پرز (پُ) [ معر. ] (اِ.) = پرزه : 1 - خواب مخمل، فرش . 2 - چیزی شبیه کرک که روی میوه هایی مانند به و هلو وجود دارد. 3 - پرهای ریز کوتاه که بر بعضی مرغان روید


پرزیدنت (پِ د) [ انگ . ] (اِ.) رییس جمهور


پرس (پَ) (اِ.) پرده، حجاب


پرس ( پرس .) [ فر. ] (اِ.) سهم غذا مخصوص یک نفر


پرس (پُ) 1 - (اِمص .) پرسیدن، پرسش . 2 - (اِفا.) در ترکیب به معنی پرسنده می آید: بازپرس، احوالپرس


پرس (پِ رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاه فشار که در صنایع سنگین و سبک مورد استفاده فراوان دارد، منگنه (فره ). 2 - خبرگزاری، مرکز تهیه و انتشار خبر


پرسا (پُ) (ص فا.) جویا، پرسنده


پرسان ( پرسان .) (ص فا.) نک پرسا


پرستار (پَ رَ) [ په . ] (ص فا.) 1 - خدمتکار، خادم . 2 - غلام، کنیز. 3 - کسی که خدمت بیماران می کند


پرستارزاده (پَ رَ د) (ص مف ) غلام زاده، کسی که پدر و مادرش غلام و کنیز بوده باشند


پرستش (پَ رَ تِ) (اِمص .) 1 - ستایش، نیایش . 2 - پرستاری، خدمت . 3 - بیمارداری . 4 - عمل یا رفتاری که نشانة بندگی، سرسپردگی یا ایمان است ؛ عبادت


پرستشگاه (پَ رَ تِ) (اِمر.) معبد، جای عبادت


پرستشگر (پَ رَ تِ گَ) (ص فا.) 1 - عابد. 2 - چاکر، خادم


پرستنده (پَ رَ تَ د) (ص فا.) 1 - نوکر، خدمتکار. 2 - زن خدمتکار. 3 - عبادت کننده . 4 - ستاینده


پرستندگی (پَ رَ تَ د) (حامص .) 1 - پرستش، عبودیت . 2 - خدمت، خدمتکاری


پرسته (پَ رَ تِ) 1 - (اِ.) پرستیده، کسی که او را پرستش کنند. 2 - (اِمص .) پرستش، عبادت . 3 - کنیز، خدمتکار


پرستو (پَ رَ) (اِ.) چلچله، پرنده ای با بال های دراز و نوک تیز و دم دو شاخه، که در فصل سرما به مناطق گرمسیر مهاجرت می کند


پرستیدن (پَ رَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - بندگی کردن، ستایش نمودن . 2 - بسیار دوست داشتن . 3 - دوست داشتن، دوست گرفتن


پرستیده (پَ رَ د) (ص مف .) پرستش شده


پرستیژ (پِ رِ) [ فر . ] (اِ.)وجهه، آبرو و اعتبار


پرسش (پُ س ِ) [ په . ] (اِمص .)1 - پرسیدن . 2 - پژوهش، تحقیق . 3 - احوال پرسی . 4 - بازخواست، مؤاخذه


پرسشنامه ( پرسشنامه . مِ) (اِمر.) یک یا چند برگه شامل سوالاتی راجع به هویت و افراد خانواده و همانند آن که معمولاً در ادارات و مؤسسات به اشخاص می دهند تا پر کنند


پرسنده (پُ سَ د) (ص فا.) پرسش کننده، گدا


پرسنل (پِ سُ نِ) [ فر. ] (اِ.) مجموع افراد یک مؤسسه یا کارکنان بخش خاصی از آن، کارکنان . (فره )


پرسنگ (پَ سَ) (اِ.) نک فرسنگ


پرسه (پَ س ِ) (اِ.) 1 - راه رفتن بسیار و بی نتیجه . 2 - رفتن گدایان به گدایی


پرسه (پُ س ِ) (اِمص .) 1 - احوالپرسی، عیادت . 2 - تسلیت . 3 - آمار، شمار. 4 - مراسم دیدار با بازماندگان کسی که مرده است . 5 - مجلس ترحیم


پرسه زدن ( پرسه زدن . زَ دَ)(مص ل .) 1 - گردش بیهودة اشخاص بی کار. 2 - رفتن مریدی به دستور پیر در بازارها و کوی ها به گدایی


پرسوناژ (پِ سُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شخص مشهور، شخص مهم . 2 - شخص بازی، کسی که در حوادث و موضوع نمایشنامه یا داستان باشد


پرسپکتیو (پِ پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - منظره، دورنما. 2 - رسم تصاویر سه بُعدی اشیا و مناظر بر روی صفحه


پرسیاوشان (پَ رْ وُ) (اِ.) گیاهی است پایا از ردة سرخس ها با ساقه های باریک و برگ های ریز که در جاهای گرم و مرطوب می روید


پرسیدن (پُ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - خبر گرفتن، پ رسش کردن . 2 - احوالپرسی . 3 - عیادت . 4 - بازخواست


پرسیده (پُ د) (ص مف .) سؤال شده، مسئول


پرش (پَ رِ) (اِمص .) 1 - پرواز، پریدن . 2 - جهش . پرش 3 - پریدن و خیزش برداشتن از روی زمین با وسیله یا بدون وسیله که در ورزش انواع مختلف دارد: سه گام، خرک، با اسب، با چتر و همانند آن . ؛ پرش ارتفاع نوعی پرش است که ورزشکار باید از روی طناب یا مانعی بپرد. ؛ پرش با نیزه پریدن از ارتفاع به وسیلة نیزه ای دراز. ؛ پرش طول پریدن و جهش به جلو بدون وجود مانع


پرشور ( پرشور .) (ص مر.) پرحرارت


پرشیان (پَ) (اِ.) = پرسیان : 1 - گیاهی پیچک مانند که بر درختان پیچد. 2 - پرسیاوشان


پرغازه (پَ ز یا زَ) (اِمر.) = پرغزه : بیخ و بن و پر پرندگان که به گوشت بدن آن ها چسبیده است


پرغونه (پَ نِ) (ص .)نازیبا


پرفسور (پُ رُ فِ) [ فر . ] (ص . اِ.)استاد دانشگاه، استاد، مجازاً شخص بسیار دانشمند


پرماز (پَ) (ص مر.) پرچین، پرشکن، ترنجیده


پرماس (پَ) (اِ.) = برماس : 1 - لمس، لامسه . 2 - یازیدن، دراز کردن


پرماسنده (پَ سَ د) (ص فا.) بساونده، لمس کننده


پرماسیدن (پَ دَ) (مص م .) 1 - دست مالیدن به چیزی . 2 - یازیدن، دراز کردن


پرماسیده (پَ د) (ص مف .) بسوده، لمس شده


پرمان (پَ) (اِ.) فرمان، امر


پرماه (پَ) (اِ.) افزاری باشد که حکاکان و درودگران با آن مروارید و چوب و تخته را سوراخ کنند. مته و مثقب و پرمه و برمه و برماه و برماهه نیز گویند


پرمایه (پُ یِ)(ص مر.) 1 - پُربها. 2 - خردمند، دانشمند. 3 - نجیب، اصیل . 4 - مال دار، ثروتمند. 5 - خطیر، جلیل . 6 - قلم مویی که نوک آن پرپشت باشد


پرمخیدن (پَ مَ دَ) (مص ل .) = برمخیدن : عاق شدن


پرمخیده (پَ مَ د) (ص مف .) 1 - خودسر و نافرمان . 2 - فرزند عاق شده


پرمر (پَ مَ) (اِ.) انتظار، امید. پرمور و برمر نیز گویند


پرمنش (پُ مَ نِ) (ص مر.) 1 - خردمند. 2 - ارجمند، پُرمایه . 3 - مغرور، متکبر


کوله (لِ) باری که روی دوش حمل کنند


پرمنگنات (پِ مَ گَ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای شیمیایی ا ست با نام پرمنگنات پتاسیم، بنفش تیره و حلال در آب . در پزشکی برای شست و شو و ضدعفونی زخم ها و در منزل برای گندزدایی سبزی ها و میوه ها مورد استفاده قرار می گیرد


پرمه (پِ مَ یا مِ) (اِ.) = پرمهه : کاهلی در کارها


پرمودن (پَ دَ) (مص م .) فرمودن


پرن (پَ رَ) (اِ.) 1 - دیبای منقش و لطیف . 2 - پل، مرز


پرن (پَ رَ) (ق .) گذشته، پیشین


پرن ( پرن .) (اِ.) نک پروین


پرنا (پَ) (اِ.) لباس لطیف و منقش


پرند (پَ رَ) [ په . ] (اِ.) 1 - حریر ساده، ابریشم بی نقش . 2 - شمشیر، شمشیر جوهردار


پرندآور (پَ رَ. وَ) (ص مر.) شمشیر جوهردار، تیغ آب داده


پرنداخ (پَ رَ) (اِ.) تیماج، سختیان، تسمه یا کمربند که از تیماج درست کنند


پرنده (پَ رَ د) (ص فا.) هر جانوری که می پرد، مرغ، طیر. ج . پرندگان


پرندوش (پَ رَ) (ق مر.) شب گذشته، پریشب


پرندک (پَ رَ دَ) (اِ.) پشته، تل


پرندگان (پَ رَ د) (اِ.) جِ پرنده ؛ ردة بزرگی از شاخة ذی فقاران که خون گرمند و بدنشان دارای حرارت ثابتی است و اندام های جلو آن ها به علت پرواز در هوا به صورت بال درآمده و بدنشان نیز پوشیده از پر می باشد، طیور


پرندین (پَ رَ د) [ پرند + ین، پس . نسبت = پرندینه ] (ص نسب .) آن چه از پرند درست کنند، هر چه از حریر سازند، پرندینه


پرندین (پَ رَ) (ص نسب .) ابریشمی


پرندین بر ( پرندین بر . بَ) (ص .) نازک اندام، لطیف بدن


پرنس (پِ رَ) [ فر. ] (اِ.) شاهزاده


پرنسس (پِ رَ س ِ) [ فر . ] (اِ.) شاهدخت


پرنسیب (پِ رَ) [ فر . ] (اِ.) 1 - اصل، اساس . 2 - اصول اخلاق . 3 - اصول آداب و معاشرت


پرنهادن (پَ. نَ دَ) 1 - (مص ل .) ناتوان شدن، پرافکندن . 2 - (مص م .) کسی را از جایی بیرون راندن، آواره کردن . 3 - از سر خود دور کردن


پرنون (پَ) (اِ.) دیبای منقش


پرنگ (پَ رَ) (اِ.) 1 - برق شمشیر. 2 - شمشیر جوهردار


پرنیان (پَ) (اِ.) 1 - حریر منقش، دیبای چینی . 2 - پارچة ابریشمی گل دار. 3 - پردة نقاشی


پرنیانی ( پرنیانی .) (ص نسب .) 1 - مانند پرنیان، دارای پرنیان . 2 - به رنگ پرنیان . 3 - کنایه از: شمشیر


پرنیخ (پَ) (اِ.)تخته سنگ، صخره


پره (پَ رِ یا پَ رِّ) [ په . ] (اِ.) 1 - حلقه و دایرة لشکر از سوار و پیاده . 2 - کنارة چیزی، پهلو. 3 - دندانة چرخ و دولاب . 4 - جزوی از قفل که قفل با آن محکم می شود


پره زدن (پَ رِ. زَ دَ) (مص ل .) حلقه زدن لشکر از سوار و پیاده گرد شکار


پره کشیدن ( پره کشیدن . کِ دَ)(مص ل .)صف کشیدن، ایستادن گروه سوار و پیاده در یک امتداد


پرهازه (پَ ز یا زَ) ( اِ.) رکوی سوخته و چوب پوسیده که بر زیر سنگ چخماق نهند و چخماق زنند تا آتش در آن گیرد


پرهنر (پُ. هُ نَ) (ص مر.) 1 - پرفضیلت . 2 - پرفن، پرحیله


پرهودن (پَ دَ) (مص ل .) نک برهودن


پرهون (پَ) (اِ.) 1 - هر چیز دایره مانند میان تهی، طوق، گردنبند. 2 - هاله، خرمن ماه


پرهیب (پَ) (اِ.) شبح، سایه


پرهیختن (پَ تَ) (مص م .) = پرهختن . فرهیختن . فرهنجیدن : 1 - تربیت کردن . 2 - پرهیز کردن . 3 - رها کردن . 4 - برآوردن، برکشیدن


پرهیخته (پَ تِ) (ص مف .) تربیت شده، پرورش یافته


پرهیز (پَ) (اِ.) 1 - خویشتن داری . 2 - نخوردن بعضی از غذاها. 3 - خودداری از حرام


پرهیز کردن ( پرهیز کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - دوری کردن . 2 - پارسایی کردن


پرهیزانه (پَ نِ) (اِمر.) غذایی که پزشک برای بیمار روا می دارد


پرهیزکار (پَ) (ص فا.) 1 - پارسا، خویشتن دار. 2 - قانع


پرهیزکاری ( پرهیزکاری .) (حامص .) پارسایی، خویشتن داری


پرهیزیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - دوری جُستن . 2 - حفظ کردن . 3 - پارسایی کردن . 4 - ترسیدن، بیم داشتن


پرو (پِ رُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - آزمایش لباس از طرف خیاط بر تن مشتری . 2 - مدرک، مسند


پروا (پَ) (اِ.) 1 - بیم، هراس . 2 - تاب، توان . 3 - آهنگ، عزم . 4 - میل، رغبت . 5 - توجه، التفات


پروا داشتن ( پروا داشتن . تَ) (مص ل .) 1 - باک داشتن . 2 - اعتناء، توجه


پروار ( پروار .) (اِمر.) 1 - خانة تابستانی، خانة بادگیر. 2 - بالاخانه . 3 - آتشدان عودسوز. 4 - رف، طاقچه . 5 - تخته هایی که سقف خانه را بدان پوشند. 6 - قلعه، حومه ؛ پربار و پرباره و پربال و پرباله و فربال و فرباله و برواره و فرواره نیز گویند


پروار (پَ) [ په . ] 1 - (ص .) فربه، چاق . 2 - (اِمر.) جایی که گوسفند یا گاو را نگاهدارند تا فربه شوند


پرواری ( پرواری .) (ص نسب .) گوسفند یا گاو گوشتی و فربه


کوله (لَ) (ص .) احمق، نادان


پرواز (پَ) ( اِ.) 1 - پرش، پریدن . 2 - تخته های باریکی که روی سقف کنار هم می چینند و حصیر یا پوشال را روی آن می اندازند


پروازه (پَ ز) (اِ.) 1 - توشه و طعامی که در سفر یا شکار همراه خود برند. 2 - آتشی که ایرانیان در شب عروسی پیش پای عروس و داماد بیفروزند. 3 - ریزه های زرورق یا هر چیز زر مانندی که در عروسی روی سر عروس و داماد می ریزند. 4 - عیش و خرمی


پرواس (پَ) (اِ.) 1 - پرواز. 2 - فراغ، نجات، خلاص


پرواس ( پرواس .) (اِ.) دستمالی، لمس


پرواس ( پرواس .) (اِ.) ترس، بیم


پرواسیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پرواز کردن . 2 - ساختن و پرداختن، فراغ یافتن . 3 - لمس کردن، دست مالیدن


پرواسیده (پَ د) (ص مف .) دستمالی شده، لمس شده


پروان (پَ) (اِ.) چرخ ابریشم ریسی


پروانه ( پروانه .) (اِ.) اسبابی به صورت چرخ پره دار چرخان یا پنکه مثل پروانة کشتی


پروانه ( پروانه .) (اِ.) 1 - نوشته ای رسمی که به دارندة آن اجازة کار معینی را می دهد مثل پروانة وکالت . 2 - جواز، اجازه نامه . 3 - حکم، فرمان پادشاهان


پروانه ( پروانه .) (اِ.) 1 - دلیل، رهبر. 2 - یکی از گوشه های همایون


پروانه (پَ نِ) (اِ.) 1 - نام عمومی هر یک از تیرة پروانگان جزو ردة حشرات که گونه و اقسام متعدد دارد. 2 - پروانک، جانوری درنده شبیه شغال که به دنبال شیر حرکت می کند و بازماندة شکار آن را می خورد. سیاه گوش و چاوشی هم گویند


پروانچه (پَ چِ)(اِمصغ .) 1 - پروانه، اجازه نامه . 2 - فرمان پادشاهان . 3 - برات، حواله


پروانک (پَ نَ) [ په . ] (اِ.) نک پروانه


پروانگان (پَ نِ) (اِ.) جِ پروانه ؛ راسته ای از تیرة حشرات که دارای چهاربال نازک پوشیده از پولک های لطیف کوچکی است که غالباً رنگینند. پروانگان اقسام مختلف دارند که بعضی از آن ها دارای رنگ آمیزی بسیار زیبا و جالب می باشند


پروتئین (پُ رُ تِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی ترکیب آلی پیچیدة موجود در بافت های گیاهی و جانوری که برای رشد و ترمیم بافت ها لازم است


پروتز (پُ رُ تِ) [ فر. ] (اِ.) پروتز هر نوع وسیلة مصنوعی جانشین برای جبران نقص عضو، حفظ زیبایی یا هر دو. مانند دندان، چشم یا پای مصنوعی


پروتستان (پُ تِ) [ فر. ] ( اِ.) یکی از شعب سه گانة دین مسیح که پیروان آن به پاپ عقیده ندارند


پروتوپلاست (پُ رُ تُ پِ) [ فر. ] (اِ.) یاختة بدون دیواره، پیش یاخته (فره )


پروتوپلاسم ( پروتوپلاسم .) [ فر. ] (اِ.) مادة سیال و بی رنگ زندة سلول های گیاهی و جانوری که از دو جزو سیتوپلاسم و هسته تشکیل شده و سطح آن دارای نیروی کششی خاصی است که آن را از جاری شدن محفوظ می دارد و ضمناً موجب حفظ آن در برابر مایعات دیگر است، درون یاخته (فره )


پروتکل (پُ رُ تُ کُ) [ فر. ] ( اِ.) صورت جلسه مذاکرات سیاسی برای عقد قراردادهای رسمی، مقاوله نامه


پروراندن (پَ وَ دَ) (مص م .) 1 - پرورش دادن . 2 - غذا دادن . 3 - کلام را آراستن


پروراننده (پَ وَ نَ د)(ص فا.) 1 - مربی . 2 - غذا دهنده . 3 - به وجود آورنده


پرورانیدن (پَ وَ دَ) (مص م .) نک پروراندن


پرورانیده (پَ وَ د) (ص مف .) پرورده، پرورش یافته


پروردن (پَ وَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - پروراندن . 2 - در عسل یا شکر و مانند آن پختن . 3 - آموختن، تعلیم دادن


پرورده (پَ وَ د) (ص مف .) 1 - پرورش یافته . 2 - چیزی را در عسل یا شکر یا مانند آن پختن


پروردگار (پَ وَ د) (ص فا.) 1 - پرورش دهنده . 2 - پ ادشاه . 3 - یکی از نام های خداوند


پرورش (پَ وَ رِ) [ په . ] (اِمص .) 1 - آموزش، تعلیم . 2 - غذا، خورش


پرورش کردن ( پرورش کردن . کَ دَ)(مص ل .) رشد کردن، پرورش یافتن


پرورشگاه ( پرورشگاه .) (اِمر.) محل نگه داری و پرورش کودکان بی سرپرست


پرورشی ( پرورشی .) (ص نسب .) 1 - مربوط یا منسوب به پرورش . 2 - پرورش یافته و پرورده شده در خارج از محیط طبیعی خود


پروره (پَ وَ رِ) (ص .) جانوری که در پروار بسته فربه کرده باشند


پروریدن (پَ وَ دَ) (مص م .) 1 - پروردن . 2 - تغذیه . 3 - حمایت کردن


پروریده (پَ وَ د ِ) (ص مف .) نک پرورده


پروز (پَ وَ) (اِ.) 1 - نژاد، اصل و نسب . 2 - وصله، پینه، پارچة باریک حاشیه لباس . 3 - هر چیز گستردنی . 4 - سجاف جامه


پروز ( پروز .) (اِ.) = فریز. فرزد. فروزد: نوعی از سبزه در غایت سبزی و طراوت، مرغ


پروزن (پَ وَ) (اِ.) = پرویزن : هر چیز پر سوراخ و شبکه دار، آردبیز، غربال


پروستات (پُ رُ سْ) [ فر. ] (اِ.) یک زوج غده که تقریباً هر یک به اندازة بادام کوچکی هستند و به طور قرینه در ابتدای پیشاب راه (آلت ) در بالای میان دو راه قرار گرفته اند


پروسه (پُ رُ س ِ) [ فر. ] (اِ.) فرایند


پروش (پَ رُ) (اِ.) آبلة ریز یا جوشی که روی پوست بوجود می آید


پروفرم (رُ فُ) [ فر. ] (اِ.) پروفرم برگ پیش فروشی که در آن قیمت کالا و هزینة حمل قید شود و مدت اعتبار معینی داشته باشد، پیش برگ . (فره )


پروفیل (پُ رُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نقشه و تصویری که مقطع طولی ساختمان یا سازه را نشان دهد. 2 - میلة استاندارد فلزی با مقطع ثابت و طول زیاد که در ساختمان سازی و ماشین - سازی به کار می رود


پرولاپس (پُ رُ پْ) [ فر. ] (اِ.) افتادگی عضو یا بخشی از بدن از محل طبیعی خود بر اثر ضعف بافت های نگه دارنده، فروافتادگی . (فره )


پرولتاریا (پُ رُ لِ) [ فر. ] (اِ.) طبقة کارگر، طبقه ای که تنها با فروش نیروی کارش امور معاش خود را می گذراند


پرومتازین (پُ رُ مِ) [ فر. ] (اِ.) داروی قوی ضد حساسیت که برای درمان حساسیت و بی خوابی تجویز می شود و در ساخت شربت سینه هم به عنوان داروی ضد سرفه به کار می رود


پرونده (پَ وَ د) (اِ.) 1 - بستة قماش . 2 - پارچه ای که قماش را بدان پیچند. 3 - اسناد و نوشته های مربوط به یک موضوع


پروه (پَ وَ) (اِ.) 1 - غنیمت، هر چیزی که از جنگ و تاراج بدست آید. 2 - ستارة پروین . 3 - چادرشب


پروپاگاند ( پروپاگاند .) [ فر. ] ( اِ.) 1 - تبلیغ برای فروش جنس . 2 - هر نوع کوشش برای انتشار و ترویج مرام و مسلکی


پروژسترون (پُ رُ ژِ تِ رُ) [ فر. ] (اِ.) هورمونی که در تخمدان، غدة فوق کلیوی و جفت ساخته می شود و رحم را برای پذیرش تخم آماده می کند


پروژه (پُ ژِ) [ فر. ] (اِ.)1 - طرح، نقشه . 2 - طرح و نقشة کارهایی که باید انجام شود


پروژکتور (پُ رُ ژِ تُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - دستگاهی که برای ایجاد روشنایی زیاد به کار می رود، نورافکن (فره ). 2 - دستگاهی که به کمک آن تصویر را روی پرده نشان می دهند، فراتاب (فره )


پرویز (پَ) (اِ. ص .) پیروز، فاتح


پرویزن (پَ زَ) (اِ.)=پروزن : 1 - غربال . 2 - الک . 3 - هر آلت مشبک و سوراخ سوراخ


پرویش (پَ) (اِ.) تقصیر، درنگ، تنبلی


پروین (پَ) (اِ.) = پرون : 1 - ثریا، صورتی فلکی که بالای شاخ صورت فلکی گاو قرار دارد. 2 - نام منزلی از منازل قمر


پرپایه (پُ یِ) (اِمر.) هزارپا


پرپر (پُ. پَ) (اِمر.) 1 - پوشیده از پر. 2 - هر گیاهی که گلش بر اثر تربیت و توجه بیش از حد معمول گلبرگ داشته باشد


پرپر (پَ پَ) (اِمر.) 1 - صدا یا حالت پر زدن پرنده . 2 - (عا.) کنایه از: جان دادن و مردن


پرپره (پَ پَ رِ یا رَ) (اِ.) سکة کوچک تنگ را گویند؛ پشیز، فلوس، پولک . دینار


پرپری (پِ پِ) (ص .) 1 - هر چیز نازک و پوسته مانند. 2 - کبوتر ماده ای که پر و دمش را قیچی بزنند و با آن کبوتران نر را به بام خانه خوانند


پرپشت (پُ. پُ) (ص مر.) انبوه، فراوان، متراکم


پرپهن (پَ. پَ هَ) (اِ.) خرفه، فرفخ


پرچ کردن (پَ. کَ دَ) فرو کردن میخ در چیزی و پهن کردن سر یا ته آن بوسیلة ضربات چکش به منظور محکم کردن آن


پرچانه ( پرچانه .) (ص مر.) بسیارگوی، روده دراز، پرنفس


پرچانگی کردن (پُ نِ. کَ دَ) (مص ل .) پر - حرفی کردن، وراجی کردن


پرچم (پَ چَ) [ تر. ] (اِ.)1 - طره، کاکل، منگوله - ای از مو که بر سر نیزه، علم و گردن اسب می آویختند. 2 - زبانة آتش . 3 - علم، درفش، رایت . 4 - بخش های میله مانند گل که تخم ها در آن قرار دارند


پرچین (پُ) (ص مر.)پرپیچ و تاب، پرشکن


پرچین (پَ) (اِمر.) دیواری که از آمیختن گِل و شاخه های درخت و بوته، گرداگرد باغ یا کشتزار درست کنند


پرژک (پَ ژَ) (مص ل .) گریستن، گریه کردن


پرک (پَ رَ) (اِمصغ .) 1 - پر کوچک . 2 - چیزی مانند تاج . 3 - پلک


پرک ( پرک .) (اِ.) ستارة سهیل


پرک (پِ) (اِ.) 1 - بوی پیه گندیده . 2 - بوی ظرف چرب ناپاک شسته و مانند آن


پرکار (پُ) (ص مر.) فعال، پرتلاش


پرکاس (پَ) (اِ.) 1 - تلاش کردن و درهم آویختن . 2 - طلوع آفتاب


پرکاش (پَ) (اِ.) خاک اره، بُراده


پرکاوش (پَ وِ) (اِ.) پیرایش درخت، بریدن شاخه های زیادی درخت


پرکر (پَ کَ) (اِمص .) منتظر بودن، چشم به راه داشتن


پرکم (پَ کَ) (ص .)بی کار و ناچیز و از کار - افتاده


پرکنده (پَ. کَ د) (ص .) 1 - درمانده و عاجز. 2 - متفرق، پراکنده


پرگار (پَ) (اِ.) 1 - ابزاری برای کشیدن اشکال هندسی . 2 - فلک . 3 - بخت و اقبال


پرگاله (پَ لَ) (اِ.) 1 - وصله، پینه . 2 - پاره ای از هر چیز


پرگر (پَ گَ) (اِ.) طوق، طوقی زرین که پادشاهان بر گردن می کرده اند و گاه بر گردن اسب می انداختند


پرگرام (پُ رُ) [ فر. ] (اِ.) برنامه


پرگران کردن (پَ. گِ. کَ دَ) (مص ل .) کنایه از: فرود آمدن


پرگستردن (پَ. گُ تَ دَ) (مص ل .) 1 - بال گشودن، پرگشادن . 2 - فروتنی کردن


پرگنه (پَ گَ نَ یا نِ) (اِ.) زمینی را گویند که از آن مال و خراج بستانند


پرگوک (پَ) (اِ.) عمارت عالی


پری (پَ) (اِ.) 1 - مؤنث جن، که به صورت زنی زیبا تصور می شود. 2 - نوعی پارچة بسیار لطیف


پری (پَ) (ق .) مخفف پریر، بر سر واژه های شب و روز می آید و معنای دو شب پیش یا دو روز پیش را می دهد


پری افسا (پَ. اَ) (ص فا.) مانند پری، افسونگر، جن گیر، پری سای، پری بند، پری خوان


پری بند ( پری بند . بَ) (ص مر.) نک پری افسا


پری خوان ( پری خوان . خا) (ص فا.) نک پری افسا


پری دار ( پری دار .)(ص فا.) 1 - جن زده . 2 - دختری که واسطة بین پری افسا و جن قرار می گیرید


پری دیدن (پِ. دَ) (مص م .) کنایه از: دیوانه شدن


پری زاده (پَ د) (ص مف .) 1 - فرزند پری . 2 - بچة بسیار زیبا


پری نژاد (پَ . نِ) (ص مر.) 1 - پری زاده . 2 - معشوق . 3 - زیباروی


پری چهر (پَ. چِ) (ص مر.) = پری چهره : آن که چهره اش به زیبایی چهرة پریان است، زیبا، خوب روی، خوش صورت


پریاخته (پُ. تِ) (اِمر.) یک فرد از موجودات گیاهی یا جانوری که بدنش بیش از یک یاخته داشته باشد، جانور و گیاه پرسلولی


پریدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پرواز کردن . 2 - برجستن و سوار شدن . 3 - جهیدن . 4 - تبخیر شدن


پریده (پَ د) (ص مف .) 1 - پرواز کرده . 2 - بخار شده . 3 - نابود شده


پریدوش (پَ) (ق مر.) پرندوش، پریشب


پریر (پَ) (ق .) پریروز


پریروز (پَ) (ق مر.) یک روز پیش از دیروز، روز قبل از دی، پریر


پریز (پَ) (اِ.) فریاد، نعره


پریز (پِ) [ فر . ] (اِ.) وسیله ای برای اتصال دو شاخه برق، تلفن، سیم آنتن یا سیم زمین که در محل ثابتی روی دیوار نصب می شود و گاهی هم به صورت سیار است


پریزن (پَ زَ) (اِ.) نک پرویزن


پریسای (پَ) (ص مر.) به سان پری . نک پری بند


پریش (پَ) (ص .) 1 - پریشان . 2 - به باد داده . 3 - (اِفا.) در ترکیب با واژه های دیگر معنی (پریشان کننده ) دهد: خاطرپریش . 4 - به صورت اضافه معنای پریشان می دهد، زلف پریش


پریشان (پَ) (ص فا.) 1 - ژولیده، آشفته . 2 - پراکنده . 3 - سرگردان، سرگشته


پریشانی ( پریشانی .) (حامص .) 1 - پراکندگی . 2 - تشویش، اضطراب . 3 - شوریدگی، آشفتگی . 4 - بینوایی


پریشب (پَ شَ) (ق مر.) شب قبل از دیشب، د و شب پیش


پریشن (پَ شَ) نک پریشان


پریشندگی (پَ شَ د)(حامص .)عمل پریشان کردن


پریشیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - بدحال شدن، تهیدست شدن . 2 - آشفته گشتن


پریشیده (پَ د) (ص مف .) 1 - پریشان شده . 2 - برباد داده


پریشیدگی (پَ د) (حامص .) پریشان شدگی


پریم (پِ) [ فر. ] (اِ.) علامتی به این شکل « َ » در ریاضیات که بر بالای سمت راست یک حرف قرار می گیرد به معنی : الف - نخستین مشتق یک تابع . ب - نخستین نقطه یا مقداری که از جهت هایی مشابه نقطه یا مقدار مورد نظر است


پریموس (پِ) [ از انگ . ] (اِ.) نوعی چراغ نفتی که با تلمبه هوا را در مخزن نفت آن وارد می کنند


پرینت (پِ) [ انگ . ] (اِ.) نمونة چاپی به دست آمده از کامپیوتر


پرینتر (پِ تِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه خروجی رایانه که اطلاعات نوشتاری یا نگاره ای را بر سطح کاغذ یا مواد دیگر چاپ کند، چاپگر. (فره ) 1


پریود (پِ یُ) [ فر. ] (اِ.) پریود 1 - قاعدگی . 2 - مدت زمان یک نوسان یا چرخة کامل، دوره، دورة تناوب . (فره )


پریوش ( پَ وَ) (ص مر.) پری وار، پری فش


پریون (پَ) (اِ.) گر، جرب


پز (پُ) [ فر . ] (اِ.) شکل، وضع، حالت . ؛ پز عالی جیب خالی خودآرایی و جلوه فروشی در عین بی پولی و بی هنری


پز (پَ) (اِ.) پشتة بلند، عقبه، کتل، پژ


پزاندن (پَ دَ) (مص م .) نک پزانیدن، پختن


پزاوه (پَ وَ) (اِ.) کوره که در آن ظروف سفالین و آجر و آهک را حرارت دهند


پزد (پَ) (اِ.) خون، جان


پزداغ (پِ) (اِ.) بزداغ، ابزاری برای زدودن زنگ تیغ یا شمشیر


پزشک (پِ ز) [ په . ] (ص . اِ.)کسی که حرفه اش معالجه امراض است، طبیب


پزشکی ( پزشکی .) 1 - (حامص .) طبابت، معالجة بیماران . 2 - (ص نسب .) منسوب به پزشک، طبی . ؛ پزشکی قانونی شاخه ای از فن پزشکی که از شناسایی آسیب های ناشی از جنایات بحث می کند


پزشکیار ( پزشکیار .)(اِمر.) کسی که در بیمارستان ها و یا مطب دستورهای پزشک را برای معالجه و بهبود مریض اجرا می کند


پزغند (پُ غَ) (اِ.) دانه ای پسته مانند که مغز ندارد و به وسیلة آن پوست حیوانات را دباغی کنند


پزنده (پَ زَ د) (ص فا.) آشپز، خوالگیر


پزوایی (پُ) (ص .) (عا.) 1 - سست و ضعیف به تن و به عقل و به فکر، بی حرکت و بی عمل، سخت ضعیف . 2 - بی حمیت


پزیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پخته شدن . 2 - رسیدن (میوه )


پس رفتن (پَ. رَ تَ)(مص ل .)1 - عقب رفتن . 2 - تنزل کردن


پس (پَ) 1 - (حر اض .) پشت، عقب، آن سوی . 2 - (ق .) پشت سر، دنبال . 3 - پس از همه، آخر کار. 4 - (حر رب .) آن گاه، آن وقت . 5 - از این رو، بنابراین . 6 - (اِ.) قسمت عقب، مؤخر. 7 - دبر، کون . ؛ پس و پیش جابه جا، به صورتی غیر از صورت اصلی . ؛ پس پسکی عقب عقب، در حال عقب رفتن


پس (پُ) [ په . ] (اِ.) پسر، پور


پس آب (پَ) (اِمر.) 1 - آب پس مانده، آبی که از تبخیر یا تقطیر چیزی می گیرند. 2 - چایی که چند بار آب جوش را در آن ببندند و چای کم رنگ و بی مزه ای به دست آورند


پس آهنگ ( پس آهنگ . هَ) (اِمر.) آهنی باشد که کفشگران در پس کفش نهند تا به آن کفش را فراخ کنند آنگاه که قالب را در کفش کنند


پس آوردن ( پس آوردن . وَ دَ) (مص م .) مراجعت دادن، برگرداندن چیزی


پس افت (پَ . اُ) (اِ. ص .) 1 - بدهی عقب افتاده . 2 - اندوخته، ذخیره


پس افتادن ( پس افتادن . اُ دَ) (مص ل .) 1 - عقب افتادن، عقب ماندن . 2 - افتادن به پشت و مردن


پس افکندن ( پس افکندن . اَ کَ دَ) (مص م .) پس انداز کردن، ذخیره کردن


پس انداختن (پَ. اَ تَ) (مص م .) 1 - تأخیر کردن . 2 - پس انداز کردن . 3 - (عا.) کنایه از: بچه به دنیا آوردن


پس انداز (پَ اَ) (اِ.) ذخیره، اندوخته


پس انداز کردن ( پس انداز کردن . کَ دَ) (مص م .) ذخیره کردن، صرفه جویی کردن


پس خور (پَ. خُ) 1 - (ص فا.) کسی که بازماندة غذای دیگران را می خورد. 2 - (ص مف .) بازماندة غذا


پس دوزی (پَ) (حامص .) دوختن لبه لباس با دست


پس ران (پَ) (اِفا.) = پس راننده : رانندة شتر، حاد


پس سر نمودن (پَ س ِ سَ. نِ دَ) (مص م .) 1 - کنایه از: روی برگردانیدن از شرم و خجالت . 2 - مزاحمی را از سر خود واکردن


پس شاشیدن (پَ. دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - بد شدن حال پیش از بهبودی . 2 - عقب رفتن، تنزل کردن


پس شام ( پس شام .) (اِمر.) سحری، غذای سحر


پس فردا ( پس فردا . فَ) (ق مر.) یک روز بعد از فردا


پس لرزه (پَ. لَ ز) (اِ.) لرزه های بعدی و معمولاً خفیف تری که پس از یک زمین لرزه روی می دهد


پس مانده (پَ. د) (ص مف .) 1 - عقب مانده، به دنبال مانده . 2 - باقی مانده از خوراک و نوشیدنی کسی، ته مانده . 3 - بقیة هر چیزی


پس نشینی کردن (پَ. نَ. کَ دَ) (مص ل .) عقب نشینی کردن


پس نماز (پَ. نَ)(اِ.)آن که پشت امام نمازگزارد، مأموم . مق پیش نماز


پس وازنک (پَ زَ نَ) (اِمر.) بازگشت مرض، رجعت بیماری، پس افتادگی، عود، نکس


پس کوهه (پَ کُ هِ) (اِمر.) 1 - قسمت عقب زین، مؤخر. 2 - قیقب ؛ مق . پیشکوهه، قربوس


پس کوچه ( پس کوچه . چِ) (اِ.) کوچه فرعی


پس گردنی ( پس گردنی . گَ دَ) (اِمر.) زدن با کف دست به پشت گردن کسی


پس گرفتن ( پس گرفتن گِ رِ تَ) (مص م .) چیز داده را گرفتن، بازگرفتن، واستدن، متاع فروخته شده را از مشتری بازگرفتن و رد بهای آن


پس گوش افکندن (پَ س ِ اَ کَ دَ) (مص م .) فراموش کردن


پسا (پَ) (ق .) وقت، نوبت


پسادست (پَ دَ) (اِ.) = پستادست : نسیه


پسانیدن (پَ دَ) (مص م .) آب دادن، آبیاری مزارع و باغ ها


پساوند (پَ وَ) (اِمر.) 1 - قافیة شعر. 2 - جزوی که به آخرکلمه اضافه شود و تغییری در معنی آن دهد


پساویدن (پَ دَ) (مص م .) دست مالیدن، لمس کردن


پساک (پَ) (اِ.) = بساک : تاجی که از انواع گل ها درست می کردند و پادشاهان و بزرگان در جشن ها و مراسم دیگر بر سر می گذاشتند


پست (پُ) (اِ.) مخفف پوست، جلد


پست ( پست .) [ فر. ] (اِ.) 1 - کار رساندن نامه ها و بسته ها از جایی به جای دیگر. 2 - سازمانی که عهده دار این کار است . 3 - محل خدمت . 4 - شغل و مقام اداری . 5 - وظیفة معین هر بازیکن در بازی های گروهی، نقش (فره ). ؛ پست الکترونیک ایمیل . ؛ پست اکسپرس نوعی خدمات پستی سریع السیر. ؛ پست پیشتاز نوعی پست سریع تر از پست اکسپرس . ؛ پست سفارشی نوعی پست که ادارة پست در قبال دریافت محموله قبض صادر می کند. ؛ پست رستانت نوعی خدمات پستی به صورت نگه داری نامه ها و بسته ها که آدرس مشخصی ندارند


پست (پَ) (ص .) 1 - پایین، نشیب . 2 - کوتاه، کم ارتفاع . 3 - فرومایه، بی سر و پا. 4 - خراب، بد. 5 - نابود، معدوم . 6 - ذلیل، زبون . 7 - دون، خوار. 8 - تنگ چشم، اندک بین . 9 - ناگوار، تلخ 0 - هراسان، مشوش 1 - بیزار، نفور2 - سست، ضعیف


پست (پِ یاپَ) (اِ.) 1 - هر نوع آرد. 2 - آرد بریان شدة گندم یا جو. 3 - سپوس، پوست گندم یا جو


پست خانه ( پست خانه . نِ) [ فر - فا. ] (اِمر.) اداره ای که به دریافت و ارسال نامه ها و بسته ها و امانات پستی مردم اشتغال دارد


پست دادن ( پست دادن . دَ) [ فر - فا. ] (مص ل .) کشیک دادن به نوبت


پست فطرت (پَ. فِ رَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) ناکس، دون، فرومایه، سفله


پست مدرن (پُ. مُ د رْ) [ انگ . ] (ص .)= پسامدرن : مربوط یا متعلق به پست مدرنیست


پست مدرنیسم ( پست مدرنیسم .) [ انگ . ] (اِ.) = پسامدرنیسم : گرایشی در ادبیات و هنر و معماری و تفکر اواخر سدة بیستم در مخالفت با مدرنیسم


پست کردن (پَ. کَ دَ) (مص م .) 1 - کشتن، نابود کردن . 2 - شکستن، ویران کردن . 3 - دور کردن، تهی کردن


پست گردیدن ( پست گردیدن . گَ دَ) (مص ل .) 1 - پایین آمدن . 2 - فرومایه شدن


پستا (پَ) (اِ.) 1 - اندوخته، ذخیره . 2 - نوبت، دفعه


پستان (پِ) (اِ.) اندامی در پستانداران که در جنس ماده دارای غده های تراوش شیر است و معمولاً رشد بیشتری دارد. ؛ پستان مادر را گاز گرفتن کنایه از ناسپاسی و حق نشناسی کردن


پستان بند ( پستان بند . بَ) (اِمر.) سینه بند، کرست


پستاندار (پِ) (اِمر.) رده ای از جانوران مهره دار خون گرم اغلب دارای بدن پوشیده از پشم یا مو به ویژه دارای غده های پستانی در ماده ها و معمولاً بچه زا. ج . پستانداران


پستانک (پِ نَ) (اِمصغ .) وسیله ای پلاستیکی به شکل سرپستان برای مکیدن کودکان شیرخوار


پستایی (پَ) (ص نسب .) 1 - رویة برش شدة چرم که آماده برای دوختن است . 2 - ذخیره، اندوخته


پسته (پِ تِ) (اِ.) درختی است از تیرة سماقی ها که دستة مخصوصی را تشکیل می دهد. میوه اش دانه ای است، دارای پوست سخت، مغز آن سبزرنگ و لذید و مقوی و روغن دار است


پستو ( پَ) (اِمر.) اطاق کوچکی که در پشت اتاق دیگری بسازند و اشیاء و لوازم خانه را در آن نهند


پستچی (پُ) [ فر - تر. ] (اِ.) نامه رسان ادارة پست، مأمور پست


پستک (پَ تَ) 1 - (ص .) کوتاه قد. 2 - (اِمر.) نیم تنة نمدی خشن


پستی (پَ)1 - (اِ.) نشیب، گودی . 2 - (حامص .) انحطاط . 3 - خواری، ذلت . 4 - نانجیبی، رذالت . 5 - تنگ چشمی، کوته نظری


پسر (پِ سَ) [ په . ] (اِ.) 1 - فرزند، طفل . 2 - فرزند نرینه، پور


پسراندر ( پسراندر . اَ دَ) (اِمر.) = پسندر: ناپسری، پسری که از شوهر پیشین زن باشد یا پسری که از زن پیشین مرد باشد


پسرانه ( پسرانه . نِ) (ص نسب .) منسوب و مربوط به پسر. مق . دخترانه


پسرخوانده ( پسرخوانده . خا د) (ص مف .) پسری که زنی یا مردی او را به جای پسر خود گرفته است


پسغده (پَ غَ د) (ص .) مهیا، ساخته، آماده


پسله (پَ سَ یا س ِ لِ) (اِ.) (عا.) جای نهانی، پنهان


پسله خور ( پسله خور . خُ) (ص فا.) کسی که پیش دیگران کم می خورد و در نهان بسیار


پسله گر ( پسله گر . گَ) (ص فا.) کسی که پشت سر دیگران حرف می زند


پسند (پَ سَ) [ په . ] 1 - (اِمص .) گزینش، انتخاب . 2 - (ص مف .) پسندیده، مقبول . 3 - نیک، خوب . 4 - دلخواه


پسندیدن (پَ سَ دَ) [ په . ] (مص م .)1 - پذیرفتن . 2 - برگزیدن . 3 - روا داش تن


پسندیده (پَ سَ د) (ص مف .) 1 - پذیرفته . 2 - خوش آمده . 3 - برگزیده


پسنگک (پَ سَ گَ) (اِ.) نک تگرگ


پسوا (پَ) (اِ.) پیرو، تابع ؛ مق . پیشوا


پسودن (پَ دَ) (مص م .) دست زدن، لمس کردن


پسوند (پَ وَ) (اِ.) نک پساوند


پسین (پَ) [ په . ] (ص نسب .) 1 - آخرین، متأخر. 2 - زمان بین ظهر و غروب و عصر


پسینه (پَ نِ) 1 - (اِ.) پستو. 2 - (ص .) پسین


پسیکانالیز (پِ) [ فر. ] (اِ.) روانکاوی


پسییان (پَ) (اِ.) جمع پسین، آیندگان


پش (پَ) (اِ.) یال گردن و کاکل اسب


پش ( پش .) (پس .) = وش . فش : معنی شبه و مانند آن بخشد


پشام (پَ) (ص .) هر چیز تیره رنگ


پشت (پُ) [ په . ] 1 - (اِ.) آن سوی هر چیزی . 2 - قسمت عقب هر چیز. مق جلو. 3 - (ص .) پشتیبان، یار. 4 - صُلب . 5 - تخم، تخمه، نژاد، نسل . 6 - بام، سقف . 7 - دنباله، ادامه . 8 - مقعد. 9 - باطن . مق . رو


پشت هم اندازی (پُ تِ هَ. اَ)(حامص .)حقه - بازی، حیله گری


پشت بام (پُ) (اِمر.) (عا.) استعمالی است به معنی بام و سطح بام


پشت بند ( پشت بند . بَ) (اِمر.) 1 - هر آن چیزی که پشت دیوار شکسته قرار دهند تا دیوار نیفتد. 2 - (عا.) آب یا شربت یا غذایی که پس از خوردن دارو بخورند. 3 - کوله بار. 4 - (ق .) بلافاصله، بی درنگ


پشت به پشت دادن ( پشت به پشت دادن . ب. پشت به پشت دادن . دَ) (مص ل .) 1 - متحد شدن . 2 - به هم کمک کردن


پشت دادن ( پشت دادن . دَ) (مص . ل ) 1 - به چیزی تکیه دادن . 2 - روگردانیدن، پشت به میدان جنگ کردن


پشت داشتن ( پشت داشتن . تَ) (مص ل .) 1 - همت داشتن . پشتکار داشتن . 2 - حامی داشتن، پشتوانه داشتن


پشت دری ( پشت دری . دَ) (اِمر.) پارچه یا پرده ای که پشت در یا پنجره بیآویزند


پشت دست خاییدن (پُ تِ دَ. دَ) (مص ل .) حسرت خوردن، افسوس خوردن


پشت دستی ( پشت دستی . دَ) (ص نسب .) (اِمر.) 1 - زدن به پشت دست کسی . 2 - دستکش بی پنجة زنان


پشت رو (ی ) ( پشت رو .) (ق .) وارونه، واژگونه


پشت مازه (پُ. ز) (اِمر.) 1 - تیرة پشت، ستون فقرات . 2 - گوشتی که بر دو طرف ستون فقرات جای دارد، راسته


پشت ماهی ( پشت ماهی .) (ص مر.) هر جسم پشت برآمده مانند ماهی


پشت میز نشین ( پشت میز نشین ِ نِ) (ص .) کنایه از: کسی که دارای شغل دفتری است


پشت نهادن ( پشت نهادن . نَ دَ) (مص ل .) پشت دادن، استناد


پشت نویسی ( پشت نویسی . نِ) (حامص .) نوشتن در پشت سند برای انتقال آن به دیگری


پشت پا زدن (پُ تِ. زَ دَ) (مص م .) 1 - به پشت پای کسی زدن تا بر زمین افتد. 2 - ترک کردن، رها کردن


پشت پایی (پُ) (ص نسب .) هیز، مخنّث


پشت کار (پُ) (اِمر.) پایداری، همت


پشت کار داشتن ( پشت کار داشتن . تَ) (مص ل .) همت داشتن


پشت گرمی ( پشت گرمی . گَ) (حامص .) 1 - به کسی متکی بودن، اعتماد. 2 - مددکاری


پشت گلی ( پشت گلی .گُ) (اِمر.) صورتی پررنگ، قرمز کم رنگ


پشت گوش انداختن (پُ تِ. اَ تَ) (مص م .) (عا.) در انجام دادن کاری سستی و اهمال کردن


پشتاره (پُ رَ) (اِ.) نک پشتواره


پشتاپشت (پُ. پُ) (ق مر.) 1 - پشت سر هم، پیاپی . 2 - دوشادوش


پشتدار ( پشتدار .) (ص فا.) پشتیبان، مددکار


پشته (پُ تِ) (اِمر.) 1 - کوله بار، پشتواره . 2 - تل، تپه . 3 - مقدار باری که بتوان با پشت حمل کرد. 4 - فاصلة میان دو چاه قنات


پشتو (پَ تُ) (اِ.) از زبان های ایرانی شرقی که بیشتر در باختر و جنوب افغانستان و شمال باختری پاکستان رواج دارد


پشتوار (پُ) (ص مر.) پشتیبان، یاری کننده


پشتواره (پُ رِ) (اِمر.) آن اندازه بار که با پشت توان حمل کرد


پشتوان (پُ) (ص مر.) نک پشتیبان


پشتوانه (پُ نِ) (اِمر.) 1 - سپردة بانکی . 2 - مقدار طلا و نقره و جواهر و مانند آن که از طرف دولت یا بانک ناشر اسکناس برای اعتبار چاپ اسکناس تعیین و نگه داری می شود


پشتک (پُ تَ) (اِ.) نوعی پرش در آب یا زمین که چند معلق در هوا زنند و سپس فرود آیند


پشتک وارو (پُ تَ) (اِمر.) قسمی معلق، پریدن کسی که پشت به آب ایستاده و معلق زند و بر آب فرود آید


پشتی (پُ) 1 - (اِ.) هر چیزی که پشت سر گذاشته و به آن تکیه بدهند. 2 - (ص .) کمک، یاور. 3 - (مص م .) یاری کردن، کمک کردن


پشتی کردن (پُ. کَ دَ) (مص م .) یاری کردن، حمایت کردن


پشتیبان (پُ) [ په . ] (ص مر.) پشت و پناه


پشتیبانی ( پشتیبانی .) (حامص .) یاری، حمایت


پشل (پَ پِا شَ یا ش ِ) (اِ.) دو چیز که بر یکدیگر زنند تا صدا کند، دو چیز است که با یکدیگر بگیرند و بکوبند


پشلنک (پُ یا پِ لَ) (اِ.) 1 - قلعه ای که بالای کوه سازند، کلات . 2 - ابزاری که بنایان به وسیلة آن دیوار را سوراخ می کنند


پشلنگ (پُ لَ) (ص .) هرزه، بیهوده، ناقص، معیوب


پشم (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - موهای بدن گوسفند و شتر. 2 - پرز بعضی میوه ها. 3 - (عا.) هیچ و پوچ . ؛ پشم در کلاه نداشتن کنایه از: اعتبار نداشتن، بی اعتباری . ؛ پشم و پیلی پشم و مانند آن


پشم ریختن ( پشم ریختن . تَ)(مص ل .) بی اعتبار شدن


پشم علی شاه ( پشم علی شاه . عَ) (اِ.) (عا.) به درویشان و درویش نماهای بی اطلاع و بی قدر اطلاق می شود


پشم کشیدن (پَ. کِ دَ) (مص ل .) 1 - دور کردن . 2 - تفرقه انداختن


پشماق (پَ) [ تر. ] (اِ.) کفش، بشماق، باشماق


پشمالو ( پشمالو .) (ص .) دارای موهای زیاد در صورت و بدن


پشماگند ( پشماگند گَ) (اِ.) = پشماکند: آگنده از پشم، روکشی برای پشت چهارپایان که آن را از پشم پر می کنند، پالان چهارپایان


پشمک (پَ مَ) (اِمصغ .) نوعی شیرینی از شکر و روغن بو داده که به شکل تارهای سفید و دراز شبیه پشم درست کنند


پشمین (پَ) (ص نسب .) نک پشمینه


پشمینه (پَ نِ) (ص نسب .) جامه ساخته شده از پشم


پشمینه پوش ( پشمینه پوش .) (ص فا.) 1 - کسی که جامة پشمینه پوشد. 2 - صوفی، زاهد


پشنجه (پَ شَ جِ) (اِ.) جاروب مانندی از موی یا گیاه و مانند آن که بدان آهار بر جامه و تانه افشانند


پشنجیدن (پَ شَ دَ)(مص م .) = بشنجیدن : آب و امثال آن پاشیدن، گل نم زدن، پشنگ زدن


پشنگ (پَ شَ) (اِ.) 1 - زنبه، تخته ای با چهار دسته که با آن خشت و گل و امثال آن را جا به جا می کنند. 2 - اهرم . 3 - تیشه


پشنگ زدن ( پشنگ زدن . زَ دَ) (مص ل .) ترشح، با دست آب پاشیدن


پشنگه (پَ شَ گِ) (اِ.) قطره، چکه


پشنگک (پَ شَ گَ) (اِمصغ .) 1 - شبنم . 2 - تگرگ


پشه (پَ ش ِ یا شِّ) (اِ.) حشره ای از راستة دو بالان جزو ردة بندپاییان که دارای اقسام و گونه های متعدد است : آنوفل، مالاریا، خاکی و مانند آن


پشه بند ( پشه بند . بَ) (اِمر.) وسیله ای از پارچة توری که برای جلوگیری از آزار پشه آن را با بندها یا میله هایی بر روی بستر نصب کنند


پشه غال ( پشه غال .) 1 - (ص .) جایی که پشه زیاد دارد. 2 - (اِ.) درختی از نوع نارون که پشة بسیار به خود جذب می کند


پشه نامه (پَ ش ِ مِ) (اِمر.) صورت و سیاهة جهیز و اسباب زن که به خانة شوهر برند و به امضای داماد رسانند


پشودن (پَ دَ) (مص م .) بانگ زدن و طرد کردن


پشور (پُ) (اِ.) نفرین، دعای بد


پشوریدن (پُ دَ) (مص م .) نفرین کردن


پشولیدن (پُ دَ) (مص م .) بر هم زدن، پاشیدن


پشک (پَ) (اِ.) موی مجعد


پشک (پَ شَ) (اِ.) شبنم، ژاله


پشک (پِ یا پُ) (اِ.) 1 - پشکل، سرگین گاو و گوسفند و شتر و بز و مانند آن . 2 - قرعه ای که چند نفر در میان خود برای تقسیم اسباب و اشیاء یا انجام کاری بیندازند


پشک انداختن ( پشک انداختن . اَ تَ) (مص ل .) قرعه کشیدن، قرعه کشی


پشکل (پِ کِ) نک پشک


پشکلیدن (پِ کِ دَ) (مص م .) خراشیدن، رخنه کردن، با ناخن یا چیز تیزی چیزی را خراشیدن


پشکم (پِ کَ) (اِ.) ایوان و بارگاه


پشیز (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - پول فلزی کم بها. 2 - خردترین سکة عهد ساسانیان، بشیز. 3 - سکة قلب . 4 - فلس ماهی، پولک


پشیزه (پَ ز) (اِ.) = پشیز: 1 - پولک فلزی ریز که بر جامه یا هر چیز دیگر بدوزند. 2 - چیزی است از برنج و امثال آن که مابین دسته و تیغة کارد وصل کنند برای استواری . 3 - چرمی که در دامن خیمه دوزند و پایزه بدان استوار کنند. 4 - آن چه از آهن که برای زینت بر در و تخته کوبند. 5 - فلس ماهی، پولک ماهی . 6 - فلس سیمین یا آهنین بر عنان اسب، زر یا سیم چون فلس ماهی که کمربند را سراسر بدان پوشند و از آن چون فلس جدا جدا کنند تا کمربند را توان تافت و نوردید


پشیم (پَ) 1 - (ص .) پشیمان . 2 - (اِ.) پراکندگی، جدایی، دوری از هم، تفرقه


پشیمان (پَ) [ په . ] (ص .) نادم، شرمگین


پشیمانی ( پشیمانی .) (حامص .) تأسف، حسرت


پشیک (پُ) (اِ.) = پشک . پوشک : گربه، سنور


پغار (پُ) (اِ.) تکبر، خودستایی


پغاز (پَ) (اِ.) = بغاز: چوبکی باشد که درودگران در شکاف چوب نهند تا زود شکافد، چوبکی که کفشدوزان در فاصلة کفش و کالبد فرو برند تا کفش گشاده شود؛ پهانه، پانه، فانه، گاوه، گوه


پغنه (پَ نِ) (اِ.) پله و پایه، زینة نردبان


پف (پُ) (اِصت .) 1 - بادی که در اثر جمع کردن هوا از دهان به در آید. 2 - آماس، ورم


پف آلود ( پف آلود .) (ص مف .) = پف آلود. پف - آلود: 1 - بادکرده، ورم کرده . 2 - آماسیده روی


پف تلنگر (پُ تِ لِ گَ) (اِمر.) نان از شب مانده که بار دیگر بر سر آتش نهاده و نرم کنند


پف نم (پُ. نَ) (اِمر.) (عا.) آب دهان


پفتال (پَ) (ص .) 1 - پیر، سالخورده . 2 - خوردنی و مشروبات گوناگون


پفج (پَ) (اِ.) = بفج : کف دهان، خیو، خدو


پفک (پُ فَ) (اِمصغ .) 1 - پف کرده، ورم کوچک . 2 - نوعی تنقلات که با تخم مرغ و مواد دیگر سازند. 3 - نی ای است که مهرهای گلی خشک شده را با دمیدن از آن پرتاب کنند


پفکی ( پفکی .) (ص نسب .) (عا.) بسیار سست و ضعیف، سخت بی دوام


پفیوز (پُ) (ص .) (عا.) بی غیرت، بی صفت


پل (پُ) [ په . ] ( اِ.) آن چه که دو قسمت جدا از هم را به یکدیگر وصل کند. ؛ پل خر بگیری کنایه از: معبری که به آسانی نتوان از آن گذشت


پل (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - کرت، مرزی که فاصله شود میان قطعه های کشت . 2 - پا، پاشنة پا. 3 - هر چیز را که ریسمان بر کمرش بندند و در کشاکش آرند تا بانگ کند


پل شکستن (پُ. ش کَ تَ) (مص م .) کنایه از: بی بهره گردانیدن


پلاتین (پِ) [ فر. ] (اِ.) طلای سفید


پلاروید (پُ رُ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی فیلم و دوربین عکاسی که عکس را فوری ظاهر می کند (در اصل نام تجاری است )


پلارک (پَ رُ) (اِ.) نک بلارک


پلاس (پَ) (اِ.) 1 - جامة پشمینه و خشن که درویشان پوشند. 2 - گلیم . 3 - تکه ای از پارچة کهنه . 4 - مکر و حیله و روش مکر و حیله دانستن . 5 - اثاثیة منزل


پلاس ( پلاس .) (ص .) (عا.) سرگردان


کین خواهی (خا) (حامص .) انتقام جویی


پلاس آخور ( پلاس آخور . خُ) (اِمر.) 1 - توبره . 2 - مجازاً شرم زن، آلت زن


پلاس انداختن ( پلاس انداختن . اَ تَ)(مص م .) 1 - گستردن پلاس . 2 - پریشان ساختن


پلاس باف (پَ) (ص فا.) سازنده و کنندة پلاس


پلاساندن (پَ دَ) (مص م .) پژمرده ساختن برگ و مانند آن


پلاستیک (پِ) [ انگ . ] (اِ.) نام عمومی اقسام فرآورده های پلیمری دارای منشأ آلی که در دمای معمولی پایدارند ولی به وسیلة حرارت یا فشار می توان آن ها را شکل داد و به صورت ورقه، میله یا رشته درآورد


پلاسما (پِ) [ انگ . ] (اِ.) بخش مایع خون یا لنف متشکل از آب، پروتئین ها و مواد معدنی


پلاسک (پَ سَ) (اِ.) فلاکت، نکبت، بدبختی، تنگی


پلاسیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پژمردن . 2 - فاسد شدن میوه


پلاسیده (پَ د) (ص مف .) پژمرده


پلان (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - طرح، نامه . 2 - تصویر افقی مجموعة ساختمانی زمین یا جزییات ساختمان . 3 - صحنه ای از یک فیلم که در یک نوبت و بدون قطع فیلم برداری شده است، نما (فره )


پلان (پَ) ( اِ.) خوی گیر زین، عرق گیر


پلاو (پَ) (اِ.) = پلا: 1 - پلو. 2 - نعمت


پلاژ (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ساحل کم شیب دریا. 2 - مجموعة تأسیسات رفاهی یا تفریحی یا اقامتی کنار ساحل، ساحل سرا. (فره )


پلاک (پِ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - ورقه یا صفحة معمولاً فلزی که اطلاعاتی روی آن حک شود. 2 - نوار پلاستیکی همراه مشخصات نوزاد که در بخش نوزادان که جهت شناسایی وی به مچ او می بندند. 3 - قطعه فلزی گرانبها که به صورت گردنبند یا دستبند به کار می رود. 4 - قطعه زمینی با مساحت و مرزهای معین و ثبت شده با شمارة مشخص


پلاکارد (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آگهی بزرگی به اندازة حدوداً 1*2 یا2 * 3 متر که بر سر در سینمانصب و تصویر بازیگران اصلی و نام فیلم و نام دست اندرکاران و بازیگران مهم فیلم بر آن درج شود، نقش آگهی . (فره ). 2 - تخته، صفحه یا پارچه ای شامل نوشته ها و تصاویر تبلیغاتی یا اطلاعاتی که بر جایی نصب می شود یا در راهپیمایی ها آن را حمل می کنند


پلاکت (پِ کِ) [ فر. ] (اِ.) سلول خونی بدون هسته، گردة خون


پلت (پَ لَ) 1 - درختی از تیرة افراها که جزو تیره های نزدیک به گل سرخیان است و در سراسر جنگل های خزر وجود دارد. برگ هایش پنجه ای است ؛ گندلاش، پلاس، ستام، بلس . 2 - سفیدار. 3 - شیردار


پلتیک (پُ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - سیاست . 2 - نیرنگ، حقه بازی


پلخ (پَ لَ) ( اِ.) حلق، گلو


پلخم (پَ لَ) ( اِ.) نک فلاخن


پلستک (پِ لِ تُ) نک پرستو


پلشت (پِ لِ یا پَ لَ) (ص .) 1 - پلید. 2 - آلوده، چرکین


پلغده (پَ لَ دَ) (ص .) گندیده، تخم مرغ یا میوة گندیده


پلغیدن (پُ لُ دَ) (مص ل .) 1 - بیرون زدن چیزی از حد طبیعی، مانند برآمدگی چشم . 2 - صدای جوشیدن آب


پلفته (پُ لُ تَ یا تِ) (اِ.) پارچه ها و گلوله های علف سوخته که چون آتش در خانة علفی افتد زود آتش آن ها را بر هوا برد


پلم (پَ) (اِ.) خاک، گرد


پلماس (پَ) (اِ.) کورمال


پلماس کردن ( پلماس کردن . کَ دَ) (مص ل .) کورمال کورمال حرکت کردن


پلمب (پُ لُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - قطعة سرب یا موم آب شده ای که برای جلوگیری از دستکاری و سوءاستفاده به سر پاکت یا در مغازه یا خانه یا مکان دیگری مهر شود، مهرو موم . (فره ). 2 - مجازاً به معنی تعطیل کردن و بستن جایی


پلمس (پَ مَ) 1 - مضطرب شدن و دست و پا گم کردن، اضطراب . 2 - متهم ساختن . 3 - دروغ گفتن


پلمه (پَ مِ یا مَ) (اِ.) 1 - لوحی که ابجد و غیر آن بر آن می نوشتند تا اطفال بخوانند. 2 - نوعی از گل سخت شده و سیاه که ورقه ورقه جدا شود و می توان برای نوشتن به کار برد، سنگ لوح


پلنوم (پِ لِ نُ) [ فر. ] (اِ.) مجمعی با شرکت کلیة اعضای رهبری یا هیئت مدیرة یک حزب یا سازمان سیاسی


پلنگ (پَ لَ) (اِ.) جانوری از تیرة گربه سانان و گوشت خوار که روی پوست بدنش خال های سیاه بسیار وجود دارد و آن گونه های متعدد دارد


پلنگینه (پَ لَ نِ) (ص نسب .) 1 - جامه ای که از پوست پلنگ سازند. 2 - نوعی جامه که در قدیم از پوست پلنگ می ساختند


پله (پَ لِ یا لَ) (اِ.) = فله : شیر حیوان نوزاییده ؛ فله، آغوز، زهک


پله (پِ لِّ) (اِ.) 1 - هر مرتبه و پایه از نردبان . 2 - هر یک از مجموع پایه هایی که برای بالا رفتن از سطح زمین به اطاق یا بام و مانند آن و پایین آمدن از آن سازند ج . پلکان . ؛ پله برقی سیستم انتقال از یک طبقه به طبقة دیگر توسط برق با سرعتی معادل سرعت انسان . برای استفاده از آن کافی است که روی اولین پله بایستند و در هنگام رسیدن به طبقة بعدی از آن پیاده شود. 3 - کفة ترازو


پله (پَ) (اِ.) پول، وجه


پله ( پله .) (اِ.) 1 - مایة کم، سرمایة اندک . 2 - موی اطراف سر. 3 - کفة ترازو. 4 - درختی است


پلو (پُ لُ) (اِ.) خوراک ایرانی که از برنج پخته با کره یا روغن فراهم می شود و معمولاً با نوعی خورشت همراه است


پلواس (پَ) (اِ.) فریب دادن به چاپلوسی


پلوان (پُ) (اِ.) = پلون : 1 - بلندی اطراف زمینی را گویند که در میان آن زراعت کرده باشند و مزارعان بر بالای آن آمد و شد کنند تا زراعت پایمال نگردد و آب در زمین بایستد؛ بلندی گرداگرد زمین کاشته، پلون، مرز. 2 - پشتوارة کامل


پلوتن (پُ لُ تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نهمین سیاره از منظومة شمسی .2 - خدای عالم مردگان و دوزخ در اساطیر یونان


پلوخوری (پُ لُ. خُ)(اِمص .)مهمانی، ضیافت


پلورالیسم (پُ) [ انگ . ] (اِ.) کثرت باوری، نظریه ای که به لزوم کثرت عناصر و عوامل در جامعه و مشروعیت منافع آن ها باور دارد


پلوس (پُ) (اِ.) = پلواس : فریب دادن، چرب زبانی


پلوک (پَ وَ) (اِ.) 1 - تکیه گاه چوبین کنار بام، محجر. 2 - پتک و چکش آهنگران، مطراق


پلچی (پُ) (اِ.) = پلژی : خرمهره، خرز


پلک (پِ لْ یا پَ لَ) ( اِ.) پوست گرداگرد چشم که چشم را می پوشاند


پلکان (پِ لِّ) ( اِ.) جِ پله ؛ ساختاری به شکل ردیف یا مجموعه ای از پله های پشت سر هم میان دو یا چند سطح برای امکان رفت و آمد از یکی به دیگری


پلکن (پُ لُ کَ) (اِ.) = پلکه : طعنه، سرزنش


پلکیدن (پِ لِ دَ) (مص ل .) 1 - به آهستگی راه رفتن . 2 - رفت و آمد کردن . 3 - ول گشتن


پلی استر (پُ اِ تِ) [ فر. ] (اِ.) = پلیستر. پولیستر: نوعی پلیمر که در ساختن بطری های پلاستیکی، الیاف مصنوعی، بدنة عایق ها و نوار مغناطیسی ضبط صوت به کار می رود


پلی تکنیک (پُ تِ) [ فر. ] (اِ.) مؤسسة آموزش عالی معمولاً شامل چند دانشکدة فنی و صنعتی


پلی کلینیک (پُ کِ) [ فر. ] (اِمر.) مطبی که دارای درمانگاه های مختلف است و در صورت ل زوم امراض مختلف را در آن جا مورد مداوا قرار می دهند


پلیته (پِ لِ تِ) (اِ.) فتیله


پلید (پَ) (ص .) 1 - ناپاک، نجس . 2 - بدکار


پلیدازار (پَ اِ) (ص مر.) زناکار، زانیه


پلیدن (پَ دَ) (مص م .) 1 - جستجو کردن . 2 - آهسته به جایی در شدن


پلیدی (پَ) (حامص .) 1 - ناپاکی . 2 - نجاست


پلیس (پُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - مجموعة نیروهای انتظامی یک کشور، شهر یا جامعه . 2 - پاسبان، آژان


پلیس (پَ) (اِ.) ناهمواری


پلیسه (پِ س ِ) [ فر. ] (ص .) چین دار، بانورد


پلیمر (پُ مِ) [ فر. ] (اِ.) مولکول عظیم - الجثه ای که از مولکول های ساده با جرم مولکولی کم ساخته شود، بسپار. (فره )


پماد (پُ) [ فر . ] (اِ.) مادة دارویی نرم که جهت استعمال خارجی مورد استفاده قرار می گیرد


پمپ (پُ) [ فر . ] (اِ.) دستگاهی برای جابه جا کردن مایعات، تلمبه


پمپاژ (پُ) [ فر. ] (اِمص .) بیرون کشیدن سیالات از جایی و داخل کردن آن به جای دیگر به کمک تلمبه یا پمپ، تلمبه زنی، پمپ زنی . (فره )


پناباد (پَ) (اِ.) سکة نقره به وزن نیم مثقال، رایج در زمان قاجاریه


پناغ (پَ) (اِ.) 1 - تار ابریشم . 2 - ریسمانی که دور دوک پیچیده باشند


پنالتی (پِ) [ انگ . ] (اِ.) جریمه ای که بر اثر خطای بازیکن به نفع حریف به او تعلق می گیرد و نوع آن در بازی های مختلف فرق دارد


پنام (پَ) [ په . ] (اِ.) پارچه ای چهارگوشه که در دو گوشة آن دو بند دوزند و پیشوایان زرتشتی در وقت خواندن اوستا یا نزدیک شدن به آتش آن را بر روی خود بندند تا چیزهای مقدس از دم آنان آلوده نشود. پدام هم گویند


پناه (پَ) [ په . ] 1 - (اِ.) حفظ، حمایت، امان . 2 - پناهگاه، جای استوار. 3 - (ص .) حامی، نگاهدار


پناه جو ( پناه جو .) (اِفا.) آن که خواستار پناهندگی به یک کشور بیگانه است


پناه گاه ( پناه گاه .) (اِمر.) جایی که برای حفظ جان و سلامتی به آن پناه برند، جای استوار، پناه جای


پناهنده (پَ هَ د یا دَ) (اِفا.) آن که به کسی یا چیزی پناه برد، زینهاری، ملتجی . ؛ پناهنده اجتماعی کسی که به خاطر رواج تعصب دینی یا اجتماعی یا ناامنی و جنگ در میهنش به کشور دیگری پناه می برد. ؛ پناهنده سیاسی کسی که به خاطر مبارزة سیاسی و مخالفت با حکومت کشورش به کشور دیگری پناه می برد


پنبه (پَ ب) (اِ.) گیاهی علفی و یک ساله که از غوزة آن ریسمان و پارچه درست کنند. ؛با پنبه سر کسی را بریدن آهسته و نرم نرم کسی را بی آن که متوجه باشد به نابودی کشاندن


پنبه درگوش ( پنبه درگوش . دَ) (ص مر.) غافل، پند نشنو


پنبه زدن ( پنبه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - بیرون کردن پنبه از تخم . 2 - پر کردن پنبه در چیزی


پنبه زن ( پنبه زن . زَ) (ص فا.) کسی که پنبه را با کمان می زند تا از هم باز شوند


پندار (پِ یا پَ) (اِ.) 1 - گمان . 2 - سوءظن . 3 - اندیشه . 4 - خودبینی


پنبه شدن ( پنبه شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - نرم و سفید شدن . 2 - نرم و هموار شدن . 3 - گریختن . 4 - متفرق و پریشان گردیدن . 5 - از کسی بی موجب بریدن، به هرزه بریدن . 6 - بیهوده شدن، باطل و بی سود ماندن کار و سخن های پیشین


پنبه غاز کردن ( پنبه غاز کردن . کَ دَ) (مص م .) حلاجی کردن، پنبه زدن


پنبه کردن ( پنبه کردن . کَ دَ) 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (مص م .) پراکنده ساختن . 3 - خاموش کردن . 4 - منکر شدن . 5 - عاجز گردانیدن


پنتی (پِ) (ص .) (عا.) 1 - آن که از شوخی و پلیدی احتراز نکند، کسی که نظافت نداند. 2 - بیکار، لش، بی غیرت، لاابالی، (در اصطلاح م شتیان مقابل لوطی )


پنج و شش (پَ جُ ش ِ) (اِمر.) حواس پنجگانه و جهات شش گانه


پنج (پَ) 1 - عدد پس از چهار و پیش از شش . 2 - حواس خمسه . 3 - پنجه


پنج تن ( پنج تن . تَ) (اِمر.) پنج تن آل عبا، خمسه آل عبا، خمسة طیبه : مراد محمد رسول الله (ص )، علی (ع )، فاطمه (س )، حسن (ع )، حسین (ع ) است


پنج سیری (پَ) (اِمر.) 1 - وزنه ای معادل 375 گرم . 2 - مقدار عرقی که در یک بطری می ریختند


پنج شاخ ( پنج شاخ .) (اِمر.) پنج انگشت


پنج نوبت (پَ. نُ بَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) 1 - پنج بار نواختن کوس یا دهل و نقاره در مدت شبانه روز بر در سرای سلاطین . 2 - پنج وقت نماز


پنج نوبت زدن ( پنج نوبت زدن . زَ دَ) [ فا - ع . ] (مص ل .) اظهار جاه و سلطنت کردن


پنج نوش ( پنج نوش .) (اِمر.) معجونی که در قدیم پزشکان از پنج داروی مقوی می ساختند


پنج وشش وهفت وچهار (پَ جُ ش ِ شُ هَ تُ چَ) (اِمر.) کنایه از: پنج حس و شش جهت و هفت کوکب و چهار طبع


پنج پا (پَ) (اِمر.) 1 - خرچنگ . 2 - برج چهارم از دوازده برج فلکی، برج سرطان


پنج پوشیده ( پنج پوشیده . د) (اِمر.) خمسة محتجبه است و آن پنج علم است : اول کیمیا، دوم لیمیا، سوم سیمیا، چهارم ریمیا، پنجم هیمیا


پنجاه (پَ) [ په . ] (اِ.) عددی که بعد از چهل و نه و پیش از پنجاه و یک است


پنجاهه (پَ هِ) (اِمر.) 1 - مدت اعتکاف نصاری و آن پنجاه روز باشد چنان که چلة اهل اسلام چهل روز است ؛ خمسین . 2 - یاد کرد کسی در پایان پنجاه سال


پنجره (پَ جِ رِ) (اِ.) ساختاری در دیوار اتاق، ساختمان یا وسیلة نقلیه برای وارد شدن روشنایی، هوا یا هر دو و دیده شدن قضای بیرون یا درون


پنجشنبه (پَ شَ ب) (اِمر.) روز ششم هفته، روز قبل از جمعه


پنجم (پَ جُ) 1 - (ص .) دارای رتبه یا شمارة پنج . 2 - (اِ.) جزء پسین بعضی از کلمه های مرکب (همراه با عدد): یک پنجم


پنجه (پَ جِ) (اِ.) 1 - مخفف پنجاه . 2 - پنج انگشت با کف دست و پا باشد از انسان و حیوانات دیگر، پنج انگشت دست از مچ تا سر انگشتان . 3 - چنگال، جنگ، برثن، مخلب . 4 - پنج انگشت بدون کف دست . 5 - دست . 6 - صورت دستی که از طلا و نقره سازند و به مشاهد مقدس برای نیاز فرستند. 7 - گلوله های سنگ که دیدبانان برای جنگ نگاهدارند. 8 - سنگ منجنیق . 9 - سنگی که از کشتی به کشتی غنیم اندازند0 - پنجة دزدیده 1 - ماهی 2 - دام و قلاب و شست ماهی 3 - قسمت زبرین دستة تار که گوشی بدان پیوندند4 - واحدی برای شمارش هر مرحله ساز زدن است 5 - رقصی که جمعی دست یکدیگر را گیرند و با هم رقصند


پنجه برتافتن ( پنجه برتافتن . بَ. تَ) (مص ل .) به زور غلبه کردن، ستم کردن


پنجه بوکس ( پنجه بوکس . بُ) [ فا - انگ . ] (اِ.) سلاح سرد به صورت حلقه های به هم پیوسته دارای برآمدگی های نوک تیز که در پنجه می کنند


پنجه دزدیده ( پنجه دزدیده دُ د) (اِمر.) نک بهیزک


پنجه زدن ( پنجه زدن . زَ دَ) (مص م .) 1 - چنگ زدن . کسی را زخمی کردن . 2 - کنایه از: درافتادن با کسی، جنگیدن


پنجه طلایی ( پنجه طلایی . طَ) (ص مر.) کنایه از: مهارت و تبحر در حرفه های نوازندگی، نقاشی، پزشکی و مانند آن


پنجه مریم ( پنجه مریم ء مَ یَ) (اِمر.) گیاهی است خوشبو با ساقه کوتاه و گل های سرخ رنگ، گل نگونسار، گل سرنگون


پنجه کردن ( پنجه کردن . کَ دَ) (مص ل ) نبرد کردن، درافتادن


پنجول (پَ) (اِمر.) ناخن دست انسان یا پنجة برخی از حیوانات مانند گربه، پلنگ و مانند آن


پنجک (پَ جَ) (اِ.) = پنجه : 1 - پنجه دزدیده . 2 - نوعی رقص، رقص دستبند، فنجگان، چوپی


پنجگان (پَ) (عد. توزیعی ) 1 - پنج تا پنج تا. 2 - (اِمر.) نوعی تیر


پنجگانه (پَ نِ یا نَ) 1 - (ص مر.) پنج تایی، مخمس . 2 - (اِمر.) نمازهای پنج وقت


پنجگاه (پَ) (اِ.) گوشه ای از موسیقی ایرانی در دستگاه راست پنجگاه


پند (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - اندرز، نصیحت . 2 - عهد، پیمان


پند ( پند .) (اِ.) 1 - چاره، تدبیر، بند، فند، مکر، حیله . 2 - فن کشتی گیری، حیلة کشتی


پند (پِ) (اِ.) مقعد، نشستنگاه، دبر


پند گرفتن (پَ. گ ِ ر ِ تَ) (مص ل .) عبرت گرفتن


پنداره (پِ رِ) (اِ.) 1 - گمان . 2 - خیال . 3 - فکر، اندیشه


پنداری (پِ) 1 - (ص نسب .) خیال باف . 2 - خیالی، وهمی . 3 - کلمة فعل از پنداشتن : گویی، گویا


پنداریدن (پِ دَ) (مص م .) نک پنداشتن


پنداشتن (پِ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - گمان بردن، تصور کردن . 2 - سوءظن داشتن . 3 - تکبر نمودن . 4 - به حساب آوردن، شمردن . 5 - گمان نادرست کردن، تصور باطل نمودن


پنداشته (پِ تِ) (ص مف .) 1 - تصور کرده . 2 - موهوم


پنداشتی (پِ) (حامص .) 1 - خودبینی، تکبر. 2 - گمان نادرست . 3 - خیال . 4 - قهر


پندام (پَ) (اِ.) آماس، ورم


پنداوسی (پَ یا پِ وَ) (اِ.) سکه ای در قدیم برابر با ارزش پنج دینار


پندش (پُ دَ) (اِ.) = پند. پندک . پنجش : (اِ.) گلولة پنجة حلاجی کرده ؛ پنجک، بند، بندک، باغنده، گلوج پنبه


پندنامه ( پندنامه . مِ) [ په . ] (اِمر.) 1 - اندرزنامه، نصیحت نامه .2 - نامة مشتمل بر پند و نصیحت


پنزه (پَ زَ یا ز) [ معر. ] (اِ.) = پنجه . پنجک . فنرج : رقص مخصوص و آن چنان است که جمعی دست یکدیگر را گیرند و با هم برقصند؛ فنزج


پنس (پِ) [ انگ . ] (اِ.) یک دوازدهم شلینگ (بیست شلینگ یک لیره است )


پنس (پَ) [ فر . ] (اِ.) 1 - گیره، انبر. 2 - دوشاخة دهان جانوران


پنهان (پِ) [ په . ] 1 - (ق .) ناپیدا، پوشیده . 2 - (اِ.) راز، سرّ


پنهانی ( پنهانی .) 1 - (ص نسب .) نهفته، نهانی، پوشیده، مخفی . مق . پیدا، آشکار. 2 - (ق مر.) مخفیانه، در خفا


پنچر (پَ چَ) [ فر . ] (اِ.) 1 - سوراخ شدن لاستیک چرخ . 2 - (عا.) خسته، زهوار دررفته


پنچرگیری ( پنچرگیری .) [ انگ - فا. ] 1 - (حامص .) ترمیم کردن و وصله انداختن لاستیک خودرو و مانند آن . 2 - (اِ.) محل انجام این کار


پنچه (پُ چِ) (اِ.) = پنجه . بنجه : 1 - پیشانی، ناصیه . 2 - موهای جلوی سر، طره


پنچه بند ( پنچه بند . بَ) (اِمر.) پیشانی بند، عصابه


پنک (پَ نَ) (اِ.) وجب، وژه، شبر


پنک (پِ) (اِ.) گرفتن و فشار دادن گوشت یا پوست بدن با دو سر انگشت چنان که به درد آید، نشگون


پنکه (پَ کِ) [ هند. ] (اِ.) بادبزن برقی


پنگ (پَ) (اِ.) خوشة خرما که خرماهای آن را گرفته باشند


پنگان (پَ) [ معر. ] (اِ.) کاسه ای مسی که ته آن سوراخ داشت و دهقانان در گذشته از آن برای تعیین مدت زمان استفاده از آب چشمه یا قنات استفاده می کردند. به این طریق که این کاسه را روی ظرفی از آب قرار می دادند، مدت زمان پر شدن این کاسه، فرصت استفاده هر دهقان از آب چشمه یا قنات بود


پنگوئن (پَ ئَ) [ فر. ] (اِ.) پرنده ای از راستة پرندگان دریایی و بی پرواز است . بال هایش از پره های پولک مانند به رنگ سیاه و سفید پوشیده شده و بدون شاهپر است . در زیر پوست چربی فراوان ذخیره دارد و می تواند به صورت قائم بایستد. در قطب جنوب دیده می شود


پنی سیلین (پِ) [ فر . ] (اِ.) نوعی آنتی بیوتیک که به صورت پودر، پماد، آمپول و قرص برای از بین بردن میکرب ها و باکتری ها مورد استفاده قرار گیرد


پنیر (پَ) [ په . ] (اِ.) خوراکی که از شیر بسته ترتیب دهند


پنیرتن ( پنیرتن . تَ) (اِمر.) ماده ای است سرخ - رنگ مایل به سیاهی که از جوشانیدن آب کشک حاصل کنند و آن به غایت ترش است، کشک سیاه، قره قورت، ترف سرخ، لیولنگ


پنیرک (پَ رَ) (اِمر.) گیاهی است بیابانی دارای برگ های پهن و گل های سرخ و بنفش، بلندیش تا 60 سانت می رسد، همراه با گردش آفتاب می چرخد. آفتاب گردک، ختمی کوچک، نان فلاخ هم می گویند


په (پِ) (اِ.) پیه، چربی


په (پَ) (شب جم .) خوشا، آفرین


پهره (پَ رَ یا رِ) (اِ.) نگهبانی، پاس


پهرو (پَ رُ) (اِ.) پینه، وصله


پهلو (پَ) 1 - دو طرف سینه و شکم . 2 - کنار، نزدیک . 3 - ضلع


پهلو (پَ لَ) (ص . اِ.) 1 - قومِ پارت . 2 - دلیر، شجاع . 3 - شهر


پهلو آکندن ( پهلو آکندن . کَ دَ) (مص ل .) فربه شدن


پهلو تهی کردن (پَ. تُ. کَ دَ)(مص ل .) کناره کردن از کاری


پهلو دادن ( پهلو دادن . دَ) (مص م .) 1 - به کسی سود رساندن، یاری کردن . 2 - نزدیکی کردن . 3 - کناره گرفتن


پهلو زدن ( پهلو زدن . زَ دَ) (مص ل .) برابری کردن با کسی


پهلو نهادن ( پهلو نهادن . نَ دَ) (مص ل .) خوابیدن، دراز کشیدن


پهلو نگه داشتن ( پهلو نگه داشتن . نِ گَ. تَ)(مص ل .)دوری ک ردن، احتراز کردن


پهلوان (پَ لَ) (ص نسب . اِمر.) 1 - دلیر، شجاع . 2 - نیرومند


پهلوان پنبه ( پهلوان پنبه . پَ ب)(اِمر.) پهلوان دروغین


پهلوانی (پَ لَ) (حامص .) 1 - دلیری، قهرمانی . 2 - مقام و رتبة پهلوان


پهلودار ( پهلودار . ) (ص مر.) صاحب مال، دارای مکنت


پهلوگاه ( پهلوگاه .) (اِمر.) 1 - پهلو، جنب . 2 - کنار


پهلوگرفتن ( پهلوگرفتن . گِ رِ تَ)(مص ل .) کناره گرفتن، در ساحل ایستادن کشتی


پهلوی (پَ لَ) (ص نسب .) 1 - پارتی، از قوم پارت . 2 - پادشاهی، سلطنتی . 3 - پهلوانی، قهرمانی . 4 - نام خط و زبان ایرانیان در زمان اشکانیان و ساسانیان . 5 - آهنگی است در موسیقی قدیم . 6 - نوعی سکة طلا با نقش پادشاهان پهلوی (آخرین سلسلة پادشاهی در ایران )


پهلوی نامه ( پهلوی نامه . مِ) (اِمر.) کتاب یا نوشته به زبان و خط پهلوی


پهمزک (پَ مَ زَ) (اِ.) خارپشت


پهن (پَ هَ) (اِ.) = پهنه : شیری که به سبب مهربانی در پستان مادر طغیان کند، پهنه


پهن (پَ)(ص نسب .)1 - فراخ، گشاد. 2 - عریض، پهناور. 3 - مسطح


پهن (پِ هِ) (اِ.) سرگین چهارپایان . ؛ پهن بار کسی نکردن کنایه از: کوچکترین ارزش و اهمیتی برای آن کس قایل نشدن


پهن کردن (پَ. کَ دَ)(مص م .) 1 - وسیع کردن، پهناور ساختن . 2 - گستردن


پهنا (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - فراخی، گشادی . 2 - عرض


پهنانه (پَ نِ) (اِ.) 1 - بوزینه، میمون . 2 - کلوچة روغنی


پهناور (پَ وَ) (ص مر.) 1 - فراخ، وسیع . 2 - بسیار عریض


پهند (پَ هَ) (اِ.) دامی باشد که بدان آهو گیرند، تله


پهنه (پَ نِ) (اِ.) 1 - ساحت، میدان . 2 - وسعت . 3 - نوعی چوگان که سر آن مانند کفچه پهن است


پهنه باختن ( پهنه باختن . تَ) (مص ل .) با پهنه بازی کردن


پهنی (پَ) (حامص .) 1 - وسعت، گشادگی . 2 - عرض، پهنا. مق درازی، طول


پهی (پَ) (اِ.) خربزة تلخ، حنظل


پهین (پَ) (ص .) فراخ، گشاده


پو (اِ.) 1 - رفتار تند. 2 - دو


پو گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - رفتن . 2 - دویدن


پوئن (پُ ئَ) [ انگ . ] (اِ.) واحد تعیین برتری افراد یا تیم های ورزشی در یک مسابقه یا یک دوره از مسابقات که نتیجة بازی یا مسابقه را مشخص می کند، امیتاز (فره )


پوت (اِ.) 1 - جگر گوسفند. 2 - خوراک قلیه که از جگر گوسفند درست می کنند


پوت (اِ.)انواع اطعمه و اشربه، اقسام خوردنی


پوتین [ فر . ] (اِ.) کفش محکم و ساق بلند


پود (اِ.) نخ های افقی پارچه


پودر [ فر . ] (اِ.) گرد، آرد


پودمانی (اِ.)(معادل واژة انگلیسی module .) 1 - واحد یا مؤلفة استانداردی از یک سازواره (سیستم ) که برای ترکیب یا استفادة آسان، طراحی یا ساخته می شود. 2 - واحدها یا دوره های مشخص آموزشی در دانشگاه ها و مدارس . 3 - واحدها و اجزای صنعتی همگون و مشابه . 4 - واحدهای تکراری و با اندازة مساوی در معماری ساختمان ها


پودنه (نِ) (اِ.) نک پونه


پوده (پُ) (ص .) کهنه، پوسیده


پودینگ [ انگ . ] (اِ.) از انواع شیرینی های انگلیسی است که از آرد و روغن و تخم مرغ و کشمش تهیه می شود


پور [ په . ] (اِ.) پسر، فرزند نرینه


پورسانتاژ [ فر . ] (اِ.) = پورسان : 1 - درصد. 2 - حق دلالی، حق العمل


پورمند (مَ) (ص .) پسردار، صاحب پسر


پورنوگرافی (پُ نُ گِ) [ فر . ] (اِمص .) توصیف و نمایش امور جنسی


پوره (پُ رِ) (اِ.) فضول افیون پس از سوختن آن برای کشیدن و آن غیر از شیره و سوختة تریاک است


پوره (رِ) [ فر. ] (اِ.) خوراکی است فراهم شده از حبوبات کوبیده شده و سبزیجات له شده با افزودن شیر به آن : پورة سیب زمینی، پورة اسفناج و مانند آن


پوره (رَ یا رِ) (اِ.)1 - پسر، پور. 2 - بچة ملخ، تخم ملخ


پورپورا (پُ پُ) (اِ.) عارضه ای که در دنبال بعضی از امراض عفونی (از قبیل حصبه و بت های بثوری و غیره ) در مریض موجب خونریزی زیر جلدی شود. علامت این خونریزی دانه ها و لکه های قرمز رنگی است که با فشار انگشت محو نمی شود و پس از چند روز محل این لکه ها تیره و کبود شده محو می گردد؛ خونریزی زیر جلد، داءالفرافیر، نزف الدم زیر جلدی


پوز (اِ.) = پوزه : تنه درخت، ساقة درخت


پوز (اِ.) 1 - پیرامون دهان جانوران چهارپا. 2 - دهان


پوزخند (خَ) (اِمر.) لبخند تمسخرآمیز


پوزش (ز) (اِمص .)1 - عذرخواهی، معذرت - خواهی . 2 - عذر، معذرت


پوزمالی (حامص .) (عا.) کنایه از: تنبیه کسی با دشنام، کتک یا جریمه


پوزه (ز) (اِ.) 1 - گرداگرد دهن جانوران . 2 - چانه . ؛ پوزه کسی را به خاک مالیدن شخص پرمدعایی را به شدت تحقیر و سرشکسته کردن


پوزیتیو (پُ) [ فر . ] (اِ.) مثبت، متضاد نگاتیو


پوزیتیویسم ( پوزیتیویسم .) [ فر . ] (اِ.) هرگونه مذهب فلسفی که مابعدالطبیعه را رد می کند، تجربه - گرایی


پوزیدن (پُ دَ) (مص ل .) 1 - زدودن، راندن، برطرف کردن . 2 - معذرت خواستن، عذر خواستن


پوسانه (پُ) (اِمص .) 1 - فروتنی . 2 - چاپلوسی، چرب زبانی


پوست (اِ.)1 - بیرونی ترین بخش بدن جانوران . 2 - پوشش بیرونی ساقه . 3 - پوشش تخم جانور و دانة گیاه . ؛ پوست کسی کنده شدن (کن .) متحمل عذاب شدید شدن


پوست باز کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - پوست کندن . 2 - راز دل را گفتن


پوست باز کرده (کَ د) (ق .) بی پرده، آشکار


پوست تخت (تَ) (اِمر.) پوست خشک شدة حیوانات به ویژه گوسفند که برای نشستن از آن استفاده می کنند


پوست خر کن (خَ کَ) (ص فا.) 1 - کنایه از: آدم حریص و آزمند. 2 - اندک بین


پوست و استخوان شدن (تُ اُ تُ خا. شُ دَ) (مص ل .) لاغر و بسیار نزار شدن


پوست پیرا (ص فا.) دباغ، چرمگر


پوست پیراستن (تَ) (مص م .) دباغی کردن


پوست کلفت (کُ لُ) (ص مر.) 1 - کنایه از: آدم بی غیرت . 2 - کسی که در سختی ها تحملش زیاد است


پوست کلفتی (کُ لُ)(حامص .) 1 - بی شرمی، بی غیرتی . 2 - مقاومت در سختی ها


پوست کندن (کَ دَ) (مص م .) 1 - پوست گرفتن . 2 - قشری از مغز جدا کردن . 3 - غیبت کردن . 4 - صریح گفتن


پوست کنده (کَ د) (ص مف .) کنایه از: صریح، بی پرده


پوستر (پُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) آگهی مکتوب و مصور، با ابعاد حدوداً 70 * 50 سانتی متر که قابل چاپ و تکثیر و نصب است، ورقة مصور بزرگ، اعلان (فره )


پوسته (اِ.) 1 - بیرونی ترین بخش پوست . 2 - پوشش اندام های درونی بدن . 3 - بخش کوچکی از پوست که یاخته های آن مرده است و از بقیة پوست جدا می شود. 4 - پوشش بیرونی دانه


پوستگال (اِمر.) = پوستگاله : پوست بی موی که زیر دنبة گوسفند باشد


پوستگر (پُ) (اِ. ص .) دباغ، پوست پیرا


پوستی (ص نسب .) 1 - منسوب به پوست ؛ جلدی، قشری . 2 - تنبل، کاهل


پوستین [ په . ] 1 - (ص نسب .) ساخته شده از پوست . 2 - (اِمر.) نوعی لباس زمستانی که از پوست حیوانات پشم دار درست می کنند. ؛در پوستین کسی افتادن کنایه از: عیبجویی کردن، بدگویی کردن . ؛ پوستین دریدن کنایه از: الف - افشا کردن راز. ب - عیب جویی کردن


پوسه (س ِ یا سَ) (اِ.) ریسمانی که به وقت رشتن بر دوک پیچند


پوسه ( پوسه .) (اِمر.) = پوسته : 1 - پوستکی بسیار نازک جدا شده از چیزی، ورقه، صحیفه، پشیزه . 2 - قطعات سفید و نازکی که هنگام شانه کردن موی سر - - زمانی که چرک باشد - - فرو ریزد، شوره 3 - تو، تا، لا


پوسیدن (دَ) (مص ل .) 1 - فرسوده شدن، فاسد شدن، کهنه شدن . 2 - عفونت یافتن . 3 - پژمرده شدن


پوش (اِ.) 1 - جامه، پوشش . 2 - خیمه، چادر. 3 - زره، جوشن . 4 - در ترکیب با بعضی واژه ها معنای فاعلی می دهد مانند: زره پوش . 5 - در ترکیب با بعضی واژه ها معنای مفعولی می دهد مانند: گالی پوش


پوشال (اِمر.) 1 - تراشة چوب . 2 - ساقة نازک بعضی گیاهان مانند: برنج، نی


پوشالی (ص نسب .) 1 - ساخته از پوشال . 2 - سست، ناتوان، بی دوام


پوشانیدن (دَ) (مص م .) 1 - جامه به تن کسی کردن . 2 - نهان کردن، پنهان ساختن


پوشاک (اِ.) پوشیدنی، جامه


پوشت (پُ ش ِ) (اِ.) دستمال ظریفی که بعضی در جیب کوچک سمت چپ بالای کت قرار دهند، جیب کوچک


پوشش (ش ِ) (اِمص .) 1 - پوشیدن . 2 - جامه، لباس . 3 - پرده، حجاب . 4 - سقف خانه


پوشنه (شَ نِ) (اِمر.) 1 - سرپوش، هر چیزی که با آن روی چیزی را بپوشند. 2 - هر چیز پوشیدنی


پوشه (ش ِ) (اِ.) 1 - پرده، هر چیزی که چیزی را بپوشاند. 2 - ورق نسبتاً بزرگ و تا شده ای از جنس مقوا یا پلاستیک که نوشته ها و اسناد مربوط به یک موضوع را در آن نگه داری می کنند


پوشک (شَ) (اِ.) فرآورده ای از الیاف نرم و جذب کنندة رطوبت با یک روکش نگه دارنده برای جذب ادرار و مدفوع کودک شیرخوار و پیشگیری از آلوده شده زیرجامه


پوشک (پُ شَ) (اِ.) گربه


پوشیدن (دَ) (مص م .) 1 - لباس پوشیدن . 2 - جامه بر تن کسی کردن . 3 - نهفتن، پنهان کردن


پوشیده (د) (ص .) 1 - جامه به بر کرده . 2 - مستور، محجوب . 3 - پنهان، نهفته


پوشیدگی (د) (حامص .) 1 - حالت هر چیز پوشیده . 2 - ابهام


پوشینه (نِ) (اِمر.) 1 - سرپوش هر چیزی . 2 - کپسول، غلاف، کیسه


پول [ یو . ] (اِ.) آن چه که معیار ارزش مادی است و به عنوان وسیلة مبادله مورد استفاده قرار می گیرد. ؛ پول چایی پولی که به عنوان انعام داده می شود. ؛ پول کسی از پارو بالا رفتن ثروت بی حساب داشتن


پول دار (ص مر.) ثروتمند، غنی، توانگر


پول درشت (لِ دُ رُ) (اِمر.) اسکناس های باارزش


پول سفید (لِ س ِ) (اِمر.) پول نقره، سکة نقره


پول سیاه (لِ) (اِمر.) پول خرد، پشیز، سکة مسی


پول و پله (لُ پَ لِ) (اِمر.) (عا.) پول زیادی


پژول (پَ) (اِ.) 1 - استخوان بین دو قوزک پا. 2 - پستان زنان


پولاد (اِ.) = فولاد:1 - آلیاژ سخت چکش خوارِ آهن با مقدار کم کربن . 2 - گرز


پولادخای (ص فا.) 1 - مرد قوی . 2 - اسب دونده و نیرومند


پولادسنج (سَ) (ص فا.) دلاور، جنگاور


پولادپوش (ص فا.) مرد جنگی، آن که زره بر تن کند


پولادین (ص نسب .) 1 - ساخته شده از پولاد. 2 - بسیار محکم، نیرومند


پولک (لَ) (اِمصغ .) 1 - پول خرد. 2 - دایره های کوچک فلزی به رنگ های مختلف که زنان به جامه های خود بدوزند. 3 - فلس ماهی


پولکی ( پولکی .) (ص نسب .) 1 - پول دوست . 2 - آن که رشوه پذیرد


پولکی ( پولکی .) (اِ.) نوعی آب نبات شبیه پولک


پولیش (پُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - گرد مایع که برای پرداخت کردن یا حفاظت سطح، روی آن می مالند. 2 - ماده ای حاوی عوامل شیمیایی یا ساینده جهت برق انداختن سطوح مختلف، پرداخت (فره )


پولیپ (پُ) [ فر . ] (اِ.) = پلیپ : تومور پایه داری از بافت های تازه نمو کرده است که خصوصاً در غشاهای مخاطی مانند بینی، مثانه، معده، رودة بزرگ یا رحم پدید می آید. اغلب خوش خیم است اما ممکن است بدخیم شود


پوند (پُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - پول رایج انگلستان . 2 - واحد وزن در انگلستان برابر با 453 گرم


پونز (نِ) [ فر . ] (اِ.) میخ کوچک با سر مسطح و گرد


پونه (نِ) (اِ.) پودنه، گیاهی است خوشبو با ساقة بسیار کوتاه دارای برگ هایی مانند برگ نعناع، در کنار نهرها می روید و خوردنی است


پونگ (پُ) (اِ.) کَپک، گرد سبز رنگی که بر روی نان و چیزهای دیگر بر اثر فاسد شدن پیدا شود


پوپ (پُ) (اِ.) تاج و کاکل پرندگان


پوپش (پِ) (اِ.) = پوپه . پوپک . پوپو. بوبو: هدهد، شانه به سر


پوپو (اِ.) هدهد، شانه سر


پوپک (پَ)(اِ.) 1 - هدهد، شانه سر. 2 - دوشیزه


پوچ (ص .) 1 - بیهوده، بی فایده . 2 - فاقد معنی و ارزش . 3 - پوک


پوچ شدن (شُ دَ) (مص ل .)فاسد شدن چیزی


پوچال (اِمر.) تراشة چوب، پوشال


پوک (ص .) هر چیز تو خالی، میان تهی


پوکر (پُ کِ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی قمار با ورق


پوکه (کِ) (اِ.) 1 - غلاف فشنگ بی سرب و باروت، فشنگ که مادة سوزنده ندارد. 2 - پوک . 3 - زغال پوک


پوی (اِمص .)1 - رفتن به شتاب . 2 - در ترکیب با بعضی واژه ها، معنای پوینده می دهد: راه پوی


پویا (ص فا.) نک پویان


پویان (ص فا.) 1 - روان . 2 - دوان


پویش (یِ) (اِ.) حرکت و فعالیت پی گیر در جستجوی چیزی


پوینده (یَ د) (ص فا.) 1 - رونده . 2 - دونده . 3 - جست وجو کننده . 4 - چارپا، ستور


پویه (یِ) (اِمص .) نک پوییدن


پوییدن (دَ) (مص ل .) دویدن، به شتاب رفتن


پُشک (پُ) (اِ.) خم . خمچه


پپلس (پَ لُ) (اِ.) 1 - تریدی که از نان خشک و روغن و دوشاب سازند. 2 - اشکنه ای که از روغن و پیاز با روغن بریان کرده و آب و نان خشک سازند


پپه (پَ پِ) ( اِ.) (عا.) ساده لوح، گول


پچ پچ کردن (پِ پِ. کَ دَ) (مص ل .) نجوی ' کردن، درگوشی صحبت کردن


پچشک (پِ چِ) ( اِ.) طبیب، پزشک


پچشک (پُ چُ) ( اِ.) پشکل گوسفند و بز و مانند آن


پچل (پِ چَ) (ص .) 1 - شلخته . 2 - کثیف، پلید. بچل، چپل و پچول نیز گویند


پچپچه (پِ پِ چِ) (اِصت .) سخنی که بر سر زبان ها بیفتد و مردم آن را به طور درگوشی به یکدیگر بگویند


پچکم (پِ کَ) ( اِ.) 1 - خانه ای که از همه سوی در و پنجره دارد. 2 - گرگ، ذئب


پژ (پَ)(اِ.) 1 - چرک، پلیدی . 2 - کهنه، مندرس


پژ (پَ) (اِ.) 1 - کتل . 2 - زمین پست و بلند


پژاوند (پَ وَ) (اِمر.) = پژوان . پژوند: 1 - چوبی که برای محکمی در، پشت آن افکنند تا کسی نتواند باز کند. 2 - چوبی که جامه را به وقت شستن بر او زنند؛ چوب گازران، کدین


پژاگن (پَ گِ) (ص مر.) 1 - چرکین . 2 - زشت، نازیبا


پژردن (پِ ژُ دَ) (مص م .) (عا.) پرستاری کردن از کودک، پیر یا بیمار


پژم (پَ) (اِ.) نک پژ


پژمان (پِ) [ په . ] (ص .) 1 - افسرده، اندوهگین . 2 - پشیمان . 3 - ناامید


پژمردن (پَ مُ دَ) (مص ل .)1 - افسردن، غمناک شدن . 2 - پلاسیده شدن . 3 - بی رونق


پژمرده (پَ مُ د) (ص مف .) 1 - اندوهگین، افسرده . 2 - بی طراوت، بی رونق . 3 - پلاسیده، خشک شده


پژمردگی (پَ مُ د)(حامص .) 1 - افسردگی، پلاسیدگی . 2 - غمناکی


پژمریدن (پَ مُ دَ) (مص ل .) نک پژمردن


پژند (پَ ژَ) (اِ.) گیاهی است خودرو و خوشبو مانند اسفناج که خام و پخته آن را می خورند


پژهان (پُ) (اِ.) = بژهان : آرزو، غبطه، خواهش دل


پژواک (پِ) (اِ.) بازتاب صدا در کوه، طنین


پژولانیدن (پِ دَ) (مص م .) = پژولاندن : 1 - پژمرده کردن . 2 - رنجه کردن . 3 - نرم گردیدن


پژولش (پِ لِ) (اِمص .) 1 - پریشانی . 2 - پژمردگی


پژولیدن (پِ دَ) (مص ل .)نک پژولانیدن


پژولیده (پِ د) (ص مف .) 1 - پژمرده شدن . 2 - افسرده


پژوم (پَ) (ص .) 1 - درویش، گدا. 2 - خوار، ذلیل


پژوه (پِ) (اِمص .) 1 - بازجُستن، جست و جو کردن . 2 - مؤاخذه، بازخواست . 3 - در ترکیب با واژه های دیگر معنای پژوهنده می دهد مانند: دانش پژوه


پژوهش (پِ یا پَ هِ)(اِمص .) 1 - جست و جو، تحقیق . 2 - تحقیقات علمی و بازخواست . 3 - مؤاخذه . 4 - خبر، خبر داشتن


پژوهنده (پِ یا پَ هَ د) (ص فا.) 1 - جست و جو کننده . 2 - کارآگاه، خبرچین . 3 - خردمند، دانا


پژوهیدن (پِ دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - جست و جو کردن . 2 - بازپرسیدن . 3 - خواستن، طلب کردن


پژوژ (پَ) (اِ.) اصرار، الحاح


پژوین (پَ) (ص .) چرکین، پلید


پک ( پک .) (ص .) 1 - بی هنر. 2 - خودپسند. 3 - پله، پله های نردبان


پک (پُ) (اِ.) (عا.) 1 - یک بار کشیدن سیگار و چپق . 2 - برجستن و فروجستن


پک ( پک .) (اِ.) 1 - گنده و درشت . 2 - جامة سخت و درشت


پک (پِ) (اِ.) بند انگشت دست یا پا


پک (پَ) (اِ.) وزغ، قورباغه


پک و پوز (پَ کُ پُ) (اِمر.) (عا.) 1 - ریخت، شکل، هیأت ظاهری، وجنات (زشت )، بد پک وپوز. 2 - دهان و اطراف آن


پک وپهلو (پَ کُ پَ) (اِمر.) سینه و قسمت راست و چپ آن


پکر (پَ کَ) (ص .) (عا.) افسرده، نومید


پکمز (پَ مَ) (اِ.) 1 - دوشاب، شیره، دبس . 2 - شراب


پکن (پَ کَ) (اِ.) نک ارزن


پکند (پَ کَ) (اِ.) نان، خبز


پکنه (پَ نَ یا نِ) (ص .) مردم فربه کوتاه بالا، خپله


پکول (پَ) (اِ.) تالاری باشد که بر بالا خانه سازند


پکوک (پَ) (اِ.) 1 - پتک آهنگران . 2 - نردة جلو ایوان


پکیج (پَ کِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دستگاهی برای تولید آب گرم . 2 - بستة نرم افزاری کامپیوتر


پکیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پاره شدن . 2 - ترکیدن، مردن


پگ (پَ) (اِ.) زن نار پستان، زن و دختر لیمو پستان، کاعب


پگاه (پِ) (ق مر.) 1 - صبح زود. 2 - زود


پگمال (پَ یا پِ) (اِ.) افزار کفشگران که بدان خط کشند، خط کش کفاشان


پی (پِ) (اِ.) عصب، رشته سفید رنگ و سختی در بدن انسان و حیوان


پی (اِ.) 1 - سیزدهمین حرف الفبای یونانی ( پی ) و آن نمایندة ستاره های قدر شانزدهم است . 2 - نشانة رابطة ثابت میان محیط دایره با قطر آن و آن تقریباً مساوی با 14/3 است


پی هم (پِ یِ هَ) (ق مر.) پی درپی، پشت سر هم


پی (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - پا، قدم، گام . 2 - فاصلة میان دو کف پا هنگام راه رفتن . 3 - بنیاد. 4 - نشان پا، ردُ پا. 5 - تاب، توان . 6 - مقدار کف پا. 7 - عقب، پس


پی .اچ .دی (اِ) [ انگ . ]Ph.D (اِ.) دکترای تخصصی در رشته های دانشگاهی


پی آمد (پَ مَ) (اِ.) 1 - عارضه . 2 - حادثه


پی آوردن ( پی آوردن . وَ دَ) (مص ل .) تاب آوردن، طاقت داشتن


پی افکندن (پِ. اَ کَ دَ) (مص م .) بنیاد نهادن


پی برداشتن (پِ. بَ تَ) (مص م .) تعقیب کردن


پی بردن ( پی بردن . بُ دَ) (مص ل .) آگاه گشتن، اطلاع یافتن


پی جامه (مِ) (اِمر.) زیر جامه، شلوار پارچه ای راحتی که در خانه پوشند؛ پیژاما


پی جر (پِ جِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی که به وسیلة آن، شخص برای تماس گرفتن از طریق تلفن با شخص مورد نظر فراخوانده شود، پی جو (فره )، فراخوان


پی جوی (پَ یا پِ) (ص فا.) 1 - جویندة ردّ پا یا اثر چیزی . 2 - جست و جو کننده


پی جویی ( پی جویی .) (حامص .) جست و جو، کاوش


پی درپی (پِ دَ پِ) (ق مر.) پیاپی، متوالی، یکی پس از دیگری


پی ریزی (پِ) (حامص .) بنیان گذاری


پی سپار (پِ یا پَ. س ِ) (ص فا.) رونده، راهرو


پی سپار کردن ( پی سپار کردن . س ِ. کَ دَ) 1 - (مص ل .) گذشتن . 2 - (مص م .) لگدمال کردن


پی سپاردن ( پی سپاردن . س ِ دَ) (مص ل .) پی سپردن، راه رفتن


پی سپر ( پی سپر . س پَ)1 - (ص فا.)رونده، سالک . 2 - (ص مف .) پایمال شده، لگدکوب شده


پی سپردن ( پی سپردن . س ِ پَ دَ)(مص م .) 1 - پایمال کردن . 2 - عبور کردن


پی سپید (پَ یا پِ س ِ) (ص مر.)=پی سفید: شوم قدم، نامبارک


پی فراخ (پِ. فَ) (ص مر.) تندرو، افراطی


پی فشردن (پِ. فِ شُ دَ) (مص .ل ) پافشاری، اصرار


پی کردن (پِ. کَ دَ) (مص م .) رگ و پی پا را قطع کردن، عاجز کردن


پی کور کردن (پِ. کَ دَ) (مص م .) از بین بردن اثر چیزی، پی گم کردن


پی گرد ( پی گرد . گَ) 1 - (مص مر.) گشتن در پی چیزی . 2 - (ص .) کسی که در پی چیزی می گردد


پی گم ( پی گم . گُ) (ص مر.) گم و ناپیدا، ناپدید، مفقودالاثر


پی گیر ( پی گیر .) (ص فا.) دنبال کننده


پی گیری ( پی گیری .) (حامص .) 1 - تعقیب، دنبال . 2 - ادامه دادن


پیا (ص . اِ.) 1 - مرد کامل . 2 - باارج، ارزنده . 3 - متمول، صاحب اعتبار


پیاب (اِمر.) نک پایاب


پیاده (د) (ص . اِ.) 1 - کسی که با پای راه می رود و سواره نیست . 2 - بخشی از ارتش که سواره نیستند. 3 - ضعیف، مسکین . 4 - یکی از مهره های شطرنج . 5 - عامی، بی سواد


پیاده رو ( پیاده رو . رُ) (اِمر.) قسمی از دو جانب خیابان که محل رفت و آمد عابران پیاده است


پیاده شدن ( پیاده شدن . شُ دَ)(مص ل .)1 - عزل کردن . 2 - (عا.) هزینة سنگین را متحمل شدن، پیشامد هزینه بَر


پیاده نظام ( پیاده نظام . نِ) [ فا - ع . ] (اِمر.) بخشی از لشکر که افراد آن پیاده اند


پیاده کردن ( پیاده کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - تعمیر کردن موتور ماشین . 2 - ضرر رساندن


پیاز (اِ.) گیاه علفی از تیره سوسنی ها با برگ های نوک تیز گل های سفید مایل به سبز یا گلی مایل به بنفش که غدة متورم آن خوراکی است، دارای طعم و بوی تند و مرکب از لایه های نازک تو در توست . ؛ پیاز کسی کونه کردن (کن .) پیشرفت کردن، موفق شدن، ثابت و مستقر شدن


پیازداغ (اِمر.) پیاز خلال شده که در روغن سرخ می کنند و در غذا می ریزند. ؛ پیازداغ داغ چیزی زیاد شدن (کن .) کیفیت ظاهری چیزی دو چندان شدن


پیازچه (چِ)(اِمصغ .)1 - پیاز خرد، پیاز کوچک . 2 - گونه ای از پیاز و کوچک تر از پیاز که جزو سبزی های خوردنی استفاده می شود


پیازی (اِ.) 1 - نوعی لعل گرانبها. 2 - گرزی با چند گوی فولادی و دستة چوبی


پیاله (لِ) (اِ.) 1 - ظرفی که با آن شراب یا هر نوشیدنی دیگری را می نوشند. 2 - یکی از لوازم آتشگاه که در تشریفات دینی زرتشتیان به کار رود


پیاله دار ( پیاله دار .)(ص فا.)1 - ساقی . 2 - شراب - خوار، باده نوش


پیاله زدن ( پیاله زدن . زَ دَ) (مص ل .) باده نوشیدن، می خوردن


پیاله کش ( پیاله کش . کِ) (ص فا.) شراب خوار، باده - نوش


پیام (پَ) (اِ.) 1 - خبر یا سخنی را به دیگری رساندن . 2 - سلام، درود. 3 - وحی، الهام


پیام دادن (پَ. دَ) (مص م .) 1 - پیغام فرستادن . 2 - تبلیغ رسالت کردن


پیامبر (پَ بَ) (ص فا.) 1 - پیک، کسی که پیغام را می برد. 2 - نبی، فرستادة خدا


پیامبری ( پیامبری .) (حامص .) 1 - پیام آوری . 2 - قاصدی . 3 - نبوت، رسالت


پیامگیر ( پیامگیر .) (اِ.) اسبابی الکترونیکی برای دریافت و ضبط پیام کسانی که به شمارة معینی تلفن می کنند، منشی تلفنی


پیان (ص .) مست مست، مستی که سر از پای نشناسد


پیانو (نُ) [ انگ . ] (اِ.) یکی از ابزارهای موسیقی که دارای شاسی است و با فشار سر انگشتان دست بر روی شاسی ها نواخته می شود


پیانیست [ فر. ] (ص فا.) نوازندة پیانو


پیاپی (پِ یا پَ پِ) (ق مر.) 1 - پشت سر هم . 2 - هم قدم، هم عنان


پیت (اِ.) جعبه ای از آهن یا حلب برای نفت و روغن و غیره


پیت (اِ.) = بید. پت : نک پید


پیتزا [ ایتا. ] (اِ.) نوعی غذای ایتالیایی که برای تهیة آن از خمیر و پنیر مخصوص به همراه انواع فرآورده های گیاهی و گوشتی استفاده می کنند و آن را در فر می پزند، پیزا نیز گفته می شود


پیج (پِ) [ انگ . ] (اِمص .) عمل فراخواندن کسی، معمولاً به طور مکرر، برای مراجعة فوری، پی جویی . (فره )


پیخ (اِ.) 1 - چرک، شوخ، مدفوع . 2 - قِی چشم


پیخال (اِمر.) 1 - فضله، سرگین . 2 - چرک، شوخ


پیختن (تَ) (مص م .) 1 - پیچیدن . 2 - پخش کردن، افشاندن


پیخته (تِ یا تَ) (ص مف .) پیچیده


پیختگی (تِ) (حامص .) پیخته بودن


پیخست (پَ خُ یا خَ)(ص مف .) = پی خوست . پی خسته : پایمال شده، لگدمال شده، لگد - مال


پیخستن (پَ خُ تَ یا پِ خَ تَ) (مص م .) 1 - خستن با پای . 2 - درمانده کردن


پیخسته (پَ خُ تِ یا پِ خَ تِ) (ص مف .) 1 - لگدمال شده . 2 - درمانده شده


پید (اِ.) 1 - بی فایده، بی ارزش . 2 - تار و مار


پیدا (پَ یا پِ) (ص . ق .) 1 - روشن، آشکار. 2 - ظاهر، ضد باطن . 3 - مشخص، متمایز


پیدا آمدن ( پیدا آمدن . مَ دَ) (مص ل .) 1 - ظاهر شدن . 2 - حاصل شدن


پیدا شدن (پِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - ظاهر شدن . 2 - معلوم گشتن . 3 - یافته شدن . 4 - به وجود آمدن


پیدا کردن ( پیدا کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - آشکار کردن . 2 - یافتن، جستن


پیدازا (پِ) (ص فا.) هر گیاه که دارای ریشه و ساقه و برگ و گل باشد


پیداوسی (پَ وَ) (اِ.) نک پنداوسی


پیدایش (پَ یِ) (اِمص .) 1 - ظهور، پدیدار گشتن . 2 - خلقت، آفرینش


پیدایی (پِ) (حامص .) 1 - آشکار بودن . 2 - دانش، معرفت


پیر [ په . ] (ص . اِ.) 1 - سالخورده . 2 - مراد، مرشد. 3 - دانا، خردمند. ؛ پیر ِ کسی در آمدن متحمل رنج فراوان شدن . ؛ پیر ِ کسی را در آوردن کسی را به سختی اذیت کردن


پیرار (ق .) سال پیش از پارسال


پیراستن (تَ) (مص ل .) 1 - کم کردن و کاستن برای زیبا ساختن . 2 - آرایش کردن . 3 - صیقل دادن


پیراسته (تِ) [ په . ] (ص مف .) زیبا شده، خوش نما شده


پیراشکی (اِ.) 1 - نوعی خوراک به صورت خمیر نان که در آن گوشت، مربا یا سبزی گذارند. 2 - نوعی نان روغنی


پیرامن (مَ) (اِ.) نک پیرامون


پیرامون [ په . ] (اِ.)1 - گرداگرد، حوالی . 2 - محیط


پیرانه (نِ) (ص ق .) مانند پیر


پیرانه سر ( پیرانه سر . سَ) (ق مر.) هنگام پیری، در عهد پیری


پیراهن (هَ) [ په . ] (اِ.) تن پوش، لباس . ؛ پیراهن عثمان کردن بهانه کردن، دستاویز قرار دادن . ؛ پیراهن بیشتر پاره کردن کنایه از: سن و تجربة بیشتر داشتن


پیراهن خواب ( پیراهن خواب . خا) (اِمر.) پیراهن گشاد و راحت برای هنگام خواب


پیراپزشکی (پِ ز) (اِ.) هر یک از فنون و حرفه های مربوط به حفظ یا بازگرداندن سلامتی که معمولاً باید زیر نظر یا مشورت پزشک انجام گیرد مانند: فیزیوتراپی، گفتاردرمانی، کاردرمانی، پرتونگاری


پیرایش (یِ) (اِمص .) 1 - با کم کردن و کوتاه نمودن چیزی را زیبا ساختن . 2 - زینت کردن


پیرایشگر (یِ گَ) (ص .) 1 - سلمانی . 2 - دباغ


پیراینده (یَ د) (ص فا.) 1 - پیرایش دهنده . 2 - زینت دهنده


پیرایه (یِ) (اِ.) زیور، زینت


پیرزا (ص مف .) 1 - آن که از پدر و مادری سالخورده زاده و بدین سبب ضعیف می باشد. 2 - کسی که با موی سفید و به هیئت پیران ترنجیده پوست و زشت به دنیا آید


پیرند (پِ رَ) (ص .) ضعیف، ناتوان


پیرهن چاک (هَ) (ص مر.) کنایه از: عاشق بی پروا


پیرو (پَ یا پِ رُ یا رَ) (ص فا.) پس رو، دنبال رو


پیرو (اِمصغ .) پیر کوچک اندام


پیرو (اِ.) کیسه، کیسة پول


پیروز (ص .) 1 - مظفر، چیره . 2 - مبارک، خجسته


پیروزه (ز) (اِ.) 1 - فیروزه . 2 - به رنگ فیروزه


پیروزه فام ( پیروزه فام .) (ص مر.) به رنگ فیروزه


پیروزی (حامص .) 1 - ظفر، فتح . 2 - کامیابی، چیره گی


پیروی (پَ یا پِ رَ) (حامص .) پس روی، متابعت


پیروی کردن ( پیروی کردن . کَ دَ) (مص ل .) اقتدا کردن، متابعت کردن


پیرپاتال (اِمر.) (عا.) پیر، فرتوت


پیرچشمی (چَ) (حامص .) عارضه ای که در نتیجة کار زیاد یا پیری در چشم ظاهر می گردد


پیرکس (رِ) [ فر. ] (اِ.) نام تجارتی برخی ظرف های شیشه ای پایدار در برابر گرما و مواد شیمیایی، شیشة نسوز


پیری (حامص .) سالخوردگی، کهنسالی


پیزر (زُ) (اِ.) 1 - گیاه باتلاقی . 2 - پوشال یا هر چیزی که با آن لای پالان را پر می کنند. ؛ پیزر لای پالان گذاشتن با تعریف و تمجید کسی را فریب دادن


پیزری ( پیزری .) (ص نسب .) سست، بی دوام


پیزه (پِ ز یا زَ) (اِ.) = پیزی : 1 - شکم . 2 - (عا.) مقعد، مخرج


پیزی (اِ.) انتهای رودة راست که به مقعد می رسد. ؛ پیزی کاری را نداشتن جرئت یا عرضة انجام دادن کاری را نداشتن


پیزی گشاد (گُ) (ص مر.) تنبل، کاهل، راحت طلب


پیس 1 - (اِ.) نوعی بیماری پوستی که بر روی پوست لکه های سفید پیدا می شود. 2 - (ص .) ابرص، پیسه


پیس (یِ) [ فر. ] (اِ.) نمایشنامه


پیست [ فر. ] (اِ.) میدانی برای ورزش، رقص و غیره


پیست (اِ.) = پیس : شخص مبتلا به برص، ابرص، پیس


پیستوله (لِ) [ فر . ] (اِ.) 1 - اسلحة کمری گرم، هفت تیر، تپانچه . 2 - دستگاهی که با آن رنگ را می پاشند، اسپری . 3 - نوعی خط کش که برای ترسیم منحنی های نامنظم به کار می رود


پیستون [ فر . ] 1 - (اِ.) استوانة متحرکی که در سیلندر (موتور پمپ ) حرکت می کند. 2 - حمایت کننده، پارتی (در تداول )


پیسه (س ِ) (ص .) 1 - لکة سیاه و سفید به هم آمیخته، ابلق . 2 - مبتلا به برص


پیسه (سَ) (اِ.) پول، پول نقد


پیسه ابلق ( پیسه ابلق . اَ لَ) اسب دو رنگ


پیسی [ تُر. ] (اِ.) (حامص .) 1 - رفتار بد و ناهنجار. 2 - خنسی، بیچارگی . ؛ به پیسی افتادن دچار عسرت یا تنگی معیشت شدن و به مخمصه افتادن


پیش قدم (قَ دَ) (ص مر.) آن که پیش از دیگران به کاری دست بزند


پیل (اِ.) 1 - فیل . 2 - یکی از مهره های شطرنج به شکل فیل


پیش 1 - (ق .) جلو، قبل، قدام . 2 - پس، بعد. 3 - (حراض .) نزد. 4 - سوی، طرف . 5 - (اِ.) یکی از سه حرکت حروف ؛ ضمه


پیش آمد (مَ) (اِمر.) حادثه، روی داد


پیش آمدن (مَ دَ) (مص ل .) 1 - نزدیک آمدن . 2 - اتفاق افتادن، روی دادن


پیش آگهی (گَ) (اِمر.) آگهی ای که پیش از زمان پرداخت سند، برای وام دار فرستاده می شود، اخطاریه


پیش افتادن (اُ دَ) (مص ل .) 1 - جلو زدن . 2 - برتری یافتن


پیش افکندن (اَ کَ دَ) (مص م .) 1 - پیش انداختن . 2 - پایین انداختن


پیش اندیش ( اَ ) (ص .) محتاط، عاقل


پیش بخاری (بُ) (اِمر.) حفاظ مانندی که جلوی بخاری قرار می دادند تا مانع از جهیدن آتش به بیرون از بخاری شود


پیش بردن (بُ دَ) (مص م .) 1 - پیروز شدن، کامیاب شدن . 2 - انجام دادن، اجرا کردن


پیش بند (بَ) (اِمر.) پارچه ای که به وسیلة آن قسمت جلو سینه و دامن را می پوشانند تا هنگام کار لباس کثیف نشود


پیش بها (بَ) (اِمر.) پولی که پیش از دریافت کالا به فروشنده دهند تا هنگام تحویل کالا بقیه پول را بپردازند، بیعانه


پیش بین (ص فا.) با احتیاط، دوراندیش


پیش بینی (حامص .) 1 - عاقبت اندیشی . 2 - حزم، احتیاط


پیش بینی کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - احتیاط کردن . 2 - پی بردن به حوادث قبل از وقوع آن ها


پیش تاز (ص فا.) پیشرو، طلایه دار


پیش خان (اِمر.) پیش خان، میز درازی که فروشندة کالا پشت آن می ایستد


پیش خانه (نِ) (اِمر.) 1 - پیشگاه خانه . 2 - ایوان . 3 - لوازم و اسباب سفر که از پیش فرستاده شود


پیش خوان ( پیش خوان .) (ص فا.) 1 - کسی که در مجلس تازه واردان را معرفی می کند. 2 - کسی که پیش از وعظ و روضه خوانی، مجلس را با روضه خواندن آماده می کند، پامنبری


پیش خواندن (خا دَ) (مص م .) احضار کردن


پیش خور (خُ) (اِمص .) گرفتن و مصرف کردن پول کالایی که تحویل داده نشده یا کاری که انجام نشده


پیش دادن (دَ) (مص م .) 1 - دادن از پیش، دادن از قبل . 2 - درس را به معلم پس دادن . 3 - ضمه دادن حرف، مضموم خواندن حرفی را. 4 - مضموم نوشتن حرفی را


پیش دانشگاهی (نِ) (ص نسب . اِ.) مربوط یا منسوب به پیش از آموزش دانشگاهی . 2 - دورة یکسالة تحصیلی پایان دبیرستان برای آماده کردن داوطلب جهت ورود به دانشگاه


پیش دبستانی (دَ ب) (ص نسب . اِ.) 1 - مربوط به کودکانی که هنوز به دبستان نرفته اند. 2 - دورة آموزش پیش از دبستان، دورة آمادگی


پیش درآمد (دَ مَ) 1 - مقدمه . 2 - قطعه ای که در آغاز دستگاهی خوانند یا نوازند


پیش رفتن (رَ تَ) (مص ل .) نزدیک رفتن


پیش فاکتور (تُ) [ فا - انگ . ] (اِ.) برگه ای که نشان می دهد فروشنده آمادگی فروش کالایی را به بهای اعلام شده دارد


پیش فروش (فُ) (اِمص .) فروختن مال یا غله قبل از مهیا شدن، دریافت پول پیش از تحویل مال یا غله


پیش فنگ (فَ) (اِمر.) عملی است که سربازان با تفنگ انجام دهند بدین طریق : نخست تفنگ عمودی به زمین و مماس با پای راست قرار دارد با یک حرکت تفنگ را با دست راست از زمین بلند کنند و در هوا بچرخانند و پاشنة آن را در کف دست چپ گذارند و با حرکت دیگر دست راست را به جای خود برند


پیش قبض (قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) 1 - نوعی از اسلحه . 2 - فنی است از کشتی و آن عبارت است از دست بر دست حریف گذاشتن و به انواع مختلف زور زدن . 3 - محلی است از قسمت جلو کمر و نواحی مجاور که طرف با دست آن را تواند گرفت


پیش قراول (قَ وُ) [ فا - تر. ] (اِ.) 1 - سربازی که پیش از دیگران برای دیده بانی و نگهبانی حرکت می کند. 2 - جلودار


پیش قسط (قِ) (اِمر.) 1 - مساعده، وجهی که پیشکی دهند. 2 - قسمت نخست از چند قسط . 3 - بیعانه


پیش مرگ (مَ) (ص مر.) 1 - کسی که حاضر است پیش از مرگ عزیزش بمیرد، قربانی، فدا. 2 - کسی که پیش از پادشاه، اندکی از غذای او را می خورد تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل شود


پیش نشین (نِ) (ص فا.) کسی که در بالای مجلس نشیند


پیش نماز (نَ) (اِمر.) امام جماعت


پیش نهاد (نَ یا نِ) (اِمر.) اندیشه یا طرحی که کسی مطرح می کند تا دیگران نیک یا بد بودنش را تأیید کنند


پیش نویس (نِ)(اِمر.)نوشته ای که هنوز پاک - نویس نشده و پس از حک و اصلاح، پاک - نویس می شود


پیش پا افتاده (ش ِ اُ د)(ص مف .)بی قدر، ناچیز


پیش پرداخت (پَ) (اِمر.) پولی که پیش از موعد مقرر به کارگران و حقوق بگیران پرداخت شود، مساعده


پیش پرده (پَ د) (اِ.) فیلم کوتاهی که دربردارندة منتخبی از نماهای حساس و جذاب فیلم اصلی باشد و نمایش فیلم اصلی را در آینده ای نزدیک نوید دهد


پیش پیش (ق مر.) جلو جلو، پیشاپیش


پیش کردن (کَ دَ) (مص م .) فرستادن، از پیش فرستادن


پیش کسوت (کِ وَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - مقدم، پیشگام، پیشرو، پیش قدم . 2 - یکی از مدارج طریقت، آن که درجة پیش کسوتی دارد. 3 - قدیم ترین و بزرگ ترین پهلوان یک زورخانه که حق تقدم در پهلوانی دارد


پیش کسوتی ( پیش کسوتی .) [ فا - ع . ] (حامص .)1 - مقامی بالاتر از مرید و فروتر از شیخ . 2 - در ورزش، کسی که بر دیگران سابقه بیشتری در آن ورزش دارد


پیش کشیدن (کِ دَ) (مص م .) مطرح کردن، عنوان کردن


پیش گیری (حامص .) 1 - جلوگیری کردن . 2 - پیش از بروز بیماری اقدام کردن


پیشاب (اِمر.) شاش، بول


پیشادست (دَ) (اِمر.) 1 - دستمزد پیش از انجام کار. 2 - معاملة نقد


پیشان (پِ) (اِ.) 1 - پیشپیش را گویند که از آن پیشتر چیزی نباشد، ازل . 2 - لیاقت و شایستگی


پیشانی (اِ.) 1 - جبین، جلوی سر بین ابرو و موی سر. 2 - بخت، اقبال


پیشانی بلند (بُ لَ) (ص مر.) خوش اقبال، نیک اختر


پیشانی سودن (دَ) (مص ل .) کرنش کردن


پیشانی نهادن (نَ دَ) (مص ل .) تواضع کردن، سر فرود آوردن


پیشاهنگ (هَ) (ص مر.) پیشرو. طلایه دار


پیشاوند (وَ) (اِمر.) کلمه ای که در اول کلمات دیگر درآید معنی آن را تغییر دهد مانند: بر، بی، فرا


پیشاپیش (ق مر.) پیشتر از همه، جلوتر از همه


پیشباز (اِ.) استقبال، پیشواز


پیشداد (اِ.) هر یک از پادشاهان سلسلة پیشدادی


پیشداد (ص مر.) نخستین قانونگزار؛ هوشنگ پیشداد به موجب داستان های قدیم ایران، اولین کسی بود که قانون را وضع کرد


پیشدست (دَ) (اِمص .) معاون، پیشکار


پیشدستی ( پیشدستی .) (اِمر.) ظرفی کوچک تر از بشقاب غذاخوری که هنگام غذا یا خوردن میوه کنار دست مهمان می گذارند


پیشدستی ( پیشدستی .) (حامص .) در کاری بر کسی پیشی گرفتن


پیشرفت (رَ) (مص مر.) 1 - پیش رفتن، جلوتر رفتن . 2 - ترقی، رشد


پیشرفته (رَ تِ) (ص مف .) 1 - پیشین، مقدم . 2 - عالی، رشد کرده


پیشروی (رَ) (حامص .) 1 - پیشرفت . 2 - رشد. 3 - پیشوایی


پیشن (شَ) (اِ.) = پیشند: لیف خرما که از آن رسن تابند


پیشه (ش ِ) (اِ.) 1 - کار، حرفه . 2 - عادت، خوی


پیشه ور ( پیشه ور . وَ) (ص مر.) دارای پیشه، کسی که دارای کار و هنری است


پیشه گانی ( پیشه گانی .) (اِمص .) پیشه وری، پیشه گری


پیشه گرفتن ( پیشه گرفتن . گِ رِ تَ)(مص م .) کاری را به عنوان پیشه قرار دادن


پیشوا (ص مر.) رهبر، سردار


پیشواز (اِمر.) = پیشباز: استقبال


پیشواز آمدن (مَ دَ) استقبال کردن


پیشوند (وَ) (اِمر.) نک پیشاوند


پیشکار (اِ.) 1 - نوکر، پیشخدمت . 2 - کارپرداز و مباشر افراد بزرگ و محتشم . 3 - شاگرد نانوا


پیشکاری ( پیشکاری .) (حامص .) 1 - خدمتکاری، چاکری . 2 - معاونت، مباشرت


پیشکش کردن (کِ. کَ دَ) (مص م .) تقدیم کردن هدیه ای به کسی


پیشکوهه (هِ) (اِمر.) برآمدگی جلو زین اسب


پیشکی (شَ) (ق مر.) 1 - کاری که پیش از وقت انجام شود. 2 - پولی که پیش از وقت پرداخت شود


پیشگاه (اِمر.) 1 - نزدیک تخت پادشاه، بالای مجلس . 2 - پادشاه، افراد محتشم . 3 - تخت، مسند. 4 - جلو ایوان . 5 - فرشی که پیش در بگسترانند


پیشگو (ص فا.) 1 - کسی که رویدادی را پیش از روی دادن می گوید. 2 - کسی که حرف مردم را به عرض شاهان و بزرگان می رساند


پیشی گرفتن (گِ رِتَ) (مص ل .) 1 - سبقت گرفتن، جلو زدن . 2 - برتری پیدا کردن


پیشیار (اِمر.) 1 - شاش، ادرار. 2 - شیشه ای که ادرار بیمار در آن کنند و پیش طبیب برند؛ قاروره


پیشیار (ص مر.) 1 - پیشکار، معاون . 2 - خدمتکار، شاگرد


پیشین 1 - (ص نسب .) گذشته، قبلی . 2 - کسی که در سال های گذشته می زیسته . ج . پیشینیان . 3 - (ق .) پیشتر، جلوتر. 4 - اول، نخست . 5 - نیمروز، ظهر


پیشین گاه ( پیشین گاه .) (اِمر.) وقت نماز ظهر


پیشینه (نِ) (اِمر.)1 - قدیم، دیرینه . 2 - نخستین، اولین . 3 - سابقه


پیشینیان (اِ.) جِ پیشین ؛ گذشتگان، سابقان . مق پسینیان


پیغاره (پِ رِ) (اِ.) سرزنش، ملامت


پیغاله (پِ لِ) (اِ.) قدح شراب، ساغر، پیاله


پیغام (پِ) (اِ.) خبر، پیام، مژده


پیغامبر (پِ بَ) (ص فا.) نک پیامبر


پیغان (پِ) (اِ.) پیمان، عهد


پیغمبر (پِ غَ بَ) (ص فا.) نک پیامبر


پیغوله (پِ لِ) (اِ.) کنج و گوشه، دور از مردم، گوشة خانه . بیغوله، پیغله و بیغله نیز گویند


پیفه (فِ) (اِ.) چوب پوسیده که به جای آتشگیره به کار ببرند؛ پد، پود


پیل [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که نیروی حاصل از فعل و انفعالات شیمیایی را به صورت الکتریستة جاری درمی آورد


پیل افکن (اَ کَ) (ص فا.) کنایه از: مرد نیرومند و شجاع


پیل افکندن (اَ کَ دَ) (مص م .) 1 - کنایه از: عاجز کردن . 2 - ترک غرور کردن


پیل اوژن (اُ ژَ) (ص فا.) پیل افکن، پیل کش


پیل بار (اِمر.) پیلوار، آن مقدار که بر پشت پیل حمل شود


پیل سم (سُ) (ص مر.)1 - سم ستبر و درشت و محکم . 2 - اسبی که سم های بزرگ و ستبر دارد


پیل عماری (لِ عِ) (اِمر.) 1 - پیلی که با آن کجاوه را حمل کنند، 2 - کنایه از: رام و مطیع


پیل مرغ (مُ) (اِمر.) بوقلمون


پیل پا (اِمر.) قدح بزرگ شرابخوری


پیل پیلی خوردن (خُ دَ) (مص ل .) تلوتلو خوردن در راه رفتن، به چپ و راست مایل شدن


پیلبان (ص مر.) = فیلبان : آن که از پیل مراقبت کند، نگهبان فیل


پیلتن (تَ) (ص مر.) عظیم الجثه، زورمند


پیلسته (لَ تِ) (اِمر.) 1 - استخوان فیل، عاج . 2 - انگشت دست و ساعد که مانند عاج سفید است


پیله (لِ) (اِ.) 1 - محفظه ای که کرم ابریشم و بعضی حشرات دیگر با لعاب دهان خود، دور خود درست می کنند و پس از طی کردن دورة د گردیسی و بالغ شدن، از آن خارج می شوند


پیله ( پیله .)(اِ.) 1 - چرک و ورم کردن پای دندان، آبسه . 2 - جوش مانندی که در پلک چشم بوجود می آید


پیله ( پیله .) (اِ.) (عا.) کینه، عداوت


پیله ( پیله .) (اِ.) دارو، دوا


پیله ور ( پیله ور . وَ)(اِمر.)1 - دست فروش، دوره گر د. 2 - عطار، پزشک


پیله کردن ( پیله کردن . کَ دَ) (مص ل .) پافشاری کردن، اذیت کردن


پیلوت (لُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - شمعک . 2 - طبقة همکف ساختمان که ارتفاع آن از بقیة طبقه ها کمتر است و معمولاً به عنوان پارکینگ و موتورخانه و یا انباری استفاده می شود


پیلور (وَ) (اِمر.) داروفروش


پیلپا (اِمر.) 1 - پای پیل . 2 - مرضی است که پای آدمی باد می کند و بزرگ می شود


پیلک (لَ) (اِ.) نک بیلک


پیلگوشک (شَ) (اِمر) ترشک، ریواس


پیلگون (ص مر.) 1 - به رنگ پیل، خاکستری . 2 - مانند فیل از بزرگی و سنگینی


پیمان (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - عهد، قرارداد. 2 - شرط


پیمان نامه ( پیمان نامه . مِ) (اِمر.) تعهدنامه، عهدنامه . (فره )


پیمان کار ( پیمان کار .) (ص .) کسی که انجام دادن کاری را در برابر گرفتن پول معینی به عهده می گیرد، مقاطعه کار، کنتراتچی


پیمانه (پَ یا پِ نِ) (اِمر.) 1 - ظرفی برای اندازه گیری غلات، مایعات و ... 2 - جام شراب . 3 - مجازاً، شراب، نوشیدنی


پیمانه کش ( پیمانه کش . کِ) (ص فا.) شرابخوار، باده گسار


پیمانه گسار ( پیمانه گسار . گُ) (ص فا.) شراب خوار، باده نوش


پیمانی (پِ) (ص نسب .) کارمندی که استخدام رسمی نباشد؛ قراردادی


پیمایش (پِ یِ) (اِمص .) 1 - پیمودن، طی کردن . 2 - اندازه گیری، مساحت کردن


پیماینده (پِ یَ د) (ص فا.) 1 - وزن کننده . 2 - نوشنده، آشامنده


پیمودن (پِ دَ) (مص م .) 1 - اندازه گرفتن . 2 - مساحت کردن . 3 - طی کرده راه


پیمودنی ( پیمودنی .) (ص .) 1 - وزن کردنی . 2 - نوشیدنی، قابل نوشیدن


پیموده (پِ د) (ص مف .) 1 - اندازه گیری شده . 2 - طی کرده، سپرده


پینه (نِ) (اِ.) 1 - تکه پارچه ای که بر قسمت پاره شدة جامه دوزند. 2 - پوست کلفت و ضخیم شدة کف دست در اثر کار زیاد


پینه دوز ( پینه دوز .) (ا.) حشرة کوچکی که بر پشت سرخ رنگ آن خال های سفید دارد، روی درخت زندگی می کند و از شتة آن تغذیه می کند. کفش دوزک هم گویند


پینه دوز ( پینه دوز .) (ص فا.) پاره دوز، کسی که کفش های کهنه و پاره را می دوزد


پینو (پِ) (اِ.) کشک، قره قروت


پینووا (اِ.) پینوبا، آش کشک، آش قره قروت


پینک (نَ) (اِمصغ .) (عا.) 1 - پیشانی خرد، پیشانی ناچیز. بخت، اقبال


پینکی ( پینکی .) (اِمر.) (عا.) چُرت، خواب سبک


پینگ پنگ (پُ) [ انگ - فر. ] (اِ.) تنیس روی میز که با توپ تخم مرغی و راکت و میز مخصوصی که وسط آن دارای تور است انجام می شود


پیه (یِ) (اِ.) چربی، روغن، به ویژه چربی حیوانی . ؛ پیه چیزی را به تن مالیدن خود را برای تحمل امر ناگواری آماده کردن


پیه سوز ( پیه سوز .) (اِمر.) نوعی چراغ با ظرف سفالی یا فلزی که در آن پیه یا روغن کرچک را به جای نفت می ریختند و فتیله ای پنبه ای را برای روشن کردن در آن قرار می دادند


پیهودن (پِ دَ) (مص ل .) = بیهودن : نیم - سوخته گشتن به وسیلة تابش آتش ؛ بیهودن


پیو (اِ.) پارة گل خشک شده، کلوخ


پیوره (پِ رِ) [ فر. ] (اِ.) بیماری لثه و دندان که بر اثر آن لثه ها عفونی و متورم شده، باعث خرابی ریشة دندان می شود


پیوس (اِ.) = بیوس : 1 - انتظار، امید. 2 - طمع، توقع


پیوست (پِ وَ) (اِ.) ضمیمه


پیوستن (پِ وَ تَ) (مص م .) 1 - وصل کردن، اتصال دادن . 2 - افزودن، ملحق کردن . 3 - وصلت کردن، ازدواج کردن . 4 - سرودن، به نظم درآوردن


پیوسته (پِ وَ تَ یا تِ ) 1 - (ص مف .) وصل شده، به هم بسته . 2 - مقرب، ندیم . 3 - (ق .) همیشه، مدام


پیوسته شدن ( پیوسته شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - متصل شدن، مربوط شدن . 2 - دوام یافتن


پیوستگی (پِ وَ تِ) (حامص .) 1 - به هم بستگی، ارتباط . 2 - خویشاوند شدن، خویشی


پیوند (پَ یا پِ وَ) (اِ.) 1 - پیوستگی، اتصال . 2 - بستگی، وصلت . 3 - خویشاوند، قوم . 4 - رشته هایی که ماهیچه ها را به یکدیگر متصل می کنند. 5 - وصل کردن شاخة درختی به درختی دیگر از همان نوع که میوه هایش نامرغوب است، برای بهتر شدن میوه ها. 6 - ترکیب


پیوندگاه ( پیوندگاه .) (اِمر.) جای به هم پیوستن دو استخوان . مفصل، بند


پیوندی ( پیوندی .) (ص نسب .) گیاه یا درختی که بر اثر پیوند بوجود آمده باشد


پیوک (اِ.) پیو، رشته


پیوگ (اِ.) = پیوگ . بیو: عروس


پیپ [ فر. ] (اِ.) چپق کوچک دسته کوتاه


پیچ 1 - (اِمص .) خم هر چیز کج . 2 - (اِ.) نوعی میخ . 3 - در ترکیب به معنی پیچنده ؛ پاپیچ . 4 - (ص مف .) در ترکیب به معنی پیچیده ؛ رختخواب پیچ


پیچ و تاب (چُ) (اِمر.) 1 - خم و شکن . 2 - رنج و مشقت


پیچ و خم ( پیچ و خم ُ خَ) (اِمر.) 1 - چین و شکن، گردش و تاب . 2 - دارای پیچ و تاب


پیچ واپیچ (ص مر.) 1 - با پیچ های بسیار، دارای پیچ و خم . 2 - خم اندر، شکن در شکن


پیچ پیچ (پِ پِ) (ص مر.) 1 - رشک و حسد. 2 - تشویش و اضطراب


پیچ گوشتی (اِمر.) ابزاری است که به وسیلة آن پیچ ها را باز می کنند


پیچازی (ص نسب .) پارچة شطرنجی، پارچه ای که طرح آن مانند صفحة شطرنج باشد


پیچان (ص فا) 1 - مشوش، مضطرب . 2 - در حال پیچیدن


پیچان شدن (شُ دَ) (مص ل .)1 - خم شدن . 2 - پریشان و مضطرب گشتن


پیچاندن (دَ) (مص م .) 1 - خم کردن، تاب دادن . 2 - رنج دادن، فشار آوردن


پیچانیدن (دَ) (مص م .) نک پیچاندن


پیچاپیچ (ص مر.) سخت پیچیده، با پیچ و خم های بسیار، پرپیچ و خم


پیچاک (اِ.) پیچیدگی، پیچ و خم بسیار


پیچش (چِ) (اِمص .) 1 - پیچیدگی، کجی . 2 - گره خوردن . 3 - از درد به خود پیچیدن


پیچه (چِ) (اِ.) 1 - نوعی روبند بافته شده از موی یال و دم اسب به رنگ سیاه که زنان بر چهره می زنند، نقاب، حجاب . 2 - گیس عاریه . 3 - سایبان بالای در


پیچک (چَ) (اِ.) 1 - گیاهی است رونده با برگ های ریز دندانه دار و گل هایی به رنگ سفید، آبی و بنفش که دور درختان یا گیاهان دیگر می پیچند و بالا می روند. 2 - هر چیز پیچیده شده و گلوله شده مانند گلولة نخ و ابریشم و ..


پیچی ئیل [ تر . ] (اِمر.) سال میمون، به حساب منجمان ترکستان نهمین سال از دوره اثناعشری


پیچیدن (دَ) (مص م .) 1 - حلقه زدن . 2 - درنوردیدن . 3 - در هم کردن


پیچیده (د) (ص مف .) 1 - تابیده . 2 - درنوشته . 3 - نامفهوم، دیریاب . 4 - دشوار، بغرنج


پیژاما [ انگ . ] (اِ.) نک پی جامه


پیک [ فر. ] (اِ.) ورق بازی که بر آن صورتی چون سر نیزه است و به همین مناسبت آن را بدین نام خوانند


پیک (پَ یا پِ) (اِ.) قاصد، نامه بر


پیک نیک [ انگ . ] (اِ.) گردش و تفریح دسته - جمعی در بیرون شهر


پیکادور (دُ) [ فر. ] (اِ.) سوارکاری که در تاخت حیوانی مهاجم مانند گاو و جز آن را به نیزه زند


پیکار (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - جنگ، نبرد. 2 - ستیزه، بدخویی


پیکارگاه ( پیکارگاه .) (اِمر.) میدان جنگ، رزمگاه


پیکارگر (پِ. گَ) (ص فا.) مبارز، جنگی


پیکان (پِ) (اِ.) آهن نوک تیز سر تیر و نیزه


پیکانی ( پیکانی .) (ص نسب .) نوعی از لعل به شکل پیکان


پیکر (پِ کَ) (اِ.) 1 - کالبد، جسم . 2 - صورت، تصویر. 3 - شکل، ریخت . 4 - رقم . 5 - نقش و نگاری که برای آرایش و زینت باشد


پیکرتراش ( پیکرتراش . تَ) (ص فا.) مجسمه ساز


پیکرنگار (پِ کَ. نِ) (ص فا.)نقاش، صورت - ساز


پیکره (پِ کَ رِ) (اِ.) 1 - تصویر، نقش . 2 - مجسمه، تندیس


چ (حر.) هفتمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد، برابر عدد 3 می باشد و در زبان عرب وجود ندارد


چابک (بُ)(ص .) 1 - چست و چالاک، زرنگ . 2 - ماهر، زبردست


چابک دست ( چابک دست . دَ)(ص مر.) ماهر، زبردست


چابک سوار ( چابک سوار . سَ) (ص مر.) سوارکار ماهر


چابکی ( چابکی .) 1 - (حامص .) چالاکی، چستی . 2 - (اِ.) اسب راهوار که اگر تازیانه بر او زنند راه را غلط نکند


چاتمه (مِ یا مَ) [ تر. ] (اِ.) وضع استوار چند تفنگ بر روی زمین بدین نحو که ته آن ها را با فاصلة کمی از هم روی زمین قرار و سر آن ها را به هم تکیه دهند تا به صورت مخروطی درآید


چاتمه زدن ( چاتمه زدن . زَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م .) 1 - قرار دادن تفنگ ها به شکل چاتمه . 2 - توقف عده ای از قراولان در محلی


چاتمه فنگ ( چاتمه فنگ . فَ) (اِمر.) = چاتمه تفنگ : فرمانی است که فرمانده به سربازان دهد و آنان تفنگ های خود را به شکل چاتمه بر روی زمین قرار دهند


چاخان [ تر. ] (ص .) دروغگو، حقه باز


چاخچور (اِ.) نک چاقچور


چادر (دُ)(اِ.)1 - پوششی برای خانم ها. 2 - خیمه، پردة بزرگ . 3 - سایبان


چادرشب ( چادرشب . شَ) (اِمر.) پارچه ای که رختخواب را در آن می پیچند


چادرنشین ( چادرنشین . نِ) (ص مر.) صحرانشین، طوایفی که در یک جا ساکن نبوده، ییلاق و قشلاق می کنند


چادرنماز ( چادرنماز . نَ) (اِمر.) چادری از جنس پارچه های نازک که زنان در خانه یا به هنگام نماز بر سر می کنند


چادرچاقچوری ( چادرچاقچوری .) (ص مر.) 1 - دارای هر دو پوشش چادر و چاقچور. 2 - (کن ) پی گیر در پوشاندن سر و روی


چار (اِ.) چهار


چار [ په . ] (اِ.) چاره


چارت [ انگ . ] (اِ.) نمودار یا طرحی که مجموعه ای از اطلاعات را به صورت فشرده نشان می دهد


چارق (رُ) [ تر. ] (اِ.) کفشی چرمی با بندهای بلند که به دور پا پیچیده می شود


چارقب (قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) نوعی از لباس پادشاهان و امراء. ضح - برخی «چارقد» را محرف همین کلمه دانند


چارقد (قَ) (اِمر.) روسری ؛ پارچه ای نازک و چهارگوش که خانم ها دو تا کرده و با آن موهای سر را می پوشانند


چاره (رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - گریز، درمان . 2 - تدبیر. 3 - مکر، حیله


چاره ساز ( چاره ساز .) (ص فا.) 1 - چاره کننده . 2 - علاج کننده . 3 - خدای تعالی


چاروا (اِمر.) چارپا، اسب، خر، استر


چاروادار (ص فا.) کسی که حیوانات بارکش را می راند یا با آن ها باربری کند


چارپار (اِ.) چهارپا


چارپهلو شدن (پَ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - سیر شدن، غذای بسیار خوردن . 2 - به پشت خوابیدن


چارچار (اِ.) = چهار چهار: روز آخر چلة بزرگ و چهار روز اول چلة کوچک در زمستان که سردترین روزهای سال است


چارچار (اِ.) برابری، همچشمی


چارچنگولی (چَ) (ص .) = چهارچنگالی : 1 - انگشتان دست و پای جمع و خمیده شده . 2 - (عا.) ب ا تمام نیرو و اشتیاق و جدیت . 3 - با دو دست و دو پا


چارک (رَ) (اِمر.) 1 - یک چهارم هر چیز. 2 - واحد وزن، یک چهارم من که معادل ده سیر یا 750 گرم می باشد. 3 - یک چهارم زرع که معادل چهار گره است


چارک ( چارک .) [ سنس . ] (ص . اِ.) چاووش، نقیب قافله


چاشت [ په . ] (اِ.) 1 - اول صبح، بخش نخستِ روز. 2 - غذایی که به هنگام چاشت خورند


چاشتگاه (ق .) ظُهر، نزدیک ظهر


چاشنی [ په . ] (اِ.) 1 - مقداری از غذا که برای مزه کردن، بچشند. 2 - مقدار ترشی که به غذا می زنند. 3 - مادة قابل اشتعالی که به فشنگ یا هر مواد منفجره ای وصل کنند


چاشنی گرفتن (گِ رِ تَ) (مص م .) 1 - مزه کردن، چشیدن . 2 - مزه کردن غذا توسط کسی که مأمور این کار بود، پیش از غذا خوردن پادشاه


چاشنی گیر (ص فا.) 1 - مزه چِش، کسی که اندکی از غذا را برای معلوم کردن طعم و مزة آن می چشد. 2 - مدیر مطبخ، حاکم آشپزخانه، توشمال . 3 - قسمت کنندة طعام


چاق [ تر. ] 1 - (ص .) فربه . 2 - تنومند. 3 - تندرست، سالم . 4 - (اِ.) صحت، سلامت . ؛دماغش چاق است الف - سالم و تندرست است . ب - کار و بارش خوب است . ؛ چاق ُ چله چاق و فربه


چاق کردن (کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - سرِ حال آوردن . 2 - آماده کردن قلیان، چپق یا وافور برای استعمال


چاقو (اِ.) آلتی مرکب از تیغة فولادین که به دسته ای وصل است و آن برای بریدن و تراشیدن به کار رود. ؛ چاقو ی بی دسته ساختن کنایه از: کار ناتمام و بی ارزش کردن


چاقوکش (کِ) (ص فا.) 1 - کسی که دیگران را با چاقو تهدید می کند. 2 - کسی که خرج خود را از راه زد و خورد و تهدید دیگران به وسیلة چاقو تأمین می کند


چاقچور (اِ.) شلوار گشاد و بلند زنانه، که از کف پا تا کمر را می پوشاند


چال [ سنس . ] (اِ.) نوعی مرغابی


چال (اِ.) اسب، اسبی که موهای سرخ و سفید داشته باشد


چال 1 - (اِ.) گودال . 2 - آشیانة مرغان . 3 - (ص .) گود، عمیق


چاچولباز (ص فا.) حقه باز، حیله گر


چال کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - گودال درست کردن . 2 - زیر خاک کردن، دفن کردن


چالانچی [ تر. ] (ص نسب .) سازنده، نوازنده، ساززن


چالاک (ص .) چست، جلد، زرنگ


چالش (لِ) (اِمص .) 1 - با ناز و غرور خرامیدن ؛ رفتار از روی کبر و غرور. 2 - جولان


چالش ( چالش .) (اِ.) زد و خورد، جنگ و جدال


چالشگر ( چالشگر . گَ) (ص فا.) 1 - کسی که از روی کبر و غرور می خرامد. 2 - جنگجو


چالشگری ( چالشگری .)(حامص .) جنگجویی، مبارزه


چاله (لِ) (اِ.) گودال، گو، گودال معمولا کم عمق


چاله میدانی ( چاله میدانی . مِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به چاله میدان محله ای در جنوب تهران . 2 - (عا.) تربیت نشده، لات . 3 - خالی از ادب، لات منشانه


چالیک (اِ.) الک دولک


چام (اِ.) خم، پیچ و خم


چام چام (اِمر.) پرپیچ و خم


چامه (مِ) (اِ.) سرود، شعر


چامه سرا ( چامه سرا . سَ) (ص فا.) 1 - آوازخوان . 2 - شاعر، تصنیف ساز


چامه گو (ی ) (ص فا.)1- شاعر. 2- سرود - ساز


چامیدن (دَ)(مص ل .)1 - شاشیدن .2 - خرامیدن


چامین (اِ.) شاش، بول


چانه (نِ) (اِ.) استخوان زنخ، فک اسفل . ؛ چانه خود را خسته کردن حرف های بی نتیجه زدن


چانه ( چانه .)(اِ.) گلولة خمیر شده ؛ چونه


چانه ( چانه .) (اِ.) سخن منثور؛ مق . چامه


چانه انداختن ( چانه انداختن . اَ تَ) (مص ل .) آخرین حرکت فرد محتضَر پیش از مرگ


چانه داشتن ( چانه داشتن . تَ)(مص ل .) قدرت پرگویی داشتن، پرگویی کردن


چانه زدن ( چانه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - پرحرفی کردن . 2 - سخن بسیار گفتن برای پایین آوردن قیمت چیزی


چاه [ په . ] (اِ.) گودالی به شکل استوانه که در زمین حفر کنند و از آن آب بالا کشند، یا فاضلاب را در آن ریزند


چاه یوز (اِمر.) قلابی باشد که بدان چیزی را که به چاه افتد برآرند


چاهخو (ص فا.) = چاخو: کسی که پیشه اش کندن چاه یا لاروبی کاریز یا تنقیة مستراح است، مقنی، چاه کن


چاهک (هَ) (اِ.) چاه کوچک، چاه کم عمق، گودال چاه مانند


چاو [ چینی . ] (اِ.) پول کاغذی که در زمان سلطنت گیخاتوخان پادشاه مغولی ایران در سال 693 ه .ق . معمول گردید


چاودار (اِ.) گیاهی از نوع غلات که ارتفاعش تا دو متر هم می رسد.خوشه های دراز و برگ های پهن دارد. بیشتر در زمین های خشک و آهکی می روید، دانه هایش برای تهیة آرد و نان به کار می رود


چاوش (وُ) [ تر. ] (ص . اِ.) 1 - پیشرو لشکر و قافله . 2 - کسی که پیشاپیش قافله یا کاروان زایران حرکت کند و آواز خواند. 3 - حاجب


چاوله ( چاوله .) (ص .) کج، معوج


چاوله (لِ) (اِ.) گل صدبرگ که به غایت رنگین است


چاوچاو (اِصت .) 1 - ناله و زاری . 2 - سر و صدای پرنده ای کوچک مانند گنجشک هنگامی که پرندة دیگر به او حمله کند یا کسی به لانة او تجاوز نماید تا بچه اش را بگیرد


چاویدن (دَ) (مص ل .) 1 - نالیدن . 2 - راز و نیاز عاشقانه کردن


چاپ [ هند. ] (اِ.) نقش کردن نوشته ها و تصاویر روی کاغذ به وسیلة ماشین های ویژة این کار، طبع . ؛ چاپ سنگی طبع نوشته ها و غیره به وسیلة تحریر بر روی صفحة مخصوص و انعکاس آن بر روی کاغذ. ؛ چاپ سربی طبع نوشته ها و غیره به وسیلة حروف سربی . ؛ چاپ مسطح طبع نوشته ها به وسیلة حروف چاپی . ؛ چاپ سیلک نوعی طریقة چاپ بر روی مقوا، چرم، پارچه و مانند آن بااستفاده از پارچة ابریشمی (ارگاندی ). ؛ چاپ افست نوعی طریقة چاپ توسط زینگ


چاپ خانه (نِ) [ هند - فا. ] (اِمر.) محل چاپ کردن، جای چاپ کردن، مطبعه


چاپ چی [ هند - تر. ] (ص مر.) 1 - چاپ کننده . 2 - کارگر چاپ خانه


چاپار [ تُر. ] (اِ.) پیک، نامه بر


چاپارخانه (نِ) [ تر - فا. ] (اِ.) پستخانه


چاپلوس (ص .) تملق گو، چرب زبان


چاپنده (پَ د) (ص فا.) آن که مال مردم را به یغما می برد، غارت کننده


چاپگر (اِمر.) دستگاه الکترونیکی برای چاپ داده های کامپیوتری، پرینتر. ؛ چاپگر جوهرافشان چاپگری که با پرتاب ذرات جوهر بر کاغذ نقش ایجاد کند. ؛ چاپگر سوزنی چاپگری که در آن حرف یا نماد ماتریسی از نقاط است و بر این نقاط مرکب افشانده یا ضربه همراه با مرکب وارد شود. ؛ چاپگر لیرزی چاپگری که در آن از پرتو لیرز برای نشاندن جوهر بر کاغذ استفاده شود. ؛ چاپگر سطری چاپگری که در آن اطلاعات در یک سطر یکجا چاپ شود. ؛ چاپگر صفحه ای چاپگری که متن یک صفحه را یکجا چاپ کند


چاپیدن (دَ) [ تُر - فا. ] (مص م .) غارت کردن، تاراج کردن


چاچ (اِ.) نام شهری در ماورالنهر که کمان و تیر آن معروف بود


چاچله (چَ لِ) (اِ.) کفش، پاپوش


چاچول (اِ.) حقه، نیرنگ


چاک (اِ.) 1 - شکاف . 2 - پاره . 3 - سفیدة صبح . 4 - دریچه . ؛ به چاک زدن گریختن، فرار کردن


چاک (اِ.) = چک . جک : قبالة باغ و خانه و مانند آن


چاک دادن (دَ) (مص م .) شکافتن، دریدن، پاره کردن


چاکاچاک (اِصت .) نک چکاچک


چاکاچاک (ص مر.) دارای شکاف بسیار، پرشکاف، پاره پاره


چاکر (کِ) (اِ.) نوکر، بنده، خدمتگزار


چاکسو (اِ.) دانه ای ریز و سیاه به اندازة دانة به که در طب قدیم برای مداوای چشم به کار می رفته است


چاکوچ (اِ.) = چکوچ : 1 - پتک آهنگران و مسگران، مطراق . 2 - چکش


چای (اِ.) مأخوذ از چینی، درختی است کوچک دارای برگ های سبز و دندانه دار. گل هایش سفید و معطر در جاهای معتدل و مرطوب می روید. برگ هایش را هر سال می چینند و در ماشین های مخصوص تخمیر و خشک می کنند و سپس آن را دم کرده و مصرف می کنند. ؛ چای قندپهلو (دیشلمه ) چایی که آن را شیرین نکرده اند و با حبه قند نوشیده می شود. ؛ چای فوری پودری که با حل کردن در آب جوش به صورت چای آماده درآید. ؛ چای کیسه ای خرده چای خشک که درون کیسة نازک کوچکی جای دارد و برای استفاده آن را در آب جوش اندازند


چایخانه (نِ) (اِمر.) محلی برای عرضة چای و نوشیدنی های معمولی دیگر و غالباً به همراه قلیان و غذا به مشتریان در مکان های عمومی


چایش (یِ) (اِمص .) نک چاییدن


چایمان (اِمص .) چایش، چاییدن


چاییدن (دَ) (مص ل .) سرما خوردن، ناخوش شدن


چبین (چُ) (اِ.) سبد چوبی، سبدی که از چوب بید بافند


چت (چَ تْ) [ انگ . ] (اِمص .) صحبت دوستانه، درد دل، ارتباط محاوره ای از طریق اینترنت


چتر (چَ) (اِ.) سایبان کوچک دسته دار که برای حفظ خود از آفتاب یا باد و باران و بالای سر نگه دارند. ؛زیر چتر خود گرفتن کنایه از: حمایت کردن


چتر نجات ( چتر نجات نِ) (اِمر.) چتری که چتربازان به پشت خود می بندند و هنگام پریدن از هواپیما به خارج باز می شود و به وسیلة آن فرود می آیند


چترباز ( چترباز .) (اِمر.) 1 - کسی که با چتر نجات از هواپیما به زمین فرود آید. 2 - سربازی که به وسیلة چتر نجات در خاک دشمن یا میدان جنگ فرود آید. 3 - (عا.) طفیلی


چتری ( چتری .) (ص نسب .) 1 - منسوب به چتر، مانند چتر. 2 - درخت یا بوته ای که شاخه - های آن مدور و مانند چتر باشد. 3 - زلف گسترده بر روی پیشانی به شکل نیم دایره


چتول (چَ وَ) [ روس . ] (اِ.) (عا.) = چتور: یک چهارم بطر مشروب (معادل 125 میلی لیتر)


چتوک (چُ) (اِ.) گنجشک


چخ (چِ) (اِصت .) کلمه ای است که برای نهیب زدن به سگ و راندن او گویند


چخ (چَ) (اِ.) غلاف کارد، شمشیر و مانند آن


چخ ( چخ .) (اِمص .) 1 - کوشش، سعی . 2 - خصومت، جنگ


چخ ( چخ .) (اِ.) چرک، ریم


چخاچخ (چَ چَ) (اِصت .) نک چکاچک


چخماق (چَ) [ تر. ] (اِ.) 1 - سنگ آتشزنه . 2 - آلتی در اسلحه که به سوزن چاشنی ضربه می زند و موجب انفجار می شود


چخماقی ( چخماقی .) [ تر - فا. ] (ص نسب .) = چخماخی : 1 - منسوب به چخماق، از سنگ چخماق . 2 - آن که سنگ چخماق دارد یا سنگ چخماق می زند. ؛سبیل چخماقی سبیل تاب داده که از دو سوی به طرف بالا گراییده


چخنده (چَ خَ د) (ص فا.) 1 - کوشنده، ساعی . 2 - ستیزه کننده . 3 - دم زننده


چخیدن (چَ دَ)(مص ل .) 1 - کوشیدن . 2 - ستیزه کردن


چخیده (چِ د) (ص مف .) 1 - کوشیده . 2 - ستیزه کرده شده . 3 - دم زده


چخین (چَ) (ص .) چرکین، چرک آلود


چدن (چَ دَ) (مص م .) 1 - چیدن میوه و مانند آن . 2 - برگزیدن و جدا کردن


چدن (چُ دَ) (اِ.) فلزی است مرکب از آهن و زغال که تقریباً صدی پنج کربن دارد


چر (چُ) (اِ.) = چل . چول : آلت تناسلی مرد، جل


چرا (چَ) (اِمص .) چریدن


چرا (چِ) از ادات استفهام به معنی برای چه ؟ 1


چرابه (چَ ب) (اِ.) چربی ای که روی شیر بندد


چراخوار (چَ خا) (اِمر.) چراگاه


چراغ (چِ) [ په . ] (اِ.) آلتی که در تاریکی آن را روشن کنند و آن دارای اقسامی چند است . ؛ چراغ چشمک زن نوعی چراغ راهنمایی که به طور متناوب و لحظه ای خاموش و روشن می شود. ؛ چراغ جادو یا چراغ علاءالدین چراغی افسانه ای منسوب به علاءالدین یکی از پهلوانان داستان های «هزارو یک شب » که به وسیلة آن کارهای عجیب و سحرآمیز انجام می داد


چراغ بره ( چراغ بره . بَ رِ) (اِمر.) نک چراغواره


چراغانی (چِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به چراغان ؛ چراغ های بسیاری که در جشن ها و عروسی ها روشن کنند. 2 - مجلس شادمانی که در آن چراغ های بسیار روشن کنند


چراغله (چَ غَ لِ) (اِمر.) کرم شب تاب


چراغواره (چِ رِ) (اِمر.) قندیل، جاچراغی از جنس شیشه که چراغ را در آن گذارند تا باد آن را خاموش نکند


چراغپا ( چراغپا .) (اِمر.) = چراغپایه : 1 - پایة چراغ، آن چه که چراغ را روی آن گذارند. 2 - حالت ایستادن اسب هنگامی که هر دو دست خود را بلند کند و روی دو پای خویش بایستد


چراغک (چِ غَ) (اِمصغ .) کرم شب تاب


چراغینه (چِ) (اِمر.) کرم شب تاب


چرامین (چَ) (اِمر.) 1 - چراگاه . 2 - کاه، علف


چراندن (چَ دَ) (مص م .) نک چرانیدن


چرانیدن (چَ دَ) (مص م .) علف خورانیدن به حیوانات


چراگاه (چَ) (اِمر.) جای چریدن حیوانات علفخوار


چرب (چَ) [ په . ] (ص .) روغن دار، روغن آلود، روغنی


چرب ترازو ( چرب ترازو . تَ) (ص مر.) کسی که اعمال نیکش بر اعمال بدش فزونی دارد