نشده باشند. 3 - گیاه سرخ مرد، عصی الراعی، هفت بند


کستی (کُ تِ) [ په . ] (اِ.) 1 - کُشتی . 2 - زنار و ریسمانی که ترسایان و هندوان و زرتشتیان بر کمر بندند


کستیمه (کَ مِ) (اِ.) خار شتر


کسر (کَ) [ ع . ] 1 - (مص م .)شکستن، شکستگی، رخنه، شکاف . 2 - (اِ.) حرکت زیر و کسره . 3 - عددی که کمتر از واحد صحیح باشد


کسر گرفتن ( کسر گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شکست خوردن


کسره (کَ رِ) [ ع . کسرة ] (اِ.) حرکت زیر حرف


کسره (کِ رَ) [ ع . کسرة ] (اِ.) تکه ای از چیز شکسته . ج . کسرات


کسروی (کَ رَ) (ص نسب .)1 - منسوب به کسری انوشیروان . 2 - خسروی، شاهی، سلطنتی


کسری (کَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کسر. 2 - مبلغی که از چیزی کسر آمده و نقصان دارد


کسری (کَ یا کِ را) [ معر. ] (اِ.) 1 - خسرو و پادشاه . 2 - نام انوشیروان . ج . اکاسره


کسف (کَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بریدن، پاره کردن . 2 - افکندن حرف متحرکی راکه در آخر جزو باشد، یعنی مفعولات را بدل به مفعولن کردن


کسل (کَ سْ) [ ع . ] (اِمص .) سستی و کاهلی در کار، فتور در چیزی


کسل (کَ س ) [ ع . ] (ص .) سست، تنبل و کاهل


کسلان (کَ) [ ع . ] (ص .) سست، کاهل


کسمه (کَ مِ) (اِ.) زلف، زلف پرپیچ و خم بالای پیشانی


کسندر (کَ سَ دَ) (اِمر.) نااهل، فرومایه، ناکس


کسوب (کَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار کسب کننده . 2 - بسیار فراگیرنده . 3 - بسیار ورزنده


کسوت (کِ وَ) [ ع . کسوة ] (اِ.) رخت، لباس، جامة پوشیدنی . ج . کسا


کسور (کُ) [ ع . ] (اِ.) جِ کسر


کسوف (کُ) [ ع . ] (مص ل .) خورشید گرفتگی، هنگامی که کرة ماه بین زمین و خورشید طوری قرار بگیرد که مانع از تابش نور خورشید به قسمتی از سطح زمین شود


کسپرج (کَ پَّ رَ) (اِ.) = کسبرج : مروارید


کسک (کَ سَ) (اِ.) پرنده ای است سیاه و سفید که آن را به عربی عقعق گویند


کسکانت (کُ) [ فر. ] (اِ.) عکس مقدار سینوس یک زاویه


کسکسه (کَ کَ سَ یا س ) [ ع . کسکسة ] (مص م .) 1 - سخت کوفتن . 2 - الحاق کاف تأنیث به سین به هنگام وقف مانند «بکس » و «اکرمتکس » بجای «بک » و «اکرمتک » (و آن لغت تمیم است .) 3 - آوازی که از تلفظ حرف «س » شنیده شود


کسکن (کَ کَ) [ تر. ] (اِ.) گرزی که سرش را با زنجیر یا تسمه به دسته نصب کنند؛ پیازک، پیازی


کش ( کش .) (اِ.) زخم و ریشی که بر دست و پای شتر بهم رسد و از آن پیوسته زردآب بیرون آید و از بیم سرایت شتران صحیح را داغ کنند؛ غره


کش (کِ) (اِ.) نوار یا تسمه ای که دارای حالت ارتجاعی است مخصوصاً بندی که در آن نوار یا نوارهای لاستیکی به کار رفته باشد


کش (کَ) [ په . ] 1 - (اِ.) سینه و صدر. 2 - بغل، پهلو. 3 - (ص .) خوب، خوش . 4 - خودستا، متکبر


کش (کَ یا کِ) (فع .) 1 - کشیدن : کش و قوس . 2 - دوم شخص مفرد از امر حاضر از «کشیدن ». 3 - (ص فا.) در ترکیب به معنی «کشنده » آید به معانی ذیل : الف - کشنده، برنده : غاشیه کش . ب - تحمل کننده : جفاکش . ج - تماس دهنده، مالنده : جاروکش . د - نوشنده، آشامنده : پیاله کش، جرعه کش . ه - حرکت دهنده : سپرکش . 4 - (ص مف .) گاه در ترکیب به معنی «کشیده » آید: زرکش


کش ( کش .) (اِ.) دفعه، مرتبه، بار


کش آمدن ( کش آمدن . مَ دَ)(مص ل .) (عا.) 1 - از حد معمولی خود درازتر شدن چیزی . 2 - طولانی شدن


کش بافی (کِ) (اِمر.) 1 - کارگاه بافندگی پارچة کشباف . 2 - عمل بافتن پارچه های کشباف


کش دادن (کِ. دَ) (مص م .) (عا.) طول دادن، طولانی کردن


کش رفتن ( کش رفتن . رَ تَ) (مص م .) (عا.) دزدیدن، ربودن


کش مکش (کِ مَ کِ) (اِمر.) 1 - کشیدن و رها کردن . 2 - از هر سو کشیدن . 3 - جدال، ستیزه


کش و فش (کَ شُ فَ) (اِمر.) شان و شوکت، کروفر


کش و قوس (کِ شُ قُ) [ فا - ع . ] (اِمر.) (عا.) پیچ و تاب


کشاجم (کَ جَ) [ ع . ] (ص مر.) کسی که هم کاتب (نویسنده ) و هم شاعر (چکامه سرا) و هم منجم (اخترشناس ) باشد. (علامت اختصاری ) 1


کشاف (کَ شّ) [ ع . ] (ص .) بسیار کشف کننده، بسیار پیدا کننده


کشاله (کِ لِ) (اِ.) امتداد و دنبالة هر چیزی


کشاله کردن ( کشاله کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) خود را به سویی کشیدن، به طرفی خزیدن


کشامن (کِ مَ)(ص .) (عا.) جنس کشیدنی، وزن کردنی


کشان (کَ) 1 - (ص فا.) کشنده . 2 - (اِ.) خیمه ای که به یک ستون برپا کنند


کشان کشان (کَ. کَ) (ق .) در حال کشیدن


کشانیدن (کَ دَ) (مص م .) کشیدن


کشاورز (کِ وَ) (ص فا.) دهقان، برزگر


کشاورزی ( کشاورزی .) (حامص .) زراعت، زراعت کردن


کشاکش (کَ کَ) (اِمر.) 1 - به هر طرف کشیده شدن . 2 - کنایه از: گرفتاری و حوادث


کشت (کَ) (اِ.) درخت گز


کشت (کِ) 1 - (مص م .) کاشت، کاشتن . 2 - (ص مف .) زراعت، شخم


کشت (کُ) (مص مر.) کشتن، قتل


کشت زار (کِ) (اِمر.) زمین زراعت شده، مزرعه


کشتار (کُ) [ په . ] (اِمص .) ذبح، قتل


کشتارگاه ( کشتارگاه .) (اِمر.) سلاخ خانه، مذبح، جای کشتن جانوران گوشتی


کشتبان (کِ) (ص مر.) زارع، دهقان


کشتمان (کِ) (اِمر.) زمینی که در آن چیزی کاشته باشند


کشتن (کُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - بی جان کردن . 2 - خاموش کردن آتش و چراغ . 3 - از بین بردن یا سرکوب کردن


کشتن (کِ تَ) (مص م .) کاشتن، زراعت کردن


کشته (کِ تِ) 1 - (ص مف .) کاشته شده، زراعت شده . 2 - (اِ.) آلو، زردآلو، امرود، شفتالو


کشته (کُ تِ یا تَ) (ص مف .) 1 - مقتول، هلاک شده . 2 - مهره ای که بر اثر ضربت طرف موقتاً از بازی خارج شده (نرد)


کشتکار (کِ) (اِ.) زارع، برزگر


کشتی (کُ) (اِ.) 1 - ورزش دونفری که هدف از آن به پشت خواباندن یکی به وسیلة دیگری است . مجازاً: تلاش و کوشش جسمی یا ذهنی بسیار سخت . 2 - زنار، کمربند


کشتی (کِ) (اِ.) 1 - سفینه، قایق بزرگ . 2 - نوعی پیالة شراب . ؛ کشتی کسی غرق شدن بسیار افسرده و غمگین شدن


کشتی بان (کِ) (ص مر. اِمر.) ناخدا، ملاح


کشتی گرفتن (کُ. گِ رِ تَ) (مص ل .) گلاویز شدن دو تن با هم تا یکی دیگری را زمین زند


کشتی گیر (کُ) (ص فا.) کسی که کشتی می گیرد، پهلوان


کشتیار شدن (کُ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) بسیار اصرار کردن، پافشاری کردن


کشتیل (کَ) (اِ.) حوضی چوبین است در اندرون کشتی از طرف سینه که در مواقع طوفان آب دریا - که به کشتی آید - در آن جمع شود (سواحل خلیج فارس )


کشح (کَ شَ) [ ع . ] (اِ.) تهیگاه ؛ ج . کشوح


کشخ (کَ شَ) (اِ.) ریسمانی که خوشه های انگور را بر روی آن بیاویزند تا باد بخورد و خشک شود


کشخان (کَ) [ ع . ] (ص .) بی غیرت، دیوث


کشخور (کِ وَ) (اِ.) کشور؛ یک بخش از هفت بخش زمین، اقلیم


کشش (کُ ش ) (اِمص .) کشتن، قتل


کشش (کِ ش ) (حامص .) 1 - جاذبه . 2 - ناز و کرشمه


کشش کردن ( کشش کردن . کَ دَ) (مص م .) پیکار کردن، نبرد کردن


کشف (کَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آشکار ساختن، پیدا کردن . 2 - (اِمص .) پیدایی


کشف (کَ شَ) (اِ.) 1 - لاک پشت، سنگ پشت . 2 - بُرج خرچنگ، سرطان . 3 - کوزة آبخوری سرپهن


کشف الا´ یات (کَ فُ لْ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی یا موضوعی کلمات قرآن کریم برای یافتن آیه یا سورة مورد نظر


کشف الابیات (کَ فُ لْ اَ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی ابیات، برای یافتن آن بیت مورد نظر


کشف اللغات (کَ فُ لْ لُ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی لغات، برای یافتن لغت مورد نظر


کشفت (کَ شَ) 1 - (ص .) پراکنده، پریشان . 2 - (فع .) سوم شخص مفرد ماضی از «کشفتن »


کشفتن (کُ شُ یا کَ شَ تَ) (مص م .) 1 - گشودن، شکافتن . 2 - پژمرده کردن


کشفته (کُ شُ تِ یا کَ شَ تَ) (ص مف .) 1 - پریشان، پراکنده . 2 - پژمرده، افسرده


کشمان (کِ) (اِمر.) = کشت مان : زمین زراعت شده


کشمش (کِ مِ) (اِ.) دانه های خشک شدة میوة انگور


کشن (کَ شَ یا ش ) (ص .) گشن، پُر، انبوه، فراوان


کشه (کَ شَ) (اِ.) خطی را که به جهت علامت بطلان بر نوشته کشند


کشو (کِ) (اِ.) جعبه روباز جاسازی شده در داخل یک قفسه، کمد، یا میز که بتوان آن را بر روی تکیه گاهش به جلو و عقب برد و باز و بسته کرد


کشور (کِ وَ) (اِ.) مملکت


کشورخدا (ی ) ( کشورخدا . خُ) (اِمر.) پادشاه


کشک (کَ شْ) (اِ.) 1 - تَه ماندة ماست یا دوغ که پس از جوشاندن خشک کنند. 2 - مجازاً: هیچ، پوچ . ؛ کشک ِ خود را سابیدن سرش به کار خودش بودن


کشک بادنجان ( کشک بادنجان د) (اِمر.) خوراکی ایرانی که بادنجان کباب شده یا سرخ کرده را با پیاز و گاه گوشت چرخ کرده یا قیمه می پزند و در آن نعنا و کشک و گردو می ریزند


کشکاب (کَ) (اِمر.) کشک با آب سابیده که نان در آن ترید کنند و خورند. کشکاو و کشکو نیز گفته شود


کشکرک (کَ کَ رَ) (اِ.) پرنده ای است از راستة سبکبالان جزو دستة دندانی نوکان از تیرة کلاغ ها که در اکثر نقاط کرة زمین یافت می شود. کشکرک دمی دراز دارد. رنگ پرهایش سیاه و سفید است . پرنده ای چابک و موذی و مزور است و خوراکش دانه و میوه و حشرات و گوشت و تخم مرغان دیگر می باشد. زیر سینة مادة آن سفید رنگ است . وی لانه اش را روی درختان بزرگ نزدیک آبادی ها بنا می کند. گاهی هم برخی صداها را تقلید می کند؛ زاغی، قشقره، زاغ پیسه، زاغ دو رنگ . زاغ سیاه سفید، عقعق، عکعک، عکه، کراک نیز نامیده می شود


کشکله (کَ کَ لَ) (اِ.) چارُق، پای افزار


کشکول (کَ) (اِ.) ظرفی ساخته شده از پوست میوه ای شبیه نارگیل یا فلز و سفال که درویشان آن را با زنجیری به شانه بیآویزند


کشکی (کَ) (ص نسب .) کنایه از: بی پایه، بی اساس، خیالی


کشکین (کَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به کشک . 2 - (اِمر.) نان جو، کشکینه . 3 - نانی که از آرد باقلا و نخود و گندم و جو درهم آمیخته پزند


کشی (کَ ش ) (حامص .)1 - خوشی، تندرستی . 2 - خودستایی، غرور


کشیدن (کَ دَ) [ په . ] 1 - (مص م .) امتداد د ادن . 2 - به سوی خود آوردن . 3 - بردن، حمل کردن . 4 - تحمُل کردن، رنج بردن . 5 - منجر شدن . 6 - جذب کردن . 7 - وزن کردن . 8 - نقاشی کردن . 9 - نوشیدن 0 - بیرون آوردن 1 - تدخین کردن، دود کردن 2 - تقدیم کردن 3 - گستردن 4 - (مص ل .) حرکت کردن، رفتن، درکشیدن


کشیده (کَ دَ یا د) 1 - (ص مف .) امتداد داده، ممتد. 2 - به سوی خود آورده . 3 - جذب کرده، مجذوب . 4 - تحمل کرده . 5 - برده، حمل کرده . 6 - حرکت داده . 7 - رسم کرده، خط کشیده . 8 - نقاشی کرده . 9 - سنجیده 0 - نوشیده 1 - برآورده 2 - ریخته در ظرف (غذا)3 - گسترده 4 - دور کرده 5 - (ص .) بلند، دراز6 - (اِ.) (عا.) سیلی


کشیش (کِ) (اِ.) روحانی مسیحی، کسی که مقامش بالاتر از شمّاس و پایین تر از اسقف است


کشیک (کِ) [ تر. ] (اِ.) پاسبانی، نگهبانی


کظم (کَ ظْ) [ ع . ] (مص م .) فرو خوردن خشم


کعاب (کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کعب


کعب (کَ عْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بند استخوان، پاشنه پا. 2 - ریشة سوم هر عدد. ج . کعاب . 3 - طاس - بازی نرد


کعبتین (کَ بَ تَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة کعب به معنای دو طاس بازی نرد


کعبه (کَ ب) [ ع . کعبة ] (اِ.) 1 - هر خانة چهارگوشه، غرفه . 2 - خانه خدا، بیت الحرام


کف (کَ) [ ع . ] (اِ.) سطح داخلی دست یا پا که تقریباً گود است . ج . کفوف . ؛ کف دست خود را بو کردن کنایه از: علم غیب دانستن (بیشتر به صورت استفهام انکاری به کار رود)


کف ( کف .) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، منع کردن


کف ( کف .) [ په . ] (اِ.) 1 - انبوهی از حباب - های ریز که به هنگام جوشیدن آب در آن به وجود می آید. 2 - حباب های ریز سفید رنگی که در اثر ترکیب مواد شوینده و آب پدید می آید. ؛ کف به دهان آوردن کنایه از: سخت خشمگین شدن


کف بین (کَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) فال بین


کف رفتن (کَ. رَ تَ) (مص م .) دزدیدن، با تردستی ربودن


کف سفید (کَ س ) [ ع - فا ] (ص مر.) کنایه از: صاحب همتی که به سبب بخشش تهیدست شده


کف کردن (کَ کَ دَ) (مص ل .) 1 - تولید کف شدن . 2 - (عا.) عشقی شدن


کفا (کَ یا کِ) (اِ.) رنج، زحمت، سختی


کفاء (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پاداش، جزا. 2 - نظیر، مانند


کفات (کُ) [ ع . کفاة ] جِ کافی . مردان کامل و فاضل


کفار (کُ فّ) [ ع . ] (ص .) جِ کافر


کفاره (کَ فّ رِ) [ ع . کفارة ] (اِ.) صدقه، چیزی که با آن گناه را جبران کنند


کفاش (کَ فّ) (ص . اِ.) آن که کفش دوزد و فروشد، کفشدوز


کفاف (کَ) [ ع . ] (اِ.) آن اندازه روزی و قوت که انسان را بس باشد


کفال (کَ) (اِ.) یکی از انواع ماهی ها که در سال های اخیر در بحر خزر به تکثیر آن پرداخته اند


کفالت (کَ لَ) [ ع . کفالة ] (مص ل .) به عهده گرفتن کاری به جای کسی


کفانه (کَ نِ) (اِ.) بچه ای که نارس از شکم مادر بیفتد


کفانیدن (کَ دَ) (مص م .) شکافتن، ترکانیدن


کفایت (کِ یَ) [ ع . کفایة ] (مص ل .) بس بودن، بس شدن


کفایت داشتن ( کفایت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بس بودن، بس شدن


کفایت کردن ( کفایت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به اندازه بودن


کفایی (کِ) [ ع . کفائی ] (ص نسب .) منسوب به کفایت . ؛ واجب کفایی امری واجب که چون یک تن آن را انجام دهد، اجرای آن از عهدة دیگران ساقط شود. مق واجب عینی


کفت (کِ) (اِ.) کتف، شانه، سردوش


کفتار (کَ) (اِ.) جانوری است درنده و مرده خوار و قوی جثه شبیه سگ


کفتر (کَ تَ) (اِ.) کبوتر


کفتن (کَ تَ) (مص م .) شکافتن، چاک زدن، باز کردن


کفته (کُ تَ یا تِ) (اِمف ) شکفته


کفته (کَ تَ یا تِ) (اِمف ) = کافته : از هم باز کرده، شکافته


کفته ( کفته .) (اِمف .) = کوفته : کوبیده


کفتگی (کَ تَ یا تِ) (حامص .) شکافتگی، ترکیدگی


کفج (کَ) (اِ.) کف صابون، کف شیر، کف آب دهن


کفر (کُ) [ ع . ] (اِمص .) بی دینی، ناسپاسی . ؛ کفر کسی کفر بالا آمدن کنایه از: برآشفتن، خشم کسی انگیخته شدن


کفر (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) قریه و آن در اسماء امکنه آید


کفر (کُ) (اِ.) قیر


کفران (کُ) [ ع . ] (اِمص .) ناسپاسی، ناشکری


کفره (کَ فَ رِ) [ ع . کفرة ] جِ کافر


کفری (کُ) (ص نسب .) کنایه از: خشمگین، آشفته


کفش (کَ) [ په . ] (اِ.) پاپوش، نوعی پوشش که پا را محافظت می کند و معمولاً از جنس چرم است . ؛ پا در کفش کسی کردن موجب اذیت و آزار کسی شدن . ؛ پا در یک کفش کردن در عقیدة خود پافشاری کردن . ؛ کفش پیش پای کسی جفت کردن عذر کسی را خواستن، رفع مزاحمت کسی را از خود کردن


کفش دوز ( کفش دوز .) (ص فا.) 1 - کسی که کفش می دوزد. 2 - نام حشرة کوچک سرخ رنگی است که دارای چهار بال می باشد و غالباً روی درختان یافت می شود و از شته ها تغذیه می کند


کفش دوزک ( کفش دوزک . زَ) (اِ.) نک کفش دوز


کفشک (کَ شَ) (اِ مصغ .) 1 - کفش کوچک . 2 - سم شکافدار مانند سم گاو و گوسفند، ظلف ؛ مق . سم، حافر


کفشیر (کَ) (اِ.) 1 - لحام، لحیم . 2 - آن چه که بدان شکستگی ظروف مسین و برنجین را لحیم کنند مانند: ارزیر، قلعی و بوره . 3 - مجازاً: ظرف مسین یا برنجین شکسته که مکرر لحیم کرده باشند


کفل (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) سرین آدم یا حیوان . ج . اکفال


کفن (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) پارچة سفیدی که بر تن مرده کنند


کفن (کَ) [ ع . ] (مص م .) پوشاندن جسد مرده با کفن


کفن و دفن (کَ نُ دَ) [ ازع . ] (اِ.) مرده را کَفن کردن و به خاک سپردن


کفنده (کَ فَ دَ یا د) (اِفا.) 1 - از هم باز شونده . 2 - از هم باز کننده، شکافنده


کفه (کَ فَّ یا فُِ) [ ع . کفة ] (اِ.) صفحة ترازو که جنس یا وزنه را روی آن می گذارند


کفه (کَ فَ یا فِ) (اِ.) دف، دایره


کفه ( کفه .) (اِ.) خوشه های گندم و جو که به هنگام خرمن کوفتن، آن ها کوفته نشده باشند و پس از پاک کردن غله آن ها را بار دیگر بکوبند


کفو (کُ) [ ع . کفوء ] (اِ.) نظیر، مانند. ج . اکفا


کفور (کَ) [ ع . ] (ص .) حق ناشناس، ناگرونده


کفور (کُ) [ ع . ] (اِمص .) ناسپاسی، حق شناسی


کفپوش (کَ) (اِ.) پوشش زینتی یا بهداشتی، معمولاً پیش ساخته برای کف یک محوطه، بویژه کف بنای سر پوشیده


کفچل (کَ چَ) (اِ.) کفل اسب، سرین اسب


کفچلیز ( کفچلیز .) 1 - (اِ.) چمچة بزرگ سوراخ دار. 2 - سگ ماهی . 3 - بچه قورباغه ؛کفچلاز، کفچلیزه، کفجلاز، کفجلیز، مفچلیزک، کفلیز، کفلیزک نیز گویند


کفچه (کَ چَ) (اِ.) زلف پرپیچ و شکن، طره


کفچه مار ( کفچه مار .) (اِ.) یکی از اقسام ماران سمی خطرناک که دارای زهری کشنده است . وجه تسمیة این دسته ماران از آن جهت است که زواید مهره های گردنی خود را به اختیار می توانند پهن کنند و در این حال قسمت سر و گردن آن ها به صورت کفچه یا قاشق پهنی درمی آید. کفچه ماران دارای اقسام متعددند و همة آن ها خطرناکند


کفک (کَ فَ)(اِمصغ .) کف، کف آب، صابون ..


کفک (کَ فَ) (اِ.) = کپک : 1 - کف دست . 2 - رنگ سفید یا سبز رنگی که روی نان و دیگر غذاهای شب مانده پدید آید


کفگیر (کَ) (اِ.) قاشق بزرگ سوراخ دار که به کمک آن کف روی غذا را می گیرند یا با آن غذا را می کشند


کفگیرک (کَ رَ) (اِمصغ .) نوعی بیماری پوستی شبیه به کُورک


کفیدن (کَ دَ) (مص ل .) ترکیدن، شکافتن


کفیده (کَ د) (ص مف .) باز شده، شکافته


کفیز (کَ فِ) (اِ.) پیمانه


کفیل (کَ) [ ع . ] (ص .) ضامن، پذیرفتار


کل (کُ) (ص .) منحنی، کج، کجی، انحناء


کل ( کل .) (اِ.) ده، روستا


کل ( کل .) (ص .) کوتاه، ناقص، کند. مق - . تیز


کل (کَ) [ طبر. ] (اِ.) نرینة جمیع حیوانات از قبیل گاو و گوسفند


کل (کَ) (ص .) بی مو، مخفف کچل


کل (کُ لّ) [ ع . ] (اِ.) همه، همگی


کل (کَ لّ) [ ع . ] (اِ.) گرانبار شدن، سنگینی


کل مرغ (کَ مُ) (اِمر.) نوعی کرکس که سر وی پر ندارد


کل مکل (کَ مَ کَ) (اِمر.) (عا.) شور و غوغا، قال و مقال


کل کل (کَ کَ) (اِ.) بیهوده گویی، هرزه گویی


کلا (کُ) (اِ.) وزغ، غوک


کلا (کَ لّ) [ ع . ] (حر.) حرف رد و انکار به معنی چنین نیست


کلائت (کِ ئَ) [ ع . کلائة ] 1 - (مص م .) نگهبانی کردن . 2 - (اِمص .) حفظ، نگهبانی


کلات (کَ) [ طبر. ] (اِ.) قلعه یا ده بزرگی که بر سر کوه و یا پشتة بلندی ساخته باشند


کلاته (کَ تِ) (اِ.) نک کلات


کلاجو (کَ) (اِ.) پیاله، پیالة شراب خوری یا قهوه خوری


کلارینت (کِ نِ) [ فر. ] (اِ.) یکی از سازهای بادی


کلاس (کِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - درجه، مرتبه . 2 - اتاق درس . 3 - سال تحصیلی . 4 - (عا.) طبقة اجتماعی


کلاسمان (کِ) [ فر. ] (اِ.) طبقه بندی، رده بندی


کلاسنک (کَ سَ) (اِ.) فلاخن


کلاسه (کِ س ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آن چه در رده ها یا طبقه های مشخص مرتب و دسته بندی شده باشد، رده بندی شده، طبقه بندی . (فره ). 2 - نمرة پشت پرونده


کلاسور (کِ سُ) [ فر. ] (ص .) (اِ.) جزوه دان


کلاسیک (کِ) [ فر. ] (ص .) 1 - آن چه که معمول و رایج است و جدید نیست . 2 - هر نوشته و اثر هنری که مطابق اصول و قواعد معمول قدیم باشد. 3 - فراگیری دانش یا فنی از طریق مدرسه و دانشگاه . 4 - به عنوان یک مکتب ادبی، شامل همه مکاتب ادبی پیش از قرن هفدهم فرانسه می شود که از ادبیات قدیم یونان و روم تقلید کرده است


کلاش (کَ لّ) (اِ.) قلاش، ولگرد، مفت خوار


کلاشینکف (کِ کُ) [ از روس . ] (اِ.) از انواع سلاح خودکار و نیمه خودکار دارای دستگاه نشانه روی مکانیکی و دو نوع قنداق ثابت و تاشو


کلاعت (کِ عَ) [ ع . کلاعة ] (اِمص .) حفظ، نگهبانی، حمایت


کلاغ (کَ) (اِ.) پرنده ای است دارای قد متوسط که دارای پرهای سیاه (در قسمت سر و بال و دم و گردن ) ولی در ناحیة پشت و شکم دارای پرهای خاکستری مایل به سفید است و انواع مختلف دارند. کلاغ تقریباً همه چیزخوار است


کلاغ پر ( کلاغ پر . پَ) (مص مر.) 1 - پریدن کلاغ . 2 - فرش کردن کف اتاق یا حیاط به طور لوزی به شکلی که گوشه های نظامی ها به هم متصل شود. ؛ تنگ کلاغ پر وقت غروب


کلاغی ( کلاغی .) (اِ.) 1 - (ص نسب .) مانند کلاغ . 2 - دستمال بزرگ ابریشمی . 3 - نوعی روسری ابریشمی


کلاف (کَ) (اِ.) کلافه، کلابه، نخ یا ابریشم که دور چرخه پیچیده باشند. ؛ کلاف سر در گم کنایه از: رشته ای که نتوان آن را به آسانی گشود


کلافه (کَ فِ) (ص .) 1 - درهم پیچیده . 2 - دارای حالت ناراحت وبی تاب بر اثر رویارویی با یک وضع آزاردهنده مثل سر و صدا، درد یا گرما و..


کلافه شدن ( کلافه شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) سرگشته شدن، گیج شدن


کلال (کَ) (اِ.) تارک سر، بالای پیشانی


کلال (کُ) (ص فا.) کوزه گر، کسی که ظروف سفالی می سازد


کلال (کَ) [ ع . ] (اِمص .) ماندگی، کم زوری، خستگی


کلاله (کَ لَ) [ ع . کلالة ] (مص ل .) مانده شدن، خسته شدن


کلاله (کُ لِ) (اِ.) 1 - موی پیچیده و مجعد. 2 - برجستگی بالای مادگی گیاه


کلاله (کَ لَ یا لِ) [ ع . کلالة ] (اِ.) کسی که نه فرزند دارد نه پدر


کلنی (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) سرزمینی که گروهی از جای دیگر بدان جا کوچ کنند. مهاجرنشین، مستعمره


کلام (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سخن، حرف . 2 - جمله ای که مفید فایده یا خبری باشد به نحوی که چون گوینده خاموش شود، شنونده در انتظار نماند


کلامی (کَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کلام . 2 - متکلم، کسی که با استدلال به شناخت الهی می پردازد


کلان (کَ) (ص .) بزرگ، مهتر، عظیم، کبیر


کلانتر (کَ تَ) (ص تف .) 1 - بزرگتر، عظیم تر. 2 - (ص .) رییس کلانتری


کلانتری ( کلانتری .) (اِمر.) اداره ای است تابع سازمان نیروی انتظامی که حفظ نظم و قانون در بخشی از شهر را به عهده دارد


کلاه (کُ) (اِ.) سرپوش و هر چیزی که از پارچه و پوست و نمد و جز آن سازند و جهت پوشش بر سر گذارند و آن انواع گوناگون دارد: شاپو، نظامی، مردانه، زنانه، ایمنی، آهنی، حصیری و مانند آن . ؛ کلاه دو تن تو هم رفتن کنایه از: اختلاف پیدا کردن، از هم ناراحت شدن . ؛ کلاه کسی پس معرکه بودن کنایه از: عقب ماندن یا عقب گذاشتن از سود و کار و زندگی . ؛ کلاه سر کسی گذاشتن کنایه از: او را فریب دادن . ؛ کلاه شرعی حیله ای که در ظاهر مطابق با موازین شرع باشد. ؛ بلند کلاه گشتن سرافراز گشتن


کلاه برانداختن ( کلاه برانداختن . بَ اَ تَ) (مص م .) شادی کردن، خوشحالی نمودن


کلاه برداری کردن ( کلاه برداری کردن . بَ. کَ دَ) (مص ل .) تقلب کردن، با حقه و تقلب کسی را مغبون کردن


کلاه شکستن ( کلاه شکستن . ش کَ تَ) (مص ل .) تفاخر کردن


کلاه فرنگی ( کلاه فرنگی . فَ رَ) (اِمر.) اتاقی معمولاً گرد (شش لوزی یا هشت گوش ) که گرداگرد آن دارای درها یا پنجره هایی به سوی فضای آزاد و سقف آن از هر سو دارای سایبانی پیش آمده است


کلاه و کمر (کُ هُ کَ مَ) (اِمر.) کنایه از: جاه و مقام


کلاه کج نهادن (کُ. کَ. نَ دَ) (مص ل .) تفاخر کردن، به خود بالیدن


کلاه گوشه ( کلاه گوشه . ش ) (ص مر.) حشمت، جاه و جلال


کلاه گیس ( کلاه گیس .) (اِمر.) گیسوی مصنوعی که زنان بی موی یا کم موی آن را بر سر گذارند


کلاهبردار ( کلاهبردار . بَ)(ص فا.)حقه باز، شارلاتان


کلاهخود ( کلاهخود .) (اِ.) کلاه آهنی، کلاه فلزی


کلاهدار ( کلاهدار .) (ص .) پادشاه، سلطان


کلاهداری ( کلاهداری .)(حامص .)پادشاهی، سلطنت


کلاهک (کُ هَ) (اِ.) 1 - کلاه کوچک . 2 - قسمت مخروطی شکل انتهای ریشة گیاه


کلاوه (کَ وَ یا وِ) (اِ.) = کلایه . کلافه : ریسمان خام که بر چرخه پیچیده باشند


کلاوو (کَ) (اِ.) = کلاهو: گونه ای موش که اندام های خلفیش نسبت به اندام های قدامی دارای رشد جالب توجهی هستند و از این جهت آن را موش دو پا نیز گویند. و در صحاری و مزارع فراوان است


کلاویه (کِ یِ) [ فر. ] (اِ.) شستی ارگ و پیانو


کلاً (کُ لَّ نْ) [ ع . ] (ق .) تماماً، همه


کلاپشت (کُ پُ) (اِمر.) جامه ای سیاه و سبز که آن را از پشم گوسفند بافند و تا زیر کمر را بگیرد و آن جامة مازندرانیان و گیلانیان بود


کلاپیسه (کَ سَ یا س ) (اِمر.) تغییر حالت چشم در اثر خشم یا لذت بسیار (مثلاً وقت جماع ) و یا به جهت ضعف و سستی


کلاچ (کِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی در اتومبیل برای قطع یا وصل کردن نیرو از موتور به جعبه دنده که توسط پدالی در زیر پای راننده صورت می گیرد


کلاژ (کُ) [ فر. ] (اِ.) فن چسبانیدن قطعه های کاغذ رنگی، پارچه، چرم، چوب و مانند آن برای ساختن یک تصویر


کلاژه (کَ) (اِ.) 1 - احول، لوچ . 2 - عکه، کلاغ پیسه، پرنده ای سیاه و سفید از جنس کلاغ


کلاک (کَ) (اِ.) 1 - دشت و صحرا که در آن زراعت نشده باشد. 2 - تارک سر، میان سر


کلاک (کُ) (اِ.) تهی، میان خالی


کلاک ( کلاک .) (اِ.) = کولاک : 1 - موج بزرگ دریا. 2 - طوفان


کلاکموش (کَ) (اِمر.) موش صحرایی، موش دشتی، کلاوو


کلب (کَ لَ) (اِ.) منقار مرغان


کلب (کَ) [ ع . ] (اِ.) سگ . ج . کلاب


کلب اصغر ( کلب اصغر . اَ غَ) [ ع . ] (اِمر.) سگ کوچک . یکی از صورت های فلکی جنوبی است که به شکل سگ کوچکی فرض شده است و ستارة معروف آن شعرای شامی یا غمیصاء می باشد


کلب اعظم ( کلب اعظم . اَ ظَ) [ ع . ] (اِمر.) سگ بزرگ . یکی از صورت های فلکی جنوبی که به شکل سگ بزرگی فرض شده است و ستارة پُر نور و معروف آن شعرای یمانی یا تیشتر است


کلب اکبر ( کلب اکبر . اَ بَ) نک کلب اعظم


کلبتین (کَ بَ تِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابزاری انبرک مانند که با آن در سابق دندان می کشیدند. 2 - انبر آهنگران


کلبه (کُ بَ یا ب) (اِ.) خانة کوچک، کومه


کلتبان (کَ تَ) (ص .) نک قلتبان


کلته (کَ تِ) (ص .) 1 - حیوان پیر و از کار افتاده . 2 - کسی که زبانش می گیرد و قادر به ادای کامل کلمات نیست . 3 - بریده دم


کلک (کَ لَ) (اِ.) پیزر، بردی


کلثوم (کُ) [ ع . ] 1 - (ص .) رخسار بی ترش - رویی . 2 - نامی است از نام های زنان . ؛ کلثوم ننه کنایه از: زن سالمند با اعتقادات کهنه و قدیمی شده یا خرافی


کلج (کَ یا کِ) (اِ.) سبد گرمابه و کناس که بدان سرگین و پلیدی ها را کشند


کلج (کُ) (اِ.) چین و شکن


کلجان (کَ) (اِ.) مزبله، جای ریختن خاکروبه و زباله


کلخچ (کَ لَ) (اِ.) چرک، چرک بدن


کلده (کَ دَ یا د) (اِ.) زمین سخت، زمین بی حاصل


کلر (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) گازی است سمّی به رنگ زرد مایل به سبز با بوی تند و خفه کننده که در آب قابل حل است، علامت شیمیایی آن CL است


کلرات (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) نام عمومی کلیة املاح منسوب به اسید کلریک H 3 Clo یکی از مشهورترین آنها کلرات پتاسیم است


کلروفرم (کُ لُ رُ فُ) [ فر. ] (اِ.) مایعی است بی رنگ و بیهوش کننده به فرمول 3 CHCl که از اثر استخلاف سه اتم هیدروژن متان به وسیلة سه اتم کلر بدست می آید. این ماده در پزشکی به عنوان داروی بیهوشی مصرف می شود


کلروفیل (کُ لُ رُ) [ فر. ] (اِ.) مادة سبز رنگی در گیاهان که کار فتوسنتز را در یاخته انجام دهد، سبزینه (فره )


کلروپلاست (کُ لُ رُ پِ) [ فر. ] (اِ.) دانه های ریز دارای سبزینه که در یاخته های گیاهی یافت می شود، سبزدیسه . (فره )


کلس (کِ) [ معر. ] (اِ.) آهک زنده را گویند که عبارت از اکسید کلسیم به فرمول Cao (آهک زنده آهکی است که در نتیجة حرارت دادن به سنگ آهک ( Ca 3 Co ) در کوره بدست می آید)


کلسیم (کَ یُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است با علامت شیمیایی CU، نرم و محلول در آب . در طبیعت به صورت سنگ های آهکی و مرمر وجود دارد این عنصر ماده اصلی سازندة استخوان، دندان، برگ درختان و صدف است


کلف (کَ لَ) [ ع . ] (اِ.) لکه، لکه هایی که بر روی ماه و خورشید دیده می شود


کلف ( کلف .) (اِ.) = کلب . کلپ : منقار مرغ


کلفت (کُ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مشقت، رنج، زحمت، سختی . 2 - خدمتکار زن، کنیز


کلفت (کُ لُ) (ص .) ستبر، ضخیم . ؛ کلفت بار کسی کردن سخنان تلخ و زننده به او گفتن


کلفهشنگ (کَ فَ شَ) (اِ.) استالاکتیت، قندیل یخی که در ایام زمستان در زیر ناودان ها بسته می شود. گلفهشنگ و کلفخشنگ و کلفهسنگ هم گویند


کلل (کَ لَ) (اِ.) پری که پادشاهان و دلیران در رزم و جوانان زیبا در بزم بر سر دستار و کلاه می زدند، جیغه، جغه


کلم (کَ لَ) (اِ.) یکی از سبزی ها که به مصرف غذایی می رسد و بر چند نوع است : کلم برگ، کلم سنگ یا قمری، کلم پیچ که حاوی مقدار زیادی ویتامین ث می باشد


کلم (کَ لِ) [ ع . ] (اِ.) ج . کلمه


کلمات (کَ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ کلمه


کلمات قصار ( کلمات قصار ق ) [ ع . ] (اِمر.) جمله ها و عبارت های کوتاه و پندآموز


کلماسنگ (کَ سَ) (اِ.) فلاخن


کلمة الله (کَ لِ مَ ةُ لْ لا) [ ع . ] (اِمر.) 1 - کلمة خدا. 2 - عیسی (ع )


کلمن (کَ مَ) [ معر. ] (اِ.) صورت چهارم از صور هشتگانة ابجدی


کلمن (کُ مَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری یخدان


کلمه (کَ لَ مَ یا مِ) [ ع . کلمة ] (اِ.) 1 - سخن، گفتار. 2 - یک جزو از کلام، لفظ معنی دار. 3 - مجموعة حروفی که یک واحد را تشکیل دهند در دستور زبان فارسی معمولاً کلمه را به نه بخش تقسیم کنند: اسم، صفت، عدد، کنایه، فعل، قید، حرف اضافه، حرف ربط، صوت . 4 - جمله، عبارت


کلن (کُ لَ) (اِ.) پنبة زده شده که آن را برای ریسیدن گلوله کرده باشند


کلنبه (کُ لُ بَ یا ب) (اِ.) 1 - کلیچه ای که آن را از حلوا و مغز بادام پر ساخته باشند. 2 - گلوله


کلنجار (کَ لَ) (اِ.) برخورد همراه با تلاش، مبارزه و کشمکش با کسی یا چیزی


کلنجار (کِ لِ) (اِ.) خرچنگ


کلنجار رفتن ( کلنجار رفتن . رَ تَ) (مص ل .) (عا.) ور رفتن، سر و کله زدن


کلند (کُ یا کَ لَ) (اِ.) 1 - آلتی که بدان زمین را کَنَند، کلنگ . 2 - هر چیز ناتراشیده . 3 - چوبی که بر قلادة سگ بندند


کلندر (کَ لَ دَ) (ص . اِ.) 1 - مرد درشت اندام و قلندر. 2 - چوب ناتراشیده که در پشت در اندازند تا در گشوده نشود


کلنده (کَ لَ دَ یا د) (اِ.) چوبکی باشد که یک سر آن را به دول آسیا به طوری نصب کنند که از گردش سنگ آسیا آن چوبک حرکت کند و از دول کم کم دانه در آسیا رود؛ لکلکه


کلندی (کَ لَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به کلند. 2 - کلندگر. 3 - (اِمر.) زمین سخت و درشت


کلندیدن (کَ لَ دَ) (مص م .) کندن، شکافتن زمین


کلنل (کُ لُ نِ) [ فر. ] (ص . اِ.) سرهنگ


کلنگ (کُ لَ) (اِ.) 1 - آلت آهنی نوک تیز که از آن برای کندن جاهای سفت زمین استفاده می کنند. 2 - دُرنا


کلنگی ( کلنگی .) (ص نسب .) هر آن چه که به درد خراب کردن بخورد، قدیمی (خاصه ساختمان )


کلکسیون (کُ لِ یُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعه


کله (کُ لَ یا لِ) (ص .) 1 - کوتاه، ناقص . 2 - بی دم، بی دسته . 3 - (اِ.) شرم مرد، ذکر


کله (کَ لَّ یا لُِ) (اِ.) 1 - سر، رأس (اعم از انسان یا حیوان ). 2 - هر چیز گرد. 3 - هوش، عقل . 4 - جمجمه (جانوری ). 5 - ویژگی آجری که از عرض چیده شده باشد ؛ کله ی کسی بوی قرمه سبزی دادن کنایه از: توقعات و انتظارات فزون تر از حد خود در سر پروراندن، داخل سیاست شدن و سخنان ضد حکومت گفتن . ؛ کله ی کسی گرم شدن کنایه از: مست شدن . ؛پس کله ی کسی زدن کنایه از: کسی را به کاری واداشتن


کله (کِ لَّ) [ ع . کلة ] (اِ.) روپوش، پشه بند، سایبان، ج . کِلَل


کله (کَ لَ یا لِ) (اِ.) 1 - رخساره، روی، چهره . 2 - گوی که در وقت خندیدن بر دو طرف روی پیدا شود


کله (کَ یا کِ لِ) (اِ.) 1 - بخیه کردن خیاط جامه را. 2 - هر مرتبه ای که سوزن را بر جامه فرو برند و برآرند


کله (کَ لِ) (اِ.) 1 - اجاق . 2 - دیگدان


کله (کُ لَ هْ) (اِ.) مخفف کلاه


کله بستن (کَ لِّ. بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیمه زدن


کله خر ( کله خر . خَ) (ص مر.) (عا.) احمق، ابله


کله خشک ( کله خشک . خُ) (ص مر.) (عا.) 1 - دیوانه مزاج . 2 - کله شق، یک دنده


کله دار (کُ لَ) (ص .) خدمتکار


کله زدن (کَ لَّ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیمه زدن


کله شق (کَ لِ شَ) (ص مر.) (عا.) یک دنده، لجوج


کله معلق ( کله معلق . مُ عَ لَ)(ص مر.) (عا.) سرنگون، واژگون


کله پا شدن ( کله پا شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) سقوط کردن، در اثر سستی با سر افتادن


کله پاچه ( کله پاچه . چِ) (اِمر.) نوعی غذا که از کله و پاچه چهارپایان حلال گوشت به ویژه گوسفند تهیه می شود


کله پز ( کله پز . پَ) (ص فا.) کسی که کله و پاچه و شکنبه گوسفند را می پزد و می فروشد


کله پوک ( کله پوک .) (ص مر.) (عا.) تهی مغز، بی عقل


کله گنده ( کله گنده . گُ د) (ص مر.)1 - آن که سرش بزرگ و گنده باشد. 2 - (عا.) صاحب نفوذ


کلو (کُ) (اِ.) 1 - رییس محله، کلانتر. 2 - رییس هر صنف از کسبه


کلوا (کُ) (اِ.) رخنه گرفتن و وصل کردن چیزی به چیزی دیگر


کلوب (کُ) [ فر. ] (اِ.) باشگاه، انجمن، کانون


کلوبنده (کُ بَ دَ یا د) (اِمر.) = کلونده : بزرگ بندگان، مهتر غلامان


کلوته (کُ تَ یا تِ) (اِ.) = گلوته : 1 - کلاهی گوشه دار که لای بین آستر و رویة آن را بر پنبه کنند و آن را کودکان و نیز صوفیان پوشند و گوش های آن را در زیر چانه بندند. 2 - روپاکی مانند دام که دخترگان بر سر گذارند؛ شبکه


کلوتک (کُ یا کَ تَ) (اِ.) چوبی باشد که گازران و دقاقان جامه را بدان دقاقی کنند؛ کدنگ


کلوج (کُ) (اِ.) 1 - قرص نان روغنی بزرگ . 2 - نان ریزه شده


کلوخ (کُ) (اِ.) گل خشک شده و به هم چسبیده


کلوخ انداز ( کلوخ انداز . اَ) 1 - (ص فا.) کسی که به سوی کسی کلوخ می اندازد.2 - (اِ.) سوراخ هایی در زی - ر کنگره های دیوار قلعه که از آنجا سنگ و کلوخ به طرف دشمن می انداختند. 3 - عیش و عشرت و شرابخوری در اواخر ماه شعبان


کلوخه (کُ خَ یا خِ) (اِ.) هرچیز که به شکل و هیئت کلوخ باشد


کلوز (کُ) (اِ.) = کلوزه : غوزة پنبه که شکفته شده و پنبه ها از آن برآمده باشد؛ جوزغه


کلوس (کُ) (اِ.) اسبی که چشم و روی و پوزش سفید باشد و آن را شوم می دانستند


کلون (کُ) (اِ.) قفل چوبی که سابقاً پشت در حیاط کار می گذاشتند


کلوند (کَ وَ) (اِ.) 1 - دستبند و مرسله از گردو و انجیر و غیره . 2 - خیار و بادرنگ و انجیر، گردو و خرمای خشک به رشته کشیده


کلونده (کَ وَ دَ یا د) (اِ.) = کلوند: خیار بزرگ و باریک و دراز، شنگ


کلوچه (کُ چِ) (اِ.) نوعی نان شیرینی که با آرد گندم و روغن و شکر می سازند. کلیچه هم گفته می شود


کلوک ( کلوک .) (ص . اِ.) بی حیا، گستاخ


کلوک (کُ) (ص . اِ.) پسر کوچک


کلپتره (کَ پَ ر ) (اِ.) سخنان بی معنی، یاوه و بیهوده


کلچ (کَ) (اِ.) = کلیچ : عجب، خودستایی، تکبر


کلچ (کُ) (اِ.) پوشش پشمینه که سابقاً از کشمیر و تبت می آوردند


کلک (کِ لِ) (اِ.) = کلیک : انگشت کوچک، خنصر


کلک (کَ لَ یا لِ) = کلیک : 1 - (اِ.) بوم، کوف . 2 - (ص .) شوم، نامبارک


کلک (کِ) چهار دندان تیز در درندگان ؛ ناب


کلک (کِ) (اِ.) نی، قلم نی


کلک ( کلک .) (اِ.) چیزی شبیه قایق ساخته شده با چوب و تخته و چند خیک باد کرده


کلک (کَ لَ) (اِ.) 1 - نیشتر. 2 - منقل، آتشدان . 3 - (عا.) حیله و فریب . ؛ کلک کسی را کندن الف - کسی را از میان برداشتن . ب - کسی را با توطئه از کار برکنار کردن . ؛ کلک مرغابی ترفند بسیار زیرکانه


کلک (کَ) (اِ.) بغل، آغوش


کلکل ( کلکل .) [ ع . ] (اِ.) سینه یا اندرون میانه سینه


کلکم (کُ کُ یا کَ کَ) 1 - منجنیق . 2 - قوس قزح


کلکینه (کُ نَ یا نِ) (ص نسب . اِمر.) مخمل دوخوابه را گویند و آن جنسی بود مشهور از قماش ابریشمی


کلی (کُ لِ) (ص نسب .) 1 - روستایی . 2 - جذام، خوره


کلی (کُ) (اِ.) = کولی : نوعی ماهی کوچک استخوانی و پر گوشت که در مرداب انزلی و بحر خزر فراوان است و آن را در حوض ها نگهداری کنند، رضراضی


کلی (کُ لّ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کل، هر چیز که عمومیت داشته باشد، عمومی . 2 - در فارسی : عمده، زیاد


کلیات (کُ لّ یّ) [ ع . ] جِ کلیه


کلیاس (کِ) (اِ.) 1 - جلو خانه، درگاه، کریاس . 2 - مستراحی که بر بام خانه سازند و کاریز آن بر زمین باشد


کلیاوه (کَ وَ یا وِ) (ص .) کالیوه : 1 - نادان، احمق . 2 - سرگشته، گیج . 3 - کسی که گوشش نشنود، کر


کلیت (کُ لّ یَّ) [ ع . کلیة ] (مص جع .) کل بودن، تمامیت . مق . جزئیت


کلیج (کَ) = کلیچ . کلج . کلچ : 1 - (ص .) صاحب عجب، متکبر، خودستا. 2 - (اِ.) چرک، ریم


کلید (کِ یا کَ) [ یو. ] (اِ.) 1 - ابزاری که با آن قفل را باز و بسته کنند. 2 - وسیله ای برای قطع و وصل جریان الکتریسیته، وسایل برقی . 3 - علامتی که در سمت چپ خط های حاصل می گذارند تا نام نت ها از روی آن خوانده شود


کلید شدن ( کلید شدن . شُ دَ) (مص ل .) بسته شدن، قفل شدن


کلید کردن ( کلید کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) بند کردن به کسی، پیله کردن به کسی


کلیددار ( کلیددار .) [ یو - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که کلید ساختمانی (سرای، بقعة متبرک ) و مؤسسه ای در دست اوست، دربان . 2 - آن چه که دارای کلید باشد


کلیز (کِ) (اِ.) زنبور، خانة زنبور


کلیزه (کَ زِّ) (اِ.) سبوی آب


کلیسا (کِ) [ یو. ] (اِ.) عبادتگاه مسیحیان


کلیشه (کِ ش ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نوشته یا تصویری حک شده روی فلز که در چاپ از آن استفاده کنند. 2 - قالب، باسمه


کلیشه ای ( کلیشه ای .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کلیشه . 2 - قالبی، باسمه ای


کلیل (کَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کند، سست . 2 - مانده شده


کلیم (کَ) [ ع . ] (ص .) هم سخن، هم صحبت


کلیم دست ( کلیم دست . دَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) مبارک دست، کامیاب


کلیمی (کَ) [ ع . ] (ص نسب .) موسوی، پیرو حضرت موسی، یهودی


کلینکس (کِ نِ) (اِ.) دستمال کاغذی، مأخوذ از نام تجاری دستمال کاغذی


کلینیک (کِ) [ فر. ] 1 - (اِ.) ساختمان یا بخشی در بیمارستان یا مراکز بهداشتی - درمانی که به درمان بیماران یا مراقبت پزشکی از بیماران سرپایی اختصاص داشته باشد، درمانگاه . (فره ). 2 - (ص .) بالینی


کلیه (کُ یِ یا یَ) [ ع . کلیة ] (اِ.) قلوه، هر یک از دو عضو لوبیایی شکل که عضو مترشح دستگاه ادراری را به وجود می آورند


کلیه (کُ لّ یِّ) [ ع . ] 1 - (مص جع .) کلیت . 2 - (اِ.) همه، جمعاً


کلیواج (کَ) (اِ.) غلیواج، زغن


کلیون (کُ) (اِ.) گلیون، جامة هفت رنگ


کلیوی (کُ یَ) [ ع . ] (ص نسب .) مربوط یا منسوب به کلیه


کلیپس (کِ) [ فر. ] (اِ.) وسیله ای به شکل میلة خمیدة فلزی یا پلاستیکی برای نگه داشتن ورقه های کاغذ، مقوا و مانند آن، گیره


کلیچه (کُ چِ) (اِ.) 1 - نان، قرص نان . 2 - جامة نیم تنه


کلیچه ( کلیچه .) (اِ.) = کلید: کلید چوبین که بدان کلیدان را بگشایند


کلیک (کِ) (ص .) لوچ، احول


کلیک ( کلیک . ) (اِ.) انگشت کوچک دست یا پا


کلیک (کَ) (اِ.) = کلک : جغد


کم (کُ مّ) [ ع . ] (اِ.) آستین . ج . اَکمام


کم (کَ) [ په . ] 1 - (ص .) اندک، قلیل . 2 - (ص تف .) کمتر، اقل . 3 - الا، منهای . 4 - کمیاب، نادر


کم اصل (کَ. اَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) پست نژاد


کم بضاعت (کَ. بَ عَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) فقیر، ندار


کم دل (کَ. د) (ص مر.) بی جرأت، ترسو


کم دلی ( کم دلی .) (حامص .) جبن، ترس


کم رو (کَ) (ص .) خجالتی، خجول


کم زدن (کَ. زَ دَ) 1 - (مص م .) حقیر شمردن . 2 - (مص ل .) اظهار عجز کردن


کم زده ( کم زده . زَ د) (ص .) بی دولت، بی اقبال


کم زن ( کم زن . زَ) (ص فا.) 1 - کسی که در قمار همیشه می بازد.2 - بی دولت، بی اقبال، سهل - انگار. 3 - پست کننده


کم ظرفی (کَ. ظَ) (حامص .) بی طاقتی، بی - گنجایشی


کم فروش ( کم فروش .) (ص فا.) فروشنده ای که جنس را کمتر از وزنی که باید داشته باشد می فروشد


کم فروشی ( کم فروشی .) (حامص .) تقلب در وزن جنس هنگام فروختن


کم محل ( کم محل . مَ حَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - بی اعتبار. 2 - کم توجه، کم لطف


کم نظیر (کَ. نَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) بی مانند، بی مثل


کم و کاست ( کم و کاست ُ سْ) نقصان، زیان، عیب


کم کار (کَ) (ص مر.) 1 - تنبل . 2 - بی تجربه


کم کم (کُ کُ) (اِ.) ریگ روان


کم گرفتن (کَ. گِ رِ تَ) (مص م .) ناچیز شمردن، حقیر پنداشتن


کما (کَ) [ ع . ] (ق .) همچنان، مانند اینکه


کما (کُ) [ فر. ] (اِ.) حالتی از بی هوشی که در آن بیمار برای مدتی شعور و حواس خود را از دست می دهد


کمابیش (کَ) (ق مر.) کم و بیش، اندک و بسیاری


کماج (کُ) (اِ.) یک نوع نان شیرینی


کماد (کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - درد شکم . 2 - پارچه ای که گرم کنند و بر عضو دردناک نهند


کماس (کَ) (ص .) کم، اندک، قلیل


کماس (کَ یا کُ) (اِ.) کوزة سفالی دهان گشاد، کشکول


کمال (کَ) [ ع . ] (مص ل .) کامل شدن، تمام شدن


کمالات (کَ) [ ع . ] (ص .) جِ کمال ؛ فضایل


کماله (کُ لِ) (اِ.) 1 - کج، کژ، ابریشم کم بهاء. 2 - کج، مقابل راست


کمان (کَ) [ په . ] (اِ.) وسیله ای برای تیراندازی در قدیم . ؛ کمان به زه بودن کنایه از: آمادة نبرد بودن


کمان گروهه (کَ. گُ هِ) (اِمر.) کمانی که با آن مهره و گلولة گِلی یا سنگی می انداخته اند


کماندار (کَ) (ص فا.) تیرانداز


کمانداری ( کمانداری .) (حامص .) تیراندازی


کماندو (کُ نُ دُ) [ فر. ] (اِ.) دسته ای از نظامیان که آموزش های ویژه دیده اند برای شبیخون زدن و حملات غافلگیرانه، تکاور (فره )


کمانه (کَ نِ) (اِ.) 1 - هر چیز کمان مانند، قوس . 2 - آرشه، وسیله ای که با آن کمانچه و مانند آن را می نوازند، مضراب، زخمه . 3 - مقنی


کمانچه (کَ چِ) (اِمصغ .) از سازهای زهی ایرانی


کمانچه زدن ( کمانچه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - نواختن کمانچه . 2 - فتنه برانگیختن، آشوب کردن


کمانچه کش ( کمانچه کش . کَ) (ص فا.) نوازندة کمانچه


کمانچوله ( کمانچوله . لِ) (اِمر.) جایی که در آن کمان می گذارند


کمانکش (کَ کَ) (اِمر.) تیرانداز، کماندار


کمانگیر (کَ) (اِ.) 1 - کسی که در فن تیر - اندازی با کمان ماهر باشد. 2 - لقب پهلوانی آرش


کمانی (کَ) (ص نسب .) کاریزکن، مقنی


کمبزه (کُ بُ ز) (اِ.) 1 - خیار زرد و درشت . 2 - خربزة نارس


کمبود (کَ) (مص مر.) 1 - کمی، کاستی . 2 - چیزی که در هنگام تراز کردن حساب کم آید


کمد (کُ مّ) [ فر. ] (اِ.) گنجه کوتاه مخصوص لباس و غیره


کمدین (کُ مِ د یَ) [ فر. ] (ص .) هنرپیشه ای که بیشتر نقش های کمدی بازی می کند


کمر (کَ مَ) [ په . ] (اِ.) 1 - میان، پشت . 2 - آنچه بر میان بندند. 3 - میانه و وسط کوه . ؛ کمر کاری را شکستن کنایه از: بخش مهمی از آن کار را انجام دادن . ؛ کمر راست کردن تجدید قوا کردن، دوباره نیرو گرفتن


کمر بر میان بستن (کَ مَ. بَ. بَ تَ) (مص ل .) نک کمر بستن


کمر بستن ( کمر بستن . بَ تَ) (مص ل .) آماده شدن، مهیا شدن


کمر بسته ( کمر بسته . بَ تِ) (ص .) مهیا، آماده


کمر کشیدن ( کمر کشیدن . کِ دَ) (مص ل .) نک کمر بستن


کمر گشودن ( کمر گشودن . گُ دَ) (مص ل .)= کمر - گشادن : 1 - گشودن کمربند از کمر. 2 - صرف نظر کردن


کمرا (کَ) [ په . ] (اِ.) 1 - چهار دیواری که خوابگاه چهار پایان باشد. 2 - طاق بلند، دیوار بلند


کمربند ( کمربند . بَ) (اِمر.) 1 - تسمه ای از چرم و پارچه و هر آن چه بر کمر بندند. 2 - منطقه . 3 - نوکر، ملازم . 4 - (کن .) محبوب، معشوق


کمربندی ( کمربندی . کمربندی .) 1 - (ص نسب .) منسوب به کمربند. 2 - دارای حالتی چون کمربند. 3 - (اِ.) جاده ای که دور شهر کشیده می شود تا خودروها مجبور به گذشتن از داخل شهر نباشند


کمردار ( کمردار .) (ص فا.) خادم، ملازم


کمرساز ( کمرساز .) (اِ.) 1 - تنگ اسب . 2 - سازندة کمربند


کمرشکن ( کمرشکن . ش کَ) 1 - (ص فا.) کار سخت و گران، امر دشوار. 2 - (ص مر.) پهلوان، دلیر، شجاع . 3 - (اِمر.) بالای کوه، کمر کوه


کمره (کَ مَ رِ) (اِ.) کمر کوه، میانة کوه


کمرکش ( کمرکش . کِ) 1 - (اِمر.) دامنة کوه و تپه . 2 - (ص مر.) شجاع، دلیر، دلاور


کمست (کَ مَ) (اِ.) نوعی جواهر ارزان و کم قیمت


کمند (کَ مَ) (اِ.) ریسمان و طنابی که برای اسیر کردن انسان یا حیوان به کار برند


کمه (کَ مَ) [ ع . ] (مص ل .) کور شدن، نابینا شدن


کمون (کُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پنهان داشتن . 2 - (اِمص .) پوشیدگی، نهفتگی


کمون (کُ مُ) [ فر. ] (ص .) عمومی، مشترک، جامعه ای که همة افراد آن در همة دارایی ها شریکند


کمون (کَ مُّ) [ ع . ] (اِ.) زیره


کمونیسم (کُ مُ) [ فر. ] (اِ.) مکتبی است که از نظر فلسفی و اقتصادی بر مالکیت عمومی وسایل تولید تکیه می کند و معتقد به حذف فعالیت بخش خصوصی است، مکتب اشتراکی


کمپ (کَ) [ انگ . ] (اِ.) اقامتگاهی ارزان قیمت که با استفاده از چادر یا کاروانک در آن اقامت می کنند، اردوگاه، اردو. (فره )


کمپانی (کُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شرکتی که برای تجارت یا صن عت تشکیل شود. 2 - اشخاصی که با وجود شراکت در سرمایه نام آنان در عنوان بنگاه درج نمی شود. (فره )


کمپرس (کُ پْ رِ) [ فر. ] (اِ.) تکه پارچة خیسی که روی قسمت زخم شده یا ملتهب بیمار می گذارند


کمپرسور (کُ رِ سُّ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی است در موتور اتومبیل که گاز بنزین را پس از فشردن برای احتراق آماده می کند. 2 - دستگاهی که گازها یا بخارها از جمله هوا را متراکم سازد


کمپرسی (کُ پِ رِ) [ فر - فا. ] (اِ.) نوعی اتومبیل بارکش که قسمت حمل بار آن به وسیله نوعی پیستون بلند می شود و بار را تخلیه می کند


کمپلت (کُ پِ لِ) [ فر. ] (ق .) کامل، کاملاً


کمپوت (کُ) [ فر. ] (اِ.) میوه ای که در شربت قند یا شکر پخته باشند


کمپوزیسیون (کُ پُ) [ فر. ] (اِ.) ترکیب، ترکیب بندی


کمپیر (کَ) (ص .) پیر، سالخورده


کمک (کُ مَ) [ تر. ] 1 - (اِ.) مدد، یاری، کومک نیز به همین معنی است . 2 - (ص .) آن که همکاری می کند. 3 - دستیار، همراه


کمی (کَ یّ) [ ع . ] (ص .) مرد با سلاح، دلاور مسلح ؛ ج . کماة (کمات )


کمیاب (کَ) (ص مر.) نادر، ناپیدا


کمیت (کَ مُِ یَُ) [ ع . کمیة ] (مص جع .) اندازه، مقدار


کمیت (کُ مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسب سرخ رنگ که به سیاهی زند. ؛ کمیت کسی لنگ بودن در انجام کاری کم مایه و ناتوان بودن . 2 - شراب لعل انگوری که به سیاهی می زند


کمیته (کُ تَ یا تِ) [ فر. ] 1 - (اِ.) انجمن، حزب . 2 - هیئتی از افراد که برای رسیدگی، پژوهش، اقدام یا تهیة گزارش در مورد کاری تعیین می شود، کارگروه (فره )


کمیز (کُ مِ) (اِ.) ادرار، شاش . گمیز هم گفته می شود


کمیساریا (کُ) [ فر. ] (اِ.) کلانتری


کمیسر (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) کلانتر


کمیسیون (کُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گروهی افراد که برای انجام دادن وظیفة خاصی تعیین شده اند، گروه، هیئت (فره ). 2 - (عا.) حق العمل کاری، دلالی


کمیسیونر (کُ نِ) [ فر. ] (ص .) دلال، حق العمل کار


کمین (کَ) (ص .) کمترین


کمین ( کمین .) [ ع . ] (اِ.) شخص یا اشخاصی که برای حملة ناگهانی به دشمن در جایی پنهان شوند و منتظر فرصت مناسب باشند


کمین گشادن ( کمین گشادن . گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) حمله کردن، یورش بردن


کمینترن (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) سازمان کمونیسم بین الملل و واسطة ارتباط احزاب کمونیستی در جهان که بعد از جنگ اوُل جهانی در مسکو تأسیس و پس از شروع جنگ دوم جهانی منحل گردید


کمینفرم (کُ فُ) [ فر. ] (اِ.) سازمان کمونیسم بین الملل واسطة ارتباط احزاب کمونیستی جهان که پس از جنگ دوّم جهانی به جای کمینترن تأسیس شد


کمینه (کَ نِ) (ص .) 1 - کمترین . 2 - فرومایه، حقیر


کمینگاه (کَ یْ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که در آن کمین کنند


کمیچه (کَ مِ چِ) (اِمصغ .) 1 - کمانچة کوچک . 2 - کرم شب تاب


کمیک (کُ) [ فر. ] (ص .) مضحک، خنده آور


کن (کِ) (اِ.) بخیه، بخیه ای که به لباس یا چیز دیگر زنند


کن فیکون کردن (کُ. فَ یَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) زیر و رو کردن، ویران کردن


کنا (کُ یا کَ) (اِ.) زمین، زمینی که کنارهای آن را جهت کشت مرز بسته باشند


کنار (کُ) (اِ.) میوة درخت سدر


کنار (کِ یا کَ)(اِ.)پهلو، طرف . 2 - آغوش، دامن . ؛ کنار گود نشستن کنایه از: در کاری درگیر شدن


کنار آمدن ( کنار آمدن . مَ دَ) (مص ل .) سازش کردن، به تفاهم رسیدن


کنار کشیدن ( کنار کشیدن . کَ دَ) (مص ل .) دست از کاری کشیدن


کنار گرفتن ( کنار گرفتن . گِ رِ تَ) (مص م .) در آغوش کشیدن


کنارنگ (کِ رَ) (اِ.) مرزبان


کناره (کَ رَ یا رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - جانب، پهلو. 2 - کرانه، لب، ساحل . 3 - در خارج از مسیر اصلی


کناره ( کناره .) [ معر. ] (اِ.) نک قناره


کناره جویی ( کناره جویی .) (حامص .) گوشه نشینی، از کار دست کشیدن


کناره گرفتن ( کناره گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) عزلت گزیدن


کناره گیر ( کناره گیر .) (ص فا.) عزلت گزیده


کناز (کَ) (اِ.) بن و بیخ خوشة خرما. کاناز هم گویند


کناس (کَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - رفتگر، زباله - کش . 2 - کسی که چاه مستراح را پاک می کند


کناغ (کُ) (اِ.) 1 - کرم ابریشم . 2 - تار عنکبوت . 3 - کنار، پهلو


کنام (کُ) (اِ.) 1 - جایگاه و آشیانة حیوانات . 2 - چراگاه


کنانه (کَ نِ) (ص .) کهنه، فرسوده


کناک (کَ) (اِ.) درد شکم


کنایس (کَ یِ) [ ع . کنائس ] (اِ.) جِ کنیسه


کنایه (کِ یِ) [ ع . کنایة ] (مص ل .) گفتن سخنی که بر غیر موضوع اصلی خود دلالت کند مانند ناخن خشک به معنی خسیس و ممسک . ج . کنایات


کنایه زدن ( کنایه زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) منظور خود را غیرصریح بیان کردن


کنب (کَ نَ) (اِ.) کنف، گیاهی که از آن ریسمان بافند


کنبوره (کَ رِ) (اِ.) مکر، دستان، فریب


کنبیزه (کُ ز) (اِ.) نک کُمبزه


کنت (کُ) [ فر. ] (اِ.) لقبی اشرافی در اروپا


کنتاکت (کُ) [ فر. ] (اِ.) تماس، برخورد


کنترات (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) قرارداد، قرارداد برای کارهای ساختمانی و غیره، پیمان


کنتراتچی (کُ تْ) [ فر - تر. ] (ص مر. اِمر.) آن که فروش جنس یا اجناسی را به ادارات دولتی و شرکت ها مقاطعه کند، مقاطعه کار، پیمانکار


کنتراست (کُ تْ ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تضاد احساسات و افکار و رنگ ها. 2 - میزان اختلاف میان روشن ترین و تیره ترین بخش یک تصویر


کنترباس (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) بزرگترین و بم ترین آلات موسیقی و آن از سازهای اصلی و شبیه ویولن و ویولن سل است ولی انتهایش به زمین متکی است و ایستاده نواخته می شود


کنترل (کُ تُ رُ) [ فر. ] (اِ.) جستجو، تفتیش


کنتس (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) لقب همسر یا دختر کنت


کنتور (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) = کنتر: دستگاهی برای تعیین کردن مصرف برق و آب و امثال آن ها


کنج (کُ نْ) (اِ.) 1 - گوشه، زاویه . 2 - چین و شکن و چروک


کنج (کِ) (ص .) بزرگ جثه و قوی هیکل (فیل )


کنجاره (کُ رَ یا رِ) (اِ.) نخاله و ثفل تخم کنجد و هر تخمی که روغن آن را گرفته باشند. کنجار و کنجال و کنجاله نیز گویند


کنجد (کُ جِ) (اِ.) از گیاهان دو لپه ای روغنی است که از دانة آن روغن گرفته می شود و در صنایع مختلف از جمله صابون سازی مصرف می شود


کنجل (کُ جُ) (اِ.) 1 - هر چیز پیچیده و درهم کشیده . 2 - دست و پایی که انگشتان آن درهم کشیده شده و کج و کوله باشد


کنجه (کِ جَ یا جِ) (اِ.) (عا.) تکة گوشت کوچکی که بر سیخ کشند یا قیمه کنند


کنجه (کُ جَ یا جِ) (ص .) = کنج : 1 - خری که زیر دهانش ورم کرده باشد. 2 - خر دم بریده


کنجک (کَ جَ) (اِ.) هر چیز غریب و تازه و نو


کنجکاو (کُ) (ص .) کاوش کننده، جستجوکننده


کنخت (کَ نَ) (اِ.) جوهر، جوهر شمشیر


کند (کُ) (ص .) 1 - مقابلِ تیز و تند. 2 - کودن و نادان . 3 - دلیر و پهلوان


کند ( کند .) (اِ.) کنده و چوب ستبری که بر پای اسیران و مجرمان می بستند


کند (کَ) (اِ.) جراحت، ریش


کند ( کند .) [ معر. ] = کنت : 1 - (پس .) محل و موضع و قریه و شهر و آن به صورت پسوند در اسامی امکنة ماوراءالنهر دیده می شود: اوزکند. 2 - (ص مف .) در ترکیبات به معنی «کنده » آید


کند ( کند .) (اِ.) گریز


کند و کوب (کَ دُ) (اِمص .) اضطراب، تشویش، آشوب


کندآور (کُ. وَ) (ص .) 1 - حکیم، دانا. 2 - پهلوان


کندا (کَ یا کُ) (ص .) دانا، حکیم، فیلسوف


کندامویه (کُ یَ یا یَ) (اِمر.) مویی که چون کودک زاده شود در بدن او باشد، موی مادرزاد


کنداگر (کَ. گَ) (ص .) کنده گر، حکاک


کندذهن (کُ. ذ) (ص مر.) کم هوش، کودن


کندر (کُ دُ) [ سنس . ] (اِ.) صمغی است خوشبو که از درختی شبیه به مورد گرفته می شود. آن را در آتش می سوزانند تا بوی خوش آن منتشر شود


کندر (کَ نْ دَ) (اِ.) شهر


کندز (کُ نْ د) (اِمر.) قلعة کهن، دژ کهن


کندش (کُ د یا کَ دُ) (اِ.) پنبة زده شده که آن را برای ریسیدن گلوله کرده باشند


کندله (کُ دُ لَ یا لِ) (ص .) گره شده و جمع شده در یک جا


کندمند (کَ مَ) (ص مر.) ویران، بنای خراب شده


کندن (کَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - حفر کردن . 2 - جدا کردن . 3 - کشیدن و از بیخ برآوردن . 4 - جدا کردن چیزی که متصل به چیز دیگر است


کنده (کَ د) (ص مف .) 1 - حفر شده . 2 - بیرون کشیده شده . 3 - خندق، گودال، حفره، چاه . 4 - امرد، مفعول


کنده (کُ د) (اِ.) 1 - چوب ستبری که بر پای مجرمان و اسیران می بستند. 2 - هیزم، هیمه . 3 - قسمت پایین درخت . 4 - یکی از فنون کُشتی


کنده کاری (کَ د) (حامص .) حکاکی روی چوب، فلز و غیره . حکاکی


کندو (کَ) (اِ.) 1 - خانة زنبور عسل . 2 - ظرف بزرگِ گلی که در آن غله ریزند


کندواله (کُ لِ) (ص .)تنومند، درشت هیکل


کندوره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) 1 - سفره، سفرة چرمین . 2 - پیش بند


کندوکاو (کَ دُ) (اِمص .) 1 - تفحص، تجسس . 2 - سعی، کوشش


کندک (کُ دَ) (اِ.) نان ریزریز شده، نان پاره پاره


کندی (کُ د) (حامص .) 1 - حماقت، سستی . 2 - تنگدستی، فقر


کندی (کُ) (اِ.) = کندا: دلیری، شجاعت


کنز (کَ نْ) [ ع . ] (اِ.) گنج، اندوخته . ج . کنوز


کنس (کِ نِ) (ص .) (عا.) خسیس، ممسک


کنس (کَ) [ ع . ] (مص م .) روفتن خانه


کنسانتره (کُ رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شکل غلیظ شدة بعضی از مواد. 2 - ماده ای که آب آن تحت فشار گرفته شود، افشرده . (فره )


کنسرت (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) برنامه موسیقی که با ارکستر در حضور جمعی نواخته شود


کنسرسیوم (کُ س یُ) [ فر. ] (اِ.) شرکتی که از چند شرکت برای منحصر کردن کالا یا بهره برداری خاصی تشکیل شود


کنسرو (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) غذای آماده که در قوطی سربسته و فاقد هوا نگه داری می شود


کنسرواتوآر (کُ س تُ) [ فر. ] (اِ.) مدرسه ای که در آن جا موسیقی تأتر و هنرهای نمایشی را تدریس می کنند


کنسرواتوار ( کنسرواتوار .) [ فر. ] (ص .) کسی که به سنن و آداب گذشته پابند است و از بدعت ها احتراز دارد؛ محافظه کار


کنسل (کَ س ) [ انگ . ] (اِ.) لغو، فسخ


کنسل (کُ سُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - پیش آمدگی بنا به داخل پیاده رو، تیری که یک سر آن درگیر و سر دیگر آن آزاد باشد. 2 - میزی کم عرض در کنار دیوار و چسبیده به آن که معمولاً آیینه ای بر روی آن یا دیوار مقابل آن قرار دارد. 3 - قسمتی از جلو داشبورد ماشین در فاصلة بین دو صندلی


کنسول (کُ) [ فر. ] (اِ.) نماینده سیاسی یک دولت در کشوری بیگانه


کنسول گری ( کنسول گری . گَ) [ فر - فا. ] (اِ.) اداره یا محل کار کنسول


کنسولتاسیون ( کنسولتاسیون .) [ فر. ] (اِ.) مشاوره، شور (مخصوصاً مشاورة پزشکان دربارة مرض یک بیمار)


کنسک (کِ نِ) (ص .) نک کِنِس


کنش (کُ نِ) (حامص .) عمل، کردار


کنشت ( کِ یا کُ نِ) [ په . ] (اِ.) 1 - معبد یهودیان (خصوصاً). 2 - عبادتگاه، کافران (عموماً)


کنغاله (کَ لِ) (ص .) 1 - فاحشه، روسپی . 2 - بخیل، ممسک


کنف (کَ نَ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیرة پنیرک که از ساقة آن الیافی به دست می آید که برای تهیة گونی، طناب و پارچه های خشن به کار می رود


کنف ( کنف .) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانب، کرانه، طرف . 2 - نگاه داری، حمایت . 3 - سایه، ظل


کنفت (کِ نِ) (ص .) (عا.) شرمسار، خجل


کنفدراسیون (کُ فِ) [ فر. ] (اِ.) اتحادیة چند ناحیه یا کشور که جمعاً دولتی واحد تشکیل دهند، اما هریک استقلال داخلی و خود - مختاری دارند


کنفرانس (کُ فِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - انجمن سیاسی که از سران دول یا نمایندگان سیاسی آنان تشکیل شود. 2 - مجازاً به سخنرانی و جای سخنرانی گفته می شود. 3 - جلسه ای رسمی با تعداد شرکت کنندگان معدود که در آن یک یا چند نفر سخنرانی می کنند و پس از بحث و مذاکره تصمیماتی اتخاذ و گاه قطعنامه ای صادر می شود، اجلاس، فراهمایی . (فره )


کنند (کَ نَ) (اِ.)افزاری که چاه کنان و گل کاران با آن زمین را می کنند


کنه (کُ) [ ع . ] (اِ.) حقیقت، باطن، پایان هر چیز


کنه ( کنه .) (اِ.) فتیلة چراغ، پلیته


کنه (کُ نَّ یا نُِ) [ ع . کنة ] (اِ.) سایبان بالای در


کنه (کَ نِ) (اِ.) 1 - حشرة ریزی که به پوست بدن حیوان یا انسان می چسبد و از طریق منافذ پوست خون را می مکد. 2 - کنایه از: آدم سمج و پررو


کنو (کَ نَ) (اِ.) کنف


کنوانسیون (کُ یُ) [ فر. ] (اِ.) موافقت نامه یا عهدنامة میان چند کشور


کنود (کَ) [ ع . ] (ص .)1 - ناسپاس، حق ناشناس . 2 - بخیل


کنور (کَ یا کِ) (اِ.) مکر، فریب


کنور (کَ) (اِ.) ظرف بزرگ گِلی که در آن غله ریزند


کنور (کُ) (اِ.) رعد، تندر


کنوره (کَ رِ یا رَ) (اِ.) فریبنده، فریب دهنده


کنوز (کُ) [ ع . ] (اِ.) جِ کنز


کنوزه (کَ یا کُ زَ یا ز) (اِ.) پنبة بر زده و حلاجی کرده، پنبة نرم


کنون (کُ نُ) (ق .) اکنون، اینک


کنونی ( کنونی .) (ق .) فعلی، مربوط به زمان حال


کنک (کَ نَ) (اِ.) گردویی که مغز آن به سختی برآید


کنک (کَ نِ یا کَ نَ) (ص .) بخیل، خسیس


کنکاش (کَ) (اِ.) مشورت، شور، کنکاج هم گفته می شود


کنکور (کُ) [ فر. ] (اِ.) مسابقه، امتحان ورودی


کنگ (کَ) (اِ.) 1 - سرانگشت تا دوش . 2 - بال پرنده، جناح . 3 - شاخة درخت


کنگ (کُ یا کِ) (ص .) 1 - ستبر و قوی هیکل . 2 - پسر امرد درشت و قوی جثه


کودکستان (دَ کِ) (اِمر.) مدرسه ای که به تربیت کودکان (بین 3 تا 6 ساله ) اختصاص دارد، مدرسة قبل از دبستان، پیش دبستانی


کنگر (کِ گِ) (اِ.) = کنگری . کنگره : سازی است که در هندوستان متداول است و آن مرکب است از چوبی بلند که بر آن دو تار بسته است و بر هر طرف چوب کدویی نصب شده


کنگر (کُ گُ) 1 - (اِ.) قسمی گدا که شاخی و شانة گوسفندی به دست گیرد و بر در خانه ها و دکان های مردم آید و آن شاخ را بر آن شانه مالد تا از آن صدای غرغری پدید آید و بدین وسیله چیزی طلبد. اگر احیاناً در دادن پول اهمال کنند وی کاردی بر اعضای خویش زند و خود را مجروح سازد و یا کارد را به دست فرزند خود دهد تا وی این کار را بکند؛ شاخ شانه کش . 2 - (ص .) مجازاً: بی حیا، شطاح


کنگر (کَ گَ) (اِ.) گیاهی است خاردار با برگ های بریده و ساقة سفید، کوتاه و ستبر که پختة آن را می خورند


کنگره (کُ گِ رِ) (اِ.) شرفه، دندانه، دندانه های بالای دیوارها و بلندی های هرچیزی


کنگره (کُ گْ یا گِ رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجلسی متشکل از نمایندگان چند دولت یا عده ای دانشمند برای بحث و گفتگو، همایش (فره ). 2 - مجلس قانون گذاری ایالات متحده امریکا


کنگره دار ( کنگره دار .) (ص مر.) دندانه دار


کنیاک (کُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی مشروب الکلی گران قیمت


کنیت (کُ یَ) [ ع . کنیة ] (اِ.) نک کنیه، لقب


کنیتکس (کِ تِ) (اِ.) نام تجاری ماده ای مرکب از پودر خاک سنگ، سیمان سفید و مواد ضد رطوبت و چند مادة دیگر در رنگ های مختلف که برای زیباسازی نما با پمپ روی آن پاشید می شود


کنیز (کَ) (اِ.) بردة زن، خدمتکار زن


کنیزک (کَ زَ) (اِمصغ .) 1 - دخترک . 2 - پرستار زن خرد. 3 - دخترک یا زنکی که بَرده باشد


کنیس (کَ) [ معر. ] (اِ.) معبد یهود


کنیسه (کَ سَ یا س) [ معر. کنیسة ] (اِ.) پرستشگاه یهودان


کنیف (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوشش، پرده . 2 - سپر. 3 - مستراح


کنیه (کُ یَ یا یِ) [ ع . کنیت ] (اِ.) لقب، بَرنام


که (کَ) (اِ.) مخفف کاه


که (کُ) (اِمصغ .) مخفف کوه


که ( که .) 1 - (موصول ) کلمه ای که دو قسمت جمله را به یکدیگر پیوند می دهد. 2 - (ادات استفهام ) چه کسی ؟ کی ؟ 1


که (کِ) (ص .) کوچک، خرد


کها (کَ) (ص .) خجل، شرمنده


کهانت (کِ نَ) [ ع . کهانة ] (اِمص .) فالگویی، ستاره شناسی


کهبد (کَ بَ یا بُ) (اِمر.) خزانه دار، صراف


کهبد (کُ بُ) (ص .) زاهد، گوشه نشین، عابد


کهبل (کَ بُ یا بَ) (ص .) نادان، احمق


کهتاب (کَ) (اِمر.) = کاه تاب : 1 - کاه دود. 2 - ادویة جوشانیده که گرماگرم به جهت تخفیف درد بر عضو ورم کرده و از جای برآمده بندند


کهتر (کِ تَ) (اِ.) خردتر، خردسال تر


کهر (کَ هَ) (ص .) اسبی که رنگش سرخ مایل به سیاهی باشد


کهربا (کَ رُ) (اِ.) یک نوع صمغ درختی به رنگ های زرد، سرخ و سفید که مانند سنگ سفت می شود.در اثر مالش خاصیّت الکتریسته پیدا می کند


کهربارنگ ( کهربارنگ . رَ) (ص مر.) هر چیز زردرنگ مانند کهربا


کهره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) بزغالة شیر مست


کهسار (کُ) (اِمر.) مخفف کوهسار


کهسله (کَ سَ لِ) (ص .) نادان، احمق


کهشته (کُ هَ تَ یا تِ) (اِ.) = کهسته : کوزة پر آب


کهف (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - غار. ج . کهوف . 2 - پناه، ملجا. 3 - مهتر، قوم


کهل (کَ) [ ع . ] (ص .) مسن، سالخورده


کهن (کُ هَ) [ په . ] (ص .) کهنه، قدیمی


کهن سال ( کهن سال .) (ص مر.) سالخورده


کهنبار ( کهنبار .) (اِ.) منزل، خانه، بارگاه


کهنه (کَ هَ نَ یا نِ) [ ع . کهنة ] (اِ.) ج . کاهن


کهنه (کُ نِ) (ص .) قدیمی، فرسوده


کهنه رباط ( کهنه رباط . رِ) (اِمر.) کنایه از: جهان


کهنه کار ( کهنه کار .) (ص فا.) آزموده، هشیار


کهنوت (کَ هَ) [ معر. ] (اِ.) کاهنی، کهانت


کهور (کَ) (اِ.) درختچه ای است از تیرة پروانه واران که دارای برخی گونه های درختی نیز می باشد. گل آذینش سنبله ای است و ساقه هایش خار دارند. در جنوب ایران (نرماشیر و بندرعباس ) و هندوستان می روید؛ غاف


کهوف (کُ) [ ع . ] (اِ.) جِ کهف


کهول (کَ) [ ع . ] 1 - (ص .) مردی که در ریش او موهای سیاه و سفید باشد. 2 - عنکبوت


کهولت (کُ لَ) [ ع . ] (اِ.) پیری، سالخوردگی


کور [ په . ] (ص .) نابینا


کور خواندن (خا دَ) (مص .) (عا.) اشتباه کردن، بد فهمیدن


کوران (اِ.) 1 - جریان، بحبوحه . 2 - جریان هوا


کورتاژ (اِ.) عمل خارج کردن جنین از رحم، سقط جنین


کورتون (کُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دارویی که در پزشکی عمدتاً برای درمان بیماری های التهابی به کار می رود


کوردین (د) (اِ.) جامة پشمین، گلیم، پلاس


کهکشان (کَ کَ) (اِ.) = کاهکشان : مجموعه ای از بیلیون ها ستاره است که برخی از آن هابه مراتب بزرگتر از خورشید می باشند، اما به علت فاصله زیاد، کوچکتر از خورشید به نظر می آیند.در بین ستارگان کهکشان ها، مقادیر زیادی گاز و ابرهایی از گرد و غبار وجود دارند که به گازهای بین ستاره ای معروفند، این گازها اغلب از هیدروژن تشکیل می شوند که ب ه وجود آورندة ستارگان می باشند. کهکشان ما یا راه شیری یکی از این کهکشان هاست که در شب های صاف مانند نواری نورانی و ابر مانند در آسمان دیده می شود


کهیر (کَ) (اِ.) نوعی بیماری پوستی که در اثر حساسیت نسبت به بعضی غذاها و داروها به وجود می آید و آن برآمدگی هایی سرخ رنگ و خارش دار در پوست است


کهین (کِ) (ص تف .) کوچکترین، خردترین


کو [ په . ] (ق . استفهام . ادات پرسش ) کجا


کو (کُ) (ص .)1 - زیرک، دانشمند. 2 - پهلوان، دلیر


کواده (کِ دَ یا د) 1 - چوب آستان در خانه . 2 - چوبی که پاشنة در بر آن گردد


کوار ( کوار .) (اِ.) سبزی خوردنی، تره


کوارتز (کُ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای است به فرمول 2 Sio که دارای سختی بالنسبه زیاد است (سختی آن 7 است ) و بر روی شیشه خط می اندازد. شکل متداول آن منشور شش وجهی است که دو قاعدة آن دو هرم مسدس القاعده می باشد. کوارتز عنصر اصلی سنگ های آذرین اسید است . بلورهای کوارتز را معمولاً به نام «در کوهی » نامند


کوارث (کَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کارثه . آنچه سبب غم و اندوه بسیار شود


کواره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) = کوار: سبد، زنبیل


کواش (کَ) (اِ.) صفت، گونه، روش، طریق . کواشه هم گفته شده


کواعب (کَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کاعب ؛ پستان برآمدگان


کوالیدن (کَ یا کُ دَ) (مص ل .) جمع کردن، اندوختن


کوانتوم (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) کوچک ترین مقدار هر کمیت فیزیکی که می تواند به طور مستقل وجود داشته باشد


کواژ (کَ) (اِ.) طعنه، سرزنش


کواژه (کَ ژَ یا ژِ) (اِ.) 1 - طعنه، سرزنش . 2 - خوش طبعی، مزاح


کواکب (کَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کوکب ؛ ستارگان


کوب (اِمص .) 1 - صدمه، ضربه . 2 - آلتی که فیلبانان فیل را با آن زنند


کوبن (ب یا بَ)(اِ.)چکش آهنگران و مسگران و آن دو قسم باشد، یکی مربع ک ه آن را پتک خوانند، دیگری دراز و آن را کدینه گویند، مطراق


کوبه (ب) (اِ.) هر چیز که با آن چیز دیگر را کوبند


کوبول (کُ بُ) [ انگ . ] (اِ.) از زبان های برنامه - نویسی کامپیوتر


کوبیدن (دَ) (مص م .) کوفتن، لِه کردن


کوبیسم [ فر. ] (اِ.) سبکی در نقاشی که در آن نقاش اشیا و حتی موجودات را به شکل هندسی نشان می دهد


کوت (اِ.) کفل و سرین آدمی


کوت (اِ.) 1 - کود. 2 - مجموع، انباشته


کوت [ هند. ] (اِ.) قلعه، حصار


کوت (اِ.) یکی از پنج سهمی که برحسب سنت مبنای تقسیم محصول به شمار می رود


کوت کردن (کَ دَ) (مص م .) توده کردن، انباشتن روی هم


کوتار (اِ.) کوچه و بازاری که روی آن سر - پوشیده باشد


کوتال (اِ.) اسب سواری


کوتاه [ په . ] (ص .) قصیر، کم طول، کوچک


کوتاه آمدن (مَ دَ) (مص ل .) صرف نظر کردن، گذشتن


کوتاهی (حامص .) 1 - کمی طول، ارتفاع یا عمق . 2 - قصور، تقصیر


کوتاهی کردن (کَ دَ) (مص ل .) تنبلی کردن، سهل انگاری کردن


کوتل (کُ تَ) [ تر - مغ . ] (اِ.) = کتل : 1 - تپه، گردنه . 2 - علمی که پیشاپیش دسته های عزاداری ایام محرم و صفر حرکت دهند و آن مرکب است از چوبی که با پارچه های رنگارنگ یا ابریشمی آن را تزیین کنند


کوتوال [ هند. ] (اِمر.) دژبان، نگاهبان


کوتوله (لَ یا لِ) (ص .) کوتاه، قد کوتاه


کوتک (تَ) (اِ.) = کتک : 1 - چوبدستی، عصا. 2 - دستة هاون . 3 - چوب گازران . 4 - ضرب (مطلق ) زدن (چه با چوب و چه غیر آن )، کتک


کوثر (کَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بسیار از هر چیز. 2 - نام جویی در بهشت


کوخ (اِ.) خانه ای که از علف و نی و چوب ساخته شود


کود (اِ.) هر یک از مواردی که به طور طبیعی مثل پهن چهارپایان یا مصنوعی مثل انواع کود شیمیایی برای تقویت و رشد گیاه به طور مصنوعی به خاک اضافه می شود


کودتا (د) [ فر. ] (اِ.) ساقط کردن حکومتی به طور ناگهانی از طریق نیروهای نظامی


کودره (کُ دَ رَ) (اِ.) نوعی از مرغابی


کودن ( کودن . ) [ ع . ] (اِ.) قاطر، فیل


کودن (کُ دَ) (ص .) کم عقل، کندفهم


کودک (دَ) [ په . ] (ص .) طفل، خردسال


کودکانه (دَ نِ) (ق .) مانند کودکان بودن مجازاً: غیرمنطقی، نامعقول


کودکی (دَ) (اِ.) کودک بودن، زمان کودک بودن


کورس (رْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مسابقه . 2 - (عا.) هر بار سوار و پیاده شدن از اتوبوس


کورسو (اِمر.) (عا.) نور اندک


کورمال (ق مر.) (عا.) حرکت با احتیاط و دست مالیدن به اطراف در تاریکی


کوره ده ( کوره . د) (اِمر.) ده کم جمعیت که چندان آبادی نداشته باشد


کوره (رِ) (اِ.) بخش، قسمتی از مملکت . خره و خوره هم گفته می شود


کوره ( کوره .)(اِ.)آتشدان، تنور، اجاق سرپوشیده . ؛از کوره دررفتن کنایه از: سخت خشمگین شدن


کوره راه ( کوره .) (اِمر.) راه باریک و ناهموار


کوره سواد ( کوره سواد . سَ) (اِ.) سواد اندک


کوره پزخانه ( کوره پزخانه پَ. نِ) (اِمر.) جایی که در آن کوره هایی برای پختن فرآورده هایی مانند: آجر، گچ، کاشی و غیره ساخته اند


کورک (رَ) (اِ.) تورم و التهاب و قرمزی و جمع شدن چرک در زیر پوست


کورکه (کَ) = کورکا. کهورکای : طبل بزرگ


کوری (حامص .) نابینایی


کوریدور (کُ دُ) [ فر. ] (اِ.)دهلیز، سرسرا، راهرو


کوز (ص .) پشت دوتا، خمیده


کوزر (زَ) (اِ.) 1 - خوشة گندم و جو. 2 - غربیل، الک


کوزه (زَ یا ز) (اِ.) ظرف دسته دار یا بی دستة سفالین . ؛در کوزه گذاشتن و آبش را خوردن بیهودگی چیزی را آشکارا دیدن


کوس (اِ.) دُهل، طبل بزرگ


کوس (اِ.) گوشة جامه و گلیم و پلاس که از گوشه ای دیگر درازتر باشد


کوسان (ص .) = گوسان : موسیقی دان، خنیاگر


کوست (اِ.) 1 - نقاره، طبل بزرگ . 2 - صدمه، آسیب


کوستن (تَ) (مص م .) کوفتن


کوسن (سَ) [ فر. ] (اِ.) بالش، بالشتک


کوسه (س ) (ص .) 1 - مردی که ریش نداشته باشد. 2 - شکل پنجم از اشکال رمل، فرح


کوسه بر نشین ( کوسه بر نشین . بَ نِ) (اِمر.) جشنی بود که ایرانیان در اول ماه آذر برپا می کردند بدین وجه که مردی کوسه و یک چشم و بدقیافه و مضحک را بر خری سوار می کردند و دارویی گرم بر بدن او طلا می نمودند و آن مرد مضحک بادزنی در دست داشت و پیوسته خود را باد می زد و از گرما شکایت می کرد و مردم برف و یخ به او می زدند چند تن از غلامان شاه نیز همراه او بودند و از هر دکانی یک درهم سیم می گرفتند و اگر کسی از دادن وجه اهمال و تعلل می کرد، کوسه از گل سیاه و مرکب که همراه داشت بر جامة آن کس می پاشید و از هنگام صباح تا هنگام نماز ظهر هرچه جمع می شد تعلق به پادشاه داشت و از آن پس تا هنگام نماز عصر هر چه گرد می آمد به کوسه و گروهی که با او همراه بودند. اگر کوسه بعد از هنگام نماز عصر به نظر بازاریان درمی آمد او را آن قدر که می توانستند می زدند این روز را به عربی «رکوب کوسج » می خواندند


کوسه ماهی ( کوسه ماهی .) (اِمر.) نوعی ماهی عظیم - الجثه که مهاجم، خطرناک و گوشتخوار است . رنگش قهوه ای و درازی بدنش به شش متر می رسد


کوسک (کَ س ) (اِ.) باقلا


کوشا (ص فا.) جد و جهد کننده، ساعی


کوشش (ش ) (حامص .) کوشیدن، سعی


کوشش کردن ( کوشش کردن . کَ دَ) (مص ل .) جد و جهد کردن


کوشه (ش) (اِ.) کوشک . قصر


کوشک (شْ) (اِ.) خانة بزرگی در میان یک باغ، کاخ تابستانی


کوشیدن (دَ) (مص ل .) سعی کردن، جد و جهد کردن


کوف (اِ.) بوم، جغد


کوفت (اِ.) 1 - صدمه ای که از سنگ و مشت و لگد برسد. 2 - آسیب، صدمه . 3 - اندوه . 4 - بیماری سفلیس . 5 - نوعی ناسزا


کوفتن (تَ) (مص م .) کوبیدن، صدمه زدن


کوفته (تَ یا تِ) (ص مف .) 1 - کوبیده، ساییده، خسته و فرسوده . 2 - (اِ.) یک قسم طعام که با برنج و لپه و گوشت کوبیده درست می کنند


کوفتگی (تِ) (حامص .) آسیب دیدگی، خستگی شدید


کوفجان (اِ.) قفس مرغان


کوفشان (اِ.) بافنده، جولاهه


کوفیه (یَّ) [ ع . کوفیة ] (اِ.) دستار چهار - گوشه ای که مردان عرب روی سر خود می - اندازند و رشته ای مخصوص هم روی آن بر سر می گذارند که عقال نامیده می شود


کول (اِ.) گلیم و پلاس کهنه


کول (اِ.) پشت، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان، گُرده


کول (اِ.) 1 - کتف، دوش . 2 - آبگیر، برکه


کول کردن (کَ دَ) (مص م .)(عا.) حمل کردن بار یا شخصی را بر روی شانه یا پشت


کولا (اِ.) = شولا: جامه ای پشمین که شبانان پوشند


کولاب (اِمر.) آبگیر، استخر


کولاک (اِ.) طوفان دریا، موج شدید و بزرگ


کولاک کردن (کَ دَ)(مص ل .)1 - متلاطم شدن امواج دریا. 2 - (عا.) هنگامه به پا کردن


کولخ (لَ) (اِ.) آتشدان، منقل


کولر (لِ) ( [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی معمولاً برقی برای خنک کردن هوای داخل یک فضا


کولنگ (لَ) (ص .) هیز، مخنث


کوله پشتی (لِ. پُ) (اِمر.) کیف یا کیسه ای که برای حمل بار بر پشت بندند


کولی (حامص .) سواری روی کول و پشت


کولی (کُ) (ص نسب .) 1 - دوره گرد، بیابانگرد. 2 - فاحشه . 3 - غرشمال، ارقه


کولیت (کُ) [ فر. ] (اِ.) ورم مخاط رودة فراخ که معمولاً با عوارض دفع بلغم و خون و چرک همراه است، ورم قولون


کولیدن (دَ) (مص ل .) کندن، کاویدن زمین


کوم [ پشتو ] (اِ.) گریبان


کومش (مِ) (ص .) چاه کن، مقنی


کومه (مِ) (اِ.) آلونک، کلبه


کومولوس [ فر. ] (اِ.) ابرهای جدا از هم و معمولاً چگال با خطوط مرزی واضح که نمای آن ها به شکل خاکریز یا گنبد یا برج های در حال افزایش و گسترش است و برآمدگی بخش فوقانی آن ها اغلب به گل کلم شباهت دارد؛ بخش های رو به آفتاب این ابرها غالباً سفید درخشان و پایة آن ها به نسبت تیره و افقی است ؛ ابر کومه ای گاهی پاره پاره است، کومه ای . (فره )


کومک (مَ) (اِ.) نک کمک


کون [ په . ] (اِ.) سرین، نشستگاه . ؛ کون کسی گُهی بودن کنایه از: در کاری مشکوک دست داشتن . ؛ کون سوزه کنایه از: حسادت شدید. ؛ کون گشاد بودن کنایه از: تن به کار ندادن، تنبل و بی حال بودن . ؛ کون نشور کنایه از: نجس، بی دین و لامذهب


کون (کَ یا کُ) [ ع . ] (اِمص .) هستی، وجود


کون ده (د یا دَ) (ص فا.) مفعول، امرد


کون و مکان (نُ مَ) [ ع . ] (اِ.) گیتی و آنچه در آن است


کونده (کَ وَ دَ یا د) (اِ.) جوال


کونه (نِ) (اِ.) ته چیزی


کونگ فو (کُ فُ) [ انگ . از چینی ] (اِ.) یکی از ورزش های رزمی و دفاع شخصی چینی که شباهت زیادی به کاراته دارد


کونین (کَ نِ) [ ع . ] (اِ.) تثنیه کون ؛ دو عالم، این جهان و آن جهان


کوه (کُ وَ) (اِ.) 1 - غلاف پنبه، غوزة پنبه . 2 - کوکنار (که غلاف خشخاش است ). 3 - پیلة ابریشم


کوه (اِ.) تودة بزرگ و برآمده ای از زمین که دارای بلندی چشمگیر نسبت به زمین های پیرامون خود دارد و از تپه بلندتر است


کوه نورد (نَ وَ) (ص فا.) کسی که قسمت - های سخت کوه را می پیماید تا به قله برسد


کوهان [ په . ] (اِ.) برآمدگی پشت شتر


کوهج (هِ) (اِ.) زالزالک، آلوی کوهی


کوهسار (هْ) (اِمر.) کوهپایه


کوهستان (هِ) (اِمر.) زمینی که در آن کوه بسیار باشد


کوهه (هَ یا هِ) (اِ.) 1 - کوهان شتر. 2 - ارتفاع و بلندی هر چیز. 3 - موج آب . 4 - نهیب و حمله


کوهپایه (یَ) (اِمر.) کوهستان، دامنة کوه


کوپار (اِ.) گلة گاو و گوسفند. کوپاره هم گفته شده


کوپال (اِ.) عمود، گرز آهنین


کوپله ( کوپله .) (اِ.) موی فرق سر، کاکل


کوپله (پَ لِ یا لَ) (اِ.) شکوفه و بهاره درخت


کوپن (کُ پُ) [ فر. ] (اِ.) برگ جیره بندی، کالا برگ (فره )


کوپنی ( کوپنی .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به کوپن، قابل عرضه یا دریافت به وسیلة کوپن


کوپه (پِ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از اتاق های مخصوص نشستن مسافر در قطار که دارای در و پنجره و صندلی و تخت باشد


کوپه (کُ پِ) (ص .) روی هم انباشته شده


کوچ [ تر - مغ . ] (اِ.) حرکت عده ای از جایی به جایی


کوچ (ص .) لوچ و احول


کوچ (اِ.) جغد، بوم


کوچ نشین (نِ) [ تر - فا. ] 1 - (ص فا.) مهاجر. 2 - (اِمر.) محل کوچ، مرکز مهاجرت


کوچه (چِ) (اِمصغ .) کوی، محل عبور و مرور. ؛ خود رابه کوچه ی علی چپ زدن کنایه از: خود را به نادانی و نشنیدن و بیراهه زدن


کوچه باغ ( کوچه باغ .) (اِمر.) کوچه ای که راهی به باغ داشته باشد یا از کنار باغ بگذرد


کوچولو (ص .)1 - دارای حجم یا ابعاد کوچک . 2 - دارای مقدار کم . 3 - خرد سال


کوچک (چَ) (ص .) خرد


کوچک شدن ( کوچک شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - کوتاه و تنگ شدن . 2 - حقیر شدن


کوچکی ( کوچکی .) (حامص .) صغر، خردی


کوچیدن (دَ) (مص ل .) کوچ کردن


کوژ (کُ یا کِ) (اِ.) =کوز. کویج : زالزالک


کوژ (ص .) پشت دوتا، خمیده


کوژه (ژِ) خر سفید رنگ


کوژپشت (پُ) (ص مر.) = گوژپشت : 1 - کسی که پشتش خمیده شده باشد. 2 - بدشکل، بدترکیب


کوک (اِ.) 1 - آواز بلند. 2 - میزان کردن یک آلت موسیقی مطابق دستگاهی خاص . 3 - ابزاری در ساعت یا بعضی از اسباب بازی ها که با پیچاندن فنر مخصوص ساعت را تنظیم یا اسباب بازی را به کار می اندازد. ؛توی کوک کسی یا چیزی رفتن کنایه از: دربارة آن مطالعه و بررسی کردن


کوک (اِ.) گنبد


کوک (اِ.) کمان


کوک (اِ.) بخیة درشتی که بر جامه بزنند


کوک زدن (زَ دَ) (مص م .) دوختن پارگی، بخیه زدن


کوک شدن (شُ دَ)(مص ل .)1 - هماهنگ شدن ساز و آواز. 2 - کنایه از: شاد و خوشحال شدن


کوک کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - هماهنگ کردن سازها و آوازها. 2 - (عا.) تحریک کردن، برانگیختن


کوکا (کُ) [ فر. ] (اِ.) درختچه ای از تیرة کتانیان که از برگ های آن در امور پزشکی استفاده می شود و کوکایین هم از آن گرفته می شود. برگ های خشک شدة آن مانند چای است و هنگام جویدن اثری مانند توتون دارد


کوکایین (کُ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای است بی بو و تلخ که از برگ درخت کوکا استخراج می شود، خاصیت بیهوش کنندگی دارد. مصرف زیاد آن اعتیادآور است


کوکب (کَ کَ) [ ع . ] (اِ.) ستاره . ج . کواکب


کوکب (کُ کَ) (اِ.) گیاهی زینتی دایمی از تیرة مرکبان دارای گل های پُر پَر، زیبا و بادوام


کوکبه (کَ کَ بَ یا ب) [ ع . کوکبة ] (اِ.) جلال، جلوه، شکوه


کوکتل (کُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) مخلوطی از مشروبات مختلف (جین، ویسکی و غیره )


کوکتل مولوتف ( کوکتل مولوتف . مُ لُ تُ) (اِ.) بطری پر شده از ترکیبات قابل اشتعال و منفجره، دارای فتیله ای که کمی پیش از پرتاب کردن آتش می زنند


کوکتل پارتی ( کوکتل پارتی .) [ انگ . ] (اِمر.) مهمانی عصرانه همراه با پذیرایی به وسیلة مشروبات ا لکلی


کوکله (کَ کَ لَ یا لِ) (اِ.) شانه به سر، هدهد


کوکنار (کُ) (اِمر.) غوزة خشخاش که از آن تریاک گیرند


کوکو (اِ.) غذایی که از سرخ کردن سبزی ها، سیب زمینی با تخم مرغ تهیه می شود


کوکو (اِ.) فاخته، آواز و صدای فاخته


کوکوز (اِ.) نوعی از پارچة ابریشمین زر - دوزی


کوکی (ص .) دارای کوک به عنوان وسیلة تنظیم مثل ماشین، ساعت، عروسک و..


کوی (اِ.) 1 - محله، برزن . 2 - مجموعه ای از ساختمان های مسکونی واقع در یک نقطه معین : کوی دانشگاه . 3 - راه فراخ و گشاد، گذر


کویر (کَ) (اِ.) 1 - زمین وسیع و شوره زار. 2 - شیر ژیان


کویز (کَ) (اِ.) 1 - کنج و گوشة خانه . 2 - پیمانه


کویستن (کَ وِ تَ) (مص م .) کوفتن، کوفتن غله یا چیز دیگر


کویسته (کَ وِ تَ یا تِ) (ص مف .) غلة کوفته شده


کویش (کَ) (اِ.) = کویشه . گویس . گویش . گویشه : ظرف دوغ و ماست


کویله (کَ) (اِ.) موی میان سر، کاکل


کپ (کَ) (اِ.) بیرون و اندرون دهان


کپ آمدن (کَ مَ دَ) (مص ل .) (عا.) حال مرغی است که می خواهد بچه بگذارد


کپان (کَ) [ معر. ] (اِ.) نک قپان


کپر (کَ پَ) (اِ.) آلونگ، خانه ای که از نی و حصیر ساخته باشند


کپره (کَ پَ رِ) (اِ.) (عا.) = کبره : چرکی که روی اشیاء بندد


کپسول (کَ) [ فر. ] (اِ.) 1 - غشا یا پوشش یا ساختار دیگری که بافت یا اندامی را دربر - می گیرد. 2 - پوشش لعاب مانندی معمولاً از جنس پلی ساکارید که لایه ای محافظ به دور برخی باکتری ها می سازد، پوشینه . (فره ). 3 - دارویی که دارای پوشش ژلاتینی شبیه به کپسول است . 4 - مخزنی برای نگه داری انواع گاز، استوانک (فره )


کپل (کَ پَ) (اِ.) (عا.) کفل، سرین


کپنک (کِ یا کَ پَ نَ) (اِ.) جامه پشمینه ای که درویشان در زمستان پوشند


کپه (کُ پِّ) (اِ.) (عا.) روی هم انباشته شده، تل شده، کبه


کپه (کَ پِ) (اِ.) (عا.) خواب


کپور (کَ) (اِ.) نوعی ماهی بزرگ


کپوک (کَ) چکاوک


کپچه (کَ چِ) (اِ.) کفچه، چمچه


کپک (کَ پَ) (اِ.) نک کفک


کپک (کَ پِ) [ روس . ] (اِ.) مسکوک خرد معمول در روسیه (دورة تزاری و شوروی )


کپکی (کَ پِ) (ص .) نوعی دینار و تومان که در عهد مغول، تیموریان و صفویان متداول بود


کپی (کُ) [ فر. ] (اِ.) تصویری که از روی مدرک یا سند اصلی بگیرند، فتوکپی، روگرفت، رونوشت (فره )


کپی رایت ( کپی رایت .) [ فر. ] (اِمر.) حق انحصاری پدیدآورندة اثر برای بهره برداری مادی و معنوی از اثر ادبی، هنری یا صنعتی خود، حق نشر (فره )


کپیدن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - خفتن، خوابیدن . 2 - ربودن، دزدیدن


کپیه (کُ یِ) [ فر. ] (اِ.) رونوشت


کچ (کُ) (اِ.) فلس ماهی


کچل (کَ چَ) (ص .) 1 - بی مو، طاس . 2 - کسی که سرش زخم های چرکی دارد


کچلک بازی درآوردن (کَ چَ لَ. دَ. وَ دَ) (مص ل .) (عا.) داد و فریاد راه انداختن، الم شنگه راه انداختن، بهانه جویی کردن


کچلی (کَ چَ) (حامص . اِمر.) مرضی است که بر اثر آن زخم هایی در سر پیدا شود و موی بریزد، کلی


کچه (کَ چِ) (اِ.) 1 - انگشتر بی نگین . 2 - چانه، زنخ


کچول (کَ) (اِ.) = کاچول : جنبانیدن سرین وقت رقص و مسخرگی، کون جنبانی


کچیر (کَ چِ) (اِ.) پیشوا، سرکرده، کچیرده هم گفته شده


کژ (کَ) (اِ.) 1 - نادرست، کج . 2 - ابریشم کم قیمت


کژ باختن (کَ. تَ) (مص ل .) 1 - بد معامله کردن، فساد کردن . 2 - عمل کسانی که بازی نرد یا امثال آن را با داشتن مهارت و استادی کافی بد بازی می کنند


کژار (کُ) (اِ.) چینه دان مرغ


کژاغند (کَ غَ) (اِ.) = کژآگند. کج آکند: جامه ای باشد که درون آن را به جای پنبه از ابریشم پر کرده و روزهای جنگ به تن می کردند


کژباز ( کژباز .) (ص مر.) بد معامله، متقلب


کژبین ( کژبین .) (ص فا.) 1 - لوچ، احول . 2 - بدخواه، نابکار


کژدم ( کژدم . دُ) (اِ.) عقرب


کژدمه ( کژدمه . دُ مِ) (اِ.) زخم و ورمی که در بیخ ناخن بوجود می آید


کژرف (کَ رَ) (اِ.) گیاهی است بسیار بدبو


کژمژ (کَ مَ) (ص .) کج، ناراست، پیچیده


کژه (کَ ژَ یا ژِ) (اِ.) = کژک . کجک : 1 - قلاب عموماً (مخصوصاً قلاب قنارة قصابان که بر آن گوشت آویزند). 2 - گوشت پاره ای که در ابتدای حلق محاذی بیخ زبان آویخته ؛ لهاة


کژوژ (کَ وَ) (ص فا.) بادی که کج وزد، باد مخالف


کژک (کَ ژَ) (اِمصغ .) نک کجک


کژین (کَ) (اِمر.) جامه ای که درون آن را با ابریشم می انباشتند و روز جنگ می پوشیدند


کک (کَ) (اِ.) = کیک : حشره ای است کوچک به اندازة شپش که هنگام راه رفتن می جهد. ؛ کک به تنبان کسی افتادن کنایه از: به هول و ولا افتادن، دچار وسوسه و هیجان شدن . ؛ کک کسی نگزیدن بی اعتنا به امور بودن، بی خیال و لاقید همه چیز بودن . ؛ کک را در هوا نعل کردن کنایه از: رندی و زیرکی زیاد داشتن


کک ( کک .) [ معر. ] (اِ.) نانی که از آرد خشکه پزند


کک (کُ) [ فر. ] (اِ.) زغالی که از سوختن ناقص یا تصفیة تقطیر زغال سنگ حاصل شود. تقریباً کربن خالص است و بدون به جا گذاشتن خاکستر کاملاً می سوزد و حرارت زیاد تولید می کند


کک ( کک .) (اِ.) = کرک : ماکیانی که از تخم کردن باز مانده و مست شده باشد


کک مک (کَ مَ) (اِمر.) لکه های ریز قهوه ای یا سیاه که روی صورت یا قسمت های دیگر بدن انسان بوجود می آید


ککه (کَ کَ یا کِ) (اِ.) فضله، سرگین


کی ( کی .) (ادات استفهام، ق . استفهام زمان ) 1 - چه وقت ؟ چه زمان ؟: کی آمد، کی رفت . 2 - چگونه، چطور


کی (ق . ادات استفهام، ضمیر استفهامی ) که ؟ چه کس ؟ 1


کی (پس ) 1 - گاه به کلمه ای ملحق شود و قید سازد: پس پسکی . 2 - گاه به اسم ملحق گردد و صفت سازد. (به معنی دارنده و صاحب ): آبکی


کی (کَ) (اِ.) پادشاه بزرگ و قهار


کی (کَ یا کِ) (ص .) پاک، خالص


کی (کَ یّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) داغ کردن . 2 - (اِ.) نشان سوختگی در پوست، داغ


کی برد (بُ) [ انگ . ] (اِ.) مجموعه ای از کلیدهای نمایشگر حروف الفبا و نشانه های دیگر که بر روی یک صفحه قرار گرفته اند و به رایانه متصل می شوند؛ از این وسیله برای ورود اطلاعات به رایانه استفاده می شود، صفحه کلید. (فره )


کیا (اِ.) 1 - بزرگ، سرور. 2 - پادشاه، حاکم . 3 - مرزبان، پهلوان


کیابیا (اِمر.) (عا.) شکوه و جلال


کیاخن (کَ خَ) (اِ.) نرمی، ملایمت


کیاده (د) (ص .) رسوا، بدنام


کیار (اِ.) کاهلی، تنبلی


کیارا (کَ) (اِ.) 1 - اندوه، ملالت . 2 - خفه کردن، خفگی


کیارنگ (رَ) (ص مر.) پاک، پاکیزه، لطیف


کیازند (زَ)(ص مر.)پادشاه بزرگ و عظیم الشأن


کیاست (سَ) [ ع . کیاسة ] (اِمص .) 1 - زیرکی، تیزهوشی . 2 - دانایی، فراست


کیاغ (اِ.) گیاه، علف


کیال (ک یّ) [ ع . ] (ص .) پیمانه کننده، کیلی پیماینده


کیان (کَ) (اِ.) جِ کی ؛ پادشاهان


کیان (کُ) (اِ.) خیمة گردی که به یک ستون برپا باشد


کیانا (اِ.) 1 - طبیعت، اصل هر چیز. 2 - هر یک از طبایع چهارگانه


کیانی (کَ) (ص نسب .) منسوب به کیان . سلطنتی، شاهی


کیاگن (کَ گَ) (ص مر.)1 - بی معنی، نامناسب . 2 - درشت، ناهموار


کیایی (حامص .) 1 - پادشاهی . 2 - بزرگی، سروری . 3 - ولایت


کیبیدن (کِ ب دَ) (مص ل .) از راه برگشتن، منحرف شدن، از جایی به جایی کشیدن


کیبیده (دَ یا د) (اِمف .) 1 - به یکسو رفته، کناره گرفته . 2 - از جایی به جایی شده . 3 - تحاشی کرده . 4 - انحراف یافته، منحرف . 5 - فریفته (به عشق )


کیخ (اِ.) چرکی که در گوشه های چشم پیدا شود


کیخسروی (کَ خُ رَ) (اِ.) نام لحنی از لحن - های باربد


کید (کَ یا کِ) [ ع . ] (مص ل .) مکر، فریب


کید آور ( کید آور . وَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) مکار، حیله گر


کیر (اِ.) اندام تناسلی نر به ویژه انسان که ادرار و منی از طریق سوراخی در سر آن دفع می شود، نره، ذکَر، قضیب . ؛به کیر گاو زدن در پخش مالی یا چیزی اسراف کردن


کیز (کِ) (اِ.) نمد


کیس (کَ یُِ) [ ع . ] (ص .) زیرک، خردمند، هوشیار


کیس (اِ.) (عا.)چین خوردگی لباس یا پارچه


کیس (کِ یْ) [ انگ . ] (ص .) 1 - وضعیت، سرگذشت و حالت، مورد، نمونه . 2 - جعبه - ای که اجزای اصلی سخت افزاری رایانه براساس طرحی خاص در آن جای داده شود، محفظه، کازه . (فره )


کیس خوردن (خُ دَ) (مص ل .) چین خوردن


کیست [ فر. ] (اِ.) کیسه ای با جدار غشایی در بافت ها، دارای مادة مایع یا نیمه جامد که ممکن است طبیعی یا مرضی باشد


کیسه (س ) (اِ.) 1 - پارچه ای که اطراف آن را دوخته باشند تا بتوان چیزی در آن ریخت . 2 - جیب . ؛ کیسه دوختن برای چیزی طمع کردن در آن چیز. ؛ از کیسه ی خلیفه بخشیدن کنایه از: از جیب دیگری یا به حساب دیگری بخشیدن . ؛سر کیسه را شل کردن کنایه از: پول خرج کردن


کیسه بر ( کیسه بر . بُ) (ص فا.) دزد، جیب بُر


کیسه کش ( کیسه کش . کِ) (اِ.) کارگری که در حمام های همگانی تن مشتریان را شستشو می دهند


کیش [ په . ] (اِ.) دین، مذهب، آیین


کیش (اِ.) 1 - پر مرغ (مطلقاً). 2 - پری که بر تیر نصب می کردند (خصوصاً) تیر چارکیش : تیر چهار پر


کیش (اِ.) جعبه، تیردان


کیش (اِ.) نوعی پارچه که از کتان بافند


کیش (اِ.) 1 - حرکتی در بازی شطرنج که باعث تهدید شاه شده و شاه ناگزیر به تغییر خانه خود می شود. 2 - کلمه ای برای راندن پرندگان


کیغ (کِ) (اِ.) چرک های گوشة چشم


کیف (کِ یا کَ یْ) [ ع . ] (از ادات استفهام ) چگونه ؟ 1


کیف ( کیف . ) (اِ.) 1 - شادی، مسرت . 2 - خوشی، لذت عمیق . 3 - خوش گذرانی، عیش . ؛ کیف کسی کوک بودن احساس نشاط و خوشی کردن


کیف (اِ.) وسیله ای کیسه مانند که در آن اشیاء را می گذارند و حمل می کنند و انواع مختلف دارد


کیف کردن (کِ. کَ دَ) (مص ل .) لذُت بردن


کیفر (کِ یا کَ یْ فَ) (اِ.) جزا، پاداش، مکافات نیکی و بدی


کیفرخواست ( کیفرخواست . خا) (اِمر.) ادعانامة دادستان (مدعی العموم )


کیفری ( کیفری .) (ص .) جزایی


کیفور (کِ یْ) (ص مر.) (عا.) شاد، مسرور


کیفی (کِ یا کَ) (ص .) 1 - دارای شکل کیف . 2 - قابل گذاشتن در کیف


کیفیت (کِ یا کَ فِ یَّ) [ ع . کیفیة ] (مص جع .) صفت، چگونگی


کیل (ص .) 1 - خمیده، کج . 2 - آرزومند


کیل (کَ) [ ع . ] (اِ.) پیمانه . ج . اکیال


کیل (اِ) 1 - نمد. 2 - پوست بز


کیله (کَ لَ یا لِ) [ ع . کیلة ] (اِ.) 1 - پیمانه . 2 - در فارسی پیمانه ای باشد که با آن غله و آرد و چیزهای دیگر را وزن کنند


کیلو [ فر. ] (اِ.) به معنی هزار است و برای تعیین واحدهای دستگاه متری به کار می رود: کیلوگرم، کیلومتر


کیلوس [ معر. ] (اِ.) مواد غذایی داخل معده که با شیرة معده و دیاستازهای معده آمیخته و مخلوط شده و به صورت مایعی کمابیش غلیظ در آمده، قیلوس


کیلومتر (مِ) (اِمر.) واحد مسافت معادل 1000 متر. ؛ کیلومتر مربع واحد سطح معادل یک میلیون مترمربع


کیلوگرم (گِ رَ) [ فر. ] (اِمر.) واحدی عمده برای وزن و آن معادل هزارگرم است


کیلکا (کِ) (اِ.) ماهی کوچک خوراکی از تیرة شُک ماهیان


کیمال (کِ) (اِ.) جانوری که از پوستش پوستین سازند


کیماک (اِ.) قیماق، سرشیر


کیماک (اِ.) تنگ، نوار پهنی که بر بالای بار اسب و خر می بندند


کیمخت (مُ) (اِ.) پوست کفل اسب و خر که آن را به نحوی خاص دباغت کنند، ساغری


کیموس [ معر. ] (اِ.) 1 - مواد غذایی موجود در معده که با ترشحات و عصیر معدی آغشته شده . کیموس کم و بیش حالت مایعی غلیظ را دارد؛ ج . (ع .) کیموسات . 2 - استحالة طعام است در معده - - بعد از هضم - - به جوهری دیگر که ماده ای غلیظ مایل به رنگ زرد باشد


کیمونو (مُ نُ) (اِ.) لباس بلند سنتی ژاپنی با آستین های گشاد و کمربند پارچه ای که به عنوان لباس رو می پوشند


کیمیا [ یو. ] 1 - (اِ.) ماده ای که به عقیدة قدما می توانست مس را تبدیل به طلا کند. 2 - مکر و حیله . 3 - (کن .) عشق، عاشقی . 4 - (ص .) هر چیز نادر و نایاب، دست نیافتنی . 5 - در تصوف نظر پیرو مرشد کامل


کیمیاگر (گَ) [ یو - فا. ] (ص فا.) کسی که به علم کیمیا اشتغال داشته باشد


کین (اِمص .) عداوت، دشمنی


کین ایرج (رَ) (اِمر.) = کینة ایرج : نام لحن نوزدهم از سی لحن باربد


کین توزی (حامص .) دشمنی، انتقام جویی


کین خواستن (خا تَ) (مص م .)انتقام جُستن


کین سیاوش (وُ) (اِمر.) = کینة سیاوش : نام لحن بیستم از سی لحن باربد


کینه (نِ) (اِ.) دشمنی، عداوت


کینه توز (نِ) (ص مر.) انتقام جو


کیهان (کَ یا کِ) (اِ.) جهان، روزگار، دنیا


کیوان (کَ) (اِ.) سیارة زحل


کیوسک (سْ) [ فر. ] (اِ.) اتاقکی که هر سوی آن باز است، دکه، دکان کوچک


کیوی (اِ.) درختچه ای بالارونده از تیره ای نزدیک به تیرة گل سرخیان با گل هایی نرم و شش گلبرگ و میوه ای تخم مرغی شکل که پوست آن نازک، کرکدار و قهوه ای رنگ است . میوة آن سرشار از ویتامین C می باشد


کیپ (ص .) (عا.) 1 - پر، انباشته، به هم پیوسته . 2 - بسته . 3 - گرفته


کیپا (اِ.) = گیپا: شکنبة گوسفند که در آن گوشت قیمه و برنج و لپه و جز آن آکنده پزند و خورند


کیچ (ص .) 1 - پراکنده، پریشان . 2 - کم، اندک


کیچ کیچ (ص .) پراکنده، پریشان


کیک (کِ) (اِ.) نک کک


کیک (کَ یا کِ) (اِ.) مردمک چشم، مردم چشم


کیک (کِ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی شیرینی که به وسیلة آرد و تخم مرغ و شیر و غیره تهیه می شود و با خامه یا شکلات و انواع میوه ها تزیین می شود


کیی (کَ یا کِ) (حامص .) پادشاهی، شاهی


کیی (کِ) (حامص .) که بودن، هویت


گ (حر.) بیست و ششمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 20 در حساب ابجد


گاباره (رِ) (اِمر.) 1 - گله گاو. 2 - غار، شکاف . گاپاره نیز به این معنی است


گات [ په . ] (اِ.) = گاته . گات ها: سروده های زردشت، قدیمی ترین بخش اوستا


گاجمه (جُ مِ) (اِ.) قسمی گاوآهن که در برنجکاری به کار برند


گار [ په . ] پسوندی است که به ریشة فعل می پیوندد و افادة فاعل می کند. آموزگار (صیغة شغل )، پذیرفتگار (صفت فاعلی )، سازگار (صیغة مبالغه )


گار [ فر. ] (اِ.) ایستگاه قطار راه آهن


گارانتی [ فر. ] (اِ.) تعهد سازنده یا فروشندة کالا درقبال خریدار برای ارائه خدمات پس از فروش در طی مدت مشخص، ضمانت، تضمین . (فره )


گاراژ [ فر. ] (اِ.) جای اتومبیل، محلی که اتومبیل ها را در آن جا می گذارند


گارد [ فر. ] (اِ.) گروه مسلحی که پاسداری از مکان یا مقامی را بر عهده داشته باشد یا در اجرای مراسم تشریفاتی شرکت کند، پاسگان (فره )، محافظ، نگهبان


گاردن پارتی (د) [ انگ . ] (اِ.) مجلس جشن و مهمانی که در فضای آزاد برپا می شود


گارسه (س ) [ فر. ] (اِ.) جعبه ای خانه خانه که حروف چاپ دستی را برای حروف چینی در آن قرار می دهند


گارسون (سُ) [ فر. ] (اِ.)= گارسن :پیشخدمت در رستوران ها


گارسک (سَ) (اِ.) دانه های ریز و سفت که در برنج و گندم می روید


گارمون (مُ) [ روس . ] (اِ.) = گارمن . گارمان . قارمون . قارمان : آلت موسیقی پرده دار شبیه جعبه که به هنگام نواختن آن را در دست گیرند و پرده های آن را با انگشت فشار دهند


گاری [ هند. ] (اِ.) ارابه، ارابه ای که با اسب کشیده می شود


گاری (پس .) پسوندی است که به آخر ریشة فعل، مصدر مرخم و اسم معنی افزوده می شود و معنای حاصل مصدری می دهد. مانند: رستگاری


گاری (ص .) بی ثبات، ناپایدار


گاز [ فر. ] (اِ.) 1 - تور نازک و لطیف که برای بستن زخم به کار می رود. 2 - پدالی که در جلوی اتومبیل و در پیش پای راننده قرار دارد و با فشار دادن بر آن بنزین بیشتری به کاربراتور می رسد و اتومبیل سرعت بیشتری می گیرد


گاز (اِ.) 1 - قیچی، قیچی آهن بری . 2 - ابزاری آهنی مانند انبر که با آن میخ را از جایی که در آن فرو رفته است بیرون می کشند. 3 - دندان


گاز (اِ.) علف، علف چاروا


گاز (اِ.) گاژ، گاه


گاز [ فر. ] (اِ.) بخار، ماده ای بی شکل، سیُال و قابل گسترش


گاز گرفتن (گِ رِ تَ) (مص م .) به دندان گرفتن، دندان گرفتن


گازانبر (اَ بُ) (اِمر.) قیچی، مقراض، یک نوع ابزاری است که در کارهای آهنگری و زرگری و غیره به کار می رود


گازر (زُ یا زَ) (ص . اِ.) رخت شوی


گازرشست ( گازرشست . شُ) (ص مف .) 1 - سخت پاک و تمیز. 2 - آهار کرده


گازرگاه ( گازرگاه .) (اِمر.) رخت شوی خانه


گازوئیل [ فر. ] (اِ.) روغن قابل احتراق برای موتورهای دیزل که از نفت استخراج می شود


گازولین (زُ) [ فر. ] (اِ.) اتر نفت


گاس [ په . ] (اِ.) 1 - تخت، سریر. 2 - گاه، وقت


گاسترولا [ فر. ] (اِ.) مرحله ای از نمو جنین که در دنبالة مرحله بلاستولا قرار دارد. در این مرحله دو طبقة سلول مشخص می شود: یکی طبقة خارجی به نام اکتودرم و دیگر طبقة داخلی به نام آندودرم


گاشتن (تَ) (مص م .) گرداندن، برگردانیدن


گاف (حر.)بیست و ششمین حرف از حروف الفبای فارسی


گاف زدن (زَ دَ) (مص ل ) (عا.) خراب کردن، خیط کاشتن، گند زدن


گال (اِ.) 1 - نوعی ارزن، گاورس . 2 - پشگل گوسفند که به پشم های زیر دنبه چسبیده و خشک شده باشد. 3 - غوزه و غلاف پنبه . 4 - نوعی بیماری پوستی


گال (اِ.) آواز بلند، فریاد


گال (اِ.) فریب، بازی (دادن )


گالاکتوز (تُ) [ فر . ] (اِ.) قندی است سفید از اجزای سازندة قند، شیر و بعضی قندهای گیاهی که در آب به خوبی حل می شوند


گالری (ل ) [ فر. ] (اِ.) 1 - سرسرا، دالان . 2 - جای نگه داری و نمایش آثار هنری


گالش (لِ یا لُ) [ فر. ] (اِ.) کفش لاستیکی که یا مستقیماً آن را به پا کنند و یا کفش چرمی را برای حفظ از گل و باران داخل آن نمایند


گالش (لِ یا لَ) [ گیل . - ماز. ] (اِ.) چوپان گاو، گاودار


گالن (لُ) [ فر. ] (اِ.) مقیاس وزن برای مایعات برابر با 4 لیتر (در کشورهای انگلیسی زبان )


گاله (لَ یا لِ) (ص .) دور؛ مق . نزدیک


گاله ( گاله .) (اِ.) غایط


گاله ( گاله .) (پس .) پسوند دال بر تصغیر است : پر گاله


گاله (لِ) (اِ.) 1 - کیسة بزرگ جوال . 2 - پنبة زده شده که آمادة ریسیدن باشد


گالوانومتر (نُ مِ) [ فر. ] (اِ.) اسبابی برای آشکارسازی یا اندازه گیری جریان های الکتریکی ضعیف


گالوانیزه (ز) [ انگ . ] (ص .) دارای روکشی از فلز روی (در مورد آهن یا فولاد)


گالیدن (دَ) (مص ل .) گریختن، دور شدن، کناره گرفتن


گالینگور (گُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کاغذ ضخیم به رنگ های گوناگون که بیشتر در ساختن جلد کتاب به کار می رود


گام [ فر. ] (اِ.) توالی طبیعی هشت نُت موسیقی که به طور طبیعی پشت سر هم قرار بگیرند


گام [ په . ] (اِ.) فاصله میان دو پا، قدم


گام بیرون نهادن (نَ دَ) (مص ل .) از حد خویش تجاوز کردن


گام زدن (زَ دَ) (مص ل .) رفتن، راه پیمودن


گام سپردن (س پُ دَ) (مص ل .) طی کردن، طی کردن راه


گام گام (ق مر.) آهسته آهسته، آرام آرام


گاما [ یو. ] (اِ.) 1 - حرف سوم از الفبای یونانی که بدین صورت نویسند: گاما . 2 - یک میلیونم گرم . 3 - واحد شدت مغناطیسی


گامبو (ص .) (عا.) دارای اندام درشت و چاق و بدقواره


گامت (مِ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از سلول های جنسی گیاهان یا جانوران


گامزن (زَ) (ص فا.) تندرو


گان [ په . ] پسوندی است که به آخر کلمه اضافه می شود و علامت نسبت و صفت است مانند: رایگان، گروگان


گان [ فر. ] (اِ.) لباس ویژه اطاق عمل


گانه (نِ) [ په . ] به آخر عدد ملحق شود و افادة نسبت و تکرار کند: دوگانه، سه گانه


گانگاه (اِمر.) جایی که در آن جماع به عمل آید؛ محل آرامش، زفافگاه


گانگستر (گِ تِ) [ انگ . ] (اِ.) هریک از اعضای یک دسته بزه کار، به ویژه دزد مسلحی که دارای همدستانی است


گاه [ په . ] (اِ.)1 - آهنگ، آواز.2 - (پس .)به صورت پسوند در نام های آهنگ های موسیقی به کار رود: سه گاه، چهارگاه


گاه 1 - (پس .) علامت اسم زمان که در آخر کلمه درمی آید مانند شامگاه صبح گاه، و علامت اسم مکان نیز می باشد مانند دانشگاه، آرامگاه . 2 - (اِ.) زمان، وقت . 3 - عصر، دوره


گاه [ په . ] (اِ.) 1 - تخت شاهی، سریر. 2 - مسند. 3 - جا، مکان . 4 - بوتة زرگران


گاه به گاه (ب) (ق مر.) وقت به وقت، بعضی اوقات


گاه شمار (شُ) (ص فا.) کسی که دربارة تقویم و اوقات کار می کند


گاه شماری (شُ یا ش ) (اِ.) روش اندازه گیری و تقسیم بندی زمان به بخش های مساوی، تقویم


گاه نامه (مِ) [ په . ] (اِمر.) تقویم


گاه گاه (ق .) به ندرت، کم و بیش


گاه گدار (گُ) (ق مر.) (عا.) بندرت، بعضی اوقات


گاه گیر (ص فا.) 1 - اسبی که گاه گاه رم می کند. 2 - غافل گیر


گاهبد (بَ) (ص مر.) 1 - صراف . 2 - .خزانه دار


گاهنبار (هَ) [ په . ] (اِ.) نام شش جشن که ایرانیان به مناسبت آفریده شدن عالم در شش روز برپا می کردند


گاهواره (رِ) [ په . ] (اِ.) گهواره، وسیله ای که کودک را در آن می خواباندند


گاهی (ق .) 1 - زمانی، هنگامی . 2 - باری، نوبتی، دفعه ای


گاو (اِ.) 1 - از حیوانات اهلی علفخوار. 2 - نام دومین برج از برج های منطقه البروج که خورشید در اردیبهشت ماه در این برج دیده می شود، ثور. ؛ گاو ِ پیشانی سفید کنایه از آدم خیلی معروف . ؛ گاو بی شاخ و دم کنایه از: آدم درشت هیکل و بی فرهنگ، شخص ابله . ؛ گاو کسی زاییدن کنایه از: اتفاق نامساعدی برای کسی افتادن


گراته (گِ تَ یا تِ) (اِ.) (عا.) مانع پیشرفت کار، عایق، مشکل


گاو زمین (وِ زَ)(اِمر.) گاوی که طبق افسانه ها در زیر زمین است و زمین روی شاخ این گاو قراردارد و خود گاو بر پشت ماهی ایستاده است


گاو سامری (وِ مِ)(اِمر.) گاو زرینی که سامری نامی از بنی اسرائیل آن را ساخته بود و مردم را به پرستیدن آن دعوت می کرد


گاو فریدون (وِ فِ) (اِمر.) نام گاوی که فریدون به هنگام کودکی در مازندران از شیر آن تغذیه می کرد. نام این گاو برمایه و برمایون بود


گاو فلک (وِ فَ لَ) (اِمر.) برج ثور، دومین برج از برج های منطقه البروج که در اردیبهشت خورشید در این برج قرار دارد


گاو ماهی (اِمر.) نک گاوزمین


گاو موسی (وِ) (اِ.) گاوی که طبق روایت قرآن می بایست قوم بنی اسرائیل به امر حضرت موسی قربانی کنند


گاو کون کردن (کَ دَ) (مص ل .) قضای حاجت کردن، ریدن


گاو گردون (وِ گَ) نک گاو فلک


گاوآب (اِمر.) جُلبک


گاوآهن (هَ) (اِ.)ابزاری برای کندن و شخم زدن زمین دارای تیغه یا تیغه های فولادی سنگین که به وسیله چهارپا به ویژه گاو بر روی زمین کشیده می شود


گاوبازی (اِ.) 1 - جنگ با گاو نر که در برخی از کشورها از ورزش های رایج است . 2 - نوعی مسابقه در برخی از روستاهای ایران به صورت جنگ میان گاوهای نر


گاوبند (بَ) (ص فا.) صاحب گاوی که می تواند با پرداخت سهمی در قسمتی از ملک دیگری زراعت کند


گاوبندی کردن ( گاوبندی کردن . کَ دَ) (مص ل .) بند و بست کردن، موافقت میان دو یا چند نفر برای انجام عملی (معمولاً ناروا)، زد و بند


گاوتکیه (تِ یَ یا یِ) [ فا - ع . ] (اِمر.) تکیه و متکای بزرگ طولانی که بزرگان چون بر مسند نشینند آن را بر پشت گذارند


گاودانی (اِمر.) آغل گاو، زاغه


گاودل (د) (ص مر.) 1 - نادان، احمق . 2 - ترسنده، جبان


گاودم (دُ) (اِمر.) نفیر، بوق


گاودوش (اِمر.) ظرفی سرگشاده که شیر گاومیش و گاو را در آن دوشند


گاورس (وِ یا وَ) (اِ.) دانة تلخ مزة گیاهی از نوع ارزن که در کشتزار گندم روید


گاورسه (وَ رْ س ) (ص .) 1 - هرچیز خرد و ریز مانند گاورس . 2 - ریزه کاری در زرگری به ویژه در انگشتر


گاورنگ (رَ) (ص مر.) آنچه به هیئت گاو است . گرز (گرزة ) گاورنگ : گرز فریدون که سر آن به شکل سر گاو بود


گاوزبان (زَ) [ معر . ] (اِمر.) گیاهی است علفی و یکساله با برگ های منفرد و پوشیده از تارهای خشن . گل های آن ابتدا قرمز مایل به بنفش ولی به تدریج به رنگ آبی زیبا درمی آیند. قسمت مورد استفادة این گیاه غالباً گل و گاهی هم سرشاخه های گل دار آن است . گل گاوزبان دارای اثر معرق و مدر و نرم کنند است و جهت رفع سرفه نیز مصرف می شود


گاوزنبور (زَ) (اِمر.) زنبور درشت قرمز


گاوسر (سَ) (ص مر.) = گاوسار: گرزی که به شکل سر گاو ساخته باشند


گاوشنگ (شَ) (اِمر.) چوبی که با آن گاو را می رانند


گاوصندوق (صَ دُ) (اِمر.) صندوق بسیار بزرگ آهنی


گاومیش [ په . ] (اِمر.) 1 - گاو درشت هیکل با شاخ های دراز. 2 - (عا.) نفهم و بی شعور. 3 - درشت و کت و کلفت


گاوچشم (چَ یا چِ) (ص مر.) 1 - نوعی گل که گلبرگ هایش شبیه به چشم است . 2 - فراخ چشم


گاوگون (ص مر.) تاریک و روشن، سیاه و سفید


گاویار (ص مر.) گاوبان، آن که از گاوان مراقبت می کند


گاویال [ فر. ] (اِ.) خزنده ای است از راستة تمساح ها که مخصوص هند و مجمع الجزایر سوئد است و طولش گاهی بالغ بر 6 متر می شود. این خزنده دارای پوزه ای دراز و نسبتاً باریک است و به واسطة دندان های کوچک و ضعیفی که در حاشیة فکینش قرار دارد به انسان نمی تواند آزاری برساند و از تغذیة ماهیان می زید


گاویزن (زَ) (اِمر.) زهرة گاو


گاژ (اِ.) جا، مکان، مقام


گاگول (ص .) (عا.) احمق، گیج


گایه (یَ یا یِ) (اِمص .) جماع، مباشرت


گاییدن (دَ) (مص م .) 1 - انجام عمل جماع به وسیلة جنس نر. 2 - (عا.) کسی را به زحمت انداختن و کلافه کردن


گبت (گِ) (اِ.) زنبور عسل، نحل


گبر (گَ) (ص .) آتش پرست، مجوس


گبر (گَ بَ) (اِ.) 1 - نوعی سنگ که از آن دیگ و کاس ه و امثال آن درست می کنند. 2 - خیمه که به یک ستون برپای باشد


گبرگه (گَ بُ گَ یا گِ) (اِ.) = گبورگه : آلتی است مانند کمان و کشتی گیران با آن در گود زورآزمایی کنند


گبز (گَ) (ص .) هر چیز گنده و قوی


گبست (گَ بَ) (اِ.) نک کبست


گبه (گَ بِّ) (اِ.) نوعی گلیم دست باف خاص ایران که نقشه اش از داستانی حکایت می کند


گبه ( گبه .) (اِ.) شیشة حجام که بدان حجامت کنند، شاخ حجامت


گترم (گُ رُ) (اِ.) سخنی که از حد و اندازة گوینده متجاوز باشد


گتره ای (گُ رَ) (ق مر.) (عا.) 1 - به قیمت مقطوع، بی آن که وزن کنند و یا بشمرند. 2 - به تخمین، بدون حساب دقیق . 3 - بیهوده


گته (گَ تِ) (ص .) 1 - بزرگ، عظیم . 2 - درشت، کلان


گجستک (گُ جَ تَ) [ په . ] (ص .) خبیث، ملعون . گجسته هم گفته می شود


گد (گَ) (اِ.) گدایی


گدا (گَ یا گِ) (ص .) سایل، دریوزه گر. ؛ گدا ی سامره کنایه از: گدای بسیار سمج . ؛ گدا گشنه بسیار فقیر


گدا ارمنی ( گدا ارمنی . اَ مَ) (اِمر.) 1 - ارمنیی ای که گدا باشد. 2 - مجازاً: گدای پست، سایل دون طبع


گدابازی ( گدابازی .) (حامص .) کم خرج کردن، در خرج کردن امساک نمودن


گداختن (گُ تَ) [ په . ] 1 - (مص م .) آب کردن، ذوب کردن . 2 - (مص ل .) آب شدن فلز و روغن و غیره به وسیلة حرارت، ذوب شدن . 3 - لاغر کردن، کاستن


گداخته (گُ تِ) (اِمف .) ذوب شده، مذاب


گداخته شدن ( گداخته شدن . شُ دَ) (مص ل .) ذوب شدن، آب شدن، حل شدن


گدار (گُ) (اِ.) معبر و گذرگاه در آب، پایاب، جای کم عمق رودخانه که می توان پهنای آن را بدون شنا کردن پیمود


گداره (گُ رِ) (اِ.) بالاخانة تابستانی


گداز (گُ)(اِمص .)1 - ذوب، گدازش . 2 - لاغری


گدازش (گُ ز) (اِمص .) 1 - عمل گداختن، ذوب . 2 - کاهش تن، لاغری


گدازنده (گُ زَ د) (ص فا.) ذوب کننده، آب کننده


گدازه (گُ ز) (اِ.) موادی که از دهانة آتشفشان یا شکاف زمین بیرون ریزد


گدایی (گَ یا گِ) (اِ.) 1 - عمل خواستن پول و کمک مالی از دیگران برای گذران زندگی . 2 - کار گدا


گدر (گَ دَ یا د) (اِ.) سلاح جنگ


گده (گَ د یا دَ) (اِ.) دندانة کلید، زبانة کلید


گدوک (گَ) (اِ.) گردنة کوه، جایی در کوه که برف زیادی می بارد و رفت و آمد مشکل است


گدیه (گَ یِّ) (حامص .) گدایی کردن


گدیور (گَ وَ) (ص فا.) گدا، گدایی کننده


گذار (گُ) 1 - (اِمص .) عبور، گذشتن . 2 - (اِ.) گذرگاه، راه عبور


گذارد (گُ) (مص مر.) نهادن، گذاشتن


گذاردن (گُ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - گذاشتن، نهادن . 2 - طی کردن، سپردن . 3 - منعقد کردن، برقرار کردن


گذارده (گُ د) (ص مف .) وضع شده، قرارداد شده


گذارش (گُ رِ) (اِمص .) 1 - عبور، گذشتن . 2 - عبور دادن، گذرانیدن


گذاره (گِ رِ) (اِمص .) گذر کردن، گذر


گذاره شدن ( گذاره شدن . شُ دَ) گذر کردن


گذاشتن (گُ تَ) 1 - (مص م .) نهادن، قرار دادن . 2 - عبور دادن، گذرانیدن . 3 - سپری کردن . 4 - (مص ل .) عبور کردن . 5 - اجازه دادن، مهلت دادن . 6 - واگذاشتن، تسلیم کردن . 7 - وضع کردن، تأسیس کردن . - به جا گذاشتن، باقی گذاشتن . 9 - ترک کردن، رها کردن 0 - عفو کردن، بخشودن


گذاشته (گُ تِ یا تَ) (اِمف .) 1 - عبور داده، گذرانیده . 2 - عبور کرده، گذشته . 3 - سپری کرده . 4 - نهاده، قرار داده . 5 - جا داده، مقیم کرده . 6 - رها کرده، ترک کرده . 7 - عفو کرده، بخشوده


گذر (گُ ذَ) (اِ.) راه، معبر، جاده


گذر افتادن ( گذر افتادن . اُ دَ) (مص ل .) اتفاقاً عبور کردن، از جایی به طور اتفاقی رد شدن


گذر کردن ( گذر کردن . کَ دَ) (مص ل .) گذشتن، عبور کردن


گذرا (گُ ذَ) (ص فا.) 1 - گذرنده . 2 - زودگذر، موقت


گذراندن (گُ ذَ دَ) (مص م .) 1 - عبور دادن، رد کردن . 2 - پشت سر نهادن، طی کردن . 3 - بالاتر بردن از، برتر بودن . 4 - تجاوز دادن


گذربان (گُ ذَ) (ص مر. اِمر.) 1 - محافظ، راهدار. 2 - آن که باج و خراج راه نزد وی جمع شود. 3 - ملاح


گذرنامه ( گذرنامه . مِ) (اِمر.) ورقة اجازة عبور از مرز، پاسپورت


گذرگاه ( گذرگاه .) (اِ.) معبر، جای گذر


گذشت (گُ ذَ) (اِمص .) بخشش، چشم - پوشی


گذشت داشتن ( گذشت داشتن . تَ) (مص ل .) بخشش داشتن


گذشت کردن ( گذشت کردن . کَ دَ) (مص م .) عفو کردن، بخشیدن


گذشتن (گُ ذَ تَ) (مص ل .) 1 - گذر کردن، عبور کردن . 2 - سپری شدن


گذشته (گُ ذَ تِ) (ص مف .) رفته، سرآمده


گذشتگان (گُ ذَ تِ) (ص مر.) جِ گذشته، پیشینیان


گر ( گر .) (اِ.) کوه


گر ( گر .) [ په . ] (اِ.) از بیماری های پوستی که باعث خارش و سوزش پوست بدن می شود


گر (گَ) (حر رب . شرط .) مخفف اگر


گر (گُ) (اِ.) (عا.) شعله، زبانة آتش


گر ( گر .) [ په . ] (پس .) 1 - به آخر اسم معنی پیوندد و صفت فاعلی سازد: بیدادگر، کارگر. 2 - به آخر اسم ذات پیوندد و صیغة شغل سازد: آهنگر، درودگر


گر گرفتن (گُ. گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - (عا.) مشتعل شدن . 2 - مجازاً: بسیار خشمگین و تحریک شدن


گرا (گَ رّ) (اِ.) 1 - حجام، سرتراش، دلاک . 2 - بنده، غلام


گراد (گِ) [ معر . ] (اِ.) پارچة کهنه و پاره پاره


گراد ( گراد .) [ فر . ] (اِ.) قوسی است معادل 1400 پیرامون دایره


گراز (گُ) [ په . ] (اِ.) 1 - خوک نر. 2 - بیل


گراز ( گراز .) 1 - (اِمص .) رفتاری با ناز و تکبر. 2 - (اِ.) کوزة سرتنگ . 3 - بیل پهن و بزرگ که با آن زمین شیار کرده را هموار می کنند


گرازان (گُ)(ص فا.)خرامان، در حال خرامیدن


گرازیدن (گُ دَ) (مص ل .) خرامیدن، به ناز راه رفتن


گراس (گَ) (اِ.) تکه، نواله، لقمه


گراش (گَ) 1 - (اِ.) خراش . 2 - (ص .) پریشان، پراکنده


گرافیت (گِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی زغال که از آن در ساختن مداد استفاده می کنند


گرافیست (گِ) [ فر. ] (اِ.) کسی که با کمک خط ها و نوشته ها نقش هایی زینتی پدید می آورد


گرافیک (گِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - هنر ترسیم خط و نوشته و پدید آوردن نقش های تصویری بر یک سطح برای القای پیامی معین، هنر ترسیمی ارتباط تصویری . 2 - نمودار


گرامافون (گِ فُ) [ فر. ] (اِ.)دستگاه مخصوصی که صدا را روی صفحه ضبط و پخش می کند


گرامر (گِ مِ) [ فر. ] (اِ.) دستور زبان


گرامی (گِ) [ په . ] (ص .) عزیز، محبوب، مکرم، بزرگ


گرامی داشتن ( گرامی داشتن . تَ)(مص م .) عزیز داشتن، م حترم داشتن


گران سنگی ( گران . سَ) (حامص .) سنگینی، وقار


گران شدن ( گران . شُ دَ) (مص ل .) 1 - سنگین شدن، وزین شدن . 2 - بالا رفتن نرخ


گران (گِ) [ په . ] (ص .) 1 - سنگین، ثقیل . 2 - پربها. 3 - بسیار، بی شمار. 4 - سنگینی، سنگینی غم . 5 - ناگوار، ناپسند. 6 - طاقت فرسا، مشکل . 7 - عظیم، بزرگ . 8 - مؤثر، کاری


گران آمدن ( گران آمدن . مَ دَ) (مص ل .) ناگوار افتادن، ناگوار آمدن


گران جان ( گران جان .) (ص مر.) 1 - سخت جان . 2 - پست، دون


گران روح ( گران روح .) (ص مر.) [ فا - ع . ] بدخوی، بدمعاشرت . مق سبک روح


گران رکاب (گِ. رِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - آن که در روز جنگ به حملة دشمن از جای نرود و ثابت قدم باشد. 2 - آرمیده، باوقار


گران سایه ( گران سایه . یِ) (ص مر.) کنایه از: شخص عالی مق ام


گران سر ( گران سر . سَ)(ص مر.) متکبر، خو د خواه


گران سرشت ( گران سرشت . س ِ رِ) (ص مر.) 1 - متکبر. 2 - باوقار


گران سنگ ( گران سنگ . سَ) (ص مر.)وزین، سنگین


گران قدر ( گران قدر . قَ)(ص مر.) گران پایه، ارجمند


گران قیمت ( گران قیمت . قِ مَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) گران بها، پرارزش . مق ارزان قیمت


گران مغز ( گران مغز . مَ) (ص مر.) نک گران سر


گران پایه ( گران پایه . یِ) (ص مر.) گران قدر، بلند - مرتبه


گرانبار (گِ) (ص مر.) 1 - کسی که بار سنگینی بر دوش دارد. 2 - درخت پُر میوه


گرانبها ( گرانبها . بَ) (ص مر.) نفیس، باارزش، قیمتی


گراندهتل (گِ. هُ تِ) [ فر . ] (اِمر.) مهمانخانه بزرگ و عالی شهر


گرانمایه ( گرانمایه . یَ یا یِ) (ص مر.) نفیس، باارزش


گرانی (گِ) (حامص .) 1 - بالا بودن نرخ و بها. 2 - دیدار شخصی که ناگوار و ناپسند باشد


گرانی کردن (گِ. کَ دَ) (مص ل .) سبب ملال بودن


گرانیت (گِ) [ فر. ] (اِ.) سنگ خارا


گرانیگاه (گِ) (اِمر.) مرکز ثقل


گراه (گِ) (اِ.) میل، رغبت، قصد


گراور (گِ وُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - قطعه فلزی که برای چاپ تصویر یا دستخط در چاپ مسطح به کار می رود و نخست نوشته یا تصویر را به طریقه ای شبیه چاپ عکس بر روی این قطعه فلز ثبت می کنند. 2 - عکس چاپ شده در یک متن


گراورساز ( گراورساز .) [ فر - فا. ] (ص فا.) کنده کار، حکاک، نقار


گرایستن (گِ یِ تَ) (مص ل .) متمایل شدن، گراییدن


گرایش (گِ یِ) (اِمص .) 1 - میل و رغبت . 2 - قصد، اراده، آهنگ . 3 - سرپیچی، نافرمانی . 4 - سنجش، توزین


گراینده (گِ یَ د) (ص فا.) مایل، متمایل


گراییدن (گِ دَ) 1 - (مص ل .) روی آوردن، میل کردن . 2 - قصد کردن، آهنگ کردن . 3 - (مص م .) سنجیدن، آزمودن


گرباس (گَ) (اِ.) بیل گونه ای که زمین را با آن زیر و رو کنند


گربال (گَ) (اِ.) غربال


گرباک (گُ) (اِ.) طبق پهن


گربز (گُ بُ) (ص .) زیرک، حیله گر


گربه (گُ ب) [ په . ] (اِ.) حیوانی است پستان دار و گوشت خوار از تیرة گربه سانان، دارای جثه ای نسبتاً کوچک، سرِ گرد، سبیل های حساس، گوش های راست و متحرک و پنجه ها و دندان هایی تیز. این حیوان به بی صفتی و نمک نشناسی معروف است . ؛ گربه را دم حجله کشتن کنایه از: ترساندن، زهرچشم گرفتن


گربه بید ( گربه بید .) (اِ.) بیدمشک


گرز (گُ) [ په . ] (اِ.) عمود آهنین، کوپال


گربه رقصاندن ( گربه رقصاندن . رَ دَ) (مص ل .) (عا.) در انجام کار خلل وارد کردن و آن را به تأخیر انداختن


گربه شانه کردن ( گربه شانه کردن . نِ. کَ دَ) (مص ل .) حیله گری کردن


گربه شور کردن ( گربه شور کردن . کَ دَ) (مص م .) بدون دقت و با سهل انگاری شُستن چیزی


گربه چشم ( گربه چشم . چَ) (ص مر.) کبود چشم، ازرق


گربه کوره ( گربه کوره . رِ) (ص مر.) 1 - حیله گر، مکار. 2 - نمک نشناس


گربه گون ( گربه گون .) (ص مر.) فریبنده، ذغاباز، محیل


گربگی و راسویی (گُ ب یُ)(ق مر.)1 - رفتاری از روی شوخی وشنگی . 2 - تهدیدی که شوخی باشد نه جدی


گرته برداری (گَ تِ. بَ) (حامص .) 1 - طراحی چیزی به کمک گرده (یا خاکه ) زغال و غیره . 2 - یکی از شیوه های ترجمه . 3 - عمل تقلید یا نسخه برداری از یک تصویر یا طرح


گرختن (گُ رِ تَ) (مص ل .) مخفف گریختن


گرد (گَ) 1 - (اِمص .) گردیدن، گشتن، گردش . 2 - (اِفا.) در ترکیب به معنی گردنده آید: ولگرد، دوره گرد. 3 - (اِ.) آسمان، فلک، گردون


گرد ( گرد .) [ اوس . ] 1 - (اِ.) خاک . 2 - چیزی که به صورت آرد یا پودر درآمده باشد. 3 - از اشکال دارویی که در آن دارو به شکل پودر عرضه می شود. 4 - (عا.) مواد مخدر: هرویین . 5 - گور، قبر. 6 - بهره، نصیب . 7 - اثر، نشانه


گرد (گِ) (ص .) هر چیز مدور و دایره شکل


گرد (گُ) [ په . ] (ص .) دلیر، پهلوان


گرد آمدن (گِ. مَ دَ) (مص ل .) جمع شدن، فراهم آمدن


گرد آوردن ( گرد آوردن . وَ دَ) (مص م .) جمع کردن، فراهم آوردن


گرد آورنده ( گرد آورنده . وَ رَ د) (ص فا.) فراهم - کننده


گرد برآوردن (گَ. بَ وَ دَ) (مص م .) نیست و نابود کردن


گرد برانگیختن ( گرد برانگیختن . بَ. اَ تَ) (مص م .) نک گرد برآوردن


گرد برخاستن ( گرد برخاستن . بَ تَ) (مص ل .) 1 - گرد بلند شدن، غبار برآمدن . 2 - به نهایت ویران شدن