وازدن (زَ دَ) (مص م .) 1 - پس زدن، رد کردن . 2 - جداکردن و کنار گذاشتن جنس نامرغوب


وازده (زَ د) (ص مف .) 1 - نامرغوب . 2 - مطرود، مردود


وازدگی (زَ د)(حامص .)(عا.) یأس، سرخوردگی


وازر (ز) [ ع . ] (اِفا.) گناهکار


وازع (ز) [ ع . ] (ص فا.) بخش کننده


وازلین (ز) [ فر. ] (اِ.) نوعی روغن که از آن برای تهیة بعضی داروها، پمادها و لوازم آرایشی استفاده می کنند


وازکتومی (زَ تُ) [ انگ . ] (اِمص .) بستن لوله های انتقال دهندة اسپرم در مرد جهت پیش گیری از بارورسازی


واسة (س ) [ ع . واسطه، برای، به علت ] (حر. اض .) (عا.) برای، بهر، به جهت


واستادن (دَ) (مص ل .) (عا.) ایستادن


واستدن (س تُ دَ) (مص م .) باز گرفتن


واستریوش (تَ) [ په . ] (اِ.) کشاورز و آن یکی از طبقات چهارگانة عهد ساسانی به شمار می رفته . ج . واستریوشان


واستریوش بد (بذ) ( واستریوش بد . بَ) [ په . ] (اِ.) رییس طبقة کشاورزان (عهد ساسانی )


واسرنگیدن (سَ رَ دَ) (مص ل .) 1 - رو برتافتن، امتناع کردن . 2 - انکار کردن


واسط (س ) [ ع . ] (اِفا.) میانجی


واسطه (س طِ) [ ع . واسطة ] 1 - (اِفا.) میانجی . 2 - دلاُل . 3 - مرکز، ناحیه، کرسی . 4 - شفیع . 5 - سبب، علت، انگیزه


واسع (س ) [ ع . ] (اِفا.) گشایش دهنده


واسل (س ) [ ع . ] (ص فا.) توسل جوینده


واسپردن (س پُ دَُ) (مص م .) رد کردن، تأدیه کردن


واش [ په . ] (اِ.) علف، گیاه


واشامه (مِ) (اِ.) مقنعه، روسری . واشام و باشام و باشامه نیز گویند


واشدن (شُ دَ) (مص ل .) 1 - باز شدن . 2 - شکفته شدن . 3 - پراکنده شدن . 4 - برطرف شدن . 5 - جدا شدن . 6 - بند آمدن . 7 - دست برداشتن


واشر (ش ) [ انگ . ] (اِ.) حلقه ای معمولاً از جنس لاستیک که برای آب بندی کردن بین دو جسم سخت قرار می گیرد


واشنگ (شَ) (اِ.) 1 - چوبک زن، کسی که در شب های ماه رمضان با آواز یا صدای طبل مردم را بیدار می کند. 2 - مهتر پاسبان


واشه (ش ) (اِ.)باشه ؛ پرنده ای شکاری، کوچک تر از باز


وامی (ص نسب .)1 - بدهکار.2 - عاجز، بدبخت


واشور (اِ.) لباس اضافی برای تعویض لباسی که پوشیده اند. ؛ شور واشور دو یا چند جامه که یکی را به تن کنند و دیگری را بشویند و تمیز کنند


واشی [ ع . ] (اِفا.) سخن چین، نمام


واصف (ص ) [ ع . ] (اِفا.)ستایش کننده، وصف کننده


واصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.)1 - رسنده . 2 - پیوسته


واصل شدن ( واصل شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - رسیدن، پیوستن . 2 - به حق رسیدن


واضح (ض ) [ ع . ] (اِفا.) پیدا، نمایان


واضع (ض ) [ ع . ] (اِفا.) وضع کننده


واعظ (عِ) [ ع . ] (اِفا.) پند دهنده . ج . وعاظ


واعی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاهدارنده، حافظ . 2 - شنونده، گوش دهنده


وافد (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بر سویی آینده، آینده . 2 - نزد کسی رونده . جِ (عربی ) وفود، اوفاد، وفد


وافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) فراوان، زیاد


وافور (اِ.) آلتی که با آن تریاک می کشند


وافوری (ص نسب .) تریاکی، معتاد


وافی (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تمام، کامل . 2 - وفا - کننده


واقد (قِ) [ ع . ] (اِفا.) تابناک، مشتمل


واقع (ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فرود آینده، رخ دهنده . 2 - حاصل . 3 - راست، درست . 4 - وضع یا کیفیت قرار گرفتن . 5 - وضع یا کیفیت وقوع یافتن . ؛ در واقع در حقیقت . ؛غیر واقع خلاف واقعیت


واقع گرایی ( واقع گرایی . گَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) 1 - گرایش و توجه به واقعیت ها و پرهیز از خیال بافی . 2 - وفاداری به طبیعت یا زندگی واقعی و بیان دقیق آن بدون خیال پردازی . نک رئالیسم


واقعاً (قِ عن ) [ ع . ] (ق .) در واقع، در حقیقت، حقیقتاً


واقعه (قِ عِ) [ ع . واقعة ] (اِ.) 1 - حادثه، پیش آمد. 2 - قیامت، رستاخیز


واقعه رسیده ( واقعه رسیده . رِ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) دچار حادثة بَد شده، مصیبت دیده


واقعی (قِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .)حقیقی، راست


واقعیت (قِ یَّ) (مص جع .) حقیقت، حقیقت داشتن


واقف (ق ) [ ع . ] (اِفا.) باخبر، آگاه


واقفی (ق ) [ ع - فا. ] (حامص .)وقوف، آگاهی


واقلیدن (قِ دَ) (مص ل .) (عا.) از کاری که با اشتیاق تمام پیش گرفته اند صرفنظر کردن


واقول (قَ یا قُ) [ فا - ع . ] (اِ.) (عا.) انکار، دبه، نکول


واقی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاه دارنده، حافظ . 2 - حامی


وال (اِ.) 1 - بال، نوعی ماهی بسیار بزرگ . 2 - نوعی پارچه


والا (ص .) 1 - بلند مرتبه، شریف . 2 - مقبول، شایسته . 3 - مشهور. 4 - برتر. 5 - (اِ.) قد، قامت . 6 - بیرق، درفش


والاتبار (تَ) (ص مر.) دارای اصل و نسب، نجیب زاده


والاجاه (ص مر.) عالی قدر، بلندمرتبه


والاحضرت (حَ رَ)(ص مر.) 1 - آن که آستانش رفیع است، عالی مقام . 2 - عنوانی است شاهزادگان و نایب السلطنه را


والاد (اِ.) 1 - دیوار. 2 - سقف


والادگر (گَ) بنا، معمار


والامنش (مَ ن ) (ص مر.) بلندطبع


والان (اِ.) رازیانه ؛ گیاهی است خوش بو با دانه های ریز که برای نفخ مفید است


والد (ل ) [ ع . ] (اِفا.) پدر، اب


والده (ل د ) [ ع . والدة ] (اِفا.) مؤنث والد؛ مادر


والدین (ل دَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة والد؛ پدر و مادر


والس [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی رقص آرام دو نفره . 2 - موسیقی سه ضربی مخصوص این رقص


والسلام (وَ سْ سَ) [ ع . ] (ق .) همین و بس . (واژة نخست عبارت والسلام علیکم به معنی درود بر شما)


والله (وَ لْ لا) [ ع . ] (ق .) سوگند به خدا


واله ( واله .) (اِ.) مبالغه در کارها، اصرار، ابرام


واله ( واله .) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حیران، سرگشته . 2 - شیفته، عاشق


واله (لِ) (اِ.) سراب


والور (لُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجای نوعی چراغ خوراک پزی نفت سوز دارای فتیله


والک (لَ) (اِ.) سیر جنگلی


والگونه (نَ یا نِ) (اِمر.) آلگونه ؛ سُرخاب


والی [ ع . ] (اِفا.) حاکم، فرمانروا. ج . ولاة


والیبال [ انگ . ] (اِمر.) از ورزش های دسته جمعی - با توپ و دست - که میان دو دستة شش نفری در میدانی مستطیل شکل که به وسیلة تور دو نیم شده برگزار می شود


وام [ په . ] (اِ.) قرض، دین


وام خواه (خا) (ص فا.) 1 - قرض گیرنده . 2 - طلب کار


وام دار (ص فا.) بدهکار


وام کردن (کَ دَ) (مص م .) قرض گرفتن


وام گزاردن (گُ دَ) (مص م .) پرداختن وام و بدهی


واماندن (دَ) (مص ل .) خسته شدن، عقب ماندن


وامانده (د ) (ص مف .) خسته، مانده


واماندگی (د) (حامص .) 1 - فرسودگی، خستگی . 2 - عقب ماندگی


وامق (مَ) [ ع . ] (اِ.) نام عاشق عَذرا


وان [ روس . ] (اِ.) ظرف بزرگ فلزی یا چینی که برای شست و شوی بدن در حمام تعبیه کنند


وان یکاد (وَ. یَ) [ ع . ] (اشاره به آیة 51 سورة قلم قرآن مجید) برای دفع بلا می خوانند یا نوشته آن را همراه خود نگاه می دارند


وانت (نِ) [ انگ . ] (اِ.) ماشین باری کوچک


وانمود (نُ) (مص مر.) ظاهرسازی، تظاهر به انجام کاری


وانمودن (نَ یا نُ دَ) (مص م .) باز نمودن، نشان دادن


وانگاه (ق .) 1 - و آن زمان . 2 - به علاوه، وانگهی


وانگه (گَ) (ق .) بعلاوه، وانگهی


وانیل [ فر. ] (اِ.) گیاهی است بالا رونده از تیرة ثعلب دارای میوه ای با جدار ضخیم و گوشت دار با بویی بسیار قوی و مطبوع و معطر با طعمی کمی شیرین که در شیرینی - پزی استفاده می شود


وانیلین [ فر. ] (اِ.) مادة معطری که به شکل بلورهای ریز سوزنی شکل سفید رنگ سطح خارجی وانیل را پوشانده و به علاوه از پوست میوه و سایر انساج گیاه وانیل استخراج می شود و پس از تبلور به شکل سوزن های ریز سفید کوچک درمی آید، بسیار معطر و دارای طعم سوزاننده است


واه (شب جم .) هنگام تحسین و تعجب گفته می شود


واهب (هِ) [ ع . ] (اِفا.) بخشنده، عطا کننده


واهمه (هِ مِ) [ ع . واهمة ] (اِ.) بیم، هراس


واهی [ ع . ] (اِفا.) سست، بی اساس


واو (حر.) سی امین حرف از حروف الفبای فارسی . ؛ یک واو جا نینداختن چیزی را حذف نکردن


واور (وَ) (اِ.) وسیله ای است برای صید ماهی مرکب، از یک حلقة فلزی که در ته آن کیسه ای توری قرار داده اند و دستة دراز چوبی دارد و توسط یک تن در رودخانه انداخته می شود و بعد بالا آورده می شود


واویلا [ ع . ] (شب جم .) افسوس ! دریغ ! 1


واپس (پَ) (ق .) عقب، دنبال


واپسگرا ( واپسگرا . گَ) (ص .) مرتجع، مخالف پیش رفت و اندیشه های نو


واپسین (پَ) (ص .) آخر، آخرین . ؛ دم واپسین آخرین نفس که محتضر در حال نزع کند. ؛روز واپسین روز قیامت


واچرتیدن (چُ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - از حال چرت بیرون شدن . 2 - ناگهان حیرت کردن، بسیار متعجب شدن


واچیدن (دَ) (مص م .) برچیدن، دوباره چیدن


واژ (اِ.) نک . واج


واژ (اِ.) نک . باژ؛ باج


واژه (ژِ) [ په . ] (اِ.) لغت، کلمه


واژه نامه ( واژه نامه . مِ) (اِمر.) 1 - کتابی که معنی واژه ها و اصطلاحات و معادل های یک یا چند زبان را به دست دهد. 2 - فرهنگ، لغت نامه


واژه نما ( واژه نما . نَ)(اِمر.)واژه ای بر بالای صفحة کتاب مرجع که نشانة نخستین یا آخرین مدخل در آن صفحه است . مانند: واژگان ... در بالای این صفحه


واژون (ص .) 1 - وارون . 2 - آن که رفتارش نادرست و نامعقول باشد. 3 - شوم، نحس . 4 - بخت برگشته


واژگان (اِ.) فهرستی از مجموعة واژه های یک کتاب، یک موضوع یا یک زبان


واژگون (ص .) 1 - برگشته، سرنگون . 2 - بخت برگشته . 3 - شوم، نامبارک


واکس [ روس . ] (اِ.) مادة چربی که رنگ های مختلف دارد و رویة کفش را با آن تمیز و براق کنند


واکسن (سَ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای که از میکروب ضعیف شده یک بیماری می گیرند و برای پیش گیری از آن بیماری به بدن انسان یا حیوان اهلی تزریق می کنند


واکسیل [ روس . ] (اِ.) رشته ای به رنگ زرد یا سفید که افسران روی دوش و جلوی سینه آویزان می کنند


واکسیناسیون [ فر. ] (اِ.) محل تلقیح واکسن، مایه زنی


واکسینه (نِ) [ فر. ] (ص .) مایه کوبی شده


واکمن (مَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دستگاهی کوچک و قابل حمل متشکل از یک پخش صوت و یک دو گوشی سبک، پخش همراه . (فره )


واکنش (کُ نِ) (اِمص .) عکس العمل


واکی تاکی [ انگ . ] (اِ.) دستگاه فرستنده و گیرندة ر ادیویی کوچک قابل حمل با برد محدود


واگذاردن (گُ دَ) (مص م .) 1 - تسلیم کردن، چیزی را در اختیار کسی قرار دادن . 2 - ترک کردن


واگذاشتن (گُ تَ) (مص م .) نک . واگذاردن


واگرا (گ ) (اِفا.) دور شونده . مق همگرا


واگردان (گَ) (اِمص .) زیر و رو کردن، دوباره گرداندن


واگرفتن (گ ر تَ) (مص م .) 1 - پس گرفتن، دوباره گرفتن . 2 - منع کردن


واگشت ( واگشت .) (مص مر. اِمص .) بازگشت، مراجعت


واگشت (گَ) (اِ.) پناه، پناهگاه


واگفت (گُ) (مص مر. اِمص .) 1 - واگفتن . 2 - دشنام، فحش


واگفتن (گُ تَ) (مص م .) بازگو کردن، دوباره گفتن


واگن (گُ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از اطاق های قطار


واگوی (اِمص .) 1 - بازگفت سخن نشنیده . 2 - بازتاب صوت در داخل گنبد، حمام یا در کوه . 3 - تکرار بیت یا مصراعی که توسط دسته ای خوانده می شود، توسط دستة دیگر


واگویه (یِ) (اِمص .) سخن شنیده را باز گفتن


واگیر (حامص )1 - سرایت . 2 - (دستة عزاداری ) تکرار جمع مصراع یابیت ترجیع را. 3 - ورزشی اس ت پهلوانان را در گود زورخانه که یک به یک دست بر دیوار نهند و به جانب همان دست بر سینه زور کنند تا سینه برآمده پهن شود. 4 - ورزشکار پس از آن که از سنگ گرفتن خسته شد و دیگری سنگ گرفت، مجدداً چند مرتبه سنگ می گیرد. آن را واگیر گویند. 5 - آغاز کردن کشتی مجدداً


واگیردار (ص فا.) مرضی که از بیمار به دیگران سرایت کند، ساری


وای [ په . ] (اِ.) 1 - افسوس . 2 - فریاد، ناله


وایا (ص .) بایا؛ بایسته، ضروری


وایت برد (بُ) [ انگ . ] (اِمر.) اسبابی به صورت صفحه ای سفید(از جنس پلاستیک، پشم شیشه و مانند آن ) که می توان روی آن با ماژیک مخصوص آن مطلبی را نوشت که به راحتی قابل پاک کردن می باشد


وایست (یِ) (ص .) بایست ؛ ضرورت، لزوم


وایه (یِ) (اِ.) 1 - بهره . 2 - حاجت، مراد


وبا (وَ) [ ع . وباء ] (اِ.) نوعی بیماری عفونی و همه گیر و مسری


وبال (وَ) [ ع . ] (اِ.)1 - سختی، عذاب . 2 - بَدی سرانجام


وبر (وَ بَ) [ ع . ] (اِ.) پشم شتر و خرگوش و مانند آن


وبیل (وَ) [ ع . ] (ص .) سخت، وخیم، کار دشوار


وت (وَ) (اِ.) پوستین


وتح (وَ تِ) [ ع . ] (ص .) خسیس، فرومایه


وتد (وَ تَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میخ چوبی یا فلزی . ج . اوتاد. 2 - یکی از ارکان سه گانة عروض


وتر (وَ تَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زه کمان . ج . اوتار. 2 - زه یا سیم ساز. 3 - خطی است که دایره را به دو قسمت نامساوی تقسیم کند. 4 - ضلع روبروی زاویة قائمه مثلث . 5 - زردپی


وتر (وَ یا وِ) [ ع . ] 1 - (ص .) فرد، تنها، طاق . 2 - (اِ.) عدد طاق . 3 - کینه . ج . اوتار


وتر (وِ) [ ع . ] (اِ.) قسمی از نماز فرد که فقط یک رکعت دارد


وتو (وِ تُ) [ فر. ] (اِ.) مخالف، امتناع . ؛حق وتو حقی که به دولتی داده شود مبنی بر رد پیشنهاد دول هم پیمان


وتیره (وَ رِ) [ ع . وتیرة ] (اِ.) 1 - طریقه، روش . 2 - دستور. 3 - نهاد


وثائق (وَ ئِ) [ ع . ] (اِ.) ج . وثیقه


وثاق (وِ یا وُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خانه، اطاق . 2 - حرم سرا


وثاقت (وَ قَ) [ ع . وثاقة ] (اِمص .) 1 - استحکام، استواری . 2 - موثقی، معتمدی


وثبه (وَ ب) [ ع . وَثبة ] (مص ل .) جَستن، یک بار جَستن


وثقی (وُ ثْ قا) [ ع . ] (ص تف .) مؤنث اَوْثق ؛ محکم تر


وثن (وَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) بُت . ج . اوثان


وثوب (وُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جستن، جهیدن، ب رجستن . 2 - (اِمص .) جست


وثوق (وُ) [ ع . ] (مص ل .) اطمینان داشتن به کسی


وثی (وَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - لغزش یافتن و برآمدن استخوان از موضع خود بدون برآمدن تمامی آن . 2 - معیوب شدن دست بی آنکه استخوان بشکند


وثیر (وَ) [ ع . ] 1 - (ص .) نرم، لین . 2 - فراش . ؛فراش وثیر بستر نرم . 3 - (اِ.) جامه ای که بر بالای جامه ها پوشند. 4 - پارچه ای که در آن جامه پیچند. 5 - باشچه مانندی که پیش زین باشد. 6 - پوست جانور درنده


وثیق (وَ) [ ع . ] (ص .) محکم، استوار


وثیقه (وَ قَ) [ ع . وثیقة ] (ص .) 1 - مؤنث وثیق . 2 - عهدنامه، گِرویی . ج . وثائق


وجا (وَ) [ ع . ] (اِ.) خوف، بیم . مق رجا


وجاء (وَ) (ص .) آن چه که در آن خیر و نفعی نباشد. مانند: چاه بدون آب


وجازت (وَ زَ) [ ع . وجازة ] (اِمص .) اختصار، ایجاز


وجاهت (وَ یا وِ هَ) [ ع . وجاهة ] (مص ل .) 1 - عزّت، حرمت . 2 - خوب رویی، زیبایی


وجب (وَ جَ)(اِ.)فاصلة بین انگشت شَست و انگشت کوچک وقتی انگشت ها از هم باز باشد


وجد (وَ) [ ع . ] (اِ.) ذوق، شوق


وجدان (وِ یا وُ) [ ع . ] (اِ.) نیرویی باطنی که خوب را از بد تشخیص می دهد


وجع (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) درد، رنج . ج . اوجاع


وجل (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) ترس، بیم


وجنات (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجنه


وجنه (وَ نِ) [ ع . وجنة ] (اِ.) چهره، رخسار. ج . وجنات


وجه (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روی، چهره . 2 - طریقه، جهت . 3 - پول . ج . وجوه . 4 - ذات، شخص . 5 - قصد، نیت . 6 - دلیل، سبب . ؛ وجه ضمان پول (یا مالی ) که برای ضمانت می سپارند. ؛ وجه ِ مصالحه آن چه برای برقراری صلح میان دو طرف مورد معامله قرار می گیرد


وجهه (و ه ) [ ع . وجهة ] (اِ.) 1 - طرف، جانب . 2 - اعتبار، آبرو


وجوب (وُ) [ ع . ] (مص ل .)لازم بودن، ضرورت داشتن


وجود (وُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هستی . 2 - بدن، جسم


وجود داشتن ( وجود داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - بودن، هستی داشتن . 2 - (عا.) شهامت داشتن


وجوه (وُ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجه  - راه ها. 2 - روش ها. 3 - انواع . 4 - پول ها


ور افتادن (وَ. اُ دَ) (مص ل .) (عا.) از مد افتادن، منسوخ شدن


وجوهات (وُ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجوه  - پول ها. 2 - آن چه بابت خمس و زکات در اختیار علمای روحانی قرار داده می شود


وجگن (وَ گَ) (اِ.) وَشگَن ؛ آلت تناسلی


وجیز (وَ) [ ع . ] (ص .) مختصر، کوتاه


وجیزه (وَ ز ) [ ع . وجیزة ] (ص .) 1 - مؤنث وجیز. 2 - کلام مختصر و مفید


وجیع (وَ) [ ع . ] (ص .) دردناک


وجین (و ) (اِ.) کندن علف های هرز


وجیه (وَ) [ ع . ] (ص .) 1 - نیکورو، زیبا. ج . وجهاء. 2 - صاحب قدر و جاه


وجیهه (وَ هَ یا ه ) [ ع . وجیهة ] (ص .) مؤنث وجیه


وحدانی (وَ) [ ع . ] (ص نسب .) تنها، یکتا


وحدانیت (وَ یَّ) [ ع . وجدانیة ] (مص جع .) یگانگی، یکتایی


وحدت (وَ دَ) [ ع . وحدة ] 1 - (مص ل .) یکی بودن، یگانه بودن . مق کثرت . 2 - (اِمص .) یگانگی، یکی بودن . ؛ وحدت ملی اشتراک همة افراد یک ملت در آمال و مقاصد چنان که به منزلة مجموعة واحدی به شمار آید. ؛ وحدت وجود عقیده ای است مبتنی بر این که جهان وجود از جمادات و نباتات و حیوانات و معادن و مفارقات و فلکیات همه یک وجودند که در مرتبت فوق و اقوی و اشدّ، وجود خدا قرار دارد


وحش (وَ) [ ع . ] (اِ.) جانور بیابانی . ج . وحوش


وحشت (وَ شَ) [ ع . وحشة ] (اِ.) ترس، هراس


وحشی (وَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - غیراهلی . 2 - آن که از مواهب تمدن دور است


وحل (وَ حَ) [ ع . ] (اِ.) گل و لای


وحم (وَ حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ویار و اشتهای شدید زنان باردار به نوعی خوراکی یا مواد دیگر. 2 - خواهان جماع شدن


وحوش (وُ) [ ع . ] (اِ.) جِ. وحش


وحی (وَ) [ ع . ] (اِ.) آنچه از طرف خدا بر پیغمبران نازل شود


وحید (وَ) [ ع . ] (ص .) منفرد، یگانه، بی نظیر


وخ (وَ) (شب جم .) کلمه ای که در هنگام لذت بردن از چیزی یا ابراز شگفتی بیان شود


وخامت (وَ مَ) [ ع . وخامة ] (اِمص .) دشواری، ناگواری


وخش (وَ خَ) (اِ.) نوعی بیماری در دست و پای چهارپایان، ورم مفصل


وخش (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پست و بیکاره از هر چیز. 2 - مردم فرومایة بی اعتبار


وخشور (وَ یا وُ) (اِ. ص .) پیغمبر، رسول


وخشوربند ( وخشوربند . بَ) (اِ.) مذهب، شریعت


وخشی (وَ)(اِ.) = وشی :پارچه ای است خوش قماش و لطیف


وخم (وَ خِ) [ ع . ] (ص .) 1 - ناسازگار، ناموافق . 2 - سخت، دشوار


وخم (وَ خَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - سوءهاضمه . 2 - تعفن هوا که موجب امراض وبایی گردد


وخیم (وَ) [ ع . ] (ص .) دشوار، سنگین، ناگوار


ود (وَ دّ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) دوستی، محبت . 2 - (مص ل .) دوست داشتن


وداج (وِ) [ ع . ] (اِ.) رگ گردن


وداد (وِ) [ ع . ] (اِمص .) دوستی، محبت


وداع (وِ) [ ع . ] (اِ.) بدرود، خداحافظی


ودایع (وَ یِ) [ ع . ودائع ] (اِ.) جِ ودیعه ؛ امانت ها، سپرده ها


ودج (وَ دَ) [ ع . ] (اِ.) نام رگی در گردن که هنگام خشم متورم می شود


ودع (وَ دَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی صدف، گوش ماهی


ودود (وَ) [ ع . ] (ص .) بسیار مهربان


ودویل (وُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ترانة محلی هجوآمیز و نشاط انگیز که ترجیع بندش اهمیت بسزا دارد. 2 - نمایشنامة کمدی خفیف که در آن خدعه ای ماهرانه گنجانده باشند


ودکا (وُ) [ روس . ] (اِ.)نوعی نوشابة الکلی بی رنگ قوی، عرق روسی


ودید (وَ) [ ع . ] (ص .) دوست، دوست دارنده . ج . اوداء


ودیعت (وَ عَ) [ ع . ودیعة ] (اِ.) پولی یا مالی که به امانت سپرده شود


ودیعه (وَ عِ یا عَ) [ ع . ودیعة ] (اِ.) نک . ودیعت


ودیه (وُ دِّ یَُ) [ ع . ودیة ] (اِ.) کنایه از: زوجه، زن


ور ( ور .) [ په . ] (اِ.) 1 - بغل، پهلو. 2 - سینه . 3 - کمر


ور (و ) (اِ.) (عا.) سخن بی معنی . ؛ شرُ ور حرف مفت، سخن بی معنی


ور ( ور .) 1 - (حر.) حرف شرط، مخفف و اگر. 2 - ( اِ.) طرف، جانب . 3 - پسوندی است که به اسم می پیوندد و دارندگی را می رساند:بارور، تاج ور، کینه ور. 4 - پیشوندی است که بر سر افعال درآید به معنی بر: ورآمدن، ورافتادن . 5 - بر سر اسماء (ریشه و مصادر مرخم ) درآید به معنی بر، به : ورانداز، ورش کست


ور ( ور .) [ په . ] (اِ.) در ایران باستان در محاکمه های مبهم و مشکل دو طرف دعویی را مورد آزمایش (ور) قرار می دادند و آن دو گونه بوده است : 1 - ور گرم (گذشتن از آتش ). ور سرد (خوردن سوگند) و آن آب آمیخته با گوگرد بوده است که به متهم می خورانیدند


ور ( ور .) (اِ.) گرمی، حرارت


ور (وَ) (اِ.) تخته ای که در مکتب های قدیم معلمان روی آن به شاگردان تعلیم می دادند، سبق


ور آمدن (وَ. مَ دَ) (مص ل .) 1 - (عا.) کنده شدن، جدا شدن . 2 - آماده شدن خمیر برای پخت نان . 3 - برآمدن، مقابله کردن . 4 - چاق شدن


ور رفتن (وَ. رَ تَ) (مص ل .) بازی بازی کردن، با چیزی خود را مشغول کردن


ور زدن (وِ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) پرحرفی کردن، وراجی کردن


وراء (وَ) [ ع . ] (ق .) عقب، پس، پشت


وراث (وُ رّ) [ ع . ] (اِ.) جِ وارث


وراثت (وَ ثَ) [ ع . وراثة ] (مص م .) ارث بردن


وراج (وِ رّ) (ص .) (عا.) پُر حرف، روده دراز


وراز (وُ) (اِ.) گراز، خوک نر


وراغ (وَ)(اِ.)1 - شعلة آتش . 2 - روشن، فروغ


وراق (وَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کاغذفروش . 2 - نویسنده


ورام (وَ) (اِ.) 1 - سهل و آسان . 2 - کمی و نقصان در وزن یا اندازة چیزی


ورانبر (وَ بَ) (ق .) آن طرف، آن سو


ورانداز (وَ. اَ) (اِ.) 1 - اندازه (جامه و غیره ). 2 - نقشه، مسوده


ورانداز (وَ اَ) (اِمص .) بازدید، تخمین


ورانداز کردن ( ورانداز کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - اندازة چیزی را به نظر تعیین کردن . 2 - چیزی یا کسی رابه دقت نگریستن


ورت (وَ) (ص .) برهنه، عریان


ورتاج (وَ) (اِ.) 1 - آفتاب پرست . 2 - نیلوفر


ورتیج (وَ) (اِ.) بلدرچین


ورثه (وَ رَ ثِ) [ ع . ورثة ] (اِ.) جِ وارث


ورج (وَ) [ په . ] (اِ.) ارزش، ارج


ورجاوند (وَ وَ) [ په . ] (ص .) ارجمند، گران قدر


ورجلا (وَ جَ) دست به ورجلا گذاشتن : (مص ل .) (عا.) داد و فریاد راه انداختن، جار و جنجال ایجاد کردن


ورجمند (وَ مَ) [ په ] 1 - (ص .) ارجمند. 2 - (اِ.) دارندة فرة ایزدی


ورجه ورجه کردن (وَ جِ. جِ. کَ دَ) (مص ل .) (عا.) جست و خیز کردن، جُنب و جوش کردن


ورخج (وَ رَ) (ص .) وَرَخچ ؛ 1 - چرکین، پلید. 2 - زبون


ورد (و ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ذکر، دعا. 2 - جزیی از قرآن که انسان هر روز و هر شب بخواند. ج . اوراد


ورد (وَ) [ ع . ] (اِ.) گل، گل سرخ


وردار و ورمال (وَ رُ وَ) (ص فا.) (عا.) = وردارنده و ورمالنده : کسی که پول یا مال اشخاص را بالا می کشد، مال مردم خور


ورداشتن (وَ. تَ) (مص م .) 1 - برداشتن . 2 - تحمل کردن . 3 - فرو بردن چیزی در مقعد یا فرج


وردان (وِ) (اِ.) زگیل


وردست (وَ دَ) (ص .) (عا.) کمک، دستیار


وردنه (وَ دَ نِ) (اِ.) نورد؛ چوب استوانه شکلی که خمیر را با آن پهن می کنند


وردوک (وَ) (اِ.) نک . وردک


وردک (وَ دَ) (اِ.) جهاز عروس، آنچه عروس با خود به خانة داماد می برد


ورز (وَ) 1 - (اِ.) پیشه، شغل . 2 - کِشت و زرع


ورزا (وَ) [ په . ] (اِ. ص .) گاو نر


ورزش (وَ ز) 1 - (اِمص .) تمرین، کار پیاپی و مرتب . 2 - (اِ.) انجام حرکات بدنی خاص برای تقویت عضلات


ورزم (وَ رَ) (اِ.) آتش، نار


ورزنده (وَ زَ د یا دَ) (اِفا.) 1 - کارکننده . 2 - مهارت کننده . 3 - حاصل کننده . 4 - کوشنده . 5 - زراعت کننده


ورزه (وَ زَ)(اِ.)1 - کار کردن . 2 - مهارت . 3 - حصول . 4 - کوشش . 5 - زراعت . 6 - صنعت، حرفه


ورزکار (وَ) (ص فا.) برزگر، کشاورز


ورزگر (وَ گَ) (ص فا.) برزگر


ورزی (وَ) (ص نسب .) 1 - برزگر، کشاورز. 2 - کارگر، مزدور


ورزیدن (وَ دَ) (مص ل .) 1 - ورزش کردن، تمرین کردن . 2 - به کار بردن . 3 - به دست آوردن


ورزیده (وَ د) (ص مف .) 1 - کارآزموده، با تجربه . 2 - نیرومند


ورزیدگی (وَ د یا دَ) (اِمص .) تجربه داشتن


ورس (و ر ) (اِ.) 1 - طنابی که از خوشه های خشکیدة برنج باشد. 2 - ریسمانی که از موی گاو بافته می شود و شاخه های برسم را با آن به هم می پیوندند (و آن از لوازم آتشگاه است )


ورس (وَ)(اِ.)مهار شُتر، چوبی که در بینی شتر کنند


ورساخیدن (وَ. دَ) (مص م .) لیسیدن


ورساد (وِ) [ روس . ] (اِ.) ابزاری برای حروف - چینی دستی که عرض آن بر حسب طول سطر کم و زیاد می شد


ورساز (وَ) (ص .) 1 - جوان زیبا و آراسته . 2 - زیرک، هوشیار


ورستاد (وَ رَ) (اِ.) مستمری، جیره


ورسنگ (وَ سَ) (اِ.) پاسنگ ترازو


ورسو زدن (وَ. زَ دَ) (مص ل .) پرسه زدن


ورسی (وَ) ( ورسی .) (ص نسب .) 1 - نوعی از کبوتر که رنگش مایل به سرخی و زردی است . 2 - کاسة زرین نیکو


ورسیج (وَ) (اِ.) آسمانه، سقف خانه


ورش (وَ) [ ع . ] (اِ.) طعامی که از شیر سازند


ورشان (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی کبوتر صحرایی تیره رنگ که بالای دمش سفید است . ج . وراشین


ورشو (وَ) (اِ.) 1 - فلزی است محکم ترکیب شده از مس و روی و نیکل . 2 - پایتخت لهستان


ورشک (وَ شَ) (اِ.) کیسة کوچکی که در آن دارو می ریختند


ورشکسته (وَ ش کَ تِ)(ص مف .)=ورشکست . ورشکستن : کسی که سرمایه و مال خود را از دست داده


ورطه (وَ ط ) [ ع . ورطة ] (اِ.)1 - جای خطرناک . 2 - منجلاب، گرداب


ورع (وَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) پرهیزگاری، پارسایی


ورغ (وَ رْ) (اِ.) سد مانندی ساخته شده از چوب و علف و گِل


ورغ ( ورغ .) [ ع . ] (اِ.) فروغ، روشنی


ورغست (وَ غَ) (اِ.) برغست ؛ گیاهی است شبیه به اسفناج که پختة آن در بعضی خوراکی ها به کار می رود


ورغلانیدگی (وَ. غَ د) (حامص .) تحریک، تحریض


ورغلمبیدن (وَ غُ لُ ب دَ)(حامص .) ورقلمبیدن، ورغلنبیدن ؛ ورم کردن، دچار برآمدگی و قوز شدن


ورفان (وَ رَّ) (ص .) شفیع، شفاعت کننده


ورق (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - برگ درخت . 2 - برگ کاغذ. ج . اوراق . 3 - دسته ای کارت که با آن بازی کنند


ورق برگشتن (وَ رَ. بَ گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دگرگون شدن اوضاع و احوال


ورق پاره (وَ رَ. رِ) (اِمر.) 1 - ورق کوچک . 2 - کنایه از: کاغذ بی ارزش


ورقاء (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کبوتر ماده . 2 - فاخته


ورم (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) باد، برآمدگی در بدن بر اثر ضربه یا بیماری


ورمال (وَ) نک وردار و ورمال . ؛ ورمال آقا را دمش دادن چیزی را برداشتن و بردن و خوردن، چپو کردن، سر خوراکی ریختن و یکباره آن را تمام کردن


ورمالیدن (وَ دَ) (مص ل .) 1 - دامن به کمر زدن، آستین بالا زدن . 2 - کنایه از: گریختن و فرار کردن


ورماندگی (وَ د یا دَ) (حامص .) درد شکم و روده و احشاء


ورموت (وِ) [ فر. ] (اِ.) شراب سفید که در آن مواد عطرآگین می آمیزند


ورمیشل (وِ ش) [ فر. ] (اِ.) نوعی ماکارونی خیلی نازک که در سوپ می ریزند


ورمیشل (وِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی خمیراک رشته مانند با قطر کم و طول زیاد، رشته فرنگی . (فره )


ورنا (وَ) (ص .) برنا، جوان


ورنامه (وَ مِ) (اِمر.) سرنامه و عنوان نامه


ورنج (وَ رَ) (ص .) خداوند حرص و شره را گویند


ورنجن (وَ رَ جَ) (اِ.) برنجن ؛ حلقه ای از زر و سیم و یا فلزات دیگر که زنان در دست و پا کنند


ورنداز (وَ رَ) (اِ.) 1 - اندازه (جامه و غیره ...). 2 - نقشه، مسوده


ورنه (وَ نَ) (حر رب . مر.) واگرنه


ورنی (وِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - لعاب . 2 - چرم شفاف و براق . متضاد: شور و یا مات


ورواره (وَ رِ) (اِ.) فرواره ؛ بالاخانه، خانة تابستانی


وروت (وُ) (اِ.) (عا.) خشم، غضب


وروجک (جَ) (اِ.) (عا.) صفتی است برای کودکان ؛ بازی گوش، شیطان


ورود (وُ) [ ع . ] (مص ل .) درآمدن، داخل شدن


ورودی ( ورودی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به ورود، آن چه مخصوص و مربوط به ورود و دخول کسان در جایی باشد: در ورودی، امتحانات ورودی


ورودیه (وُ یِّ) [ ازع . ] (اِ.) حق وجهی که بابت داخل شدن در جایی پرداخت می شود، حق الورود


ورور (وِ وِ) (شب جم .) تندتند حرف زدن، وراجی کردن


وروغ ( وروغ .) (اِ.) تیرگی، کدورت ؛ مق . فروغ


وروغ (وُ) (اِ.) آروغ


وروور (وِ رُ وِ) (اِمر.) (عا.) تلقین، تکرار، پرحرفی . ضرب المثلی در مقام استهزا کردن تحصیل علم گویند


ورپریدن ( ورپریدن . پَ دَ) (مص ل .) (عا.) دچار مرگ ناگهانی شدن


ورپریده (وَ . پَ د) (ص مف .) (عا.) 1 - دچار مرگ ناگهانی شده . 2 - نوعی نفرین که مادرها به هنگام خشم به فرزندان خود می گویند


ورپلغیدن (وَ. پُ دَ) (مص ل .) (عا.) بیرون زدن، از جای خود بیرون آمدن


ورپوشه (وَ. شَ یا ش ) (اِ.) روسری زنان، مقنعه


ورچسوندن (وَ. چُ دَ) (مص ل .) (عا.) به جای فعل معین «کردن » در مقام توهین و تحقیر به کار می رود و فقط با قهر به کار رود، گویند: «قهر ورچسونده .» (قهر کرده )


ورچیدن (وَ دَ) (مص م .) برچیدن


ورک (وَ رِ) [ ع . ] (اِ.) قسمت بالای ران


ورک (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) کفل، سرین


ورکار (وَ) (اِ.) هر میوه که درخت ندارد و بوته و بیاره دارد مانند: خربزه، هندوانه، خیار و کدو و جز آن


وری (وَ) (عا.) مهمل دری : دری وری . و این دو کلمه با هم به معنی حرف بی ربط و بی معنی و مزخرف است


وری (وَ را) [ ع . ] (اِ.) 1 - خلق، مخلوق . 2 - آفریده


وریب (وَ) (ص .) کج، نادرست، منحرف


ورید (وَ) [ ع . ] (اِ.) رگ، رگ گردن


وز (وَ) (اِ.) مقسم آب . ؛ سر وز الف - محل تقسیم آب . ب - آلتی که برای تقسیم آبی که باید به مصرف آبیاری برسد، به کار رود


وز ( وز .) (اِ.) چربی، پیه


وز (وِ) (اِ.) فِر، موی پُر پیچ و تاب


وزارت (وِ رَ) [ ع . وزارة ] (اِمص .) وزیری، شغل و مقام وزیر


وزارتخانه ( وزارتخانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِ.) محلی که وزیر و همکارانش در آن جا کار می کنند


وزان (وَ) (ص فا.) = بَزان : وزنده


وزان (وِ) [ ع . ] (اِمص .) موازنه، همسنگی


وزر (وَ زَ) [ ع . ] (اِ.) پناهگاه


وزر (وِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بزه، گناه . 2 - سنگینی، بار گران . ج . اوزار


وزرا (وُ زَ) [ ع . وزراء ] (اِ.) جِ وزیر


وزش (وَ ز) (اِمص .) وزیدن، حرکت کردن باد، یا نسیم


وزغ (وَ زَ) [ په . ] (اِ.) = وزق : قورباغه


وزن (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سنگینی . 2 - اندازه، مقدار. ج . اوزان . 3 - ارزش، اعتبار. 4 - آهنگ تلفظ یک واژه یا یک جمله (ادبی ). 5 - ریتم (موسیقی )


وزن آوردن ( وزن آوردن . وَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - فربه شدن . 2 - ارزش داشتن


وزن داشتن ( وزن داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اعتبار و عزت داشتن


وزن نهادن ( وزن نهادن . نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) احترام گذاشتن، اهمیت دادن


وزنه (وَ نِ) [ ع . وزنة ] (اِ.) 1 - سنگ ترازو. 2 - صفحه های گرد و گوی های فلزی در ورزش - های وزنه برداری و پرتاب وزنه . 3 - شخص دارای نفوذ و قدرت : وزنة سیاسی، وزنة اقتصادی


وزنه برداری ( وزنه برداری . بَ) [ ع . ] (حامص .) 1 - برداشتن وزنه . 2 - نوعی ورزش که در آن ورزشکاران با بلند کردن وزنه هایی در وزن های مختلف با هم رقابت می کنند


وزوز کردن (وِ وِ. کَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - آواز کردن زنبور، مگس و غیره . 2 - حرف زدن بی جا و بی ربط و پیاپی


وزوزی (وِ وِ) (ص .) موی مجعد با فِرهای ریز و بسیار


وزیدن (وَ دَ) [ په . ] (مص ل .) حرکت کردن باد یا نسیم


وزیر (وَ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - هر یک از اعضای هیئت دولت . 2 - رئیس وزارتخانه . 3 - فرزین ؛ در بازی شطرنج مُهرة بعد از شاه


وزیری (وَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب ) منسوب به وزیر. 2 - (اِ.) ظرفی پهن کوچک تر از دوری . 3 - نوعی قطع کتاب به اندازة 16*5/23 سانتی متر. ؛ وزیری بزرگ نوعی کتاب در قطع 20 * 26 سانتی متر. ؛ وزیری کوچک کتاب در قطع 13*20 سانتی متر. 4 - نوعی انجیر


وزین (وَ) [ ع . ] (ص .) 1 - سنگین . 2 - باوقار، متین


وس (وَ) (اِ. ص . ق .) بس


وساده (وِ دَ یا د) [ ع . وسادة ] (اِ.) 1 - مخده، بالش . 2 - بستر، خوابگاه . 3 - مسند، اورنگ ؛ ج . وسادات


وساطت (وَ طَ) [ ع . وساطة ] (اِمص .) میانجی - گری، شفاعت


وساوس (وَ وِ) [ ع . ] (اِ.) جِ وسوسه


وسایط (وَ یِ) [ ع . ] ج . وسیطه ؛ واسطه ها


وسایل (وَ یِ) [ ع . ] جِ وسیله ؛ اسباب، لوازم


وستا (وَ) (اِ.) اوستا


وستاد (وَ) (ص .) بسیار


وستالیس (وِ) [ فر. ] (اِ.) نام کاهنة معبد وستا. وظیفة این کاهنه ها روشن نگاه داشتن آتش مقدس بود و هرگاه آتش معبد در اثر اهمال یکی از این ها خاموش می شد او را زنده به گور می کردند. کاهنه های وستا مقامی ارجمند داشتند تا آنجا که اگر به محکومی مصادف می شدند و از او شفاعت می کردند حکومت روم آن محکوم را هر چند هم گناه وی عظیم بود می بخشید


وستی (وَ) (اِ.) شرح، تفسیر، ترجمه


وسخ (وَ سَ) [ ع . ] (اِ.) چرک، ریم . ج . اوساخ


وسد (وَ سَّ) (اِ.) بُسَُد، مرجان


وسط (وَ سَ) [ ع . ] (اِ.) میانه، میان، چیزی که نه خوب باشد و نه بد. ج . اوساط


وسطی (وُ طا) [ ع . ] (ص .) مؤنث اوسط ؛ میانی، میانه


وسع (وُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) قدرت، توانایی . 2 - (اِ مص .) فراخی، گشایش


وسعت (وُ عَ) [ ع . وسعة ] (اِمص .) 1 - گشادگی، گشادی . 2 - فراخی، پهنه


وسق (وَ یا وِ) [ ع . ] (ار.) 1 - بار شتر. 2 - بار کشتی . 3 - واحدی معادل شصت (60) صاع ؛ ج . اوساق، وسوق


وسل (وَ) [ ع . ] (مص ل .) دست به دامن شدن، توسّل جُستن


وسم (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) داغ و نشان . 2 - (مص م .) داغ کردن، نشان کردن


وسمه (وَ مِ) [ ع . وسمة ] (اِ.) گیاهی است با برگ هایی شبیه برگ مورْد که پس از رسیدن سیاه می شود و از آن برای رنگ کردن ابرو استفاده می کردند


وسمه بستن ( وسمه بستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مالیدن وسمه بر ابرو


وسمه جوش ( وسمه جوش .) [ ع - فا. ] (اِ.) ظرفی که وسمه را در آن می جوشانند


وسن (وَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خواب، چرت . 2 - نیاز، حاجت . ج . اوسان


وسن ( وسن .) (ص .) آلوده


وسناد (وَ) (ص .) بسیار، فراوان


وسنی (وَ) (اِ.) هوو


وسه (وِ سِّ) (اِ.) 1 - چوبدستی . 2 - (کن .) آلت مرد، نره


وسواس (وَ) [ ع . ] (اِ.) اندیشة بد، القاء شیطانی . فکر یا عمل تردیدآمیز


وسواسی (وَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) کسی که دارای وسواس است، مردد، دو دل


کولنج (لَ) (اِ.) قولنج، درد کمر


وسوسه (وَ وَ س ) [ ع . وسوسة ] (اِ.) پیدا شدن اندیشة بد در دل . ج . وساوس


وسپوهر (وَ) (اِ.) = وسپور. واسپور: عنوان شاهزادگان و نجبای اشکانی و ساسانی


وسیط (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میانجی دو دشمن . 2 - آن که از لحاظ نسب خانوادگی میانه ولی از لحاظ قدر و منزلت بلندتر باشد


وسیع (وَ) [ ع . ] (ص .) فراخ، گشاد


وسیله (وَ لِ) [ ع . وسیلة ] (اِ.) سبب، دستآویز. ج . وسایل


وسیله ساز ( وسیله ساز .) [ ع - فا. ] (اِفا.) 1 - سبب ساز، مسبب . 2 - خدای تعالی


وسیم (وَ) [ ع . ] (ص .) زیبا، خوبروی


وش ( وش .) (اِ.) شملة دستار و علاقة مندیل و مانند آن


وش ( وش .) (ص .) 1 - خوش، زیبا. 2 - سره، بی - غش


وش ( وش .) (پس .) 1 - پسوند شباهت : ماه وش، پریوش . 2 - پسوند رنگ : سیاه وش


وش (وَ) [ گیل . ] (اِ.) 1 - پنبة پاک نکرده . 2 - پارچه و بافته ای ابریشمی


وش کردن ( وَ. کَ دَ)(مص م .) بی غش ساختن


وشاح (و یا وُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حمایل، پارچة رنگین و زینت شده ای که به شانه و پهلو حمایل کنند. 2 - شمشیر، کمان . ج . وشائح


وشاق (وُ) [ تر. ] (اِ.) خدمتکار، غلامی که هنوز صورتش مو درنیاورده


وشانه (وَ نِ) (اِ.) نک . وشانی


وشانی (وَ) (اِ.) وشانه، شیانی ؛ یک نوع زر رایج در قدیم که هفت دهم آن خالص بود


وشایت (و یَ) [ ع . وشایة ] (مص ل .) سخن - چینی کردن


وشت ( وشت .) (اِ.) رقص، پای کوبی


وشت (وَ) (ص .) خوب، خوش، زیبا


وشتن (وَ تَ) (مص ل .) رقصیدن


وشتی (وَ) (حامص .) خوبی، خوشی، نیکویی


وشتیدن (وَ دَ) (مص ل .) رقصیدن، رقاصی کردن


وشم (وُ) (اِ.) بلدرچین


وشم (وَ) (مص م .) نقش و نگاری که بر اندام با سوزن آژده کرده و نیله بر آن پاشند، خالکوبی


وشمک (وَ مَ) (اِ.) کفش چرمی


وشمگیر (وُ یا وُ شُ) (ص فا.) صیدکنندة وشم، صیاد بلدرچین


وشن (وَ شَ) (اِ.) آلودگی، آلایش


وشناد (وَ) (ص .) نک . وسناد


وشنگ (وَ شَ) (اِ.) 1 - میل آهنی که به وسیلة آن دانة پنبه را از پنبه خارج کنند. 2 - میل حلاج


وشکردن (وَ کَ دَ) (مص ل .) وشکریدن ؛ کاری را به چالاکی و چابکی انجام دادن


وشکرده (وَ یا وِ کَ د) (ص فا.) 1 - چابک، کوشا. 2 - پیشکار، کارپرداز


وشکل (و کَ) (اِ.) گوسفند نر، قوچ


وشکله (وَ کَ لَ یا لِ) (اِ.) = وشگله : دانة انگوری که از خوشه جدا شده


وشکول (وَ یا وِ) (ص .) مرد جلد و چابک و مجرب در کارها. بشکول و بژکول نیز گویند


وشکولیدن (وَ دَ) (مص ل .) نک . وشکردن


وشکون (و ) (اِ.) (عا.) نیشگون ؛ قسمت کوچکی از گوشت یا پوست بدن کسی را بین دو انگشت فشردن


وشی ( وشی .) 1 - (اِ.) دیبا، پارچة ابریشمی لطیف و رنگین . 2 - (ص .) سرخ


وشی (وَ) (حامص .) خوبی، خوشی


وشی ( وشی .) [ ع . ] (اِ.) 1 - نگار و نقش جامه از هر رنگ . 2 - جوهر شمشیر. ج . وشاء


وشینه (وَ نِ) (اِ.) جوشن، زره


وصاف (وَ صّ) [ ع . ] (ص .) وصف کننده، شناسنده وصف و بیان حال


وصال (وِ) [ ع . ] (مص ل .) به هم رسیدن


وصایا (وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ وصیت، پندها، اندرزها


وصایت (وَ یا وِ یَ) [ ع . وصایة ] (اِ.) پند، نصیحت


وصف (وَ) [ ع . ] (مص م .) بیان کردن، شرح حال و چگونگی چیزی را گفتن . ؛ وصف العیش نصف العیش بیان خوشی نصفی از خوشی است


وصل (وَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پیوستن، به هم رسیدن . 2 - (مص م .) پیوند کردن، پیوند دادن


وصل (وُ یا وِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - استخوانی که نشکند و با استخوان دیگر نیامیزد. 2 - فراهم آمدنگاه دو استخوان، محل اتصال دو استخوان ؛ ج . اوصال


وصلت (وَ لَ) [ ع . وصلة ] (اِ.)پیوستن، پیوستگی


وصلت کردن ( وصلت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ازدواج کردن


وصله (وَ لِ) [ ع . وصلة ] (اِ.) پینه، پاره


وصله چسباندن ( وصله چسباندن . چَ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) پینه زدن . 2 - (عا.) تهمت زدن


وصم (وَ) [ ع . ] (مص م .) عیب کردن چیزی را


وصمت (وَ مَ) [ ع . وصمة ] (اِ.) 1 - ننگ، عار. 2 - عیب، نقص


وصول (وُ) [ ع . ] (مص ل .) رسیدن، ورود


وصی (وَ یّ) [ ع . ] (ص .)کسی که وصیت کننده او را مأمور اجرای وصیت خود کند


وصیت (وَ یَّ) [ ع . وصیة ] (اِ.) 1 - اندرز، نصیحت . 2 - سفارشی که شخص پیش از مردن به وَصیُ خود می کند تا بعد از مرگش انجام شود


وفادت (وِ دَ) [ ع . وفادة ] 1 - (مص ل .) به رسولی آمدن نزد کسی . 2 - (اِمص .) رسالت، پیام آوری


وصیت نامه ( وصیت نامه . م یا مَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - اندرزنامه . 2 - ورقه ای دال بر سفارش هایی که شخصی به وصی خود کند که پس از مرگش اعمال منظور را انجام دهد و اموال او را طبق دستور وی تقسیم نماید یا به مصرف رساند


وصید (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آستانه، پیشگاه سرای . 2 - حظیره ای که از ساقه های درخت سازند. 3 - حظیره مانندی که در کوه از سنگ سازند جهت ستوران


وصیف (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) خدمتکار. 2 - (ص .) وصف کننده . ج . وصفاء


وصیفه (وَ فَ یا فِ) [ ع . وصیفة ] (اِ.) 1 - خدمتکاری که دختر یا کنیز بود. 2 - وصف کننده (مؤنث )؛ ج . وصائف


وضاح (وَ ضّ) [ ع . ] (ص .) 1 - تابان . 2 - نکو رو، سفیدرو


وضع (وَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - (مص م .) نهادن، گذاردن . 2 - ایجاد کردن . 3 - (اِ.) هیئت، شکل، نهاد. 4 - روش


وضع حمل کردن ( وضع حمل کردن حَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) زاییدن


وضع کردن ( وضع کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) ایجاد نمودن، برقرار کردن


وضعیت (وَ یَّ) (مص جع .) موقع، موقعیت


وضو (وُ) [ ع . وضوء ] (مص ل .) آبدست ؛ عمل شستن صورت و دست ها به طرز مقرر شرع پیش از نماز، دست نماز


وضوح (وُ) [ ع . ] (اِمص .) آشکاری، هویدایی


وضی (وَ) [ ع . ] (ص .) خوبروی


وضیع (وَ) [ ع . ] (ص .) فرومایه، پست


وطأت (وَ أَ) [ ع . وطأة ] (اِمص .) 1 - پایمال، پایمال شدگی . 2 - تنگی، سختی


وطاء (وَ) [ ع . ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمین های بلند


وطاء (وِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گستردنی، فرش . 2 - سجاده، ج . اوطئه


وطر (وَ طَ) [ ع . ] (اِ.) حاجت، نیاز


وطن (وَ طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زادگاه، میهن . ج . اوطان . 2 - (اِمص .) اقامت در جایی


وطن کردن ( وطن کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مسکن گرفتن . 2 - جایی را به عنوان میهن انتخاب کردن


وطنی (وَ طَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به وطن، ساخته و پرداخته وطن و میهن


وطواط (وَ) [ ع . ] (اِ.) خفاش، شب پره


وطواطی (وَ) [ ع . ] (ص نسب .) مرد پرحرف، پرگوی


وطی (وَ) [ ع . وَطَء ] (ص .) 1 - پایمال کردن . 2 - سوار شدن بر اسب . 3 - در فارسی به معنای جماع کردن


وطیئه (وَ ئِ یا ئَ) [ ع . وطیئة ] (اِ.) 1 - نوعی طعام که از شیر و خرمای هسته برآورده ترتیب دهند. 2 - کشک با شکر آمیخته


وظیفه (وَ فِ یا فَ) [ ع . وظیفة ] (اِ.) 1 - کاری که انسان مکلف به انجام آن باشد. ج . وظایف . 2 - جیره، مستمری


وعاء (و ) [ ع . ] (اِ.) آوند، ظرف . ج . اوعیه


وعاظ (وُ عّ) [ ع . ] (اِ.) جِ واعظ


وعثاء (وَ) [ ع . ] (اِ.) زحمت سفر، مشقت مسافرت


وعد (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) نوید، مژده . 2 - (اِمص .) نوید دهی


وعده (وَ د ) [ ع . وعدة ] (اِ.) 1 - نوید. 2 - قول، قرار، پیمان .3 - در فارسی به معنای دفعه، مرتبه


وعده گاه ( وعده گاه .) [ ع - فا. ] (اِمر.) محل ملاقات، میعاد


وعده گرفتن ( وعده گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دعوت کردن


وعر (وَ عَ) [ ع . ] (اِ.) زمین سخت و ناهموار


وعظ (وَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پند دادن، نصیحت کردن . 2 - سخنرانی دربارة امور شرعی . 3 - (اِ.) پند، اندرز


وعل (وَ) (اِ.) بز کوهی ؛ ج . اوعال


وعواع (وَ) [ ع . ] (اِصت .) آواز سگ و گرگ و شغال ماده


وعید (وَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) وعدة بد دادن، بیم دادن . 2 - (اِ.) وعدة بد، تهدید


وغ زده (وَ. زَ د) (ص مف .) (عا.) وق زده ؛ 1 - چشم بی حالت و بیرون پریده . 2 - جای ساکت و خاموش . 3 - سرد، بدون گرما


وغ وغ ساحاب (وَ. وَ) (اِ.) = وغ وغ صاهاب : نوعی اسباب بازی ساخته شده از یک استوانة کاغذی که دو قاعدة آن را با مقوایی گِرد می بستند و درون آن مهره هایی قرار می دادند سپس با نزدیک کردن دو قاعده به هم و دور کردنشان صدایی از آن برمی خاست


وغا (وَ) [ ع . وغی ] (اِ.) کارزار، جنگ


وغادت (وَ دَ) [ ع . وغادة ] (مص ل .) کم عقل بودن


وغب (وَ) [ ع . ] (ص .) 1 - احمق، گول . 2 - ناکس، فرومایه . 3 - دارای بدن ضعیف


وغد (وَ) [ ع . ] 1 - (ص .) گول، احمق . 2 - بنده، خدمتکار. 3 - (اِ.) بادنجان


وغست (وَ غَ) (ص .) ظاهر، آشکارا


وغی (وَ یا و ) [ ع . ] (اِ.) شور و غوغا


وغیش (وَ) (ص .) انبوه، فراوان، بسیار


وفا (وَ) [ ع . وفاء ] (مص ل .) به جا آوردن عهد و پیمان و پایداری در دوستی


وفات (وَ) [ ع . وفاة ] (اِ.) مرگ . ج . وفیات


وفاخواه (وَ. خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - طالب وفا. 2 - خیرخواه، خوش نفس


وفادار ( وفادار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که در دوستی، زناشویی یا خدمت به مردم صادق باشد


وفاسگال ( وفاسگال . س ) [ ع - فا. ] (ص فا.) خیرخواه، خیراندیش


وفاق (و ) [ ع . ] (مص م .) سازگاری کردن، همکاری کردن


وفد (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) ج . وافد. کسی یا گروهی که برای رسانیدن پیام نزد شاه بروند. 2 - (اِمص .) پیام آوری، رسالت


وفرت (وَ رَ) [ ع . وفر ] (اِمص .) فراوانی، بسیاری


وفق (و ) [ ع . ] (اِمص .) سازگاری، مناسبت


وفق دادن ( وفق دادن . دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) مطابق کردن، سازگار کردن . 2 - (مص ل .) مطابق شدن، سازگار بودن


وفود (وُ) [ ع . ] (اِمص .) رسالت، پیام آوری . ج . وافد


وفور (وُ) [ ع . ] (اِمص .) بسیاری، فراوانی


وفی (وَ) [ ع . ] (ص .) به سر برندة عهد و پیمان


وفیات (وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ وفات


وقاحت (وَ حَ) [ ع . وقاحة ] (اِمص .) بی شرمی، بی حیایی


وقاد (وَ قّ) [ ع . ] (ص .)روشن خاطر، تیزهوش


وقار (وَ) [ ع . ] (اِمص .) آهستگی، سنگینی، بزرگواری


وقاع (و ) [ ع . ] (اِمص .) مجامعت، آمیزش


وقایت (و یا وَ یَ) [ ع . وقایة ] 1 - (اِمص .) محافظت، نگهبانی . 2 - (اِ.) هر چه بدان چیزی را نگاه دارند و پناه دهند


وقایع (وَ ی ) [ ع . وقائع ] (اِ.) جِ وقیعه ؛ حوادث، سرگذشت ها


وقایه (و ِ یَ) [ ع . وقایة ] 1 - (مص م .) نگاهداری کردن . حفظ کسی از بدی و آفت . 2 - (اِ.) روسری، سربند زنان


وقبه (وَ بَ یا ب) [ ع . وقبة ] (اِ.) 1 - مغاکی در کوه به اندازة یک قامت که آب در آن گرد آید. 2 - روزنی بزرگ که پرتو آفتاب از آن آید. 3 - یکی از اجزای دوات قلمدان


وقت (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مقداری از زمان که برای امری فرض شده، هنگام، زمان . ج . اوقات . 2 - دوره، عصر. 3 - فرصت . 4 - نوبت . 5 - فصل . ؛ وقت گل نی کنایه از: وقتی که هرگز نخواهد آمد، هیچ وقت


وقت بی وقت ( وقت بی وقت ُ وقت بی وقت .) [ ع - فا. ] (ق مر.) 1 - پیوسته، همیشه . 2 - (عا.) گاه و بی گاه


وقت شناس ( وقت شناس . ش ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - موقع شناس . مق وقت ناشناس . 2 - عالم به علم ساعات و فصول و ازمنه، منجم، ستاره - شناس . 3 - کسی که دم را غنیمت داند، ابن وقت


وقت گذرانی ( وقت گذرانی . گُ ذَ) [ ع - فا. ] (حامص .) (عا.) سپری کردن زمان به هر نحو که پیش آید


وقتی (وَ) [ ع - فا. ] (ق .) هنگامی، زمانی


وقح (وَ قِ) [ ع . ] (ص .) بی شرم، بی حیا


وقده (وَ دَ) [ ع . وَقْدَة ] (اِ.) 1 - گرمای سخت، حرارت سوزان . 2 - یک باره شعله ور شدن


وقر (وَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - سنگینی، گرانی . 2 - وقار


وقص (وَ) [ ع . ] (اِ.) عیب، نقص


وقص (وَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - شکستن (گردن و غیره ). 2 - در علم عروض جمع بین اضمار و خبن . «آن است که دوم فاصله را بیفکنند (از متفاعلن ) «مفاعلن » ماند و «مفاعلن » چون از «متفاعلن » منشعب باشد آن را موقوص خوانند یعنی گردن کوتاه و چون از سه متحرک فاصله بدین زحاف یکی ساقط می شود، آن را به کوتاهی گردن تشبیه کردند


وقع (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) قدر، منزلت . 2 - (مص ل .) فرود آمدن . 3 - (اِمص .) فرود، نزول


وقع نهادن (وَ. نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) توجه کردن، ارزش قائل شدن


وقعات (وَ قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ وقعه


وقعت (وَ عَ) [ ع . وقعة ] (اِ.) آسیب، کارزار، جنگ . ج . وقعات


وقف (وَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ایستادن، درنگ کردن . 2 - (مص م .) تخصیص دادن ملک یا مالی برای مصرف کردن در اموری که وقف کننده تعیین کرده است . 3 - درنگ کردن در بین کلام و دوباره شروع کردن آن


وقفه (وَ فِ یا فَ) [ ازع . ] (اِمص .) 1 - توقف، ایست . 2 - توقف در حرفی از کلمه . 3 - فراغت، فرصت


وقود (وُ) [ ع . ] (مص ل .) شعله ور شدن آتش


وقود (وَ) [ ع . ] (اِ.) آن چه بدان آتش افروزند از هیزم باریک و گیاه خشک، فروزینه، آتشگیر، گیرانه


وقور (وَ) [ ع . ] (ص .) آهسته و بردبار


وقوع (وُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرود آمدن، قرار گرفتن . 2 - (اِمص .) بروز، ظهور


وقوف (وُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - ایستادگی، ایست . 2 - آگاهی، بصیرت


وقوف داشتن ( وقوف داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اطلاع داشتن


وقیح (وَ) [ ع . ] (ص .) بی شرم و حیا


وقیعت (وَ عَ) [ ع . وقیعة ] (اِ.) 1 - آسیب جنگ، کارزار. ج . وقایع . 2 - غیبت، بدگویی


ول (وِ) (ص .) (عا.) بی بند و بار، بی کار


ول خرج (وِ. خَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) (عا.) آن که پول خود را بیهوده خرج کند، مسرف


ول دادن (وِ. دَ) (مص م .) 1 - رها کردن، آزاد کردن . 2 - آزاد کردن کسی از زندان


ول شدن (وِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - رها شدن . 2 - افتادن چیزی از دست . 3 - سقوط کس یا چیزی


ول چر (وِ چَ) (ص فا.) (عا.) = ول چرنده : شخص بی باعث و بانی و افسار سرخود


ولا (وَ) [ ع . ولاء ] (اِ.) 1 - محبت، دوستی . 2 - قرابت، خویشی


ولا (وَ) (اِمر.) (عا.) = هول و ولا: هول، دلهره، اضطراب


ولاء (وِ) [ ع . ] (ق .) 1 - پی در پی . 2 - ترتیب، منوال


ولات (وُ) [ ع . ولاة ] (اِ.) جِ. والی


ولاد (وِ) [ ع . ] (اِمص .) زاییدن، ولادت


ولادت (وِ دَ) [ ع . ولادة ] (اِ.) 1 - زایش، زاییدگی . 2 - زمان به دنیا آمدن


ولاده (وِ د یا دَ) (اِ.) قطعه ای از چرم یا چوب مدور که در گلوی دوک نصب کنند تا ریسمان رشته شده از دوک بیرون نرود، فلکه


ولانه (وِ یا وَ نِ) (اِ.) والانه ؛ ریش، جراحت


ولایات (وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ولایت


ولایت (وِ یَ) [ ع . ولایة ] 1 - (اِمص .) فرمانروایی، پادشاهی . 2 - (مص ل .) حکومت کردن، تسلط داشتن


ولایت (وَ یَ) [ ع . ولایة ] (اِ.)1 - بخش هایی از یک کشور که یک نفر والی بر آن ها فرمانروایی کند. 2 - شهرستان . ج . ولایات


ولت (وُ لْ) [ انگ - فر. ] (اِ.) واحد نیروی محرکة برقی و اختلاف پتانسیل


ولتاژ (وُ) [ فر. ] (اِ.) اختلاف انرژی پتانسیل مربوط به واحد بار الکتریکی در فاصلة بین دو نقطه از مدار جریان یا دو سر باطری، اختلاف پناسیل . (فره )


ولد (وَ لَ) [ ع . ] (اِ.) فرزند، پسر. ج . اولاد


ولدالزنا (وَ لَ دُ زِّ) [ ع . ] (ص مر.) حرامزاده، زنازاده


ولرم (وِ لَ) (ص .) (عا.) آب نیمه گرم


ولع (وَ لَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) حرص و علاقه شدید به چیزی . 2 - (اِمص .) حرص، آزمندی


ولغونه (وُ نِ) (اِ.) سُرخاب


ولنگ و واز (وِ لِ گُ) (ص مر.) (عا.) 1 - گَل و گُشاد. 2 - بی حساب و کتاب، بی بند و بار


ولنگار (وِ لِ) (ص .) بی بند و بار، بی قید


وله (وَ لَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - غمگینی . 2 - حیرانی، سرگشتگی


وله زده ( وله زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - عاشق شیدا. 2 - دیوانه، سرگشته


ولو (وِ) (ص .) (عا.) ریخته و پاشیده، پراکنده


ولو (وَ لَ) [ ع . ] (حر.) اگر، و اگر


ولو شدن (وِ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - پخش و پلا شدن . 2 - نقش بر زمین شدن


ولوج (وُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درآمدن، داخل شدن . 2 - (اِمص .) دخول


ولود (وَ) [ ع . ] (ص .) بسیار زاینده (زن یا جانور)


ولوع (وَ) [ ع . ] (ص .) آزمند، حریص


ولوله (وَ وَ لِ) [ ع . ولولة ] 1 - (اِ.) جوش و خروش، شور و غوغا. 2 - (مص ل .)بانگ و فریاد کردن


ولوله انداختن ( ولوله انداختن . اَ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) (عا.) 1 - ایجاد شور و غوغا و سر و صدا و جار و جنجال . 2 - آشوب به پا کردن


ولوم (وُ لُ) [ انگ . ] (اِ.) اندازة صدای هر سیستم صوتی


ولگرد (وِ گَ) (ص فا.) (عا.) بی کاره، هرزه - گرد


ولی ( وَ یُ) [ ع . ] (ص .) 1 - دوست، یار. 2 - نگهبان . 3 - کسی که عهده دار انجام کارهای کس دیگر باشد


ولی (وَ) [ ع . ] (حر رب .) استثناء را رساند: اما، ولیکن


ولی نعمت (وَ. نِ مَ) [ ع . ] (ص مر.) آن که بر کسی حق نعمت دارد


ولی کردن ( ((. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص .) 1 - ولی قرار دادن . 2 - جانشین کردن . 3 - کسی را به میزبانی و پرداخت مخارج عیش و عشرت راضی کردن


ولید (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زاده، مولود. 2 - کودک . 3 - بنده


ولیعهد (وَ عَ) [ ازع . ] (ص مر. اِمر.) 1 - کسی که پادشاه او را به جانشینی خود معین کرده . 2 - پسر ارشد شخص


ولیمه (وَ مِ یا مَ) [ ع . ولیمة ] (اِ.) مهمانی، غذایی که در جشن و مهمانی می دهند


ولیک (وَ) [ ع . ] ولیک حر رب .) ولی، اما


ولیکن (وَ لِ کَ) [ ع . ] (حر رب .) 1 - استثناء را رساند، ولی، اما. 2 - از این جهت


ون (وَ) (اِ.) درخت زبان گنجشک


ونج (وَ) (اِ.) گنجشک


وند (وَ) لفظی است که خود معنی مستقل ندارد بلکه همیشه با کلمه ای دیگر ترکیب می شود تا معنی تازه بسازد. هرگاه پیش از کلمه واقع شود پیشوند و هرگاه در آخر کلمه بیآید پسوند نامیده می شود


وندیداد (وَ) [ په . ] (اِ.) قانون ضد دیو؛ نامِ نوزدهمین نسک از اوستای قدیم که شامل بیست دو بخش یا فرگرد است


وننگ (وَ نَ) (اِ.) ریسمانی که دو سر آن را بر دیوار و جز آن بندند و خوشة انگور را از آن بیاویزند


ونوس (وِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - زهره، ناهید. 2 - رب النوع عشق در نزد یونانی ها


ونکول (وَ) (اِ.) کار لازم، امر ضروری


ونگ (وَ) (اِ.) (عا.) صدای گریة بچه


ونگ (وَ یا وِ) (ص .) 1 - تهی، خالی . 2 - تهی دست، درویش


ونگ زدن ( ونگ زدن . زَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - بانگ زدن، آواز دادن . 2 - داد و فریاد کردن (کودک مخصوصاً). 3 - گریستن توأم با داد و فریاد


ونگ ونگ کردن ( ونگ ونگ کردن . ونگ ونگ کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) آهسته و جویده جویده، با صدایی پست شبیه به گریه و ناله حرف زدن


وه (وِ) (ص .) به، نیک


ویر [ په . ] (اِ.) 1 - هوش، فهم . 2 - یاد، ذهن


وه (وَ) (صت .) کلمه ای است دال بر: الف - تعجب، شگفتی . ب - تحسین، آفرین


وهاب (وَ هّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بخشنده . 2 - یکی از نام های خدای تعالی


وهابی ( وهابی .) (اِ.) پیروان شیخ عبدالوهّاب، فرقه ای مذهبی که احکام قرآن را بنابر استنباط خود اجرا می کنند، بسیاری از شعائر مسلمانان را بدعت و ضلالت می دانند و نیز ساختن بُعقه های مجلل بر قبور ائمه و طواف و بوسیدن ضریح را روا نمی دانند


وهاج (وَ هّ) [ ع . ] (ص .) فروزان، درخشان


وهب (وَ هْ یا هَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دادن بدون عوض، بخشیدن . 2 - (اِمص .) بخشش


وهدات (وَ هُ) [ ع . ] (اِ.) جِ وَهَدَه


وهده (وَ د) [ ع . وهدة ] (اِ.) زمین پست و هموار. ج . وهاد


وهله (وَ لِ) [ ع . وهلة ] (اِ.) 1 - نوبت، دفعه . 2 - اوُل هر چیز


وهم (وَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) پندار، گمان . 2 - (مص ل .) تصوّر چیزی را کردن بدون قصد و اراده، به دل گذشتن


وهمناک (وَ) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - بدگمان . 2 - ترسان . 3 - هولناک، مخوف


وهن (وَ هْ) [ ع . ] (اِمص .) ضعف، سستی


وهن افکندن ( وهن افکندن . اَ کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) تولید ضعف و سستی و ناهمواری کردن


وهنگ ( وهنگ .) یک جرعه آب، یک دم آب


وهنگ (وِ هَ) (اِ.) 1 - هر یک از حلقه های چوبین یا از شاخه های درخت که در سر ریسمان بندند و موقع بستن بار سر ریسمان را از آن گذرانند و بدین وسیله بار را محکم کنند. 2 - رکاب چوبین . 3 - کمندی که به وسیلة آن انسان یا حیوانی را گیرند


وهوهه (وَ وَ) (اِ.) فریاد برآوردن از روی حُزن، گفتن : وه وه


وهی (وَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - سُست شدن . 2 - شکاف برداشتن


ووشو (شُ) [ انگ از چینی . ] (اِ.) نوعی ورزش رزمی چینی شبیه کاراته


وول (اِ.) (عا.) تکان، جُنبش


وول وول کردن (کَ دَ) (مص ل .) (عا.) جنبیدن (بی صدا)، تکان خوردن


وچر (وَ چَ) [ په . ] (اِ.) فتوا


وچرگر ( وچرگر . گَ) (ص شغل .) مفتی، حاکم شرع


وژن (وَ ژَ) (اِ.) 1 - کثافت، نجاست . 2 - جسم بودن


وژول (وُ) (اِ.) 1 - بجول ؛ استخوان پاشنة پا. 2 - شور و غوغا


وژولیدن (وُ دَ) (مص ل .) 1 - تحریک کردن . 2 - گزاردن کارها


وک (وَ) (اِ.) قورباغه


وکاء (وِ) [ ع . ] (مص م .) بار را با دو دست برداشتن و بلند کردن


وکالت (وَ لَ) [ ع . وکالة ] (اِمص .) وکیلی، وکیل کردن


وکر (وَ) [ ع . ] (اِ.) آشیانة پرنده . ج . اَوْکار


وکلا (وُ کَ) [ ع . ] جِ وکیل


وکن (وَ) [ ع . ] (اِ.) آشیانة مرغ . ج . اوکُن، وُکْن


وکیل (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مباشر، کارگزار. 2 - کسی که شخص انجام کارهای خود را به او واگذار می کند. 3 - نمایندة مجلس که از طرف مردم انتخاب شود. ج . وکلاء


وکیل در ( وکیل در دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) کسی که واسطة میان امرا و سلاطین بوده و تقاضای مردم را به آنان می رسانیده


وکیوم (وَ یُ) [ انگ . ] (ص .) بی هوا، خلاء


وی (وَ یا وِ) ضمیر منفصل سوم شخص مفرد: اوی، او


وی (وَ) (اِ.) مقدار، اندازه


وی .اچ .اف [ انگ . ]V.H.F (اِ.) فرکانس های رادیویی بین 30 و 300 مگاهرتز


وی .سی .دی [ انگ . ]V.C.D (اِ.) 1 - نوعی دیسک فشرده که تصویر و صدا بر روی آن قابل ضبط و پخش است، ویدیو سی دی


وی ستود (سُ) = وی ستو. بی ستود. بی ستو: (ص .) منکر، کافر


ویار (وِ) (اِ.) (عا.) میل شدید زنان حامله به بعضی از خوردنی ها


ویارانه (نِ) (اِمر.) (عا.) خوراکی که برای رفع ویار زن آبستن تهیه کنند


ویبراتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی برای خارج کردن حباب های هوا از داخل بتون تازه . 2 - سیستمی که قبل از زنگ خوردن موبایل باعث لرزش آن می شود، لرزانه (فره )


ویتامین [ فر. ] (اِ.) مواد مخصوصی که در اغذیة مختلف وجود دارند و وجود آن ها در جیرة غذایی کاملاً ضروری است و کمبود آن ها منجر به امراض مختلفی می شود. ویتامین ها انواع بسیار دارند: آ، ای، ب 1، ب 2، ب 6، ب 12، ب کمپلکس، ث، د، کا و غیره


ویترای [ فر. ] (اِ.) 1 - شیشه ای که بر روی آن با رنگ روغن یا رنگ خمیری شکل نقاشی کرده باشند. 2 - نوعی نقاشی بر روی شیشه


ویترین [ فر. ] (اِ.) قفسة شیشه ای


ویحک (وِ یا وَ حَ) [ ع . ] (شب جم .) افسوس بر تو، خوشا بر تو، کلمه ای است که در مقام ترحم گفته می شود


وید (اِ.) چاره، علاج


ویدا (وَ یْ) (ص .) آشکار، پیدا


ویدا (ص .) 1 - کم، اندک . 2 - گم، ناپیدا


ویدیو ( یُ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه ضبط مغناطیسی تصویر و صدا و پخش و نمایش آن از طریق تلویزیون


ویدیو کلوپ ( ویدیو کلوپ . کُ) [ فر. ] (اِمر.) محلی برای کرایه دادن فیلم های ویدیویی


ویر (اِ.) (عا.) میل و هوس شدید به چیزی


ویر گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) (عا.) هوس شدید به چیزی کردن


ویرا [ په . ] (ص .) یادگیرنده، آموزنده، کسی که حافظة خوب دارد


ویراستار (اِ.) آن که دست نوشتة نویسنده یا مترجم را تصحیح، پیراسته، تنظیم و برای چاپ و نشر آماده می سازد


ویراستن (تَ) (مص م .) پیراستن، آراستن


ویران (ص .) خراب


ویرانه (نِ) (اِ.) خرابه


ویراژ [ فر. ] (اِ.) حرکت وسیلة نقلیه ای که مرتب به چپ و راست رود


ویرایش (یِ) (اِمص .) زیاد یا کم کردن مطلب، تصحیح و تنقیح متن هایی که جهت چاپ و نشر آماده می کنند


ویروس [ فر. ] (اِ.) موجود بسیار ریزی که باعث بروز بیماری می شود


ویرگول [ فر. ] (اِ.) علامت فاصله به این شکل «، » که بین کلمات گذاشته می شود، کاما


ویزا [ فر. ] (اِ.) مجوز ورود اتباع یک کشور به کشور دیگر


ویزیت [ فر. ] (اِ.) 1 - دیدار، بازدید. 2 - ملاقات بیمار از طرف پزشک


ویزیتور (تُ) [ فر. ] (ص .) 1 - ملاقات کننده . 2 - نمایندة فروش شرکت ها جهت معرفی کالای تولید شده


ویست [ انگ . ] (اِ.) قسمی بازی با ورق


ویسکی [ انگ . ] (اِ.) نوعی مشروب الکلی


ویغ (اِ.) (عا.) تابع «جیغ » جیغ و ویغ : سر و صدا، داد و فریاد (در هنگامی که بخواهند از سر و صدای کسی به تحقیر یاد کنند یا عجز او را برسانند)


ویفر (وِ فِ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بیسکویت سبک و ترد


ویل (وَ) [ ع . ] (شب جم .) نک ویک


ویلا [ فر. ] (اِ.) خانة ییلاقی، خانه ای که معمولاً دارای باغ و باغچه باشد


ویلان (وِ) (ص .) سرگردان، آشفته


ویلانج (وَ) (اِ.) حلوا، شیرینی


ویله (لَ یا لِ) (اِ.) 1 - صدا، آواز. 2 - بانگ بزرگ . 3 - ناله


ویله (وِ لِ یا وَ لَ) [ ع . ویلة ] (اِ.) 1 - رسوایی، فضیحت . 2 - گرفتاری، سختی، بلیه


ویله کردن ( ویله کردن . کَ دَ) (مص ل .) ناله کردن


ویلچر (چِ) [ انگ . ] (اِ.) صندلی چرخ داری که از آن برای کمک به حرکت و جابه جایی بیماران و معلولان استفاده می شود، چرخک . (فره )


ویلی قیلی ویلی رفتن : (عا.) غنج زدن، هوس بسیار داشتن، مشتاق و آرزومند چیزی یا کسی بودن


ویم (اِ.) کاهگل 1


وین (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - انگور سیاه . 2 - عیب . 3 - در فارسی به معنای : رنگ، لون


ویه (وُ یَ یا یِ) [ معر. ] (پس .) پسوند دال بر معانی ذیل : 1 - تصغیر و استعطاف : بالویه . 2 - شباهت و مانندگی : سیبویه . 3 - دارندگی، صاحبی : برزویه


ویولا (اِ.) [ فر. ] (اِ.) یکی از سازهای زهی که به ویولون شباهت کامل دارد اما اندکی از آن بزرگ تر است صدای ویولا نیز از صدای ویولون بم تر می باشد


ویولون [ فر. ] (اِ.) از سازهای زهی که چهار سیم دارد و با آرشه نواخته می شود


ویولون سل ( ویولون سل . س ) [ فر. ] (اِ.) از سازهای آرشه ای که به شکل ویولون ولی از آن بزرگتر است و به هنگام نواختن ته آن را روی زمین قرار دهند و آن را مانند کمانچه می نوازند


ویوگ (وَ) (اِ.) = بیو. بیوگ . ویو: عروس


ویژه (ژِ) [ په . ] 1 - (ص .) خاص . 2 - خالص، برگزیده . 3 - (ق .) مخصوصاً، خصوصاً


ویژه نامه ( ویژه نامه . مِ) (اِمر.) شماره ای از یک نشریة اد واری (ماهنامه یا هفته نامه ) که به موضوع خاصی اختصاص دارد


ویژگان (ژَ) (اِ.) دوستان خاص، نزدیکان


ویک (وَ) [ ع . ] (شب جم .) وای بر تو، کلمه ای است که در هنگام ندبه و زاری گفته می شود


پ (حر.) سوّمین حرف از الفبای فارسی و از حروف صامت است


پا ( اِ.) 1 - حریف در قمار و کارهای دیگر. 2 - عهده، ذمه


پا پی بودن (پِ. دَ) (مص ل .) مراقب بودن، کاری را دنبال کردن


پا [ په . ] ( اِ.) = پای : 1 - یکی از اندام های بدن از بیخ ران تا سرپنجه . 2 - واحدی برای طول برابر با یک قدم متوسط، گام . 3 - بخش پایین هر چیزی . 4 - اساس، پایه . 5 - (کن .) تاب و توان، نیرو. ؛ این پا آن پا کردن (کن .) مردد بودن، دو دل بودن . ؛ سر از پا نشناختن با اشتیاق سوی مقصود رفتن . ؛ پا را کج گذاشتن کار زشت و ناپسند کردن . ؛از پا افتادن خسته شدن، از کار افتادن . ؛از پا در آمدن ضعیف شدن، مردن . ؛ پا پیش گذاشتن (عا.) اقدام کردن به امری . پا ؛ پا توی کفش کسی کردن (عا.) با او در افتادن، به آزار او برخاستن . پا ؛ در هوا ماندن (عا.) بدون تکلیف ماندن . پا ؛ را توی یک کفش کردن (عا.) روی عقیدة خود پافشاری کردن، لجاج ورزیدن


پا انداختن (اَ تَ) (مص ل .) جاکِشی کردن، واسطة عمل منافی عفت شدن


پا به ماه (ب) (ص مر.) = پا به زا: (عا.) زنی که در ماه آخر آبستنی باشد و زادن او نزدیک است


پا به پا کردن (ب. کَ دَ) (مص ل .) 1 - مردد بودن . 2 - درنگ کردن


پا دادن (دَ)(مص م .) کمک کردن، نیرو دادن


پا دادن (دَ) (مص ل .) فرصت مناسب پیش آمدن


پا در رکاب (دَ رِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - سوار. 2 - مهیا برای سفر. 3 - محتضر


پا در هوا (دَ. هَ)(ص مر.)1 - بی اصل، بی اساس . 2 - معلق، بلاتکلیف


پا در گل (دَ گِ) (ص مر.) 1 - آن که پایش در میان گل و خاک است . 2 - گرفتار. 3 - خجل، شرمسار


پا درمیانی (دَ) (ص .) مجازاً: میانجیگری و واسطه شدن جهت آشتی و یا از میان بردن اختلاف طرف های دعوا، وساطت


پا زدن (زَ دَ) (مص ل .) زیان رسانیدن، خیانت کردن


پا کوتاه (ص مر.) 1 - حیواناتی که پای کوتاه دارند. 2 - ویژگی بعضی از گیاهان که کوتاه بودن بوته های آن را در مقایسه با بوته های دیگر نشان می دهد


پاآورنجن (وَ رَ جَ) ( اِ.)حلقه ای فلزی که زنان در مچ پای اندازند، خلخال


پاافتادن (اُ دَ) (مص ل .) 1 - میسر شدن، دست دادن . 2 - اتفاق خوب یا بدی پیش افتادن


پاافزار (اَ) (اِمر.) کفش ؛ پاپوش


پاانداز ( اَ ) (اِمر.) 1 - فرشی که در ورودی درِ اتاق بیندازند. 2 - آن چه که زیر پا بیندازند. 3 - (عا.) دلال محبت . 4 - آن چه که در پای عروس و داماد ریزند


پابرجا (بَ) (ص مر.) 1 - ثابت و استوار. 2 - دایم، همیشه


پابرجایی (بَ) (حامص .) ثبات، پایداری


پابرنجن (بَ رَ جَ) (اِمر.) نک پاآورنجن


پابرهنه (ب رِ نِ) (ص مر.) 1 - بی کفش . 2 - تهیدست، بی چیز


پابست (بَ) (ص مر.) 1 - مقید. 2 - دلباخته . 3 - (اِمر.) کرسی ساختمان


پابند (بَ) 1 - (اِمر.) بندی برای بستن پای مجرمان . 2 - عقال، آنچه که با آن پای حیوان را ببندند. 3 - (ص مر.) گرفتار، اسیر. 4 - شیفته، مفتون . 5 - متعهد، وفادار


پابه پا (ب) (ق مر.) 1 - قدم به قدم . 2 - برابر، همراه


پابوس = پای بوس : 1 - ( ص فا.) بوسندة پا. 2 - (حامص .) پای بوسی، تشرف به خدمت . ؛به پابوس کسی رفتن به خدمت او رسیدن


پاتابه (ب) (اِمر.) نک پاپیچ


پاتال (ص .) (عا.) پیر، ناتوان


پاتاوی (اِ.) نک توسرخ


پاتختی (تَ) (اِمر.) (عا.) 1 - جشن روز بعد از عروسی . 2 - میزی که بر آن در شب عروسی ظرف پول می گذارند


پاترس (تَ) (اِمر.) ترساندن اطفال و زیردستان برای بازداشتن از کاری یا واداشتن به کاری، پاترسک


پاتله (تِ لِ) (اِ.) نک پاتیل


پاتوق (تُ) [ فا - تر. ] (اِمر.) = پاتوغ : محلی که همیشه در آنجا عده ای گرد هم آیند


پاتولوژی (تُ لُ) [ فر. ] (اِمر.) = پاتوبیولوژی : مطالعة فرآیند بیماری در یک اندام یا تمامی بدن برای شناخت ماهیت و علت های آن، آسیب شناسی (فره )


پاتولوژیست ( پاتولوژیست .) [ فر. ] (اِ. ص .) آسیب - شناس


پاتک (تَ) (اِ.) حمله ای در پاسخ به حملة دشمن، ضد حمله


پاتیل [ سنس . ] (اِ.) دیگ بزرگ مسی، دیگ خزانة حمام


پاتیل (ص .) (عا.) سیاه مست


پاتیل شدن (شُ دَ) (مص ل .) (عا.) از مستی به کلی از پا درآمدن


پاتیلی ( اِ.) در اصطلاح قلمکار سازان جوشاندن پارچة قلمکار که با دو رنگ سیاه و قرمز منقش شده باشد


پاتیناژ [ فر. ] ( اِ.) نوعی اسکی روی یخ


پاجامه (مِ) (اِمر.) 1 - زیرشلواری، تنبان . 2 - شلوار راحتی که در خانه به پا کنند


پاجوش (اِمر.) نهال نازک و باریکی که در پای بعضی از درختان می روید، و از آن ها برای ازدیاد درختان استفاده می کنند


پاخره (خَ یا خِ رِ) ( اِ.) سکویی که کنارِ درِ خانه برای نشستن درست می کردند


پاخوردن (خُ دَ) (مص ل .) فریب خوردن


پاخورشی (خُ رِ) وسایل لازم برای پخت خورش


پاد پسوندی که معنای دارنده و نگهبان را می رساند مانند: آذرپاد


پاد پیشوندی که معنای ضد و مخالف را می رساند مانند: پادزهر


پاد ( اِ.) = پات : تخت، سریر


پاداش [ په . ] (اِمص .) 1 - جزا و کیفر، چه خوب چه بد. 2 - مهر، کابین


پاداشت [ په . ] (اِمص .) نک پاداش


پاداشتن (تَ) (مص ل .) پایدار بودن


پاداشن (شَ) [ په . ] (اِمص .) نک پاداش


پادافراه ( اَ ) (اِمر.) نک بادافراه


پادام (اِمر.) 1 - دامی که از موی دم اسب برای گرفتن پرندگان درست می کنند. 2 - پرنده ای که نزدیک دام می بندند تا پرندگان دیگر به هوای او در دام بیفتند. 3 - حیله، نیرنگ


پادراز (د) (اِمر.) نوعی مرغ ماهیخوار با پاهای دراز و منقار خمیده و پرهای سرخ کمرنگ


پادرازی ( پادرازی .) 1 - (حامص .) دراز بودن پا. 2 - تجاوز از حد خود. 3 - (اِمر.) نوعی نان شیرینی مشبک


پارکابی (رِ) [ فا - ع . ] (اِ.) شاگرد راننده


پادرختی (دَ یا د) (اِمر.) میوه هایی که به هر دلیلی (باد، کرم خوردگی )در پای درخت بریزد. مق دست چین


پادری (دُ) (اِمر.) کشیش و مبلغ مسیحی


پادری (دَ)(اِمر.)1 - فرشی که پای در می اندازند. 2 - سنگی که پای در می گذارند تا باد در را نبندد


پادزهر (زَ) (اِمر.) نوشدارو، هر دارویی که برای دفع سمّ به کار می رود


پادشا (د) (اِمر.) 1 - پادشاه . 2 - فرمانروا. 3 - مجازاً مأذون، مختار. 4 - خدا


پادشاه ( پادشاه .) [ په . ] (اِمر.) 1 - فرمانروایی که تاج و تخت داشته باشد، ملک، سلطان . 2 - حاکم، مسلط، صاحب اختیار. 3 - خدا. 4 - محیط، تاونده


پادشاهی ( پادشاهی .) [ په . ] 1 - (حامص .) سلطنت، ملکت . 2 - ( اِ.) مملکت، قلمرو. 3 - مدت سلطنت . 4 - تسلط، چیرگی


پادشه (د شَ) (اِمر.) مخفف پادشاه، سلطان


پادنگ (دَ) (اِمر.) 1 - دنگ برنج کوبی که با پا حرکت داده می شود. 2 - نوعی ساعت که پاندول آن مانند پادنگ باشد


پاده (د) [ اوست . ] ( اِ.)1 - گلة گاو و خر. 2 - چراگاه


پاده بان ( پاده بان .) (اِمر.) 1 - گله بان، چوپان . 2 - پاسبان، نگاهبان


پادو (اِمر.) گماشته، کسی که پی فرمان ها می رود


پادگان (د) [ په . ] (اِمر.) 1 - محل اسکان گروهی از سربازان که برای محافظت محلی در آنجا متوقف شوند.2 - سربازخانه، ساخلو. 3 - دسته - های پیاده نظام عهد ساسانی


پادگانه (د نِ)(اِمر.)1 - بام، پشت بام . 2 - پنجره، دریچه . 3 - فضای صاف و بلند در دامنة کوه


پادیاب ( اِ.) = پادیاو: شستن و پاکیزه ساختن چیزی با خواندن دعا


پادیر ( اِ.) ستونی که زیر دیوار شکسته می زنند تا فرو نیفتد


پاذیز ( اِ.) = پادیز: پاییز، خزان


پار (ق .) سال گذشته


پار (ص .) پاره، قطعه


پار (اِ.) = پر(یدن ): پرواز، پرش


پار (اِ.) چرم دباغی شده


پاراالمپیک (اُ لَ) [ فر. ] (اِ.) مسابقاتی مخصوص معلولان که معمولاً هر چهار سال یک بار در چند رشتة ورزشی برگزار می شود


پاراب (اِمر.) = پاراو. فاراب : زراعت آبی ؛ مق . دیم


پاراتیروئید (رُ) [ فر. ] (اِ.) دو زوج غده که در طرفین غدة تیروئید قرار دارند، به طوری که دو تا در بالا و دو تا در پایین قرار گرفته، عمل این غده ها تنظیم و بررسی متابولیسم بدن است و حذف غده های مزبور موجب مرگ حیوان یا انسان می شود. این غده ها خاصیت ضد سم نیز دارند و برداشتن آن ها سبب ایجاد تشنجات در بدن انسان می گردد؛ غدة فوق در قی


پاراج (اِ.) آن چه میهمان را پیشکش آرند


پارادوکس (دُ) [ فر. ] ( اِ.) قضیه ای که به ظاهر تناقض داشته باشد، باطل نما


پارازیت [ فر. ] ( اِ.) 1 - حشو، زاید. 2 - انگل، طفیلی . 3 - اختلالی که در دریافت امواج رادیویی به وجود می آید. ؛ پارازیت ول کردن کنایه از: میان سخن دیگران حرف زدن


پاراف [ فر. ] ( اِ.) امضای اختصاری، امضاء (در اصطلاح سیاسی و بانکی معمول است )، پیش امضا (فره )


پارافین [ فر. ] ( اِ.)جسمی است جامد و سفید که از سرد کردن ناگهانی روغن های سنگین به دست می آید. در شمع سازی و تهیة ورنی ها استعمال می شود. پارافین مایع در پزشکی به عنوان مسهل به کار می رود


پارالل (لِ لْ) [ فر. ] (اِ.) دو چوب موازی که آن ها را به طور افقی و نزدیک به هم بر پایه های عمودی نصب کنند و روی آن حرکات ورزشی انجام دهند


پارامتر (مِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مقدار ثابت دلخواهی که به ازاء هر یک از مقادیر آن عضوی از یک دستگاه مشخص شود. 2 - متغیری که می توان دو یا چند تابع را برحسب آن بیان کرد. استعمال پارامترها در ریاضیات و فیریک و غیره بسیار معمول و مهم است . 3 - در قطع های مخروطی، نصف طول وتری که از یک کانون به محور کانونی عمود شود. معمولاً آن را به P نمایش می دهند


پارانشیم [ فر. ] (اِ.) 1 - بخش فعال اعضای غده ای . 2 - نسج سلولی نرم و اسفنجی که در برگ ها، ساقه های جوان و میوه ها فواصل قسمت های الیافی را پر می کند، بافت اسفنجی


پاراو (ص .) پیرمرد


پاراوان [ فر. ] (اِ.) تجیر، دیوار مانندی که از تخته و پارچه ساخته می شود و به وسیلة آن قسمتی از اتاق، مغازه و... را از قسمت دیگر جدا می کنند


پاراکلینیک (کِ) [ فر. ] (اِ.) خدمات بهداشتی و درمانی مربوط به ناهنجاری های نهفته در ورای تظاهرات بالینی که معمولاً از طریق بررسی های آزمایشگاهی کشف می شود، پیرابالینی . (فره )


پاراگراف [ فر. ] ( اِ.) بخشی از یک نوشته که معمولاً از یک اصل یا جنبة معین گفتگو می کند و با شروع سطر تازه از بخش های دیگر جدا می شود، بند (فره )، جزء، فقره


پاراگین ( اِ.) نک پارگین


پارکت (کِ) [ فر. ] ( اِ.) کف پوش چوبی، چوب فرش (فره )


پالاون (وَ) (اِمر.) صافی، ظرف فلزی سوراخ سوراخ که با آن چیزها را صاف کنند، آبکش


پارتی (ص نسب .) منسوب به قوم پارت ؛ از اقوام ایرانی ساکن شمال و شمال شرقی . این قوم به دلیری و جنگاوری مشهور بودند چنان که برخی زبان شناسان واژة «پارتیزان » را برگرفته از نام این قوم می دانند


پارتی [ فر. ] ( اِ.) 1 - دسته، گروه . 2 - قسمت، بخش . 3 - حامی، طرفدار. 4 - جشن، مهمانی . 5 - محموله، بار


پارتیزان [ فر. ] (اِ.) چریک، سربازی که به صورت غیرکلاسیک و نامنظم با دشمن می جنگد


پارتیشن (ش ِ) [ انگ . ] (اِ.) دیواری ثابت یا متحرک و نازک برای تقسیم کردن اتاقی بزرگ به بخش های کوچک تر، دیوارک . (فره )


پاردان (اِمر.) 1 - جوال . 2 - تنگ، ظرف شراب . 3 - شراب


پاردم (دُ) (اِمر.) چرمی که بر عقب زین یا پالان می دوزند و زیر دم اسب می اندازند


پاردم ساییده ( پاردم ساییده . د) (ص مر.) 1 - آب زیرکاه، ناقلا. 2 - بی شرم


پارس [ تر. ] (اِصت .) آواز سگ، عوعو


پارس ( اِ.) نام قوم ایرانی و محل سکونت ایشان در جنوب ایران


پارس ئیل [ تر. ] (اِ.) سال پلنگ، یکی از سال های دوازده گانة ترکان


پارسا (ص .) 1 - پاک دامن، زاهد. 2 - ایرانی . 3 - عارف، دانشمند


پارسال (اِمر.) سال گذشته، پار


پارسنگ (سَ) (اِمر.)نک پاسنگ . ؛ پارسنگ برداشتن عقل کسی کنایه از: ناقص عقل بودن، دیوانه بودن


پارسه (س ِ) (اِمر.) 1 - گدایی، پرسه . 2 - گدا


پارسی (ص نسب .) 1- منسوب به پارس، پارسی . 2 - ایرانی . 3- زرتشتی به ویژه زرتشتی ساکن هندوستان . ج . پارسیان . 4- زبان مردم پارس، فارسی ؛ماه های پارسی دوازده ماه سال شمسی ایرانیان : فروردین، اردیبهشت، خرداد، تیر، مرداد، شهریور، مهر، آبان، آذر، دی، بهمن، اسفندارمذ. ؛روزهای پارسی سی روز ماه شمسی ایرانیان : هرمز، بهمن، اردیبهشت، شهریور، اسفندارمذ، خرداذ، مرداد، دی بآذر، آذر، آبان، خور، ماه، تیر، گوش، دی بمهر، مهر، سروش، رشن، فروردین، بهرا م، رام، باز، دی بدین، دین، ارد، اشتاذ، آسمان، زامیاذ، مهراسفند، انیران


پارسی زبان (زَ) (ص مر.) 1 - آن که به پارسی سخن گوید. 2 - فصیح، بلیغ


پارشمن (رْ شُ مَ) ( اِ.) پوست حیوانی، مخصوصاً پوست بز و گوسفند که برای نوشتن و چاپ پیرایند؛ پوست آهو


پارلمان (لُ) [ فر. ] (اِ.) مجلس نمایندگان که وظیفة قانون گذاری را در کشور به عهده دارد


پارلمان تاریسم ( پارلمان تاریسم . ) [ فر . ] (اِ.)1 - نظام سیاسی که در آن یک یا چند مجلس وجود دارد. مانند انگلستان که دارای مجلس اعیان (لردها) و مجلس عوام است . 2 - اعتقاد به داشتن مجالس قانون گذاری


پارناسیسم [ فر. ] (اِ.) نام مکتبی در ادبیات اروپا که توسط گروهی از شاعران قرن 19 میلادی فرانسه به وجود آمد. پیروان این مکتب در مقابل «شعرای رومانتیک » طرفدار «هنر به خاطر هنر» بودند


پارنج (رَ) (اِمر.) پای مزد، حق القدم، زری که به شاعران و مطربان دهند تا در جشن و مهمانی حاضر شوند


پارنجن (رَ جَ) (اِمر.) نک پاآورنجن


پاره (رِ) [ په . ] ( اِ.) 1 - رشوه . 2 - ارمغان . 3 - نوعی حلوا. 4 - پیشکش، هدیه . 5 - بهر، بخش . 6 - قطعه، تکه . 7 - پینه، وصله . 8 - دارای پارگی، شکافته . 9 - نادوشیزه 0 - گرز آهنین 1 - پول، مسکوک 2 - کود3 - باج، خراج . ؛ پاره ی دل عزیزترین کس نزد آدمی چون فرزند، پارة جگر. ؛ پاره سنگ، قطعه ای از سنگ . ؛ پاره ی زرد پارچة زردی که یهودان برای امتیاز از مسلمانان در کتف می دوختند، عسلی، غیاره


پاره خوار ( پاره خوار . خا) (ص فا.) آن که رشوه گیرد


پاره دوختن ( پاره دوختن . تَ) (مص م .) وصله زدن، پینه کردن


پاره دوز ( پاره دوز .) (ص فا.) 1 - پینه دوز. 2 - تن - پرست


پاره پاره ( پاره پاره . پاره پاره .) (ص مر.) 1 - از همه جا دریده، قطعه قطعه، تکه تکه . 2 - (ق .) اندک اندک، رفته رفته، کم کم


پاره پاره کردن ( پاره پاره کردن . پاره پاره کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - از همه جا دریدن، پارچه پارچه کردن . 2 - به قطعات جدا تقسیم کردن، بخش بخش کردن


پارو ( اِ.) = پاروب : 1 - آلتی چوبی (مانند بیل ) که با آن برف را از پشت بام یا پیاده روها می روبند. 2 - ابزاری برای راندن قایق (بدون موتور)


پارو (رُ) (ص .) (عا.) پیر زال، زن پیر


پارو کردن (کَ دَ)(مص م .) روبیدن، پاک کردن


پارچ ( اِ.) ظرف آبخوری سرگشاد


پارچه (چِ) (اِمصغ .) 1 - پاره، تکه . 2 - هر چیز بافته شده


پارچه پارچه (چِ. چِ) (ص مر.) پاره پاره، لخت لخت


پارک [ انگ . ] ( اِ.) توقف اتومبیل ها و دیگر وسایل نقلیه


پارک [ فر. ] ( اِ.) 1 - باغ وسیع پر درخت برای گردش و شکار. 2 - محفظه ای توری برای نگه داری بچه های کوچک، مانک . (فره )


پارک سوار (سَ) (اِمر.) پارکینگی در کنار پایانة اتوبوس های شهری و دیگر وسایل نقلیة عمومی درون شهری برای توقف خودروهای شخصی و انتقال سرنشینان آن به مرکز شهر


پارکومتر (کُ مِ) [ فر. ] ( اِمر.) دستگاهی است که در محل های مجاز پارک اتومبیل نصب می شود که با پرداخت مقدار معینی پول می شود برای مدتی معین ماشین را پارک کرد، ایست سنج، توقف سنج (فره )


پارکینسون (سُ) [ از انگ . ] (اِ.) نوعی بیماری عصبی میان سالان و سالخوردگان که با کندی حرکات و رعشه و سفتی عضلات همراه است، لقوه


پارکینگ [ انگ . ] (اِ.) محل توقف وسایل نقلیة موتوری، توقفگاه


پارگک (رَ گَ) (اِمصغ .) 1 - پارة خرد، سخت اندک . 2 - کمی


پارگی (رِ) (حامص .) 1 - دریدگی، کهنگی . 2 - جزئیت . 3 - قحبگی


پارگین ( اِ.) 1 - فاضلاب . 2 - آشغال دانی


پاریاب (اِمر.) زراعتی که با آب رودخانه و امثال آن کشت شود


پارینه (نِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به سال گذشته . 2 - سال گذشته . 3 - کهنه


پارینه سنگی ( پارینه سنگی . سَ) (اِمر.) عصر حجر، پالئولتیک . نام دوره ای از ماقبل تاریخ که در آن انسان ابزارش را از سنگ ها به صورت نازیبا و خشن تهیه می کرد


پازاج (اِ.) 1 - ماما، قابله . 2 - زنی که به بچه شیر می دهد، دایه


پازاچ نک پازاج


پازش (ز) (اِمص .) وجین کردن


پازل (ز) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی فکری که از چندین قطعة مقوایی، چوبی یا پلاستیکی دارای شکل های منظم تشکیل شده است و وقتی این قطعه ها به صورت مناسب کنار هم قرار می گیرند تصویر خاص و مورد نظر شکل می گیرد


پازن (زَ) [ په . ] (اِ.) بز نر کوهی


پازند (زَ) ( اِ.) 1 - چوب آتش زنه . 2 - برگردان متون پهلوی به خط اوستایی


پازهر (زَ) (اِمر.) نک پادزهر


پازهری (زَ) (ص نسب .) رنگ زردی که به سرخی زند


پاس [ په . ] (اِ.) 1 - نگهبانی، حراست . 2 - رعایت، احترام . 3 - یک نوبت از چهار نوبت شب . 4 - نگاهداشت، حق شناسی . 5 - عمل حواله دادن کسی به جایی یا کس دیگری . ؛ پاس خاطر کسی را داشتن رعایت حال وی را کردن


پاس [ فر. ] ( اِ.) 1 - عمل فرستادن یا روانه کردن چیزی به ویژه توپ به سوی بازیکن دیگر. 2 - حرکات دست مانیه تیزور برای خواب کردن کسی


پاس بخش (بَ) (ص مر.) افسری که مأمور تعویض پُست نگهبانان می باشد


پاس داشتن (تَ) (مص م .) 1 - پاسبانی کردن، نگهبانی . 2 - رعایت کردن، احترام گذاشتن . 3 - جستجو کردن، تفتیش کردن


پاسار (اِمر.) 1 - لگد، تیپا. 2 - کلاف افقی چارچوب در و پنجره


پاسار کردن (کَ دَ) (مص م .) لگدکوب کردن، پایمال کردن


پاساژ [ فر. ] ( اِ.) 1 - معبر، گذرگاه . 2 - بازار سرپوشیده که دو طرف آن مغازه وجود دارد


پاسبان [ په . ] (اِمر.) 1 - نگاهبان، محافظ . 2 - کسی که از طرف شهربانی مأمور حفظ نظم و آسایش شهر است . 3 - شب زنده دار


پاسبز (سَ) (ص مر.) 1 - واسطه . 2 - دلال . 3 - بدقدم


پاسبک (سَ بُ)(اِمر.)1 - خوش قدم . 2 - جلف، بی وقار


پاسبک کردن ( پاسبک کردن . کَ دَ) (مص ل .) زایمان کردن، زا ی یدن


پاستل (تِ) [ فر از ایتالیایی . ] (اِ.) 1 - گچ رنگی ویژة طراحی . 2 - نوعی شیرینی شبیه راحت الحلقوم که سفت تر از آن و دارای طعم و اسانس میوه است


پاستوریزه (تُ ز) [ فر. ] (ص مف .) 1 - ویژگی ماده ای غذایی که همة میکروارگانیسم های بیماری زا و بخش بزرگی از میکروارگانیسم - های غیربیماری زای آن از بین برده شود. (فره ). 2 - مادة خوردنی که طبق اصول علمی پاستور میکروب ها و موجودات تخمیری آن را از بین برده باشند


پاسخ (سُ) [ په . ] ( اِ.) 1 - جواب . مق . سؤال . 2 - اطاعت . 3 - پذیرفتگی . 4 - کیفر، مکافات . 5 - عوض، پاداش . 6 - تعبیر خواب، گزارش رویا


پاسخنامه ( پاسخنامه . مِ) (اِ.) برگه یا دفترچه ای که برای نوشتن پاسخ پرسش های خاص آماده شده است و معمولاً در آزمون ورودی دانشگاه و مانند آن به کار می رود. مق . پرسشنامه


پاسدار (اِفا.) نگهبان، مراقب، نگه داری کننده


پاسداری (حامص .) 1 - پاسبانی . 2 - رعایت، احترام


پاسفره (سُ رِ) (اِمر.) ظرف خالی بر سر سفره برای جدا کشیدن طعام


پاسنگ (سَ) (اِمر.) 1 - سنگ ترازو. 2 - پایة ستون


پاسنگین (سَ) (اِمر.) آن که دیر به دیدار دوستان و خویشان برود


پاسه (س ِ) (اِ.) 1 - میل کردن به هر چیزی، آزمندی . 2 - غم، اندوه


پاسوار (سَ) (اِمر.) پیادة جلد و چابک


پاسور ( اِ.) نوعی بازی ورق، چهاربرگ


پاسپار (س ِ) 1 - (اِمر.)لگد. 2 - (ص مف .)لگد - کوب


پاسپورت (پُ) [ فر. ] ( اِ.) اجازه نامه برای رفت و آمد اشخاص از مملکتی به مملکت دیگر، گذرنامه، جواز عبور


پاسک (سَ یا سُ) (اِ.) خمیازه، دهان دره


پالاپالی (حامص .)سروصدا، هیاهو، دادوبیداد


پالایش (یِ)(اِمص .) تصفیه کردن، صاف کردن


پاسکال [ فر. ] (اِ.) 1 - قانونی در باب انتقال فشار در سیالات (مایعات و گازها). هر فشاری که بر نقطه ای از یک جسم سیال که در حال تعادل است وارد شود عیناً به همة اجزای آن سیال منتقل می شود. (برگرفته از نام بلز پاسکال ریاضی دان، فیزیکدان و نویسندة فرانسوی ). 2 - نوعی زبان کامپیوتری پیشرفته که از آن در آموزش و طراحی سیستم ها استفاده می شود


پاسگاه (اِمر.) 1 - جای نگهبانی . 2 - محل استقرار نیروهای انتظامی


پاسگزار (گُ) (ص فا.) شاکر، حقگزار


پاسیدن (دَ) (مص م .) 1 - نگهبانی کردن، پاس داشتن . 2 - مواظبت کردن . 3 - لمس کردن، پسودن


پاسیده (د) (ص مف .) نگاهبانی شده، پاس داشته


پاسیو (یُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - حیاط خلوت . 2 - نورگیر. 3 - بخشی از آپارتمان به صورت باغچه یا گلخانه


پاش 1 - (اِمص .) پاشیدن، برافشاندن . 2 - امر از «پاشیدن ». 3 - در کلمات مرکب، مانند: نمک پاش، آب پاش، مخفف پاشنده است . 4 - پریشان، افشان


پاشا [ تر. ] ( اِ.) لقب اشرافی در دولت عثمانی برای دارندگان مقام های بالای دولتی


پاشنه (نِ) [ په . ] ( اِ.) 1 - بخش عقب پای آدمی، پاشنا، عقب . 2 - قسمتی از کفش که پاشنه روی آن قرار می گیرد. 3 - قسمتی از در که در روی آن می چرخد. 4 - استخوانی درشت و کوتاه که تکیة آدمی و دیگر حیوان هنگام ایستادن بر آن باشد. ؛ پاشنه در خانة کسی را درآوردن کنایه از: به ستوه آوردن وی به سبب مطالبة طلبی یا خواهشی . ؛ پاشنه کفش را ور کشیدن کنایه از: مهیای انجام دادن کاری شدن


پاشنه بلند ( پاشنه بلند . بُ لَ) (ص مر.) کفشی که پاشنة آن بلند باشد. مق . پاشنه کوتاه


پاشنه خواب ( پاشنه خواب . خا) (ص مر.) کفشی که پاشنة آن بخوابد. مق پاشنه نخواب


پاشنه خیز کردن ( پاشنه خیز کردن . کَ دَ) (مص ل .) مهمیز زدن و اسب را برانگیختن


پاشنه کش ( پاشنه کش . کِ) (اِمر.) اسبابی به شکل یک صفحه منحنی باریک و دراز و معمولاً دسته دار که پس از فرو بردن نوک پا در کفش آن را پشت پا می گذارند تا پشت کفش خم نشود و به آسانی بتوان کفش را پوشید


پاشنگ (شَ) ( اِ.) 1 - خیار بزرگ . 2 - هندوانه و کدو


پاشویه (یِ) (اِمر.) = پاشوره : 1 - آب گرمی که نمک یا خردل را در آن حل کرده و به وسیلة آن پای بیمار را بشویند. 2 - آبراه کوچک در اطراف حوض


پاشویه کردن ( پاشویه کردن . کَ دَ) (مص م .) شستن پای بیمار با آب گرم مخلوط به نمک یا خردل و مانند آن برای پایین آوردن تب بیمار


پاشیب (اِمر.) نردبان زینه پایه


پاشیدن (دَ) 1 - (مص م .) ریختن، پراکنده کردن . 2 - (مص ل .) متلاشی شدن


پاشیده (د) (ص مف .) 1 - پراکنده، متفرق . 2 - ریخته، ریخته شده


پاشیر (اِمر.) زیرزمین خرد که شیر آب انبار بر دیوار آن متصل نصب شده باشد


پاغر (غَ) (اِ.) ستونی که سقف خانه روی آن قرار گیرد


پاغر (غُ) (اِمر.) واریس، ورم پا


پاغند (غُ) نک پاغنده


پاغنده (غُ د) (اِ.) 1 - گلوله از هر چیزی مانند: پنبه ... 2 - پنبة زده شده و گلوله کرده


پافشاری (فِ) (حامص .) پایداری، ایستادگی


پافشاری کردن ( پافشاری کردن . کَ دَ) (مص ل .) اصرار کردن، ایستادگی کردن


پافشردن (فِ شُ دَ)(مص م .)نک پافشاری کردن


پالئونتولوژی (لِ ئُ تُ لُ) [ فر. ] (اِمر.) علمی که موجودات قدیمی زمین را مورد بررسی و مطالعه قرار می دهد، علم به احوال موجودات قدیمه، علمی که موجودات گیاهی و جانوری گذشتة زمین را مورد تحقیق قرار می دهد، دیرین شناسی


پالئوژن (لِ ئُ ژِ) (اِ.) [ فر. ] نیمة اول دوران سوم زمین شناسی که خود به دو دورة کوچک تر به نام ائوسن و الیگوسن تقسیم می شود. در این دوره زمین انقلابات کوه زایی بسیار داشته و اکثر کوه های فعلی زمین مربوط به این دوره هستند. همچنین بقایای فسیل شدة پستانداران در ته نشست های این دوره به فراوانی دیده می شود


پالئوگرافی (لِ ئُ گِ) [ فر. ] (اِمر.) دانش قرائت خطوط باستانی، دیرین نگاری، کتیبه نگاری


پالا (اِ.) نک پالاد


پالاد ( اِ.) 1 - مطلق اسب . 2 - اسب نوبتی، جنیبت


پالار ( اِ.) تیر بزرگی که در سقف خانه به کار می رود


پالان ( اِ.) پوششی ضخیم انباشته از کاه، پشم یا پوشال که بر پشت ستور می نهند برای نشستن یا بار نهادن . ؛ پالان کسی کج بودن کنایه از: رفتاری غیراخلاقی و ناروا داشتن


پالان دوز (ص فا.) آن که پالان می دوزد، پالان گر


پالان ساییده (د) (ص مر.) (عا.) کهنه کار، باتجربه، رند


پالانه (نِ) (اِ.) طبقه ای از خشت که روی آجر تیغة سقف رساند


پالانی (اِ. ص .) اسبی که مخصوص بار و بنه بردن است، نه برای سواری


پالاهنگ (هَ) (اِمر.) نک پالهنگ


پالاپال (اِمر.) هیاهو، آشفتگی


پالایشگر (یِ گَ) (ص فا.) تصفیه کننده، صافی کننده


پالاینده (یَ د) (ص فا.) پالایشگر، تصفیه کننده


پالاییدن (دَ) 1 - (مص م .) صافی کردن . 2 - بیختن . 3 - تراویدن


پالاییده (د) (ص مف .) صافی شده، تصفیه شده


پالت (لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شستی نقاشی (تخته رنگ ). 2 - سکوی قابل حمل بیشتر از جنس چوب برای جابه جا کردن مواد و بسته ها. 3 - سازه های مسطح و کوچک چوبی که زیر بار قرار دهند تا بتوان آن را با افرازه بلند کرد. بارکف . (فره )


پالتو (تُ) [ فر. ] ( اِ.) لباسی ضخیم که مردم برای گرم نگاه داشتن بدن روی لباس های دیگر می پوشند


پالتویی ( پالتویی .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) 1 - مربوط به پالتو. 2 - قطع کتاب در اندازة 20*10 سانتی متر


پالس [ انگ . ] (اِ.) 1 - تکان . 2 - ضربان . 3 - نبض . ؛ پالس تلفن مدت زمان معینی برای مکالمات تلفنی درون شهری


پالش (لِ) (اِمص .) تصفیه، پالایش


پالغ (لُ) ( اِ.) پیمانه ای که از شاخ کرگدن یا گاو یا عاج فیل یا چوب درست کنند


پالنده (لَ د) (ص فا.) صاف کننده، تصفیه کننده


پالهنگ (لَ هَ) (اِمر.) افسار، مهار، کمند. ؛ از زیر پالهنگ کسی در آمدن از تسلط و فرمان کسی درآمدن


پالواسه (س ِ) ( اِ.) غم، اندوه


پالوانه (نِ) ( اِ.) پرستو


پالوانه ( پالوانه .) (اِمر.) نک پالاوَن


پالودن (دَ) [ په . ] 1 - (مص م .) صاف کردن، پاک کردن . 2 - تهی کردن . 3 - (مص ل .) پاکیزه شدن . 4 - (مص م .) تباه کردن، ضایع کردن . 5 - (مص ل .) تباه شدن، ضایع شدن . 6 - (مص م .) گداختن، ذوب کردن، به قالب ریختن سیم و زر و مانند آن . 7 - (مص ل .) تمام شدن، کاستن . 8 - (مص م .) تشکیک کردن، انتقاد کردن . 9 - نجات دادن، خلاص دادن 0 - (مص ل .) خلاص شدن، نجات یافتن 1 - بزرگ شدن 2 - (مص م .) بزرگ گردانیدن 13 - تر کردن، نمناک کردن، آغشتن


پالوده (د) 1 - (ص مف .) صاف و پاک شده . 2 - پاک و مطهر. 3 - ( اِ.) از انواع دسرهای ایرانی


پالونه (نِ) (اِمر.) نک پالاوَن


پالکانه (نِ) (اِمر.) نک بالکانه


پالکی (لَ) [ سنس . ] (اِ.) کجاوة بی سقف


پالیدن (دَ) 1 - (مص م .) صافی کردن، تصفیه کردن . 2 - جستجو کردن چیزی در خاک . 3 - فروریختن . 4 - به آخر رسیدن


پالیده (د) (ص مف .) صاف شده، خالص شده


پالیز ( اِ.) 1 - باغ، بوستان . 2 - کشتزار. 3 - زمینی که در آن خربزه، خیار و مانند آن بکارند


پالیزبان (اِمر.) 1 - باغبان، دشت بان . 2 - آهنگی از موسیقی قدیم


پالیک (اِمر.)= بالیک : پای افزاری از چرم گاو که رشته ها در آن بسته اند؛ پای افزار، کفش، چارق، شم، پاپیچ، پاتابه، لفافه


پام ( اِ.) 1 - رنگ، لون . 2 - شبیه، نظیر


پامال شدن (شُ دَ) (مص ل .) پایمال شدن


پامس (مَ) (ص مر.) گرفتار، درمانده


پاملخ (مَ لَ) (اِمر.) نوعی از ساعت . مق پادنگ


پامنبری (مِ بَ) [ فا - ع . ] (ص نسب .)کسی که در پایین منبر با خواندن اشعار مذهبی و مرثیه خوانی به روضه خوان اصلی کمک می کند


پامنقلی (مَ قَ) (ص نسب .) 1 - مربوط به پای منقل . 2 - ویژگی آن که بیش تر اوقات کنار منقل است . کنایه از: آدم تریاکی


پامچال ( اِ.) گیاه علفی یک ساله و زینتی از تیرة پامچالیان با گل های زرد روشن و بی بو و برگ هایی در ته ساقه


پان اسلامیسم (نْ اِ) [ لا. ] (اِ.) نام نهضتی که رهبران مسلمان در قرن نوزدهم برای احیای قدرت اسلام و مسلمانان به راه انداختند


پانتومیم (تُ) [ فر. ] (اِ.) نمایشنامة صامت


پانتوگراف (تُ گْ) [ فر. ] (اِمر.) آلتی است که با کمک آن از هر نوع نقشه و تصویری نسخه برداری کنند


پاندا [ انگ . ] (اِ.) جانور پستاندار گیاه خوار شبیه خرس بومی آسیای شرقی


پاندول [ فر. ] ( اِ.) 1 - جسم آویخته ای که حرکت نوسانی داشته باشد مانند آویز ساعت دیواری که به چپ و راست حرکت می کند. 2 - رقاصک، آونگ


پانسمان (س ِ) [ فر. ] ( اِ.) شستن و بستن زخم و جراحت


پانسیون [ فر. ] ( اِ.) 1 - جایی که با پرداخت ماهیانه در آن مسکن گزینند و از کلیة امکانات آن برخوردار شوند. 2 - اقامتگاهی که از مسافران یا مشتریان خود به طور کامل یا نیمه کامل پذیرایی کند، مهمانکده، شبانه - روزی . (فره )


پانل (نِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - صفحه یا تابلویی که روی آن اعلان یا ابزارهای اندازه گیری نصب شود. 2 - سطح پیش ساختة نسبتاً بزرگی که آن را به صورت دیوار یا سقف نصب می کنند. 3 - گروهی از افراد متخصص و صاحب نظر که برای بحث یا داوری دربارة موضوعی گرد هم آیند، هیئت رئیسه (فره )


پانه (نِ) ( اِ.) 1 - چوبی که برای شکافتن چوب دیگر لای آن می گذارند. 2 - چوبی که پشت در بیندازند. 3 - چوبی که داخل قالب کفش می گذارند. 4 - چوبی که زیر ستون قرار می دهند


پانویس (نِ) (ص مر.) (اِ.) زیرنویس، پانوشت، پان وشته، آن چه جدا از متن اصلی باشد


پانچ [ انگ . ] 1 - (اِ.) دستگاه یا وسیله ای که کاغذها را با آن سوراخ و باطل کنند، منگنه (فره ). 2 - (اِمص .) ایجاد کردن سوراخ هایی که اطلاعاتی را نمایش می دهند بر روی کارت یا نوار کاغذی برای وارد کردن آن اطلاعات به کامپیوتر


پانک [ انگ . ] ( اِ.) جنبش ضد ارزش جوانان در غرب که با سر و وضع نامناسب و غیر - معمول همراه است


پانکراس (کِ) [ انگ . ] ( اِ.) لوزالمعده


پانیذ ( اِ.) = پانید. فانیذ: 1 - شکر سرخ . 2 - قند مکرر، شکر قلم، شکربرگ . 3 - نوعی حلوا مانند شکر لیکن از آن غلیظ تر که از شکر و روغن و بادام تلخ و خمیر می ساختند؛ سکرالعشر


پاهنگ (هَ) (اِمر.) = پاسنگ . پاشنگ . پاچنگ . پازنگ . پاژنگ . پاجنگ : پای افزار، کفش


پاورقی (وَ رَ) [ فا - ع . ] (ص نسب .) 1 - آن چه در پایین صفحه نوشته شود. 2 - نوشته، قصه ای که در چند شمارة پیاپی یک روزنامه یا مجله منتشر شود


پاورچین (وَ) (ق مر.) = پابرچین : آهسته راه رفتن، طوری که صدای پا شنیده نشود


پاوند (وَ) (اِمر.) بندی که بر پای گنهکار و مجرم نهند


پاوپر (وُ پَ) (اِمر.) توانایی، قدرت، تاب، طاقت


پاویون (یُ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - ساختمان مخصوص است قبال و پذیرایی از مهمانان رسمی بلندپایه در فرودگاه . 2 - محل استراحت پزشکان در بیمارستان، سرایه، کوشک . (فره )


پاپ [ فر. ] (اِ.) پیشوای مذهب کاتولیک


پاپ کورن (کُ رْ) [ انگ . ] (اِ.) دانة پف کردة ذرت، ذرت پفکی . (فره )


پاپاخ [ تر. ] (اِ.) قسمی کلاه بزرگ پشمی


پاپاسی (اِ.) پشیز، مبلغ ناچیز. ؛ یک پاپاسی نداشتن هیچ نداشتن


پاپتی (پَ) (ص مر.)(عا.) تهی دست، بی سر و پا


پاپوش (اِمر.) 1 - کفش، پای افزار. 2 - مجازاً گرفتاری، دردسر. ؛ پاپوش درست کردن برای کسی کنایه از: برای کسی ایجاد دردسر کردن . ؛ پاپوش دوختن برای کسی کنایه از: توطئه کردن برای کسی


پاپژ (پَ) ( اِ.) 1 - زمین پست و بلند و ناهموار. 2 - گل کهنه و نرم


پاپیتال ( اِ.) نک عشقه


پاپیروس ( اِ.) = پاپروس : گیاهی که در سواحل نیل می روید و در قدیم از آن ورق های کاغذ مانند می ساختند


پاپیون [ فر. ] ( اِ.) 1 - پیرایه ای معمولاً پارچه ای به شکل پروانه، که با کش یا قیطان به یقه یا موی سر بسته می شود. 2 - نوار یا روبانی که به شکل پروانه گره خورده است


پاپیچ (اِمر.) 1 - نواری که به ساق پا پیچند، چارق . 2 - کنایه از: مزاحم


پاچال (اِمر.)1 - گودال . 2 - گودالی که نانوا، بقال یا آشپز در آن می ایستد و چیزی می فروشد


پاچالدار (ص مر.) آن که نگهداری آرد نانوایی با اوست


پاچایه (یِ) (اِمر.) نجاست، بول، سرگین


پاچراغ (چِ) (اِمر.) جایی در تکیه، مسجد و زورخانه که در آن چراغ روشن کنند


پاچراغی ( پاچراغی .) (اِمر.) 1 - جای گذاشتن چراغ در خانه یا دکان . 2 - پولی که تماشاگران در زورخانه و مانند آن پای چراغ می گذارند. 3 - پولی که دکانداران سر شب پای چراغ می نهادند تا به فقیری بدهند. 4 - در بازار به آخرین مشتری که تقریباً در آخروقت برای خرید جنس می آید، گفته می شود


پاچنگ (چَ) (اِمر.) پای افزار، کفش


پاچه (چِ) (اِمصغ .) 1 - ساق پا. 2 - از زانو تا سر سم پای گوسفند و گاو. 3 - خوراکی که از دست و پای گوسفند درست کنند. 4 - یکی از دو لنگة شلوار. 5 - لبة پایینی شلوار. ؛ پاچه کسی را گرفتن بی جهت کسی را آزار دادن


پاچه خیزک ( پاچه خیزک . زَ) (اِمر.) 1 - نوعی بازی با آتش . 2 - نوعی فشفه که به دور خود می چرخد، پاچه گزک، پاچه خزک


پاچه ورمالیده ( پاچه ورمالیده . وَ د) (ص مر.) (عا.) 1 - حقه باز. 2 - بی شرم


پاچه گیر ( پاچه گیر .) (ص مر.) کنایه از: آدم مردم آزار و مزاحم


پاچپله (چَ لِ) (اِمر.) کفش، پای افزار


پاچک (چ َ ) (اِمر.) پِهِن خشک شدة گاو؛ تپاله


پاچیدن (دَ) (مص م .) (عا.) 1 - پاشیدن . 2 - ریختن


پاچین (اِمر.)1 - بخش پایینی دیوار. 2 - دامن زنانه چین دار


پاژخ (ژَ) ( اِ.) مالش و آزار


پاژنگ (ژَ) (اِمر.) نک پاچنگ


پاژه (ژِ) (اِمر.) 1 - پاچه . 2 - ساقه . 3 - پاچنگ


پاک [ فر. ] ( اِ.) 1 - عید فصح، عیدی که یهودیان هر سال در چهاردهمین روز از نخستین ماه قمری به یاد خروج قوم بنی اسرائیل از مصر برپا دارند. 2 - عیدی که مسیحیان هر سال به یاد برخاستن مسیح از میان مردگان برپا کنند


پاک [ په . ] 1 - (ص .) پاکیزه . 2 - ساده و بدون ترکیب . 3 - روشن، درخشان . 4 - بی گناه، پاکدامن . 5 - (ق .) تماماً، بالکُل


پاک باختن (تَ) (مص م .) پاکبازی کردن


پرگست (پَ گَ) (ق .)=پرگس : هرگز، مبادا، دور باد


پاک باخته (تِ) ( اِ.) 1 - کسی که همة پول خود را باخته است . 2 - کسی که همه چیز خود را از دست داده است


پاک دامن (مَ) (ص مر.) برخوردار از پاکدامنی، نداشتن وضع یا کیفیت رفتارهای زشت و ننگین


پاک سازی (حامص .) 1 - پاک کردن جایی . 2 - مجازاً: بیرون کردن یا بازنشسته کردن کارمند یا عضوی از یک موسسه


پاک سرشت (س ِ رِ) (ص مر.)پاک نهاد، پاک - طینت


پاک نفس ( نَ فَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) راستگوی


پاک و پوست کنده (کُ کَ د) (ص مر.) آشکار، صریح


پاک کن (کُ) (اِمر.) ماده پلاستیکی نرمی که در کارخانه به صورت قالبی ساخته شده است و برای پاک کردن نوشته به کار می رود


پاکار (ص مر.) 1 - تحصیلدار. 2 - کسی که مراقبت از کشتزارها را به عهده دارد. 3 - خدمتکار، نوکر


پاکباز (ص مر.) 1 - وارسته، زاهد. 2 - عاشقِ صادق و پاک نظر


پاکبازی (حامص .) وارستگی، از خود گذشتگی


پاکت (کَ) [ فر. ] ( اِ.) ورقة کاغذی تا شده که نامه و غیره را در آن گذارند و در آن را می چسبانند و به جایی ارسال می کنند


پاکشیدن (کِ دَ) (مص ل .) ترک کردن، دوری کردن


پاکلاغی (کَ) (اِمر.) 1 - گیاهی است که برگ آن به پنجة کلاغ می ماند و در بهار می روید و آن را در آش و پلو و مانند آن می ریزند؛ رجل الطیر، رجل الغراب و قازایاغی نیز گویند. 2 - قسمی دوختن که بیشتر در کنار دستمال و رومیزی و مانند آن به کار می رود. 3 - نوعی خط شکستة ناخوانا و درهم


پاکنه (کَ نِ یا نَ) (اِمر.) 1 - جای پا یا پله ای که در کاریز و قنات و مانند آن کنده باشند. 2 - جایی از تون که تونتاب برای تیز کردن آتش ایستد


پاکنویس (نِ) (اِ.) آن چه از روی پیش نویس یا چرکنویس به صورت پاکیزه و خوانا نوشته می شود


پاکوب 1 - (ص مر.) رقاص . 2 - (ص مف .) کوفته شده، له شده


پاکی ( اِ.) وضع یا کیفیت پاک بودن


پاکیزه (ز) (ص مر.) 1 - پاک، نظیف، طاهر. 2 - منزه، مقدس


پاکیزگی (ز) (حامص .) پاکی، طهارت، نظافت


پاگاه (اِمر.) 1 - پایگاه . 2 - فرود، پستی . 3 - قدر، مرتبه


پاگرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - رشد کردن . 2 - استوار شدن . 3 - دوام یافتن


پاگشا (گُ) (اِمر.) جشنی که بعد از عروسی در خانة اقوام و دوستان عروس و داماد برپا می شود به این معنی که پای عروس و داماد به خانة آن ها باز شود


پاگون [ روس . ] (اِ.) سردوشی


پای ( اِ.) 1 - پا. 2 - بخش، سهم . 3 - مقداری از زمین که با یک گاو می توان شخم زد. 4 - کنایه از: ایستادگی و پایداری


پای آور (وَ) (ص مر.) بزرگ، توانا، باقدرت


پای آگیش (اِفا.) = پای آگیشنده : 1 - آن که به پای آویزد یا پیچد، پای پیچ، پای آهنج . 2 - مرگ که پای پیچ هر کس شود، مرگ محتوم


پای باز (ص فا.) رقاص


پای بازی (حامص .) رقص، پایکوبی


پای باف (اِفا.) = پای بافنده : جولاهه، بافنده


پای برآوردن (بَ. وَ دَ) (مص ل .) پایکوبی، رقص


پای برداشتن (بَ تَ) (مص ل .) فرار کردن، گریختن


پای خست (خَ) (ص مف .) لگدکوب


پای خوشه (ش ِ) ( اِ.)زمین پر از گل و لای که به سبب تردد مردم و حیوانات خشک و سخت شده باشد


پای داشتن (تَ) (اِمص .) ایستادگی


پای ماچان (اِمر.) کفش کن، درگاه


پای مزد (مُ) (اِمر.) نک پارنج


پای پیچیدن (دَ) (مص ل .) گریختن، سرتافتن


پای کشیدن (کِ دَ) (مص ل .) از پا درآوردن


پای کوب (ص فا.) نک پاکوب


پای کوبی (حامص .) = پاکوبی : 1 - عمل کوفتن پای بر چیزی . 2 - (کن .) رقص


پایا (ص فا.) 1 - پاینده، پایدار. 2 - محکم . 3 - گیاهی که بیش از یک یا دو سال باقی بماند


پایاب (اِمر.) 1 - ته آب . 2 - بخش کم عمق آب . 3 - گرداب . 4 - راه و پله ای که از آن بتوان به ته چاه یا قنات رفت . 5 - گذرگاه . 6 - مقاومت و ایستادگی . 7 - کنایه از: موقعیتی که خطر تقریباً رفع شده باشد. 8 - گدار


پایار (اِمر.) سال گذشته


پایان ( اِ.) 1 - آخر هر چیز. 2 - نهایت، انتها


پایان نامه (مِ) (اِمر.) رساله ای که در پایان دورة تحصیلی می نویسند؛ تز


پایانه (نِ) ( اِ.) نک ترمینال


پایاپای (اِمر.) داد و ستد جنسی، معامله ای که در آن پول رد و بدل نشود


پایتابه (اِمر.) 1 - پاتابه . 2 - جوراب


پایتخت (تَ) (اِمر.) شهری که محل مقر حکومت باشد


پایدار (ص فا.) استوار، پابرجا، ثابت


پایداری (حامص .) ایستادگی، پافشاری


پایدام (اِمر.) نک پادام


پایدان (اِمر.) کفش


پایزن (ص مر.) 1 - اسیر. 2 - خدمتکار


پایزه (یِ ز) (اِمصغ .) 1 - پاچه . 2 - ریسمان خیمه که آن را بر روی زمین به میخ یا چیز دیگر ببندند. 3 - چیزی که عنان اسب را بدان بندند


پایستن (یِ تَ) (مص ل .) 1 - پایدار ماندن . 2 - صبر و تأمل کردن


پایسته (یِ تِ) (ص مف .) پاینده، دایم، باقی


پایمال (ص مف .) 1 - لگدکوب شده . 2 - از بین رفته . 3 - زبون، پست


پایمال شدن (شُ دَ) (مص ل .) 1 لگدکوب شدن . 2 - هدر رفتن، باطل گردیدن


پایمال کردن (کَ دَ) (مص م .) زیر پا کردن، از بین بردن


پایمرد (مَ) (اِمر.) 1 - شفیع، میانجی . 2 - یاری دهنده . 3 - پیشکار، خدمتگذار


پایمردی ( پایمردی .) (حامص .) 1 - میانجیگری . 2 - کمک، دستیاری


پایندان (یَ) (اِ.) 1 - کفیل، ضامن . 2 - کفش کن، درگاه . 3 - میانجی کننده


پایندانی ( پایندانی .) (حامص .) میانجیگری، ضمانت


پاینده (یَ د) (ص فا.) پایدار، جاوید


پایندگی (یَ د) (حامص .) همیشگی، ابدیت


پایه (یِ) [ په . ] (اِ.) 1 - شالوده، اساس . 2 - رتبه، درجه . 3 - ستون چهارگوش و بلند. 4 - میله یا ستونی که چیزی روی آن قرار گیرد. 5 - جنسیت گیاه (یک پایه یا دو پایه )


پایه دار ( پایه دار .)(ص فا.)1 - بلندمرتبه، صاحب - منصب


پایور (وَ) (اِمر.) مقام دار، صاحب منصب


پایوند (وَ) (اِمر.) 1 - پابند. 2 - پیک پیاده ای که در هر منزل می ماند تا پیک خسته نامه به او بدهد و بدین طریق نامه زودتر به مقصد می رسید. 3 - افسر، به ویژه افسر شهربانی


پایچه (چِ) (اِمصغ .) نک پاچه


پایژه (ژِ) (اِمصغ ) نک پایزه


پایکار (اِمر.) نک پاکار


پایگاه (اِمر.) 1 - جا، مکان . 2 - مقام، مرتبه . 3 - حد، درجه . 4 - شایستگی


پاییدن (دَ) (مص م .) 1 - نگاهبانی کردن . 2 - مراقبت کردن . 3 - دوام داشتن . 4 - منتظر بودن، چشم داشتن . 5 - توقف کردن


پاییز [ په . ] (اِ.) یکی از فصول چهارگانة سال و آن فصل سوم سال است که از اول مهر تا سی آذر می باشد


پاییزه (ز) (ص نسب .)= پاییزی : کشت پاییزه


پایین (ص نسب . ق .) 1 - زیر. 2 - دامنه


پایین آمدن (مَ دَ) (مص ل .) 1 - به زیر آمدن . 2 - فروریختن سقف . 3 - ارزان شدن، کاهش قیمت


پت (پَ) ( اِ.) = بت : لعابی از کتیرا و نشاسته و مانند آن، آهار، آش جامد


پت ( پت .) (اِ.) 1 - پشم نرمی که از بن موی بز روید و آن را به شانه برآورند و از آن شال بافند؛ بز پشم، بزوشم، کرک، کلک . 2 - کرک های ریز درهم تافتة سطح بشرة بعضی گیاهان، کرک ها و الیاف نرم سطح بعضی اندام های گیاهی ؛ پرز، هر چیز نرم


پت و پهن (پَ تُ پَ) (ص .) 1 - پهن، عریض . 2 - دارای اندام بزرگ و نامناسب


پت پت (پِ. پِ) (اِصت .) صدای فتیلة چراغ چون روغنش تمام شود یا در آن آب باشد


پت پت کردن ( پت پت کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - صدا کردن فتیلة چراغ و شمع و مانند آن . 2 - اصطلاحی است که میکانیسین ها و عوام برای صدای موتور اتومبیل ها به هنگام خرابی آن استعمال کنند


پتاره (پَ رِ) (اِ.) قلم موی درشت که با آن آهار به پارچه می زنند


پتاس (پُ) [ فر. ] ( اِ.) جسمی سفید رنگ و محکم و باریک جهت سفید کردن پارچه، تهیة صابون و جوهر قلیا


پتاسیم (پُ یُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری فلزی با حرف اختصاری K، نقره ای رنگ و نرم که در برابر هوا و آب خود به خود آتش می گیرد و به صورت کلرو در آب دریاها و به صورت نیترات در شوره زارها دیده می شود


پتانسیل (پُ یِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - ظرفیت انجام کار، توانایی برای کار. 2 - کاری که میدان گرانسی یا میدان الکتروستاتیکی، با علامت مخالف، انجام می دهد تا واحد جرم یا واحد بار الکتریکی مثبت از نقطة مرجع تا نقطة مورد نظر جابه جا شود. (فره )


پتر (پَ تَ) [ هند. ] ( اِ.) قطعه ای از طلا، نقره، مس، برنج و مانند آن که بر روی آن طلسمات و تعویذ نقش کنند


پتروشیمی (پِ رُ) [ انگ . ] ( اِ.) دانش و فنی که به بررسی و استخراج مشتقات نفتی و گاز طبیعی و ساخت و ترکیب فرآورده های حاصل از آن ها می پردازد


پتفوز (پَ) ( اِ.) نک بتفوز


پته (پَ تِ) ( اِ.) 1 - پروانة عبور، جواز. 2 - بندی که در جوی ها درست کنند تا آب را نگه دارد. 3 - کاغذ مقوایی یا مهرة فلزی که به جای پول به کار می رفته . ؛ پته کسی را روی آب انداختن کنایه از راز کسی را فاش کردن، رسوا کردن


پتو (پَ) ( اِ.) نوعی روانداز که به جای لحاف به هنگام خواب بر روی کشند


پتو (پَ تُ) (اِ.) پرتو؛ موضعی را گویند از کوه و غیر آن که پیوسته آفتاب در آن بتابد؛ مق . نسر، نسار


پتواز (پَ) ( اِ.) 1 - لانه، نشیمنگاه پرندگان، و آن چوب بستی باشد که برای نشستن پرندگان درست می کنند. پدواز و بتواز و پتوازه نیز گویند. 2 - جواب، پاسخ


پندآگین (پَ) (ص مر.) مشحون از پند


پتک (پُ) ( اِ.) چکش بزرگ فولادین که آهنگران با آن آهن و پولاد و مانند آن را کوبند


پتک (پَ تَ) ( اِ.) نوار پهنی که بعضی مردم مانند چوپانان یا سربازان به ساق پا پیچند


پتگر (پَ گَ) (ص فا.) آهار زننده، آهار کننده


پتی (پَ) (ص .) (عا.) 1 - خالی، ساده . 2 - برهنه، لخت . 3 - آشکار


پتیاره (پَ رِ) [ په . ] 1 - ( اِ.) دیو. 2 - آفت، بلا، آسیب . 3 - (ص .) زشت، نازیبا. 4 - بدخوی مردم آزار در مورد زن


پخ (پِ) (اِصت .) نوعی صدا برای ترساندن کسی


پخ (پَ) (ص .) چیز پهن و صاف که لبة آن گرد باشد و تیزی نداشته باشد


پخ پخ (پَ پَ) (شب جم .) آفرین ! مرحبا! 1


پخت (پَ) ( اِ.) نک پخ


پخت (پُ) ( اِ.) 1 - عمل یا فرایند پختن . 2 - هر یک از نوبت های پختن محصولی به ویژه آن چه در تنور یا کوره پخته می شود. 3 - لگد مطلقاً، خواه اسب بر کسی زند و خواه آدم و حیوانات دیگر


پخت و پز (پُ تُ پَ) (اِمر.) آشپزی


پخت کردن (پُ. کَ دَ) (مص م .) پختن


پختن (پُ تَ) [ په . ] 1 - (مص م .) کنایه از: آماده کردن، مهیا ساختن . 2 - (مص ل .) با - تجربه و کارآزموده گشتن


پخته (پَ تِ) (اِ.) پنبه


پخته (پُ تِ) (ص مف .) 1 - رسیده . 2 - تمام، کامل . 3 - باتدبیر، آزموده


پخته خوار ( پخته . خا) (ص مر.) مفت خور، راحت طلب


پخته جوش ( پخته جوش .) (اِمر.) شرابی که با مقداری گوشت بره بجوشانند


پخته خواری ( پخته خواری . خا) (حامص .) مفت خوری، راحت طلبی


پخته کردن ( پخته کردن . کَ دَ)(مص م .)1 - کامل کردن . 2 - آماده ساختن کسی برای انجام کاری


پختکاب (پُ تَ) (اِمر.) جوشاندة گیاهان دارویی برای شستشوی بدن بیمار


پختگی (پُ تِ)(حامص .)کنایه از: کارآزمودگی و باتجربگی


پخس (پَ)1 - (اِمص .) ضعیف شدن . 2 - رنجور و غمگین شدن . 3 - (ص .)پژمرده . 4 - ناقص


پخس (پَ) (اِ.) عشوه، ناز، خرام


پخسانیدن (پَ دَ) (مص م .) رنجاندن، آزرده ساختن


پخسیدن (پَ دَ) (مص ل .) پژمردن . نک بخسیدن


پخسیده (پَ د) (ص مف .) پژمرده


پخش (پَ) (ص .) 1 - پهن، پخت . 2 - پراکنده، پاشیده . 3 - منتشر


پخش و پلا ( پخش و پلا ُ پَ) (ص مر.) 1 - تار و مار، پراکنده . 2 - پرت و پلا


پخشیده (پَ د) (ص مف .) پهن شده، کوفته شده


پخل (پُ) (اِ.)نک خرفه


پخلوچه (پَ چِ) غِلغِلَک، خنداندن کسی از طریق تحریک شکم یا بغل


پخمه (پَ مِ) (ص .) (عا.) ساده لوح، بی عرضه


پخمگی (پَ مِ) (حامص .) (عا.) بی عرضگی، سادگی


پخن (پَ خَ) (اِ.) بانگ، آواز


پخنو (پَ نُ) (اِ.) تندر، رعد، کنور


پخپخو (پَ پَ خُ) نک غلغلک


پخچ (پَ) 1 - (اِمص .) ضعیف شدن . 2 - رنجور و غمگین شدن . 3 - (ص .) پژمرده . 4 - ناقص


پخچیدن (پَ دَ) (مص ل .)= پخچودن . پخشیدن . پخشودن : کوفته شدن، پهن گردیدن


پد (پُ) ( اِ.) = پود. پده : چوب پوسیده که آن را آتش گیره کنند، حراق


پدافند (پَ فَ) ( اِ.) دفاع، عملیاتی رزمی به منظور جلوگیری از موفقیت دشمن


پدال (پِ) [ فر. ] ( اِ.) ابزاری در ماشین ها و دستگاه های دیگر که زیر پا قرار دارد، رکاب


پداگوژی (پِ گُ) [ فر. ] (اِ.) علم آموزش و پرورش


پدر (پَ یا پِ دَ) (اِ.) 1 - جاندار نر (به ویژه انسان ) که دارای فرزند است . 2 - مجازاً بنیانگذار، پدید آورندة چیزی تازه، مثل پدر شعر نو. 3 - عنوان احترام آمیز و مهرآمیز برای مردان سالخورده . 4 - بابا، باب، واله . ؛ پدر صلواتی نوعی تحسین و تمجید که غالباً برای طعنه زدن به کار برند. ؛ پدر سوختگی موذی گری، زیرکی و پنهان کاری توأم با بدجنسی . ؛ پدر کشتگی داشتن : کنایه از: دشمنی دیرینه و سخت داشتن . ؛ پدر سگ الف - دشنامی است برای کسان که پدرش را تا حد سگ پایین می آورند و حقیر نشان می دهند. ب - چیز بسیار بد


پدر مادردار ( پدر مادردار . دَ) (ص فا.) (عا.) اصیل، خانواده دار


پدرام (پَ یا پِ) (ص مر.) 1 - آراسته، نیکو. 2 - خوش وخرم . 3 - خجسته، فرخ . 4 - همیشه، پاینده


پدرخوانده (پِ دَ. خا د)(ص مر.) ناپدری پدر ناتنی


پدردار ( پدردار .) (ص فا.) کنایه از: نجیب، اصیل


پدرزه (پَ دَ زَ) 1 - بهره، بهر، پدمه، حصه . 2 - هر چیز که در رومال و لنگی بسته شده باشد، طعامی که آن را در رومال و لنگی بندند و از جایی به جایی برند؛ زله، پرزه


پدرسالاری (پِ دَ) (حامص . اِ.) نوعی نظام اجتماعی و نظام دودمانی که در آن پدر یا مسن ترین فرد ذکور طایفه سرپرستی طایفه را بر عهده دارد


پدرود (پِ) [ په . ] ( اِ.) = بدرود: 1 - وداع کردن، خداحافظی . 2 - سلامت، تندرست


پدری (پِ دَ) (حامص .) پدر بودن، منسوب به پدر مانند خانة پدری


پدمه (پَ مِ) ( اِ.) 1 - بهره، نصیب . 2 - غذا یا میوه ای که از یک مهمانی با خود بیاورند. 3 - هر چیز پیچیده در دستمال


پدواز (پَ) (اِمر.) 1 - جای نشستن . 2 - پاسخ، جواب، پتواز. 3 - سخن، گفتگو، مطلب


پدید (پَ) [ په . ] (ص مر.) 1 - پیدا، روشن، نمایان . 2 - برگزیده، مستثنی


پدید آمدن ( پدید آمدن . مَ دَ) (مص ل .) 1 - آشکار گشتن . 2 - بوجود آمدن . 3 - معلوم شدن


پدید آوردن ( پدید آوردن . وَ دَ) (مص م .) 1 - ایجاد کردن، پیدا کردن . 2 - ممتاز و مشخص کردن


پدیدار (پَ) (ص مر.) نمایان، آشکار، ظاهر


پدیده (پَ د) ( اِ.) 1 - آن چه مشاهده یا به وسیلة حواس ادارک می شود. 2 - چیز تازه پدید آمده، نوظهور، بی مانند در گذشته


پدیسار (پَ) (اِ.) از سر گرفتن


پذرفت (پِ رُ) (مص مر. اِ.) تعهد، وعد، ضمان


پذرفتار (پَ رُ) (ص فا.) 1 - ضامن، کفیل . 2 - فرمانبردار


پذرفتار شدن ( پذرفتار شدن . شُ دَ) (مص م .) کفالت، ضمانت


پذرفتن (پَ رُ تَ) (مص م .) پذیرفتن


پذرفتکار (پَ رُ) (ص فا.) 1 - پذیرنده . 2 - معترف


پذرفتکاری ( پذرفتکاری .) (حامص .) 1 - پذیرش . 2 - فرمانبرداری . 3 - اقرار، اعتراف


پذیرا (پَ) (ص فا.) 1 - پذیرنده . 2 - فرمانبردار. 3 - روان شونده . 4 - پیشواز کننده


پذیرایی (پَ) (حامص .) 1 - قبول، قابلیت . 2 - خدمت کردن


پذیرش (پَ رِ) (اِمص .) 1 - فرمانبرداری . 2 - قبول . 3 - به رسمیت شناخته شدن نمایندة یک دولت نزد دولتی دیگر


پذیرفتار (پَ رُ) (ص فا.) 1 - کفیل، ضامن . 2 - سردار، ریش سفید قوم


پذیرفتن (پَ رُ تَ) [ په . ] 1 - (مص م .)برداشتن، قبول کردن . 2 - به عهده گرفتن . 3 - استجابت . 4 - اقرار کردن


پذیرفته (پَ رُ تِ یا تَ) (اِمف .) 1 - قبول کرده، مقبول . 2 - آن چه بر عهده گرفته باشند. 3 - (عا.) مستجاب . 4 - صورت (فلسفه )


پذیره (پَ رِ) [ په . ] 1 - (اِمص .)پیشواز، استقبال . 2 - فرمانبرداری، قبول امر. 3 - غارت، نهب . 4 - (ص .) استقبال کننده، پیشباز شونده . 5 - قبول کننده امر کسی را


پذیره شدن ( پذیره شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - جلو رفتن، پیشواز رفتن . 2 - به مقابله رفتن


پذیره نویسی ( پذیره نویسی . نِ) (حامص .) نوشته ای برای تعهد انجام کاری


پر ( پر .) (اِ.) = پرتو: شعاع، پرتو


پر و پا قرص ( پر . قُ) (ص مر.) 1 - نیرومند. 2 - پابرجا، استوار


پر و بال (پَ رُ) (مص ل .)1 - توانایی، قدرت . 2 - بال و پر


پر زبان ریختن (پَ رِ زَ.تَ) (مص ل .) کنایه از: خاموش شدن


پر (پُ) [ په . ] (ص .) 1 - سرشار، انباشته . 2 - تمام، کامل (ماه ). 3 - پیشوندی است که بر سر اسم یافعل می آید و صفت می سازد. مانند پُرآب، پُرکار


پر ( پر .) ( اِ.) 1 - گوشة شال، روسری . 2 - بخش پایین دامنة لباس . ؛به پر و پای کسی پیچیدن با ایرادها یا آزارهای پیاپی کسی را به ستوه آوردن


پر ( پر .) [ په . ] ( اِ.) 1 - پریدن، پریدن با اسب . 2 - پرواز


پر (پَ) [ په . ] ( اِ.) بال مرغ، آن چه بر تن پرندگان روید. ؛ پر و بال گرفتن شاد شدن، به شوق آمدن . ؛ پر و بال کسی را گرفتن از او حمایت کردن


پر بودن (پُ. دَ) (ص .) 1 - ارزشمند بودن . 2 - (عا.) عالم، بامعلومات


پر دادن (پَ. دَ) (مص ل .) 1 - به کسی قوتِ قلب دادن . 2 - به کسی موقعیت رشد دادن


پر شدن (پُ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - لبریز شدن . 2 - فراوان شدن


پر و بال زدن ( پر و بال زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - پرپر زدن، بال و پر زدن . 2 - نفرینی است کنایه از: مردن


پر و پا (پَ رُ) (اِمر.) 1- پا. 2- پیش آمد ؛ از پر و پا افتادن درمانده شدن . ؛به پر و پا ی کسی پیچیدن کنایه از: مزاحمت و دردسر ایجاد کردن برای کسی


پر کردن (پُ. کَ دَ)(مص م .)1 - انباشتن، لبریز کر دن . 2 - بسیار انجام دادن . 3 - (عا.) تحریک کردن


پرآور (پِ وَ) (ص فا.) 1 - تیزپر، تیزرو. 2 - پرنده


پراتیک (پِ) [ فر . ] ( اِ.) عمل، زندگی عملی


پرار (پِ) (ق .) نک پیرار


پرازده (پَ دَ یا د) [ معر. ] (اِ.) = فرزدق : 1 - گلوله ای از خمیر که به جهت پختن نان آماده کرده باشند، چانه، چونه . 2 - تکة اضافی که از گلولة خمیر می گیرند هنگامی که گلوله از اندازه بزرگتر باشد. 3 - آرد خشکی که زیر گلولة خمیر پاشند. 4 - نان کوله رفته در تنور


پراشیدن (پَ دَ) (مص م .) پریشیدن


پراشیده (پَ د) (ص مف .) 1 - پریشان، پراکنده . 2 - برباد داده . 3 - بی خود گردیده


پرافشاندن (پَ. اَ دَ) (مص ل .) ترک کردن کاری به سبب ناتوانی از انجام آن


پرافکندن ( پرافکندن . اَ کَ دَ)(مص ل .)کنایه از: اظهار ناتوانی کردن


پرافکنده ( پرافکنده . اَ کَ د) (ص مف .) کنایه از: عاجز، ناتوان


پرالک (پَ لَ) 1 - (اِ.) فولاد جوهردار. 2 - تیغ و شمشیر جوهردار


پرانتز (پَ تِ) [ فر. ] (اِ.) نشانه ای است قوسی شکل ( ) که برای نوشتن جملة معترضه و مانند آن به کار رود، هلال، قوس، کمان . (فره )


پرانداختن (پَ. اَ تَ) (مص ل .) کنایه از: نشاط کردن


پراندن (پَ دَ) (مص م .) 1 - پرواز دادن . 2 - پرتاب کردن، افکندن


پراندیشه شدن (پُ. اَ ش ِ. شُ دَ) (مص ل .) اندیشناک شدن


پراکوه (پَ) (اِمر.) = براکوه : آن جای از کوه که عمیق است و آب به سوی آن سرازیر شود


پراگماتیسم (پِ) [ فر. ] (اِ.) فلسفة عملی، اصالت عمل، عمل گرایی


پراگندن (پَ گَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - پاشیدن، پریشان کردن . 2 - پخش کردن . 3 - مشهور کردن . 4 - به هر سوی فرستادن


پراگنده (پَ گَ د) (ص مف .) 1 - غمگین، پریشان . 2 - تلف شده . 3 - گوناگون، متفرق . 4 - شیفته، شوریده . 5 - مشهور، معروف


پراگنده دل ( پراگنده دل . د) (ص مر.) آن که دلی پراکنده دارد، پریشان خاطر، بی آرام


پراگنده شدن ( پراگنده شدن . شُ دَ)(مص ل .) 1 - پخش شدن، پاشیده شدن . 2 - متلاشی شدن . 3 - آواره شدن . 4 - نامنظم شدن


پراگندگی (پَ گَ د)(حامص .) پریشانی، تفرقه


پراگنیدن (پَ گَ دَ) (مص م .) 1 - گستردن، پخش شدن . 2 - سرپیچی کردن


پراگنیده (پَ گَ د) (ص مف .) پراگنده


پرباد (پُ) (ص مر.) 1 - ورم کرده . 2 - کنایه از: مغرور، متکبر


پرباد شدن ( پرباد شدن . شُ دَ)(مص ل .) 1 - ورم کردن . 2 - م غرور گشتن


پربار (پَ) (اِ.) 1 - خانة تابستانی . 2 - بالاخانه


پربار (پُ) (ص .) دارای فایدة زیاد


پرت (پَ) (ص .) (عا.) 1 - بی معنی، مزخرف . 2 - منحرف


پرت (پِ.) (اِ.) (عا.) اسباب خرده و ریزة متفرقه


پرت و پلا (پَ تُ پَ) (ص مر.) 1 - پراکنده، پخش و پلا. 2 - بیهوده، چرند و پرند


پرت و پلا شدن ( پرت و پلا شدن . شُ دَ) (مص ل .) پراکنده شدن، متفرق شدن


پرت و پلا گفتن ( پرت و پلا گفتن . گُ تَ) (مص ل .) سخن بیهوده گفتن


پرت کردن (پَ. کَ دَ) (مص م .) 1 - دور انداختن . 2 - فکر کسی را منحرف کردن


پرتاب (پُ) (ص مر.) 1 - پرپیچ و شکن . 2 - چیزی که سخت تافته شده است


پرتاب (پَ) (ص .) 1 - انداختن، پرت کردن . 2 - پرش . 3 - پرتو


پرتاب و توان ( پرتاب و توان . بُ تَ) (ص مر.) نیرومند پرطاقت


پرتابل (پُ بْ) [ فر. ] (ص .) ویژگی دستگاه یا وسیله ای که بتوان آن را با دست حمل کرد، دستی . (فره )


پرتابی (پَ) (ص نسب .) 1 - پرتاب شده . 2 - تیری که آن را نتوان بسیار دور انداخت . 3 - کماندار، تیرانداز


پرتره (پُ رِ) [ فر. ] (اِ.) طرح صورت، نقاشی چهره


پرتست (پُ رُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) نک واخواست


پرتقال (پُ تِ) ( اِ.) درختی است از تیرة مرکبات ویژة مناطق مرطوب . میوة آن کروی، آبدار، شیرین و سرشار از ویتامین ث می باشد و دارای پوست نارنجی است


پرتو (پَ) (اِمر.) 1 - فروغ و روشنایی . 2 - بازتاب نور. 3 - اثر، تأثر


پرتوشناسی (پَ تُ ش ِ) (حامص . اِمر.) به کار بردن اشعة ایکس برای تشخیص و معالجة امراض ؛ رادیولوژیوی


پرتونگاری (پَ تُ نِ) (حامص . اِمر.) رادیو - گرافی، عکس برداری به وسیلة اشعة ایکس


پرتوه (پَ تُ وَ یا وِ) (اِ.) خطوط باریکی که از تابیدن نور پیدا می شود


پرتگاه (پَ) (اِ.) جای بلندی که احتمال پرت شدن از آن وجود دارد


پرخاش (پَ) (اِ.) 1 - ستیزه، پیکار. 2 - با سخنان درشت با هم ستیزه کردن


پرخاش کردن (پَ. کَ دَ) (مص ل .) 1 - بحث کردن، منازعه کردن . 2 - عتاب کردن، درشتی کردن


پرخاشخر (پَ خَ) (ص فا.) جنگجو، ستیزه جو


پرخش (پَ رَ) (اِ.) 1 - سرین اسب و استر. 2 - شمشیر، تیغ


پرخو (پَ خُ) (اِ.) = فرخو: پیراستن درختان، بریدن شاخه های زیادی اشجار


پرخوارگی (پ .ُ خا رَ) (حامص .) پرخوری


پرخواسته (پُ. خا ت ِ) (ص مر.) بسیار مال، ثروتمند


پرخور (پُ. خُ)(ص فا.) آن که بسیار می خورد


پرخچ (پَ رَ) (اِ.)کفل و سُرین اسب و استر و مانند آن


پرخیدن (پَ دَ) (مص ل .) تفتیش کردن


پرد ( پرد .) (اِ.) 1 - لای و ته جامه و کاغذ چنان که گویند یک پرد و دو پرد یعنی یک لای و دو لای یا یک ته و دو ته . 2 - خواب مخمل و جامه و مانند آن


پرد (پَ) (اِ.) = برد: 1 - چیستان، لغز، احجیه


پرداخت (پَ) (مص مر.) 1 - آرایش . 2 - جلا، صیقل


پرداخت کردن ( پرداخت کردن . کَ دَ)(مص م .) جلا دادن، برق انداختن


پرداختن (پَ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - ادا کردن، کارسازی کردن . 2 - جلا دادن . 3 - به انتها رسانیدن .4 - شرح دادن . 5 - خالی کردن، خلوت کردن . 6 - دور کردن، جدا کردن . 7 - آهنگ کار کردن، به کاری دست زدن . 8 - از کاری فارغ شدن . 9 - آماده کردن، ترتیب دادن 0 - ترک کردن، رها کردن 1 - توجه کردن، اعتنا کردن 2 - رفع کردن 3 - رای زدن، مشورت کردن 4 - گرفتن، ربودن 5 - جدا کردن 6 - مقید شدن


پرداخته (پَ تِ)(ص مف .) 1 - ادا شده . 2 - مهیا، آماده . 3 - به انجام رسیده . 4 - تهی، خالی . 5 - زدوده، پاک


پرداز (پَ) (ص فا.) در ترکیب با واژه های دیگر، معانی تازه پدید می آورد مانند: 1 - گوینده، پردازنده : سخن پرداز. 2 - سازنده، تمام کننده : دروغ پرداز. 3 - تهی کننده : کیسه - پرداز


پردازش (پَ ز) (اِمص .) 1 - به کاری دست زدن، آهنگ کاری کردن . 2 - انجام دادن مجموعه ای از عملیات مختلف روی اطلاعات و داده ها در کامپیوتر


پردازنده (پَ زَ د) (ص فا.) 1 - ادا کننده . 2 - صیقل دهنده . 3 - سازنده، مرتب کننده . 4 - نوازندة ساز، خوانندة نغمه


پردال (پَ) (اِ.) پرگار


پردة ایزد ( پردة ایزد زَ) (اِمر.) کنایه از: دوشیزگی


پردة باده ( پردة باده د) (اِمر.) از نواهای موسیقی قدیم


پردة بکارت ( پردة بکارت ب رَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) پرده ای که علامت دوشیزگی است


پردة دیرسال ( پردة دیرسال د) (اِمر.) 1 - نام یکی از نواهای موسیقی قدیم . 2 - کنایه از: آسمان


پردة راست ( پردة راست ) (اِمر.) از نواهای موسیقی


پردة سرکش ( پردة سرکش سَ کِ) (اِمر.) از نواهای موسیقی قدیم


پردة صفاهان ( پردة صفاهان صَ) (اِمر.) آهنگی است از موسیقی قدیم


پردة طنبور ( پردة طنبور طَ)(اِمر.) زه هایی بر دستة طنبور که با نهادن انگشت بر جای هر پرده، تغییراتی در آهنگ می دهند


پردة عشاق ( پردة عشاق عُ شّ) [ فا - ع . ] (اِمر.) آهنگی است از موسیقی قدیم


پردة لیلی ( پردة لیلی لِ) (اِمر.) از نواهای موسیقی قدیم


پردة ماده ( پردة ماده د) از نواهای موسیقی قدیم


پردختگی (پَ دَ تِ) (حامص .) فراغت


پردل (پُ. د) (ص مر.) 1 - دلیر، شجاع . 2 - جوانمرد، بخشنده


پرده (پَ د) (اِ.) 1 - پوشش، حجاب . 2 - پارچه ای که بر پنجره بیاویزند. 3 - نوا، گاه . 4 - هر یک از بخش های نمایش که با افتادن پرده، صحنه عوض می شود. 5 - مجازاً آن چه که مانع خوب دیدن یا شنیدن می شود. 6 - لایة نازکی از بافت ها که سطح اندام را می پوشاند. 7 - حجله . 8 - حرمسرا


پرده انداختن ( پرده انداختن . اَ تَ) (مص م .) آشکار کردن، برملا کردن


پرده باز ( پرده باز .) (ص فا.) 1 - نوازنده، مطرب . 2 - کسی که خیمه شب بازی می کند. 3 - کنایه از: حیله گر، مکار


پرده بازی ( پرده بازی . ) (اِمص .) مکر، فریب


پرده برداری ( پرده برداری . بَ) (حامص .) 1 - برداشتن پرده از روی چیزی و به تماشا گذاشتن آن به نشانة آغاز بهره برداری یا نمایش . 2 - آشکار ساختن یک راز


پرده خوان ( پرده خوان . خا) (ص فا.) آن که با استفاده از تصاویر و شمایل و با اشاره به آن ها به نقل داستان های حماسی یا دینی می پردازد


پرده دار ( پرده دار .) (اِ. ص .) دربان، حاجب، کسی که در قدیم در دربار پادشاهان مسئول بار دادن بود


پرده شناس ( پرده شناس . ش ِ) (اِ. ص .) 1 - نوازنده، موسیقی دان . 2 - عارف


پرده کرکره ( پرده کرکره . کِ کِ رِ) (اِمر.) وسیله ای از تیغه های نازک خم پذیر که به وسیلة ریسمان هایی به هم متصل شده و به پنجره آویخته می شود و با کشیدن ریسمان ها می توان آن را باز و بسته کرد


پردوش (پَ) (ق مر.) پرشیب


پردک (پَ دَ) (اِ.) لغز، چیستان


پردگی (پَ د) (ص نسب .) 1 - راز، هر چیز پوشیده . 2 - مستور، زن و دختر باحجاب . 3 - حاجب


پردگی گشتن (پَ د. گَ تَ)(مص ل .)در حجاب شدن، پنهان شدن


پردیس (پَ) (اِ.) فردوس، بستان


پررو (ی )(پُ) (ص مر.)دریده، بی شرم . بی حیا