معاشر (مُ ش ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) با کسی زندگی کننده . 2 - (ص .) همدم، یار، هم نشین


معاشرت (مُ شَ رَ) [ ع . معاشرة ] (مص ل .) رفاقت، دوستی، هم صحبتی


معاشقه (مُ شَ قَ یا ش ق ) [ ع . معاشقة ] 1 - (مص ل .) عشق ورزیدن با کسی . 2 - (اِمص .) عشقبازی


معاصر (مُ ص ) [ ع . ] (اِفا.) هم عصر، هم زمانه


معاصرت (مُ ص رَ) [ ع . معاصرة ] (مص ل .) هم عصر بودن


معاصی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ معصیت ؛ گناهان


معاضد (مُ ض ) [ ع . ] (اِفا.) یاری کننده، کمک - کننده


معاضدت (مُ ضَ دَ) [ ع . معاضدة ] (مص م .) یکدیگر را یاری کردن


معاطات (مُ) [ ع . معاطاة ] (مص م .) 1 - چیزی را دست به دست دادن . 2 - عطا کردن


معاطف (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ معطف  - گردن ها. 2 - جامه هایی که در بالای جامه های دیگر پوشند. 3 - لابه لاها


معاف (مُ) [ ع . ] (اِمف .) بخشیده شده، عفو کرده شده


معاف کردن ( معاف کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) گذشت کردن


معافی ( معافی .) [ ع - فا. ] (حامص .) معاف بودن، بخشودگی . ؛ معافی ِ مالیاتی بخشودگی از پرداخت مالیات . ؛ معافی ِ نظام وظیفه بخشودگی از خدمت سربازی


معافیت (مُ یَ) [ ع . ] (مص جع .) معافی، معاف بودن


معاقب (مُ قِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - عذاب کننده . 2 - پیگیر، دنبال کننده


معاقدت (مُ قِ دَ) [ ع . معاقدة ] (مص ل .) با هم عهد و پیمان بستن


معالات (مُ) [ ع . معالاة ] 1 - (مص ل .) با کسی در بلندی نبرد کردن، معارضه کردن در بلندی . 2 - (اِمص .) ستیزه در بلندی


معالج (مُ لِ) [ ع . ] (اِفا.) علاج کننده، چاره - کننده


معالجه (مُ لَ جَ یا جِ) [ ع . معالجة ] (مص م .) درمان کردن، علاج کردن


معالی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ معلاة ؛ بزرگواری، بلندی قدر و مرتبه


معامل (مُ مِ) [ ع . ] (اِفا.) معامله کننده


معامله (مُ مَ لَ یا مِ لِ) [ ع . معاملة ] (اِمص .) داد و ستد، خریدوفروش . 2 - (مص ل .) با هم کار کردن . 3 - داد و ستد با یکدیگر. 4 - (اِ.) قرارداد


معان (مَ) [ ع . ] (اِ.) جایگاه، جای باش، منزل


معاند (مُ نِ) [ ع . ] (اِفا.) ستیزکننده، عِناد ورزنده


معاندت (مُ نَ دَ) [ ع . معاندة ] (مص ل .) مخالفت کردن، دشمنی کردن


معانقت (مُ نَ قَ) [ ع . معانقة ] (مص ل .) دست در گردن یکدیگر انداختن


معانی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ معنی


معاهد (مُ هِ) [ ع . ] (اِفا.) هم عهد، هم پیمان


معاهده (مُ هِ دَ) [ ع . معاهدة ] (مص ل .) عهد و پیمان بستن


معاودت (مُ وَ دَ) [ ع . معاودة ] (مص ل .) رجعت، بازگشت


معاوضه (مُ وَ ضَ یا وِ ض ) [ ع . معاوضة ] 1 - (مص م .) با هم عوض کردن . 2 - (اِمص .) تبدیل، تعویض


معاون (مُ وِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - یاری کننده . 2 - کسی که مقامش در وزارتخانه یا اداره پس از وزیر یا رییس است


معایب (مَ یِ) [ ع . ] (اِ.) عیب ها، بدی ها


معایش (مَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ معیشت ؛ اسباب و لوازم زندگانی


معاینه (مُ یَ نَ یا یِ نِ) [ ع . معاینة ] 1 - (مص م .) با چشم دیدن . 2 - بررسی و دقت کردن در وضع مریض


معبا (مُ عَ بّ) [ ع . ] (اِمف .) تعبیه شده، مهیا


معبد (مَ بَ) [ ع . ] (اِ.)جای عبادت، پرست ش گاه . ج . معابد


معبد (مُ عَ بَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - گرامی داشته، مکرم . 2 - راه کوفته و هموار


معبر (مُ عَ بِّ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که تعبیر خواب می کند


معطف (مِ طَ) [ ع . ] (اِ.) شمشیر


معبر (مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل عبور، گذرگاه . 2 - پُل و هر آنچه که با آن بتوان از رود عبور کرد. 3 - کِشتی . ج . معابر


معبس (مُ عَ بَّ) [ ع . ] (اِفا.) ترش رو


معبود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پرستیده شده


معتاد (مُ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که به کاری یا چیزی عادت کرده باشد


معتبر (مُ تَ بَ) [ ع . ] (ص .) دارای اعتبار، مورد اعتماد


معتد (مُ تَ دّ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) در شمار آینده، معدود شونده . 2 - از حد درگذرنده . 3 - (اِمف .) گمان شده، تخمین زده شده


معتدل (مُ تَ د) [ ع . ] (اِفا.) میانه، میانه رو، راست، برابر


معتدی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) از حد درگذرنده، بیداد کننده


معتذر (مُ تَ ذ) [ ع . ] (اِفا.) عذر آورنده


معترض (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - اعتراض کننده . 2 - واخواه


معترضه (مُ تَ رَ ضَ یا ض ِ) [ ع . معترضة ] (اِ.) جمله ای خارج از موضوع که میان کلام وارد شود


معترف (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) اقرارکننده، اعتراف کننده


معترک (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِ.)میدان جنگ، معرکه


معتز (مُ تَ زّ) [ ع . ] (اِمف .) گرامی شمرده، عزیز داشته


معتزل (مُ تَ ز) [ ع . ] (اِفا.) گوشه گیر، عزلت گزین


معتصم (مُ تَ ص ) [ ع . ] (اِفا.) چنگ زننده به دامن کسی


معتضد (مُ تَ ض ) [ ع . ] (اِفا.) یاری کننده، یاری گیرنده


معتقد (مُ تَ قِ) [ ع . ] (اِفا.) گرونده، باوردار، عقیده دار


معتل (مُ تَ لّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) علیل، بیمار. 2 - فعل یا اسمی که در آن یکی از حروف علّه - و، ا، ی - وجود داشته باشد


معتمد (مُ تَ مَ) [ ع . ] (اِمف .) کسی که مورد اعتماد است


معتمد (مُ تَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) اعتمادکننده


معتنابه (مُ تَ ب) [ ع . معتنی به ] (ص مر.) 1 - قابل اعتناء. 2 - بسیار زیاد


معتنی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) اعتناکننده، اهتمام کننده


معتوه (مَ تُ) [ ع . ] (اِمف .) دل شده، سبک - عقل


معتکف (مُ تَ کِ) [ ع . ] (اِفا.) گوشه نشین، کسی که برای عبادت در مسجد یا جای دیگر خلوت بگزیند


معجب (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به شگفت آورنده . 2 - خودبین، خودپسند


معجر (مِ جَ) [ ع . ] (اِ.) چارقد، روسری


معجر (مُ عَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - آن که عمامه بر سر نهد. 2 - یکی از اشکال خطوط اسلامی


معجز (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) عاجزکننده، اعجاز آورنده


معجزه (مُ جِ ز) [ ع . معجزة ] (اِ.) امر خارق العاده مخصوص پیامبران که دیگران توانا به انجام آن نباشند. ج . معجزات


معجل (مُ عَ جَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) امری که در آن شتاب شده . 2 - (ق .) به شتاب


معجم (مُ جَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - حرف نقطه دار. 2 - کتاب لغت . 3 - رفع اتهام شده . 4 - مرتب به ترتیب حروف تهجی


معجم (مُ عَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کلمه ای عربی که با تغییر و تصرفی در زبانی دیگر به کار رفته . 2 - به فارسی درآورده، به پارسی گردانیده


معجمه (مُ جَ مَ یا مِ) [ ع . ] (اِمف .) مؤنث معجم : 1 - رفع ابهام شده، ازالة التباس گردیده . 2 - مرتب به ترتیب حروف تهجی . 3 - حرف منقوط، نقطه دار. مانند: ز، ذ، ش ؛ مق . مهمله . ؛ حروف معجمه حروف نقطه دار. حروف تهجی، حروف الفبا


معجون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) سرشته شده، خمیر کرده شده . ج . معاجین


معد (مُ عِ دّ) [ ع . ] (اِفا.) آماده کننده، مهیا - کننده


معد (مُ عَ دّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - آماده، مهیا. 2 - مرتب شده . 3 - حساب شده، شمرده شده


معدل (مُ عَ دَّ یا د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - راست و درست شده . 2 - میانگین چیزی . ؛ معدل نمرات حاصلِ قسمت مجموع نمره های دروس هر شاگرد


معدلت (مَ د یا دَ لَ) [ ع . معدلة ] 1 - (اِ مص .) دادگری، دادگستری . 2 - (اِ.) عدل، داد


معدم (مُ د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اعدام کننده، نابود - سازنده . 2 - فقیر، تهیدست


معدن (مَ دَ یا د) [ ع . ] (اِ.) 1 - مرکزچیزی . 2 - جایی در زیر یا روی زمین که در آن فلزات یا سنگ های مخصوص انباشته شده . ج . معادن


معده (مِ د) [ ع . معدة ] (اِ.) از اعضای داخلی بدن انسان و بعضی از حیوانات که کارش هضم غذا می باشد


معدود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - شمرده شده، حساب شده . 2 - کم، اندک


معدول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پیچیده شده . 2 - بازگردیده، عدول کرده


معدوم (مَ [ ع . ] (اِمف .) نیست شده، نیست و نابود


معذار (مِ) [ ع . ] (اِ.) حجت، برهان . ج . معاذیر


معذب (مُ عَ ذَّ) [ ع . ] (اِمف .) آزار شده، در رنج و عذاب


معذرت (مَ ذ یا ذَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) عذر - خواهی، پوزش


معذور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) عذرآورنده، بهانه دار


هم خوابه ( هم خوابه . خا ب) (ص .) همسر


معرب (مُ عَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) عربی شده، لغتی که عرب آن را از زبان دیگر گرفته پس از تغییر و تصرف به شکل لغت عربی درآورده باشد


معرب (مُ رَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - آشکار شده . 2 - کلمه ای که آخر آن اعراب داشته باشد


معربد (مُ عَ ب) [ ع . ] (اِفا.) عربده جو، بد - خوی


معرت (مَ عَ رَّ) [ ع . معرة ] (اِ.) 1 - بدی، زشتی . 2 - گناه کارِ بد و زشت . 3 - رنج، سختی


معرس (مُ عَ رَّ) [ ع . ] (اِمف . اِ.) 1 - محل استراحت مسافران در آخر شب . 2 - خانة مسقف زمستانی


معرض (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای نشان دادن چیزی . 2 - جای دیده شدن . 3 - جای عرضه شدن . 4 - نمایشگاه


معرض (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) اعراض کننده، روی - گرداننده


معرف (مُ عَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.)1 - شناساننده، تعریف کننده . 2 - مجموعه ای از تصورات معلوم که موجب شناسایی یک مجهول می گردد


معرفة النفس (مَ رِ فَ ةُ نَّ) [ ع . ] (اِمر.) روان - شناسی


معرفت (مَ رِ فَ) [ ع . معرفة ] (مص م .) 1 - شناسایی . 2 - علم، دانش


معرفه (مَ رَ فِ) [ ع . معرفة ] (اِ.) اسمی است که نزد شنونده معلوم و آشکار باشد


معرفی (مُ عَ رِّ) [ ع - فا. ] (حامص .) شناساندن شخصی به شخص دیگر به وسیلة ذکر نام و شغل او


معرق (مُ عَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) عرق آور


معرق (مُ عَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - مرد لاغر. 2 - شرابی که با اندکی آب آمیخته شده باشد. 3 - در فارسی، نوعی کاشی که از قطعات ریز به اشکال مختلف ساخته شده باشد


معرق کاری ( معرق کاری .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - ساختن کاشی های معرق . 2 - نوعی کار با چوب از صنایع دستی که در آن یک طرح یا نقش را با کنار هم چسباندن قطعات بریده شده چوب پیاده می کنند


معروض (مَ) [ ع . ] (اِمف .) عرضه شده، پیش - آمده


معروف (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) شناخته شده، شهرت یافته . 2 - کار نیک، عمل ثواب . ؛ امر به معروف امر کردن کسان برای انجام دادن واجبات شرعی . مقابل نهی از منکر


معرکه (مَ رَ کِ یا کَ) [ ع . معرکة ] (اِ.) 1 - میدان جنگ و رزمگاه . ج . معارک . 2 - (عا.) کار پُر - اهمیت، هنگامه، غوغا. 3 - کسی که کار مهم انجام دهد


معرکه گیر ( معرکه گیر .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که با انجام کارهایی مانند ریسمان بازی و تردستی مردم را سرگرم می کند


معری (مُ رّا) [ ع . ] (اِمف .) برهنه


معز (مُ عِ زّ) [ ع . ] (اِفا.) عزت دهنده


معزز (مُ عَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) گرامی دارنده، عزیز کننده


معزز (مُ عَ زَّ) [ ع . ] (اِمف .) ستوده شده، گرامی، بزرگوار


معزم (مُ عَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) افسونگر، جادوگر


معزول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) عزل شده، از کاری برکنار شده


معزی (مُ عِ زّ) [ ع . ] (اِفا.) تسلیت دهنده، تعزیت گوینده


معزی (مُ عَ زّا) [ ع . ] 1 - (اِمف ) تسلیت داده شده، تعزیت گفته، عزادار. 2 - (مص میمی ) تسلیت، تعزیت


معسر (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) درویش، تنگدست


معسر (مُ عَ سِّ) [ ع . ] (اِفا.) سخت کننده، دشوارکننده


معسور (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) دشوار


معسکر (مُ عَ کَ) [ ع . ] (اِ.) لشگرگاه، اردوگاه


معشار (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ده یک چیزی، یک دهم از شیئی . 2 - شتر پر شیر که شیرش کم شده باشد


معشر (مَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، جماعت . 2 - خویشاوندان شخص ج . معاشر


معشوق (مَ) [ ع . ] (اِمف .) محبوب، مورد عشق و علاقه قرار گرفته، دوست داشته


معشوقه (مَ قِ) [ ع . معشوقة ] (اِمف .) زنی که مورد عشق و محبت مردی واقع شده


معصار (مِ) [ ع . ] (اِ.) آلتی است که به وسیلة آن میوه و مانند آن را گذارند و فشار دهند تا عصارة آن استخراج گردد


معصر (مِ صَ) [ ع . ] (اِ.) آلتی است که با آن آب میوه (مانند انگور) گیرند؛ ج . معاصر


معصفر (مُ عَ فَ) [ ع . ] (ص .) زردرنگ


معصم (مِ صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دست بند. 2 - جایی از دست که دستبند رابندند، مچ دست ؛ ج . معاصم


معصوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بی گناه، نگاه داشته شده از گناه


معصومانه (مَ نِ) [ ع - فا. ] (ص . ق .) مانند معصوم، با بی گناهی


معصومیت (مَ یَ) [ ازع . ] (مص جع .) معصوم بودن


معصی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) نافرمانی شده


معصیت (مَ ص یَ) [ ع . معصیة ] (اِ.) گناه، جرم . ج . معاصی


معضل (مُ ضَ) [ ع . ] (اِمف .) مشکل، دشوار


معضلات (مُ ضَ) [ ع . ] (اِفا. ص .) جِ معضله (معضل )؛ سختی ها، کارهای دشوار


معطر (مُ عَ طَّ) [ ع . ] (اِمف .) بودار، خوشبو


معطس (مُ عَ طِّ) [ ع . ] (اِفا.) عطسه آورنده


معطف (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گردن . 2 - جامه ای فراخ که بالای جامه های دیگر پوشند


معطل (مُ عَ طَّ) [ ع . ] (اِمف .) بی کار، بی کار - مانده، بی فایده


معطل (مُ عَ طِّ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که خداوند را انکار می کند و شعائر را باطل می داند


معطلی (مُ عَ طَّ) [ ع - فا. ] (حامص .) چشم - انتظاری، بلاتکلیفی


معطن (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خوابگاه شتر. 2 - آغل گوسفند نزدیک آب ؛ ج . معاطن


معطوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پیچیده شده، مایل شده . 2 - مورد توجه و نظر واقع شده


معطی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) عطاکننده، بخشنده


معظم (مُ ظَ) [ ع . ] (اِ.) بزرگ، قسمت بیشتر چیزی


معظم (مُ عَ ظَّ) [ ع . ] (اِمف .) بزرگ شمرده شده


معظم له (مُ عَ ظَ مُ لَّ) [ ع . ] (ص مر.)مورد تعظیم، بزرگ داشته


معفو (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بخشوده


معقب (مُ عَ قِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که از پس آید، پس آینده . 2 - درنگ کننده


معقب (مُ عَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) آن که جانشین و اولاد داشته باشد. مق بلاعقب


معقد (مَ ق ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای بستن گره . 2 - جای بستن پیمان . 3 - مفصل


معقرب (مُ عَ رَ) [ ع . ] (ص .) خمیده، کج


معقود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بسته شده، گره بسته . 2 - محکم گردیده


معقول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پسندیدة عقل، آنچه با عقل پذیرفتنی باشد


معقولات (مَ) [ ع . ] (اِمف .) جِ معقول ؛ مسئله ها و موضوع های فلسفی یا جدی


معقولیت (مَ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) 1 - مدرک به عقل بودن . 2 - مؤدب بودن، فرهیختگی


معلا (مُ عَ ل لا) [ ع . معلی ] (اِمف .) برافراشته، بلندمرتبه


معلات (مَ) [ ع . معلاة ] (اِ.) بزرگی، شرف و رفعت . ج . معالی


معلاق (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرچه از آن چیزی آویزند. 2 - گوشواره . 3 - قطره . 4 - زبان


معلف (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) آخور


معلق (مُ عَ لَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) آویخته شده . 2 - (ص .) آویزان . 3 - (ص .) برکنار شده از خدمت . 4 - (اِ.) جستن به هوا و دور زدن به طوری که مجدداً با پاها به زمین آیند


معلق زدن (مُ عَ لَّ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پشتک زدن


معلقات ( معلقات .) [ ع . ] (اِ.) سبعة معلقه ؛ هفت قصیده ای که در زمان جاهلیت در خانة کعبه آویزان کرده بودند


معلقه (مُ عَ لَّ ق ) [ ع . معلقة ] (اِمف .) 1 - آویخته . 2 - مربوط . 3 - هر یک از هفت قصیدة مهمی که در عهد جاهلیت به خانة کعبه آویخته بودند. 4 - زنی که شوهرش گم شده . ج . معلقات


معلل (مُ عَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) دارای علت و سبب


معلل (مُ عَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بیان کنندة علت . 2 - آورندة دلیل


معلم (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) علایم راهنمایی در کنار راه و جاده . ج . معالم


معلم (مُ عَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) آموزنده، تعلیم کننده


معلم (مُ لَ) [ ع . ] (اِمف .) نشان دار، شناخته شده


معلول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بیمار، علیل . 2 - هر چیزی که آن را به علت وسبب ثابت کرده باشند


معلوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - آشکار شده، دانسته شده . 2 - کنایه از: زر و درم و دینار


معلوم الحال ( معلوم الحال ُ لْ) [ ع . ] (ص مر.) کسی که بدی و نادرستی اش شناخته شده است


معلومات (مَ) [ ع . ] (اِمف .) ج . معلوم ؛ دانسته ها، مجموعة آگاهی ها


معلی (مُ عَ ل لا) [ ع . ] 1 - (اِمف .) برافراشته، بلند شده . 2 - (ص .) بلند، رفیع


معما (مُ عَ مّ) [ ع . معمی ] (اِمف .) 1 - پوشیده . 2 - کلامی که با رمز و اشاره بر مطلبی دلالت کند


معمار (مِ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - طراح و سازندة بنا. 2 - عمارت کننده، تعمیرکننده . 3 - رتبه ای در فراماسونری


معمر (مُ عَ مَّ) [ ع . ] (ص .) سالخورده، کسی که عمر طولانی کرده


معمر ( معمر .) [ ع . ] (اِمف .) آبادان، معمور


معمم (مُ عَ مَّ) [ ع . ] (اِمف .) دارای عمامه


معمور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آباد شده


معمول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - عمل شده، کار شده . 2 - رسم و عادت


معمول داشتن ( معمول داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به کار بستن، انجام دادن


معمولاً (مَ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) به طور معمول، طبق معمول


معمولی ( معمولی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به معمول، رایج، متداول، عادی


معن (مَ) [ ع . ] (ص . از اضداد) 1 - دراز، طویل . 2 - کوتاه . 3 - اندک، قلیل . 4 - بسیار. 5 - آسان، سهل . 6 - توانگر، ثروتمند


معنا (مَ) [ ع . معنی ] (اِ.) مضمون، مفهوم . ج . معانی


معنبر (مُ عَ بَ) [ ع . ] (اِمف .) خوشبوی شده با عنبر


معنون (مُ عَ وَ) [ ع . ] (اِمف .)1 - عنوان کرده شده، ابتدا شده . 2 - کتاب یا رسالة دارای مقدمه . 3 - شخصی دارای حیثیت و نام و نشان


معنوی (مَ نَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به معنی، باطنی، حقیقی


معنویات (مَ نَ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ معنوی . مجموعة آن چه که دارای ارزش یا اعتبار غیرمادی است . مق مادیات


معنی (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مقصود، مراد. 2 - مفهوم، کلام . 3 - حقیقت . 4 - مطلب، موضوع . 5 - باطن


معنی دار ( معنی دار .) (ص فا.) 1 - دارای معنی، دارندة مفهوم . 2 - حاکی از مفهومی خاص (استهزاء، توهین، فهم مطلب و غیره )


معنی گزار ( معنی گزار . گُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) تأویل کننده، شرح دهنده


معهد (مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل بازگشت . 2 - محضر مردمان . ج . معاهد


معهود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - عهد کرده شده . 2 - شناخته شده، معروف


معوج (مُ وَ) [ ع . ] (اِمف .) خمیده، کج


معود (مُ عَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) عادت داده شده


معوذ (مُ عَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه تعویذ با خود دارد


معوق (مُ عَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) درنگ شده، به تأخیر افتاده


معول (مُ عَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) محل اعتماد


معونت (مَ نَ) [ ع . معونة ] (مص م .) کمک کردن، یاری کردن


معکن (مُ عَ کَّ) [ ع . ] (ص .) بزرگ شکم، کسی که شکمش از فربهی چین و چروک دارد


معکوس (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نگون سار، سرنگون، برعکس، وارونه


معی (مِ عا) [ ع . ] (اِ.) روده ؛ ج . امعاء


معی ( معی .) [ ع . ] (اِ.) جوی آب، آبراهه


معیار (مِ) [ ع . ] (اِ.) مقیاس و آلت سنجش، سنگ محک و ترازو برای سنجش زر. ج . معاییر


معیب (مَ) [ ع . ] (ص .) دارای عیب، عیب ناک، معیوب


معیت (مَ یَّ) [ ع . معیة ] (مص جع .) همراهی، مشارکت


معید (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که کاری را تکرار کند. 2 - معملی که درسی را برای شاگردانش اعادهکند، مقرر، دانشیار


معیر (مُ عَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) عیارگر، کسی که عیار زر و سیم را معین می کند


معیر (مُ عَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) عیار گرفته شده، سنجیده شده


معیشت (مَ شَ) [ ع . معیشة ] (اِمص .) آنچه که به وسیلة آن زندگانی کنند


معیل (مُ) [ ع . ] (اِفا.) عیالمند، عیال وار


معین (مُ) [ ع . ] (اِفا.) یاریگر، یاری کننده


معین (مَ) [ ع . ] (ص .) پاک، صاف، جاری


معین (مُ عَ یَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) مشخص گردیده، تعیین شده . 2 - (ص .) معلوم، مقرر


معیوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) عیب دار، ناقص


مغ (مَ یا مُ) [ اَوِس . ] (اِ.) پیشوای مذهبی زرتشتیان


مغ (مَ) [ په . ] 1 - (ص .) عمیق، ژرف . 2 - (اِ.) گودال


مغادرت (مُ دَ یا د رَ) [ ع . مغادرة ] (مص م .) ترک کردن، باقی گذاشتن، به جا گذاشتن


مغار (مَ) [ ع . ] (اِ.) مغاره، غار، شکاف وسیع و عمیق در کوه


مغار (مُ) (اِ.) نوعی ابزار که از آن در منبت و کنده کاری روی چوب استفاده می کنند


مغاره (مُ رِ) [ ع . مغارة ] (اِ.) نک مغار


مغازله (مُ زَ لَ یا ز لِ) [ ع . مغازلة ] 1 - (مص ل .) عشق بازی کردن، معاشقه کردن . 2 - (اِمص .) عشقبازی، گفتگوی عاشقانه


مغازه (مَ ز) [ فر. ] (اِ.) دکان، انبار


مغازی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مغزی '؛ جنگ ها، حرب ها


مغاص (مَ) [ ع . ] (اِ.) جای فرو رفتن در آب


مغافصت (مُ فَ صَ) [ ع . مغافصة ] (مص م .) ناگاه حمله بردن


مغالات (مُ) [ ع . مغالاة ] (مص ل .) 1 - گران - فروشی کردن . 2 - از حد در گذشتن


مغالبه (مُ لَ بَ یا لِ ب) [ ع . مغالبة ] (مصل .) بر یکدیگر چیره شدن


مغالطه (مُ لِ طِ) [ ع . مغالطة ] (مص ل .) یکدیگر را به غلط انداختن


مغانی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ معنی  - منازل . 2 - چاره ها


مغانی ( مغانی .) [ ع . ] (اِ.) جِ مغینه ؛ زنان سرود - گوی


مغاک (مَ) (اِ.) گودال، جای گود و عمیق


مغاکچه (مَ چِ) (اِمصغ .) 1 - گودال کوچک . 2 - چاه زنخ


مغایر (مُ یِ) [ ع . ] (اِفا.) برخلاف، برعکس


مغایرت (مُ یِ رَ) [ ع . مغایرة ] (مص ل .) مخالفت، غیر هم بودن


مغایظه (مُ یُ ظَ یا یِ ظِ) [ ع . مغایظة ] 1 - (مص م .) به خشم آوردن کسی را. 2 - (اِمص .) تولید غضب


مغبر (مُ غَ بَّ) [ ع . ] (ص .) تیره رنگ


مغبه (مَ غَ بَّ یا بُِ) [ ع . مغبة ] (اِ.) پایان کار، انجام ؛ ج . مغبات . سوء مغبه : سوء عاقبت، بدفرجامی


مغبوط (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) کسی که بر او غبطه برند. 2 - (ص .) خوشبخت، نیکبخت . 3 - زیبا، خوش


مغبون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) فریب خورده در خرید و فروش


مغبچه (مُ غْ بْ یا بَ چِّ) (اِمر.) 1 - بچة مغ . 2 - پسر بچه ای که در میخانه ها خدمت می کرد، باده فروش . ج . مغبچگان


مغتبط (مُ تَ ب) [ ع . ] (اِفا.) رشک برنده، غبطه خورنده


ویر (اِ.) ناله، فریاد


مغتذی (مُ تَ ذا) [ ع . ] 1 - (اِمف .) خورده شده . 2 - (اِ.) در فارسی : غذا، خوراک


مغتذی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) غذا خورنده، خورنده


مغتسل (مُ تَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جایی که در آن غسل کنند. 2 - آبی که با آن غسل کنند


مغتسل (مُ تَ س ) [ ع . ] (اِفا.) آن که می شوید. 2 - آن که خوشبوی به می مالد


مغتم (مُ تَ مّ) [ ع . ] (اِمف .) غم زده


مغتنم (مُ تَ نَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - غنیمت شمرده شده . 2 - غنیمت گرفته شده


مغتنم (مُ تَ نِ) [ ع . ] (اِفا.) غنیمت گیرنده، غنیمت شمرنده


مغذی (مُ غَ ذّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - چیزی که دارای مواد غذایی باشد. 2 - غذا دهنده . 3 - دارای ارزش غذایی


مغرب (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) چیز عجیب و غریب در آورنده


مغرب (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) باختر، جای فرو شدن آفتاب، غرب . ج . مغارب


مغرب زمین ( مغرب زمین . زَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مجموعة کشورهایی که در مغرب زمین قرار گرفته اند (اعم از اروپا و امریکا)، غرب


مغربل (مُ غَ ب) [ ع . ] (ص .) 1 - فرومایه، ناکس . 2 - سوراخ سوراخ


مغربی (مَ رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به مغرب . 2 - (ا.) نوعی زر


مغرس (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جایی که در آن نهال کارند؛ محل نشاندن درخت ؛ ج . مغارس


مغرض (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) با کینه و غرض


مغرف (مِ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوار تندرو. 2 - اسب تندرو؛ ج . مغارف


مغرفه (مِ رَ فَ) [ ع . مغرفة ] (اِ.) کفگیر، ملاقه


مغرق (مُ غَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) آراسته شده، زینت داده شده


مغرم (مَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تاوان، غرامت . 2 - وام، دین ؛ ج . مغارم


مغرم (مُ رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد گرفتار وام، مدیون . 2 - مرد اسیر محبت


مغرور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گول خورده، فریفته - شده


مغروس (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کاشته شده، کشته . 2 - نهال، درخت


مغروق (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غرق شده


مغز (مَ) [ په . ] (اِ.) 1 - ماده نرم و خاکستری رنگی که در کاسة سر یا میان استخوان است . 2 - عقل، فکر. 3 - شخص دانا و آگاه و نخبه . 4 - بخش درونی هر چیزی . 5 - وسط، میان . 6 - درون میوه هایی مانند: گردو، پسته، بادام


مغز بردن ( مغز بردن . بُ دَ) (مص ل .) با پُرحرفی اسباب دردسر کسی را فراهم کردن


مغزی ( مغزی .) (ص نسب .) 1 - منسوب به مغز. 2 - پارچه ای که از زیر دور یقه و سردست و سر آستین از رنگ دیگر دهند. 3 - چرمی که در میان لبة دو پاره چرم گذاشته و بدوزند. 4 - نوعی حلوا که در آن اقسام مغز خوراکی مانند بادام و پسته گذارند


مغزی (مَ زا) [ ع . ] (اِ.) 1 - جنگ، حرب . 2 - موضع غزو، میدان جنگ ؛ ج . مغازی


مغسل (مَ سَ) [ ع . ] (اِ.) جای مرده شستن . ج . مغاسل


مغسل (مِ سَ) [ ع . ] (اِ.) چیزی که با آن چیزی را بشویند


مغسول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غسل داده شده، پاک شده


مغشوش (مَ) [ ع . ] (اِمف .) ناخالص، ناسره، آشفته، پریشان


مغص (مَ غْ یا غَ) [ ع . ] (اِ.) درد شکم و روده ها


مغصوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غصب شده، به زور گرفته شده


مغضوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مورد خشم قرار گرفته


مغفر (مِ فَ) [ ع . ] (اِ.) خود، کلاه آهنین . ج . مغافر


مغفرت (مَ فِ رَ) [ ع . مغفرة ] (مص م .) آمرزش، بخشش گناهان


مغفل (مُ غَ فِّ) [ ع . ] (ص .) نادان، کندذهن


مغفور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آمرزیده شده


مغل (مَ) (اِ.) استراحت و خواب


مغلطه (مَ لَ طِ) [ ع . مغلطة ] (اِ.) سخنی که کسی را به غلط و اشتباه بیندازد


مغلطه کردن ( مغلطه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) در اشتباه انداختن


مغلظ (مُ غَ لَّ) (ص .) شدید، سخت


مغلق (مُ لَ) [ ع . ] (اِمف .) مشکل، دشوار، غامض


مغلوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکست خورده، غلبه شده


مغلوط (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غلط دار


مغلول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کسی که غل و زنجیر به گردنش انداخته شده، به زنجیر کشیده شده


مغمز (مُ غَ مِّ) [ ع . ] (اِفا. ص .) دلاک، کیسه - کش، مشت مال دهنده


مغمز (مَ مَ) [ ع . ] (اِ.) محلی و موردی برای عیب گیری و بدگویی، غمازی


مغموم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) اندوهگین، غمگین


مغناطیس (مِ) [ یو. ] (اِ.) 1 - آهن ربا، نوعی سنگ که آهن را به خود جذب می کند. 2 - هر چیز جذب کننده، جاذبه


مغنی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) بی نیاز، بی نیازکننده


مغنی (مُ غَ نّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آوازه خوان، سرودگوی . 2 - مطرب


مغوار (مِ) [ ع . ] (ص .) سخت جنجگو و غارتگر


مغکده (مُ کَ د) (اِ.) 1 - محل اجتماع مغان . 2 - آتشکده


مغی (مَ) 1 - (حامص .) گودی، عمق . 2 - (اِ.)گودال


مغیب (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پنهان شدن، مخفی گشتن . 2 - دور شدن . 3 - (اِمص .) اختفاء. 4 - دوری، غیبت


مغیث (مُ) [ ع . ] (اِفا.) به فریاد رسنده، یاری - کننده


مغیر (مُ غَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) تغییر داده شده، دیگرگون گشته، از حالی به حالی شده


مغیر (مُ غَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تغییر دهنده، دیگرگون شونده، قابل تغییر. 2 - بی ثبات، بی دوام


مغیر (مُ) [ ع . ] (اِفا.) غارت کننده، غارتگر


مغیلان (مُ) [ ع . ] (اِ.) امُ غیلان، درختچة خاردار که در بیابان ها می روید


مف (مُ) (اِ.) (عا.) آب بینی


مفاتیح (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مفتاح، کلیدها


مفاجات (مُ) [ ع . مفاجاة ] (مص ل .) ناگاه حمله بردن، مرگ ناگهانی


مفاخر (مَ خِ) [ ع . ] (اِ.) آنچه باعث فخر است . جِ مفخرة


مفاخرت (مُ خِ رَ) [ ع . مفاخرة ] (مص ل .) فخر کردن، به خود نازیدن 1


مفاد (مُ) [ ع . ] (اِ.) معنی، مفهوم


مفادات (مُ) [ ع . مفادة ] (مص ل .) نجات دادن، خلاص کردن


مفارقت (مُ رِ قَ) [ ع . مفارقة ] (مص ل .) جدایی، جدا شدن


مفازه (مَ ز) [ ع . مفازة ] (اِ.) 1 - جای هلاک شدن، مهلکه . 2 - بیابان بی آب و علف


مفاسد (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ مفسده ؛ فسادها، مفسده ها


مفاصا (مُ) [ ع . مفاصاة ] 1 - (مص م .) تصفیه حساب کردن . 2 - (اِ.) سندی که پس از رسیدگی به حساب شخصی یا مالیات مؤدی مبنی بر تصفیه حساب او به وی دهند. ؛ مفاصا حساب صورت تفریغ محاسبه


مفاصل (مَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ مفصل


مفاهیم (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مفهوم


مفاوضه (مُ وَ ضَ) [ ع . مفاوضة ] 1 - (مص ل .) شریک بودن و برابر بودن با هم در امری . 2 - (اِمص .) برابری . 3 - گفتگو


مفاکهه (مُ کِ هَ) [ ع . مفاکهة ] (مص ل .) با هم مزاح کردن و خندیدن


مفت (مُ) (ص ) 1 - رایگان، بدون مزد. 2 - مجازاً: هر چیز لغو و بیهوده . ؛ مفت چنگ کسی (کن .) ارزانی او، مال او


مفت خوار (مُ خا) (ص فا.) کسی که بی رنج و زحمت چیزی به دست می آورد


مفتاح (مِ) [ ع . ] (اِ.) کلید. ج . مفاتیح


مفتتح (مُ تَ تَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) باز کرده شده، گشوده . 2 - (اِ.) آغاز (کتاب، رساله )، مدخل


مفتتح (مُ تَ تِ) [ ع . ] (اِفا.) باز کننده، گشاینده


مفتتن (مُ تَ تَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - در فتنه افتاده . 2 - مفتون و عاشق شده


مفتح (مُ فَ تَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) گشوده شده، باز شده . 2 - (اِ.) قلمی (شعبه ای از خط عربی که از قلم ثقیل نصف ممسک استخراج شده و در نوشتن امور مربوط به دادخواهی به کار می رفته )


مفتح (مِ تَ) [ ع . ] (اِ.) کلید. ج . مفاتیح


مفتح (مُ فَ تِّ) [ ع . ] (اِفا.) گشاینده، بازکننده


مفتخر (مُ تَ خَ) [ ع . ] (اِمف .) دارای افتخار، سربلند


مفترس (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - درنده . 2 - جانوری که شکار خود را بدرد


مفترض (مُ تَ رَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) فرض کرده شده، واجب گردیده، فریضه کرده شده . 2 - (ص .) واجب، لازم


مفترع (مُ تَ رَ) [ ع . ] (اِمف .) ازالة بکارت شده


مفترع (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) ازالة بکارت کننده


مفترق (مُ تَ رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) جدا شونده . 2 - (ص .) جدا، پراکنده


مفتری (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) افتراء زننده، تهمت زننده


مفتش (مُ فَ تِّ) [ ع . ] (اِفا.) تفتیش کننده، بازرس


مفتضح (مُ تَ ضَ) [ ع . ] (اِمف .) رسوا، بی آبرو


مفتعل (مُ تَ عَ) [ ع . ] (اِ.) کار بزرگ، کار بی سابقه


مفتعل (مُ تَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به عمل آورنده، ابداع کننده . 2 - تزویر کننده (خط )


مفتقد (مُ تَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - گم کرده . 2 - جستجو کرده شده


مفتقر (مُ تَ ق ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) نیاز دارنده . 2 - (ص .) نیازمند، محتاج، مستمند؛ ج . مفتقرین


مفتن (مُ فَ تِّ) [ ع . ] (اِفا.) برانگیزانندة فتنه


مفتن (مُ فَ تَّ) [ ع . ] (اِمف .) در فتنه افکنده


مفتوح (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بازشده، گشاده شده . 2 - کلمه ای که دارای فتحه باشد


مفتول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - تاب داده شده، تابیده . 2 - رشته سیم باریک فلزی


مفتون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شیفته، دیوانه 1


مفتکی (مُ تَ) (ق .) (عا.) به طور مفت، به رایگان


مفتی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) فتوادهنده، قاضی


مفتی ( مفتی .) 1 - (ص نسب .) چیز مفت . 2 - (ق .) به طور رایگان، مجاناً


مفحم (مُ حَ) [ ع . ] (اِمف .) درمانده در سخن، کسی که از سخن گفتن عاجز باشد


مفخر (مَ خَ) [ ع . ] (اِ.) هرچه بدان فخر کنند


مفخم (مُ فَ خَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بزرگ داشته شده . 2 - بزرگوار، بزرگ


مفرج (مُ فَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه یا آنچه که اندوه را از دل دور کند


مفرح (مُ فَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) شادی آور، فرح بخش


مفرد (مُ رَ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - تنها، یکه . 2 - ساده، مجرد. 3 - جدا، جداگانه . 4 - مستقل، علی حده . 5 - بنده، فرمانبردار. 6 - دلاور، یگانه . 7 - در دستور کلمه ایست که بر یکی دلالت کند، یکی . مق جمع . ج . مفردات


مفرس (مُ فَ رَّ) [ معر. ] (اِمف .) کلمه ای که از زبان دیگر به فارسی آورده شده، پارسی گردانیده


مفرش (مَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه که روی زمین پهن کنند و روی آن بخوابند. 2 - جای فرش کردن


مفرط (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) از حد گذشته، بسیار و فراوان


مفرط (مُ رَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - فراموش کرده . 2 - ترک شده، واگذاشته . 3 - از پیش فرستاده شده . 4 - شتاب شده


مفرط (مُ فَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) آن که تفریط کند


مفرغ (مُ فَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خالی کننده . 2 - واریز کنندة حساب


مفرغ (مِ رَ) (اِ.) ترکیبی است از مس و روی به رنگ های مختلف سرخ، سرخ کم رنگ و نارنجی، زودتر از مس ذوب می شود و در مجسمه سازی و ساختن ادوات دیگر مورد استفاده قرار می گیرد


مفرق (مَ رَ یا رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خطی که از شانه زدن و دو قسمت کردن موها در وسط سر پیدا می شود. 2 - جایی که راه ها منشعب می شود. ج . مفارق


مفروز (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پراکنده، جدا کرده . 2 - دور کرده . 3 - تحدید حدود شده


مفروش (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گسترده شده، فرش کرده شده


مفروض (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) واجب کرده شده . 2 - (ص .) فرض شده


مفروق (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پراکنده، جدا کرده


مفزع (مَ زَ) [ ع . ] (اِ.) پناه، فریادرس


مفسد (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) تباه کننده، فاسد - کننده


مفسده (مَ سَ د) [ ع . مفسدة ] (اِ.) تباهی، فساد. ج . مفاسد


مفسر (مُ فَ سِّ) [ ع . ] (اِفا.) تفسیر کننده، شرح دهنده


مفصل (مَ صَ) [ ع . ] (اِ.) بند، محل اتصال دو استخوان . ج . مفاصل


مفصل (مُ فَ صَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - از هم جدا شده . 2 - با شرح و بسط


مفصلاً (مُ فَ صَ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) به تفصیل، به طور مفصل


مفصول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) جدا کرده، جدا شده


مفضال (مِ) [ ع . ] (ص .) مرد بسیار فضل


مفضحه (مَ ضَ حَ یا حِ) [ ع . مفضحة ] (اِمص .) فضیحت، رسوایی، بی آبرویی ؛ ج . مفاضح


مفضض (مُ فَ ضَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نقره اندود شده، سیم اندود. 2 - آب نقره داده


مفضل (مُ فَ ضَّ) [ ع . ] (اِمف .) برتری داده شده، افزون کرده


مفضل (مُ ض ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - افزون کننده . 2 - نیکویی کننده، بخشش کننده


مفضول (مَ) [ ع . ] (اِ.مف .) کسی یا چیزی که دیگری بر او فضیلت دارد


مفضی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گشاد شونده . 2 - مفتقر، محتاج . 3 - اعلام کننده . 4 - رسنده، بالغ شونده


مفطر (مُ طِ) [ ع . ] (اِفا.) روزه گشاینده


مفطور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) خلق شده، آفریده شده


مفعول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - انجام داده شده، کرده شده . 2 - کسی یا چیزی که فعل بر آن واقع شده باشد. و آن به دو قسم است : ؛ مفعول ِ باواسطه (بواسطه ) یا غیرصریح یا غیرمستقیم، آن است که معنی فعل رابه واسطة حرفی از حروف اضافه تمام کند. ؛ مفعول ِ بی واسطه یا صریح یا مستقیم، آن است که معنی فعل را بی واسطة حرفی از حروف اضافه تمام کند. 3 - پسر یا مردی که لواطه دهد


مفقود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گم شده، ناپدید. ؛ مفقود الاثر گمشده، ناپیدا، ناپدید، پی گم (فره )


مفلاق (مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - ناکس، فرومایه، سفله . 2 - تهیدست ؛ ج . مفالیق


مفلاک (مِ) [ ع . ] (ص .) تهیدست، بی چیز، مفلوک


مفلح (مُ لِ) (اِ فا.) رستگار


مفلس (مُ لِ) [ ع . ] (ص .) درویش، تنگدست


مفلق (مُ لِ) [ ع . ] (اِفا.) شاعری که سخن شگفت و عجیب آورد


مفلوج (مَ) [ ع . ] (اِمف .) فلج شده، عاجز


مفلوک (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بدبخت، گرفتار، دچار فلاکت شده


مفنگی (مُ فَ) (ص نسب .) (عا.) 1 - کسی که آب بینی وی دایماً روان باشد. 2 - ضعیف و مردنی


مفنی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) فانی کننده، تباه سازنده، نابود کننده


مفهوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) فهمیده شده، درک شده، قابل فهمیدن


مفوض (مُ فَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) سپرده شده، واگذار شده


مفوض (مُ فَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) تفویض کننده، واگذارنده


مفکر (مُ فَ کِّ) [ ع . ] (اِفا.) اندیشمند


مفکوک (مَ) [ ع . ] (اِمف .) جدا کرده شده، جدا مانده


مفید (مُ) [ ع . ] (اِفا.) سودمند، با فایده


مقیاس (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندازه . 2 - آلت سنجش . ج . مقاییس


مفیض (مُ) (اِفا.) 1 - جاری کننده . 2 - فیض - دهنده، فیض بخش، فیض دهنده


مفیق (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) بهوش آینده، بیدار شده


مفینه (مُ فِ نِ) (ص .) بچه ای که آب دماغش راه افتاده باشد


مقابر (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ مقبره ؛ قبرها


مقابل (مُ ب) [ ع . ] (ص .) 1 - روبرو، برابر. 2 - معادل، مساوی . 3 - ضد، مخالف


مقابله (مُ ب لَ یا لِ) [ ع . مقابلة ] (مص م .) 1 - دو چیز را با هم برابر کردن . 2 - تلافی کردن . 3 - مقایسه کردن نسخه های یک متن با یکدیگر. ؛ مقابله به مثل رفتار همسان در پاسخ به رفتار دیگری


مقاتل (مُ تِ) [ ع . ] (اِفا.) جنگجو


مقاتله (مُ تِ لَ یا لِ) [ ع . مقاتلة ] (مص ل .) جنگ، کشتار


مقادیر (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مقدار؛ اندازه ها، مقدارها


مقارب (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) نزدیک شونده


مقاربت (مُ رِ بَ) [ ع . مقاربة ] (مص م .) عمل آمیزش جنسی، همآغوشی، جماع


مقارعت (مُ رِ عَ) 1 - (مص م .) واکوفتن دلیران یکدیگر را. 2 - (مص ل .) قرعه انداختن با یکدیگر


مقارن (مُ رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) رفیق و قرین شونده . 2 - (ص .) نزدیک . 3 - پیوسته، متصل


مقارنت (مُ رَ نَ) [ ع . مقارنة ] (مص ل .) 1 - به هم نزدیک شدن . 2 - اجتماع دو ستاره در یک برج


مقاسات (مُ) [ ع . مقاساة ] (مص ل .) رنج کشیدن، سختی کشیدن


مقاسمه (مُ سَ مَ یا س مِ) [ ع . مقاسمة ] 1 - (مص م .) چیزی را با هم تقسیم کردن، چیزی را با یکدیگر بخش کردن . 2 - در فارسی تشخیص مقدار مالیات دیوان به وسیلة تعیین سهم معینی از محصول


مقاسمه ( مقاسمه .) [ ع . مقاسمة ] 1 - (مص ل .) سوگند یاد کردن . 2 - (مص م .) سوگند دادن کسی را


مقاصات (مُ) [ ع . مقاصاة ] 1 - (مص ل .) دور شدن از کسی . 2 - (اِمص .) دوری


مقاصد (مَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ مقصد


مقاطع (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مقطع


مقاطعه (مُ طِ عَ) [ ع . مقاطعة ] (مص ل .) پیمانکاری، به عهده گرفتن انجام کاری پس از تعیین مزد


مقاطعه کار ( مقاطعه کار .) [ ع - فا. ] (ص .) پیمانکار


مقال (مَ) [ ع . ] (اِمص .) گفتار، گفتگو


مقاله (مَ لِ) [ ع . مقالة ] (اِ.) 1 - گفتار، مبحث، کلام . ج . مقالات . 2 - فصلی از یک کتاب یا رساله . 3 - نوشته ای که دربارة موضوعی نویسند


مقالید (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مقلد - کلیدها. 2 - گنجینه ها


مقام (مُ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) اقامت شده . 2 - (اِ.) محل اقامت


مقام (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای ایستادن، مکان . 2 - مرتبه، درجه . 3 - پایگاه، منزلت . 4 - پردة موسیقی


مقام ساختن ( مَ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اقامت کردن، ساکن شدن


مقامات (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مقامه، مقام


مقامر (مُ مِ) [ ع . ] (اِفا.) قمارکننده، قمارباز


مقامره (مُ مَ رَ یا مِ رِ) [ ع . مقامرة ] (مص ل .) با هم قمار کردن، قماربازی


مقامه (مَ مَ یا مِ) [ ع . مقامة ] (اِ.) 1 - مجلس، محل نشستن . 2 - گروهی از مردم . 3 - نوشته - ای ادبی با نثر فنی همراه با صنایع بدیعی و اشعار و امثال


مقاود (مَ وِ) [ ع . ] (اِ.) ج . مقود


مقاوله (مُ وَ لَ یا وِ لِ) [ ع . مقاولة ] 1 - (مص ل .) گفت و شنید کردن با کسی . 2 - قول و قرار گذاشتن . 3 - (اِمص .) گفت و شنید. 4 - (اِ.) قرارداد، قول نامه


مقاوم (مُ وِ) [ ع . ] (اِفا.) مقاومت کننده، ایستادگی کننده


مقاومت (مُ وِ مَ) [ ع . مقاومة ] 1 - (مص ل .) ایستادگی کردن، پایداری نمودن . 2 - (اِمص .) ایستادگی، پایداری . 3 - دوام، استحکام


مقایسه (مُ یَ سَ یا یِ س ِ) [ ع . مقایسة ] (مص م .) دو چیز را با هم سنجیدن


مقبره (مَ بَ رَ یا رِ) [ ع . مقبرة ] (اِ.) 1 - گور. 2 - در فارسی عمارتی که روی قبر سازند


مقبض (مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) قبضة شمشیر و مانند آن، دسته ؛ ج . مقابض


مقبل (مُ ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - روی آورنده . 2 - صاحب اقبال، خوشبخت


مقبوض (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گرفته و اخذ شده


مقبول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) قبول شده، پذیرفته - شده


مقبول طلعت ( مقبول طلعت . طَ عَ) [ ع . ] (ص مر.)زیبارو، به غایت زیبا


مقت (مَ) [ ع . ] (مص ل .) دشمن دانستن، بیزار بودن


مقتبس (مُ تَ ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - روشنایی گیرنده . 2 - اقتباس کننده


مقتحم (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) بی پروا، کسی که بدون اندیشه به کاری خطرناک اقدام کند


مقتدا (مُ تَ) [ ع . مقتدی ] (اِمف .) پیشوا، کسی که مردم از او پیروی کنند


مقتدر (مُ تَ د) [ ع . ] (اِفا.) قادر، توانا


مقتدی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پیروی کننده . 2 - کسی که پشت سر امام جماعت نماز خواند


مقید (مُ قَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) بند شده، در قید و بند، بسته


مقترح (مُ تَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که بدون لیاقت و لزوم و به ابرام پرسش کند. 2 - آن که بی اندیشه شعر گوید و خواند. 3 - آن که از خود چیزی نو آورد. 4 - آن که مطلبی را پیشنهاد کند تا مورد بحث دانشمندان قرار گیرد


مقترن (مُ تَ رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.)یار شونده، قرین - شونده . 2 - (ص .) دوست، رفیق . 3 - نزدیک . 4 - در نجوم ستاره ای که به ستارة دیگر نزدیک شود


مقتصد (مُ تَ ص ) [ ع . ] (اِفا.)میانه رو، صرفه - جو


مقتضب (مُ تَ ضَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - قطع شده، بریده . 2 - شعری که به بدیهه گفته شود


مقتضی (مُ تَ ضا) [ ع . ] 1 - (اِمف .) اقتضا شده . 2 - تقاضا شده، درخواست شده . 3 - (ص .) در فارسی لازم، لازمه


مقتضی (مُ تَ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) اقتضاکننده، تقاضاکننده . 2 - شایسته، درخور. 3 - مطابق، موافق . 4 - سبب، موجب


مقتضیات ( مقتضیات .) [ ع . ] (اِمف .) جِ مقتضیه  - خواهش شده ها، طلب شده ها. 2 - لوازم


مقتضیات ( مقتضیات .) [ ع . ] (اِفا.) جِ مقتضیه  - اقتضاکننده ها. 2 - شایسته ها. 3 - حاجات، ضرورت


مقتفی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) از پی کسی رونده، در پی در آینده، پیروی کننده


مقتل (مَ تَ) [ ع . ] (اِ.) جای کشتن . ج . مقاتل


مقتنص (مُ تَ نَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) شکار شده، صید شده . 2 - (اِ.) آنچه شکار کنند


مقتنع (مُ تَ نِ) [ ع . ] (اِفا.) قناعت کننده، قانع


مقتنی (مُ تَ) [ ع . ] (اِ فا.) 1 - فراهم کننده، به دست آورنده . 2 - مالک، متصرف


مقتول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کشته شده


مقحم (مُ حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - ضعیف، سست . 2 - اعرابیی که در دشت نشو و نما کند. 3 - آن که به هنگام قحطی ترک دیار خود کند


مقدار (مِ) [ ع . ] (اِ.) اندازه، پاره ای از چیزی . ج . مقادیر


مقدام (مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار اقدام کننده . 2 - دلاور، مبارز


مقدر (مُ قَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) تقدیر شده، مقرر شده


مقدر (مُ قَ دِّ) [ ع . ] (اِفا.) تقدیر کننده


مقدرت (مَ د رَ) [ ع . ] (اِمص .)قدرت، توانایی


مقدس (مَ د) [ ع . ] (اِ.) جای پاک و پاکیزه


مقدس (مُ قَ دَّ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک و پاکیزه . 2 - شایستة پرستش و احترام . 3 - دارای کیفیت آسمانی . 4 - بسیار با ارزش و گرامی


مقدم (مَ دَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) جای قدم نهادن . 2 - (مص ل .) از سفر یا از جایی بازآمدن


مقدم (مُ د) [ ع . ] (اِفا.) اقدام کننده


مقدم (مُ قَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) پیش رفته، پیش - افتاده


مقدم داشتن ( مقدم داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ترجیح دادن، برگزیدن


مقدمات ( مقدمات .) [ ع . ] (اِمف .) جِ مقدمه ؛ اموری که برای شروع در امری لازم است


مقدمه (مُ قَ دَّ مِ) [ ع . مقدمة ] (اِ.) 1 - اول چیزی . 2 - قسمت جلوی لشکر. 3 - حادثه، واقعه . 4 - آغاز، شروع کار


مقدمه چینی ( مقدمه چینی .) [ ع - فا. ] (حامص .) ذکر مقدمه برای مطلبی یا انجام کاری


مقدور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) قدرت داده شده، توانا شده بر چیزی، ممکن، شدنی


مقر (مَ قَ رّ) [ ع . ] (اِ.) آرامگاه، جای قرار


مقر (مُ قِ رّ) [ ع . ] (اِفا.) اعتراف کننده، اقرار - کننده


مقراض (مِ) [ ع . ] (اِ.) قیچی


مقرب (مُ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) نزدیک شونده


مقرب (مُ قَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) نزدیک شده


مقرح (مُ قَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) تولید جراحت کننده


مقرر (مُ قَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - ثابت و برقرار شده . 2 - تقریر شده


مقرر (مُ قَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - قراردهنده، تعیین کننده . 2 - تقریرکننده، بیان کننده . 3 - کسی که درس استاد را برای دانشجویان تقریر و شرح کند، دانشیار


مقررات (مُ قَ رَّ) [ ع . ] (اِ.) امور و قواعدی که باید مراعات شوند


مقرراتی ( مقرراتی .) [ ع - فا. ] (ص مر.) کسی که به اجرای مقررات سخت پایبند است


مقرری (مُ قَ رَّ) [ ع - فا. ] (اِ.) ماهیانه، حقوق، مستمری


مقرع (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کوبنده . 2 - فال زننده


مقرعه (مِ رَ عِ) [ ع . مقرعة ] (اِ.) 1 - تازیانه، کوبه . 2 - لفظی است عام برای کلیة آلات موسیقی ضربی رزمی مانند: کوس، دمامه، دهل و نقاره


مقرمط (مُ قَ مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) تنگ و باریک نوشته شده . 2 - (اِ.) نوعی خط که در آن کلمات ریز و باریک و نزدیک هم نویسند


مقرمط (مُ قَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کسی که قدم کوتاه بر دارد. 2 - آنکه مقرمط نویسد


مقرمه (مِ رَ مَ) [ ع .مقرمة ] (اِ.) چادرشب، پارچة رنگین و منقش


مقرنس (مُ قَ نَ) [ ع . ] (اِ.) بنای بلند با سقف آراسته به نقش و نگار


مقروء (مَ) [ ع . ] (اِمف .) قرائت شده، خوانده شده


مقیر (مُ قَ یَّ) (اِمف . ص .) قیراندود


مقروض (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کسی که به دیگری وام دارد، مدیون، قرض دار، بدهکار


مقروع (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) کوفته شده . 2 - (ص . اِ.) مهتر قوم . 3 - شتر گزیده


مقرون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پیوسته، نزدیک به هم، نزدیک شده


مقری (مُ) [ ع . مقری ء ] (اِفا.) خواننده، کسی که تعلیم قرائت قرآن بدهد


مقسط (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) دادگر، عادل


مقسم (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) قسمت، جای قسمت . ج . مقاسم


مقسم (مُ قَ سِّ) [ ع . ] (اِفا.) تقسیم کننده


مقسم (مُ سَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) سوگند خورده، 2 - (اِ.) جای سوگند. 3 - سوگند، قسم


مقسم (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) سوگند خورنده، قسم خورنده


مقسوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - قسمت شده، بخش بخش شده . 2 - عددی که بر عدد دیگر تقسیم شده . ؛ مقسوم علیه عددی که عدد دیگر بر آن تقسیم شده، بخشیاب


مقشور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) از پوست جدا کرده شده، پوست کنده


مقص (مِ قَ صّ) [ ع . ] (اِ.) آلت بریدن، مقراض . ج . مقاص


مقصد (مَ صَ) [ ع . ] (اِ.) محلی که آهنگ آن کرده اند، قصد، نیت . ج . مقاصد


مقصر (مُ قَ صِّ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که در انجام کاری کوتاهی کند


مقصود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مراد، نیت، خواهش


مقصور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کوتاه، مختصر شده


مقصوره (مَ رِ) [ ع . مقصورة ] (اِ.) خانة کوچک


مقصوص (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکسته و بریده شده


مقضی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - روا شده . 2 - تمام کرده


مقطر (مُ قَ طَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) قطره قطره، چکانیده . 2 - (ص .) تقطیر شده


مقطع (مَ طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل قطع و برش . 2 - آخرین بیت غزل یا قصیده . ج . مقاطع


مقطع (مُ قَ طَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بریده شده . 2 - چیزی که آن را با بریدن زواید و پیراستن بیآرایند


مقطعات (مُ قَ طَّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جامه های کوتاه . 2 - شعرهای کوتاه و سبک وزن


مقطف (مَ طَ) [ ع . ] (اِ.) محل چیدن میوه . ج . مقاطف


مقطوع (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بریده، قطع شده


مقطوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - چیده شده . 2 - در علم عروض «فعولن » چون از «مفاعلن » خیزد، آن را مقطوف خوانند و سبب آن که بدین زحاف از این جزو دو حرف و دو حرکت افتاده است آن را به قطف (ثمار) تشبیه کردند


مقعد (مَ عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای نشستن . 2 - دبر و سوراخ کون . ج . مقاعد


مقعد (مُ عَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بر جای مانده . 2 - آن که به سبب مرض (قعاد) نتواند بر پای خیزد، زمینگیر


مقعر (مُ قَ عَّ) [ ع . ] (اِمف .) گود، فرو رفته


مقفع (مُ قَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - سرافکنده، سر به زیر. 2 - کسی که دست هایش بر اثر سرما و جز آن شل و لرزان باشد. 3 - آن که انگشتانش برگشته باشد


مقفی (مُ قَ ف فا) [ ع . ] (اِمف .) دارای قافیه


مقل (مُ قِ لّ) [ ع . ] (ص .) درویش، تنگدست


مقلب (مُ قَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) برگرداننده


مقلد (مُ قَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) تقلیدکننده


مقله (مُ لِ) [ ع . مقلة ] (اِ.) سیاهی چشم . ج . مقل


مقلوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) برگردانیده شده، وارونه شده


مقلوع (مَ) [ ع . ] (اِمف .) از بیخ برکنده شده


مقمر (مُ مِ) [ ع . ] (ص .) مهتابی، شب مهتابی


مقنب (مِ نَ) [ ع . ] (اِ.) جماعتی سوار که به طمع غارت همراه لشکر شوند. ج . مقانب


مقنص (مُ نِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) صیدکننده، صیاد


مقنطر (مُ قَ طَ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - کامل شده . 2 - تمام بنا شده . 3 - طاق زده شده . مقنع (مُ نِ) [ ع . ] (اِفا.) قانع کننده


مقنع (مُ قَ نَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کسی که سر و صورت خودرا پوشانیده . 2 - مردی که کلاه خود بر سر نهاده


مقنعه (مِ یا مَ نَ عَ) [ ع . مقنعة ] (اِ.) روسری


مقنن (مُ قَ نِّ) [ ع . ] (اِفا.) قانونگزار


مقنی (مُ قَ نّ) [ ع . ] (اِفا.) چاه کن


مقهور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکست خورده، غلبه شده


مقوا (مُ قَ وّ) [ ع . ] (اِ.) نوعی کاغذ ضخیم که از آن برای ساختن جلد کتاب یا چیزهای دیگر استفاده می کنند


مقوال (مِ) [ ع . ] (ص .) نیکو سخن، خوش بیان


مقود (مِ وَ) [ ع . ] (اِ.) افسار، مهار. ج . مقاود


مقوس (مُ قَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) خمیده، قوس دار


مقول (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) گفته شده . 2 - (اِ.) گفتار. 3 - محمول


مقوله (مَ لِ) [ ع . مقولة ] (اِمف .) گفتار. ج . مقولات


مقوم (مُ قَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که کجی چیزی را راست کند. 2 - ارزیاب، قیمت کننده


مقومی (مُ قَ وِّ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - راست کنندگی، قایم کنندگی . 2 - قیمت کنندگی، ارزیابی . 3 - تقویم نویسی


مقیل (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خوابگاه . 2 - قبر، گور


مقیل ( مقیل .) [ ع . ] 1 - (مص م .) گفتن . 2 - (اِمص .) گفتار


مقیم (مُ) [ ع . ] (اِفا.) اقامت گزیده


مل (مُ) (اِ.) 1 - نوعی از امرود بزرگ بی مزه . 2 - می و شراب انگوری


مل (مُ) (اِ.) 1 - گردن . 2 - کوهان گاو نر


ملا (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه مردم . 2 - اشراف قوم . ؛ ملا عام آشکارا، در حضور مردم . ؛ ملا اعلی عالم بالا، جهان فرشتگان


ملا (مُ لْ لا) (اِ.) 1 - آخوند، باسواد. 2 - روحانی . 3 - مکتب دار، معلم . ؛ ملا خور (کن .) چیزی که مورد سوءاستفادة کسی یا جمعی شود. ؛ ملا نصرالدین شخصیتی داستانی دارای رف تاری خنده دار و اغلب طنزآمیز


ملائک (مَ ئِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مَلَک ؛ فرشتگان


ملائکه (مَ ئِ کِ) [ ع . ] (اِ.) نک ملائک


ملاباجی (مُ لْ لا) [ ع - تر. ] (اِمر.) معلم مکتب دختران


ملابس (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ ملبس ؛ پوشاک ها و لباس ها


ملابست (مُ ب سَ) [ ع . ملابسة ] (مص م .) درهم آمیختن امور و مشتبه ساختن


ملاج (مَ) (اِ.) [ ع . ] قسمت بالای جمجمه که در دوران نوزادی نرم است


ملاح (مَ لّ) [ ع . ] (ص .) کشتی بان، ناخدا. ج . ملاحان


ملاحت (مَ حَ) [ ع . ملاحة ] (مص ل .) 1 - زیبایی، لطافت . 2 - نمکین بودن


ملاحده (مَ حِ د) [ ع . ملاحدة ] (ص . اِ.) جِ ملحد؛ 1 - کافران . 2 - لقب پیروان حسن صباح


ملاحظه (مُ حَ ظَ یا حِ ظِ) [ ع . ملاحظة ] (مص م .) 1 - نگاه کردن، مراقبت کردن . 2 - مراعات کردن


ملاحظه کار ( ملاحظه کار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) (عا.) کسی که در انجام کاری همة جوانب را در نظر می گیرد


ملاذ (مَ) [ ع . ] (اِ.) ملجاء، پناهگاه


ملاز (مَ یا مُ) (اِ.) زبانک، زبان کوچکی که در حلق انسان قرار دارد


ملازم (مُ ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - همراه، نوکر. 2 - ثابت قدم . ج . ملازمان


ملازمت (مُ زَ مَ) [ ع . ملازمة ] (مص م .) 1 - همراهی و خدمت کردن . 2 - ثابت قدمی


ملازه (مَ) (اِ.) نک ملاز


ملاس (مِ) [ فر. ] (اِ.) مایع غلیظ شربتی شکل تیره رنگی که در کارخانه های قندسازی در نتیجة جوشاندن نیشکر و یا پس از استخراج شکر از جوشاندة چغندر قند حاصل شود


ملاست (مَ سَ) [ ع . ملاسة ] 1 - (مص ل .) نرم شدن ؛ مق . خشونت، درشتی . 2 - (اِمص .) نرمی، همواری ؛ مق . خشونت، درشتی


ملاصق (مُ ص ) [ ع . ] (اِفا.) چسبیده به هم، متصل


ملاصقت (مُ صَ قَ) [ ع . ملاصقة ] (مص ل .) به هم چسبیدن


ملاط (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گلی که در ساختمان روی سنگ و آجر می کشند. 2 - در فارسی مخلوطی از شن و ماسه و آهک یا سیمان


ملاطفه (مُ طَ فَ) [ ع . ملاطفة ] (مص ل .) نیکویی و نرمی کردن


ملاعب (مَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ملعب


ملاعبت (مُ عِ بَ) [ ع . ملاعبة ] (مص ل .) شوخی و عشق بازی کردن


ملاعن (مُ عِ) [ ع . ] (اِفا.) لعن کننده


ملاعین (مَ) [ ع . ] (ص .) جِ ملعون


ملافه (مَ فِ) (اِ.) گرفته شده از «ملحفة » عربی به معنی پارچة سفیدی که روی لحاف یا تشک می کشند


ملاقات (مُ) [ ع . ملاقاة ] (مص م .) دیدن، دیدار کردن


ملاقه (مَ قِ) (اِ.) گرفته شده از «ملعقة » عربی به معنای قاشق بزرگ که با آن غذا را می کشند


ملاقی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) دیدار کننده، روبرو شونده


ملال (مَ) [ ع . ] (اِ.) اندوه، پژمردگی، افسردگی


ملالت (مَ لَ) [ ع . ملالة ] (اِمص .) 1 - افسردگی، دلتنگی . 2 - بیزاری، آزردگی


ملام (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سرزنش کردن . 2 - (اِمص .) سرزنش


ملام (مُ) [ ع . ] (ص .) ملامت شده، ملوم


ملامت (مَ مَ) [ ع . ملامة ] (مص م .) سرزنش کردن، نکوهش


ملامسه (مُ مِ س ) [ ع . ملامسة ] (مص م .) یکدیگر را لمس کردن


ملامین (مِ) [ انگ . ] (اِ.) جسمی است آلی که با الدئیدفرمیک تشکیل رزینی می دهد که در گرما قالب گیری می شود


ملان (مَ) [ ع . ] (ص .) پر، ممتلی


ملانقطی (مُ لْ لا نُ قَ) (ص نسب .) کنایه از: 1 - کسی که زیاد به سنت های کهن ادبی پای بند باشد. 2 - کسی که به املای دقیق و تحت اللفظی واژه ها بیشتر توجه می کند تا معنای آن ها


ملاهی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ملهی ؛ آلات و ادوات لهو و لعب


ملاک (مِ) [ ع . ] (اِ.) اصل و مایة چیزی


ملاک (مَ لّ) [ ع . ] (ص .) کسی که ملک و زمین بسیار داشته باشد


ملایزغل (مُ لْ لا یَ غ ) [ ع . ملایزقل ] (ص .) (عا.) شخص پولدار و کثیف و پلید


ملایم (مُ یِ) [ ع . ملائم ] (ص .) سازگار، آرام


ملایمت (مُ یِ مَ) [ ع . ملائمة ] (اِمص .) 1 - به نرمی رفتار کردن . 2 - خوشخویی


ملایک (مَ یِ) [ ع . ملائک ] (اِ.) جِ ملک ؛ فرشتگان


ملایکه (مَ یِ کِ) [ ع . ملائکة ] (اِ.) جِ. ملک ؛ فرشتگان


ملبس (مَ یا مِ بَ) [ ع . ] (اِ.) پوشاک، پوشیدنی، ج . ملابس


ملبس (مُ لَ بَّ) [ ع . ] (اِمف .) پوشیده، لباس پوشیده


ملبوس (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) پوشیده شده . 2 - (اِ.) پوشاک، هرچیز پوشیدنی


ملت (مِ لَّ) [ ع . ملة ] (اِ.) 1 - کیش، آیین . 2 - پیروان یک دین . 3 - مردم یک کشور


ملتئم (مُ تَ ئِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - التیام یافته، به شده، بهبود یافته . 2 - به هم پیوسته


ملتبس (مُ تَ بَ) [ ع . ] (اِمف .) خلط شده، مشتبه


ملتبس (مُ تَ ب) [ ع . ] (اِفا.) خلط کننده، مشتبه سازنده


ملتثم (مُ تَ ثِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بوسه دهنده . 2 - آن که دهان وی با نقاب یا دهان بند بسته شده


ملتثم (مُ تَ ثَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) بوسیده شده . 2 - (اِ.) جای بوسه


ملتجا (مُ تَ) [ ع . ] (اِ.) پناهگاه، جای پناه


ملتجی (مُ تَ) [ ع . ملتجی ء ] (اِفا.) پناه جوینده، پناه برنده


ملتحم (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - لحیم شده، به هم پیوسته . 2 - زخمی که سر آن به هم آمده و التیام یافته


ملتزم (مُ تَ ز) [ ع . ] (اِ فا.) 1 - ملازم، همراه . 2 - متعهد


ملتزم شدن ( ملتزم شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) متعهد شدن، مجبور شدن


ملتصق (مُ تَ ص ) [ ع . ] (اِفا.) برچسبنده


ملتطم (مُ تَ طِ) [ ع . ] (اِفا.) متلاطم، مواج، خروشان (موج، دریا)


ملتف (مُ تَ فّ) [ ع . ] (ص .) پیچیده، درهم پیچیده (گیاه و جز آن )


ملتفت (مُ تَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) آگاه، متوجه


ملتقی (مُ تَ قا) [ ع . ] (اِ.) محل تلاقی، جای به هم رسیدن


ملتقی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) دیدار کننده، ملاقات کننده


ملتمس (مُ تَ مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - درخواست شده، طلب کرده . 2 - تقاضا، حاجت


ملتمس (مُ تَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) التماس کننده، خواهش کننده


ملتهب (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِ.) (اِفا.) شعله ور، سوزان، دارای التهاب


ملتوی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به خود پیچیده، پیچ در پیچ شونده . 2 - نوعی از حرکت نبض که مانند ریسمان پیچیده محسوس شود


ملجاء (مَ جَ) [ ع . ] (اِ.) پناهگاه


ملجم (مُ لْ جَ) [ ع . ] (اِمف .) لجام زده شده


ملجم (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) لجام کننده


ملح (مُ لِ) [ ع . ] (اِفا.) اصرار ورزنده، الحاح کننده


ملح (مِ) [ ع . ] (اِ.) نمک . ج . املاح و ملاح


ملحد (مُ حِ) [ ع . ] (اِفا.) کافر، بی دین


ملحفه (مَ حَ فِ) [ ع . ملحفة ] (اِ.) نک ملافه . ج . ملاحف


ملحق (مُ حَ) [ ع . ] (اِمف .) پیوسته، متصل گشته


ملحق کردن (مُ حَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پیوستن، اضافه کردن


ملحقات (مُ حَ) [ ع . ] (اِمف .) جِ ملحقه ؛ اضافه شده ها، ضمیمه ها


ملحم (مَ حَ) [ ع . ] (اِ.) جامه و بافتة ابریشمی


ملحمه (مَ حَ مَ یا مِ) [ ع . ملحمة ] (اِ.) فتنه، شورش


ملحه (مُ حَ یا حِ) [ ع . ملحة . ] (اِ.) سخن نیکو. ج . ملح


ملحوظ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نگریسته شده، دیده شده


ملحون (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) آهنگ دار


ملخ (مَ لَ)(اِ.) حشره ای است موذی از راست بالان که دارای قطعات دهانی خرد کننده و دگردیسی ناقص است . این حشره دارای دو زوج بال است . پاهای عقبی اش برای جستن رشد زیاد کرده است


ملخص (مُ لَ خَّ) [ ع . ] (اِمف .) خلاصه شده، مختصر شده


ملخص (مُ لَ خِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بیان کننده . 2 - خلاصه کننده . ج . ملخصین


ملدوغ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آنکه او را مار یا جز آن گزیده باشد


ملزم (مُ ز) [ ع . ] (اِفا.) لازم گرداننده


ملزم (مُ زَ) [ ع . ] (اِمف .) الزام شده، کسی که انجام کاری بر او واجب گردیده


ملزم شدن ( ملزم شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مجبور شدن


ملزوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) لازم شده، چیزی که مورد لزوم است


ملس (مَ لَ) (ص .) (عا.) ترش و شیرین، میوه ای که مزه ترش و شیرین دارد


ملسون (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دروغگو. 2 - زبان - بریده


ملصق (مَ صَ) [ ع . ] (اِمف .) چسبیده، پیوسته


ملطخ (مُ لَ طَّ) [ ع . ] (اِمف .) آلوده، ملوث


ملطف (مُ لَ طَّ) [ ع . ] (اِمف .) تلطیف شده، نازک شده


ملطف (مُ لَ طِّ) [ ع . ] (اِفا.) تلطیف کننده، نازک کننده


ملطفه (مُ لَ طَّ فَ) [ ع . ] (اِ.) نامه، مکتوب


ملعب (مَ عَ) [ ع . ] (اِ.) جای بازی . ج . ملاعب


ملعب (مِ عَ) [ ع . ] (اِ.) چیزی که با آن بازی کنند، بازیچه


ملعبه (مَ عَ ب) [ ع . ملعبة ] (اِ.) 1 - پیراهن بی آستین که کودکان هنگام بازی می پوشند. 2 - بازیچه . ؛ ملعبه ء دست کسی شدن بازیچة دست وی شدن تا هرطور بخواهد با شخص رفتار کند


ملعقه (مِ عَ قَ) [ ع . ملعقة ] (اِ.) 1 - آلتی که بدان طعام چشند و تناول کنند، قاشق، چمچه . 2 - قاشق بزرگ که به وسیلة آن غذا را از دیک بیرون آورند و در ظرف ریزند. 3 - واحد وزن از معجونات و از عسل معادل چهار مثقال و از داروها به قدر یک مثقال . ج . ملاعق


ملعنت (مَ عَ نَ) [ ع . ملعنة ] (اِ.) 1 - محل قضای حاجت، جای تغوط . 2 - آن چه موجب لعن شود. 3 - در فارسی : بدذاتی، شیطنت


ملعون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) لعنت شده، نفرین شده


ملغم (مَ غَ) (اِ.) روغن مالی بر اعضا و مرهم نهادگی بر زخم


ملغمه (مَ غَ مِ) [ ع . ملغمة ] (اِ.) ترکیب جیوه با فلزات دیگر


ملغی (مُ غا) [ ع . ] (اِمف .) لغو شده، بی اثر شده


ملفف (مُ لَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) درپیچیده، نوردیده


ملفق (مُ لَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) متشکل، مرکب


ملفوظ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) تلفظ شده


ملفوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پیچیده شده، در لفافه


ملق (مَ لَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) دوستی و مهربانی به دروغ و چاپلوسی . 2 - (اِ.) زمین هموار. 3 - سبزة نرم و نازک


ملقب (مُ لَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) دارای لقب، لقب دار


ملقق (مُ لَ قِ) [ ع . ] (اِفا.) تلقین کننده، فهمانده


ملقلق (مُ لَ لَ) [ ع . ] (ص .) مضطرب


ملقن (مُ لَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) تلقین شده، فهمانیده شده


ملقی (مُ قا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - انداخته شده (بر زمین و جز آن ). 2 - املاء کرده


ملقی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اندازنده (بر زمین و جز آن ). 2 - املاء کننده


ملل (مَ لَ) [ ع . ] (مص ل .) به ستوه آمدن، بیزار شدن


ملل (مِ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ملت


ملم (مُ لِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) نازل شونده . 2 - (اِ.) بلای نازل


ملماز (مَ) (اِ.) = ملمیز: رنگی که رنگرزان پارچه را بدان رنگ کنند


ملمع (مُ لَ مَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) روشن کرده و درخشان . 2 - (ص .) رنگارنگ . 3 - پارچة دارای رنگ های مختلف . 4 - جانوری که پوست بدنش دارای لکه ها و خال هایی غیر از رنگ اصلی باشد. 5 - شعری که در آن یک مصرع عربی و یک مصرع فارسی و یا یک بیت عربی و یک بیت فارسی باشد. 6 - فلز کم قیمت که روی آن فلز گرانبهاتر کشیده باشند


ملمع کار ( ملمع کار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که با طلا یا نقره روی فلزات دیگر کار می کند. 2 - کنایه از: منافق . مزوّر


ململ (مَ مَ) (اِ.) نوعی پارچة نخی سفید و نازک


ملمه (مُ لَ مَّ) [ ع . ملمة ] (اِ.) سختی ها، پیشآمدهای سخت


ملموس (مَ) [ ازع . ] (اِمف .) لمس شده، قابل لمس


ملنگ (مَ لَ) (ص .) سرخوش، مست


ملهم (مُ هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - الهام کننده، تلقین کننده . 2 - خدای تعالی ؛ ج . ملهمین


ملهم (مُ هَ) [ ع . ] (اِمف .) الهام شده


ملهوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - اندوهگین . 2 - ستم دیده، مظلوم


ملهی (مُ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - آن که بازی می دهد. 2 - بذله گوی، مقلد


ملواح (مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بلندقامت . 2 - زن لاغر و چالاک


ملوان (مَ لَ) (ص .) ملاح، دریانورد، ناوبر در کشتی های تجاری (فره )


ملوان ( ملوان .) [ ع . ] (اِ.) تثنیة ملا (ملأ)؛ شب و روز


ملوث (مُ لَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) آلود شده


ملودرام (مِ لُ د) [ فر. ] (اِ.) درام عامه پسند موزیکال با ویژگی های نمایشی و حرکت های بدنی که موضوع آن معم ولاً غیرواقعی و اغراق آمیز است


ملودی (مِ لُ) [ فر. ] (اِ.) آهنگ، لحن، نغمه


ملوز (مُ لَ وَّ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - بادامی شکل، شبیه به بادام . 2 - به شکل لوزی . 3 - خرمای پر کرده از بادام و جوزاغند


ملوس (مَ) (ص .) (عا.) زیبا، خوشگل


ملوط (مَ) [ ع . لواطة ] (به صیغة اِمف . ص .) امرد، مفعول، کونی، هیز، مخنث


ملول (مَ) [ ع . ] (ص .) بیزار، اندوهگین، به ستوه آمده


ملوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نکوهش شده، سرزنش شده


ملون (مُ لَ وَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) رنگ کرده شده . 2 - (ص .) رنگارنگ


ملوک (مُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ملک ؛ پادشاهان


ملوک الطوایفی (مُ کُ طَّ یِ) [ ع . ] (اِمر.) فرمانروایی مالکین بزرگ و سران هر منطقه بر رعایا و مردم آن منطقه


ملوکانه (مُ نِ) [ ع - فا. ] (ص .) شاهانه، پادشاهانه


ملچخ (مِ چَ) (اِ.) سنگی که در فلاخن گذارند و پرتاب کنند


ملک (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) فرشته . ج . ملایک، ملایکه


ملک (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) پادشاه، صاحب ملک . ج . ملوک


پارکه (کِ) [ فر. ] ( اِ.) دادسرا


ملک (مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پادشاهی . 2 - بزرگی، عظمت


ملک (مِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) آنچه در تصرف شخص باشد. 2 - زمین متعلق به شخص


ملک الموت (مَ لَ کُ لْ مَ) [ ع . ] (اِ.) عزراییل، فرشته ای که جان انسان را می گیرد


ملکات (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ملکه


ملکت (مُ کَ) [ ع . ملکة ] (اِ.) 1 - پادشاهی، سلطنت . 2 - کشور، مملکت


ملکت رانی ( ملکت رانی .) [ ع - فا. ] (حامص .) کشور - داری، سلطنت


ملکه (مَ لَ کِ) [ ع . ملکة ] (اِ.) سرعت ادراک و دریافت ذهن . ج . ملکات


ملکه ( ملکه .) [ ع . ملکة ] (اِ.) 1 - زن پادشاه، شهبانو. 2 - زنی که پادشاه باشد. 3 - زنی که نمونة بارز یک خصوصیت ظاهری یا باطنی است : ملکه عصمت، ملکه زیبایی و مانند آن . 4 - جنس مادة بالغ و بارور در جامعة حشره های اجتماعی (زنبور عسل، موریانه، مورچه ) که کار تخمگذاری را انجام می دهد


ملکه شدن ( ملکه شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بسیار خوب و دقیق در یاد و حافظه ماندن


ملکوت (مَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سلطة الهی و آسمانی . 2 - عالم فرشتگان


ملکوک (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - لکه دار. 2 - کنایه از: بدنام


ملکیت (مِ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) ملک بودن (رابطه ای است مشروع میان مالک و مملوک و ملک )


ملی (مَ لِ یّ) [ ع . ] (ص .) توانگر، توانا


ملی (مِ لّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - آن چه مربوط به ملت و قوم باشد. 2 - طرفدار ملت، هوادار ملت


ملی کردن (مِ لّ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مالکیت دولت بر بخشی از صنایع وفعالیت های تولیدی یا اقتصادی


ملی گرا ( ملی گرا . گَ) (ص مر.) دلبستگی و اعتقاد به ملت خویش، ناسیونالیسم


ملیت (مِ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) قومیت، آنچه مربوط به قوم و ملت باشد


ملیح (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - نمکین، نمک دار. 2 - دارای 1


ملیحه (مَ حَ) [ ع . ملیحة ] (ص .) زن با نمک


ملیله (مَ لِ) (اِ.) رشته های باریک زر و سیم که با آن ها روی یخه یا آستین یا دامن لباس نقش و نگار و زردوزی می کنند


ملیم (مَ) [ ع . ] (ص .) ملامت شده، نکوهیده


ملیم (مُ) [ ع . ] (ص .) سزاوار نکوهش، درخور ملامت


ملین (مُ لَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) هرآنچه که باعث شکم روی باشد


ملیک (مَ) [ ع . ] 1 - (ص .) صاحب ملک . 2 - صاحب، خداوند. 3 - خدای تعالی . 4 - (اِ.) پادشاه


ممات (مَ) [ ع . ] (اِ.) مرگ، زمان مرگ


مماثل (مُ ثِ) [ ع . ] (اِفا.) یکسان، برابر، مساوی


مماثلت (مُ ثِ لَ) [ ع . مماثلة ] (مص ل .) مشابهت، مانند هم بودن


مماحضت (مُ حَ ضَ یا ض ) [ ع . مماحضة ] 1 - (مص م .) اخلاق ورزیدن . 2 - (اِمص .) دوستی، یگانگی


مماذق (مُ ذ) [ ع . ] (اِ فا.) کسی که در دوستی خالص نیست


ممارات (مُ) [ ع . مماراة ] 1 - (مص ل .) جنگ کردن، جدال کردن . 2 - (اِمص .)جدال، ستیزه


ممارست (مُ رَ سَ) [ ع . ممارسة ] (مص ل .) تمرین کردن، به کاری به طور پیوسته پرداختن


ممازجت (مُ زَ جَ یا جِ) [ ع . ممازجة ] 1 - (مص ل .) به هم آمیختن . 2 - (اِمص .) آمیزش، مخالطت


ممازحت (مُ زَ حَ یا حِ) [ ع . ممازحة ] 1 - (مص ل .) شوخی کردن . 2 - (اِمص .) مزاح، شوخی


مماس (مُ سّ) [ ع . ] (اِمف .) به هم ساییده شده، مالیده شده


مماشات (مُ) [ ع . مماشاة ] (مص ل .) 1 - مدارا کردن با کسی . 2 - با هم راه رفتن


مماطله (مُ طَ لِ یا لَ) [ ع . مماطلة ] 1 - (مص ل .) معطل کردن، در انتظار نگه داشتن . 2 - (اِمص .) تاخیر، درنگ


ممالات (مُ) [ ع . ممالة ] 1 - (مص م .) کمک کردن . 2 - (اِمص .) یاری، کمک


ممالحت (مُ لَ حَ یا حِ) [ ع . ممالحة ] 1 - (مص ل .) هم سفره بودن . 2 - به یکدیگر اعتماد کردن . 3 - (اِمص .) هم سفرگی، نمک خوارگی . 4 - اعتماد


ممالک (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مملکت، مملکت ها


ممالیک (مَ) [ ع . ] (ص .) جِ مملوک


ممانعت (مُ نِ عَ) [ ع . ممانعة ] (مص م .) جلوگیری کردن، بازداشتن


مماکست (مُ کِ سَ) [ ع . مماکسة ] (مص ل .) 1 - چانه زدن در معامله . 2 - بخیلی کردن


ممتاز (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - برگزیده، جدا شده . 2 - دارای برتری و امتیاز


ممتحن (مُ تَ حَ) [ ع . ] (اِمف .) امتحان شده


ممتحن (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) امتحان کننده، آزماینده


ممتد (مُ تَ دّ) [ ع . ] (اِمف .) امتداد یافته، کشیده شده


ممتزج (مُ تَ زَ) [ ع . ] (اِمف .) آمیخته، مخلوط


ممتزج (مُ تَ ز) [ ع . ] (اِفا.) آمیزنده، مخلوط کننده


ممتع (مُ مَ تِّ) [ ع . ] (اِفا.) آن که بهره می دهد


ممتلی (مُ تَ) [ ع . ممتلی ء ] (اِفا.) لبالب، پُر


ممتنع (مُ تَ نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - امتناع کننده، سرپیچی کننده . 2 - ناممکن، محال


ممتهن (مُ تَ هَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) خوار کرده . 2 - (ص .) پست، ناچیز


ممثل (مُ مَ ثَّ) [ ع . ] (اِمف .) مثل زده شده، مجسم شده


ممثول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) تشبیه شده


ممحض (مُ مَ حَّ) [ ع . ] (اِمف .) خالص کرده، محض شده


ممخضه (مِ خَ ضَ یا ض ) [ ع . ممخضة ] (اِ.) 1 - مشک . 2 - آوندی که در آن دوغ زنند


ممد (مُ مِ دّ) [ ع . ] (اِفا.) یاری دهنده


ممدد (مُ مَ دِّ) [ ع . ] (اِفا.) تمدید کننده، طولانی کننده


ممدوح (مَ) [ ع . ] (اِمف .) ستایش شده، مدح شده


ممدود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کشیده شده . 2 - دارای علامت مد


ممر (مَ مَ رّ) [ ع . ] (اِ.) راه، جای عبور


ممراض (مِ مْ) [ ع . ] (ص .) سخت بیمار


ممرض (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) بیمار گرداننده، بیماری زا


ممزق (مُ مَ زَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاره کرده، شکافته


ممزوج (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آمیخته، مخلوط


ممسوح (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) مسح شده، دست مالیده . 2 - (ص .) بسیار دروغگو


ممسوخ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مسخ شده، تغییر شکل و صورت داده


ممسوس (مَ) [ ع . ] (ص .) مرد دیوانه


ممسک (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) بخیل، خسیس


ممشوق (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بلند قامت . 2 - زیبا


ممضی (مُ مْ ضا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - رایج کرده، درگذرانیده . 2 - امضا کرده


ممضی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) درگذراننده، امضاءکننده


ممقوت (مَ) [ ع . ] (اِمف .) دشمن داشته شده، مبغوض


ممل (مُ مِ) [ ع . ] (اِفا.) ملال آور، بیزار کننده . ؛اطناب ممل تطویل کلام به حدی که ملال آورد


مملح (مُ مَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) شور کرده، نمک داده شده


مملح (مُ مَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) شور کننده، نمک ریزنده


مملو (مَ لُ وّ) [ ع . مملوء ] (اِمف .) لبالب، انباشته شده


مملوک (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بنده، غلام . 2 - کنیز. ج . ممالیک


مملکت (مَ لَ کَ) [ ع . مملکة ] (اِ.) 1 - کشور. 2 - پادشاهی، سلطنت


مملکت راندن ( مملکت راندن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فرمانروایی کردن


ممنوع (مَ) [ ع . ] (اِمف .) منع شده، بازداشته شده


ممنون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نعمت داده شده، منت نهاده شده


ممه (مَ مَ یا مِ) [ تر. ] (اِ.) 1 - پستان . 2 - پستانک (به زبان کودکان ). ؛ ممه را لولو بردن از میان رفتن وضع یا کیفیت دلخواه یا مورد نظر


ممهد (مُ مَ هَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - گسترده شده . 2 - آماده شده


ممهور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مهر شده


مموش (مَ) (اِ.) (عا.) فکلی، ژیگولو


مموه (مُ مَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - زراندود، آب زر داده . 2 - خوش ظاهر و بد باطن


ممکن (مُ مَ کَّ) [ ع . ] (اِمف .) برقرار شده، پابرجا


ممکن (مُ کِ) [ ع . ] (ص .) میسر، آسان


ممیت (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - میراننده . 2 - خدای تعالی


ممیز (مُ مَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) تمیز داده شده


ممیز (مُ مَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جدا کننده، تمیز دهنده . 2 - ارزیاب مالیات، تشخیص دهندة مالیات


ممیزی (مُ مَ یِّ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - وارسی، رسیدگی . 2 - ارزیابی مالیاتی


من ( من .) (اِ.) سوراخ وسط شاهین ترازو که زبانة ترازو را از آن بگذرانند


من (مَ نّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیکویی کردن دربارة کسی . 2 - بخشش نمودن و سپس منت گذاشتن . 3 - (اِمص .) منت


من (مَ) (اِ.) واحدی برای وزن برابر با سه کیلوگرم


من (مِ) [ ع . ] (حرف جر، حراض .) از


من ( من .) (ضم .) ضمیر اول شخص مفرد


من بعد (مِ بَ) [ ع . ] (ق .) پس از این، از این به بعد


من تشا (مَ تَ) (اِ.) چوب ستبر و گره دار که قلندران به دست می گرفتند


من حیث المجموع (مِ. حِ ثُ یا ثِ لْ مَ) [ ع . ] (ق مر.) ر وی هم رفته، جمعاً، مجموعاً


من درآوردی (مَ. دَ. وَ) (ص نسب .) (عا.) چیزی که جعلی است و پایه و اساس ندارد


من من (مِ مِ) (اِمر.) (عا.) سخن جویده جویده، تأنی و درنگ بسیار در سخن گفتن، تَمجْمُج


مناب (مَ) [ ع . ] (مص ل .) نیابت کردن، جانشین کسی شدن


منابت (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبت


منابر (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبر


منابع (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبع


منات (مَ) [ ع . ] (اِ.) نام بتی از بت های مورد پرستش بعضی از طوایف عرب پیش از اسلام


منات ( منات .) [ روس . ] (اِ.) پول رایج روسیه


مناجات (مُ) [ ع . مناجاة ] (مص ل .) راز و نیاز کردن با خداوند


مناجزت (مُ جِ زَ) [ ع . مناجزة ] (مص ل .) مبارزه کردن، با هم نزاع کردن


مناجی (مُ) [ ع . ] (اِ فا.) مناجات کننده، راز و نیاز کننده


مناحبت (مُ حِ بَ) [ ع . مناحبة ] (مص ل .) 1 - با هم نزد حاکم رفتن . 2 - بر یکدیگر بالیدن . 3 - گرو بستن


مناخ (مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل اقامت . 2 - محل زانو زدن شتر


منادم (مُ د) [ ع . ] (اِفا.) همنشین، هم صحبت


منادمت (مُ د مَ) [ ع . منادمة ] (مص ل .) همنشینی کردن، همدم بودن


منادی (مُ دا) [ ع . ] 1 - (اِمف .) ندا داده شده، خوانده شده . 2 - (اِ.) خبری که با جار زدن اعلام می کنند. 3 - اسمی که پس از حرف ندا بیاید


منادی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) جار زننده، جارچی


منار (مَ) [ ع . ] (اِ.) نک مناره


مناره (مَ رِ) [ ع . منارة ] (اِ.) 1 - ستون بلندی در مساجد برای روشن کردن چراغ . 2 - جای اذان گفتن . ج . مناور، منائر


منازع (مُ ز) [ ع . ] (اِفا.) نزاع کننده، کسی که با دیگری ستیزه می کند


منازعت (مُ ز عَ) [ ع . منازعة ] 1 - (مص ل .) ستیزه کردن، خصومت کردن . 2 - (اِمص .) نزاع ستیزه


منازعه (مُ زَ عَ یا ز عِ) [ ع . منازعة ] نک منازعت


منازل (مَ زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ منزل، مسکن ها


مناسب (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - هم شکل، موافق و سازگار. 2 - سزاوار، شایسته


مناسبت (مُ س بَ) [ ع . مناسبة ] (مص ل .) با هم نسبت داشتن، هم شکل شدن . ج . مناسبات


مناسک (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ منسک، آیین های عبادی


مناص (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (اِ.) گریزگاه، پناهگاه


مناصب (مَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ منصب ؛ رتبه ها، درجه ها


مناصح (مُ ص ) [ ع . ] (اِفا.) نصیحت کننده، پند دهنده


مناصحت (مُ ص حَ) [ ع . مناصحة ] (مص م .) همدیگر را نصیحت کردن


مناصفه (مُ صَ فَ یا ص فِ) [ ع . مناصفة ] (مص م .) دو نیمه کردن، دو بخش کردن


مناضلت (مُ ض یا ضَ لَ) [ ع . مناضلة ] (مص ل .) نبرد کردن با هم، تیر به هم انداختن


مناط (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درآویختن . 2 - (اِمص .) آویختگی، تعلیق . 3 - (اِ.) جای آویختن . 4 - ملاک، سند. 5 - مقصد، مطلب


مناطحه (مُ طَ حَ یا طِ حِ) [ ع . مناطحة ] 1 - (مص م .) شاخ زدن به یکدیگر. 2 - دفع کردن . 3 - (اِمص .) شاخ زنی . 4 - دفع، مدافعه


مناطق (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منطقه


مناظر (مُ ظِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) مجادله کننده، مباحثه کننده . 2 - (ص .) همانند، شبیه


مناظر (مَ ظِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منظر؛ منظره ها، چشم اندازها


مناظره (مُ ظَ رَ یا رِ) [ ع . مناظرة ] (مص ل .) با یکدیگر بحث و گفتگو کردن


مناع (مَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار منع کننده، بازدارنده . 2 - بخیل، ممسک


مناعت (مَ عَ) [ ع .مناعة ] (مص ل .) بزرگ منشی، عالی طبعی


مناغات (مُ) [ ع . مناغاة ] (مص ل .) 1 - مغازله کردن با زنان . 2 - معارضه کردن با کسی . 3 - خوش زبانی کردن با کسی و مسرور کردن او را


منافات (مُ) [ ع . منافاة ] (مص ل .) 1 - یکدیگر را راندن و دور کردن . 2 - مخالفت، ضدیت


منافتت (مُ فَ یا فِ تَ) [ ع . منافتة ] 1 - (مص ل .) جوشیدن (دیگ ). 2 - غضبناک شدن، خشم گرفتن . 3 - (اِمص .) جوشش . 4 - خشمناکی


منافثت (مُ فِ ثَ) [ ع . منافثة ] 1 - (مص ل .) زیرگوشی گفتن . 2 - با هم صحبت کردن، 3 - پچ پچ کردن


منافذ (مَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منفذ


منافر (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - داوری کننده با دیگری در حسب و نسب . 2 - افتخار کننده . 3 - در فارسی : رماننده، نافر؛ مق . ملائم


منافرت (مُ فِ رَ) [ ع . منافرة ] (مص ل .) 1 - در اصل و نسب به هم فخر کردن . 2 - از هم نفرت داشتن


منافسه (مُ فَ سَ) [ ع . منافسة ] (مص ل .) هم چشمی کردن، رقابت کردن


منافع (مَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منفعت ؛ سودها، منفعت ها


منافق (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) دورو، ریاکار


منافی (مُ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) طرد کننده، نیست کننده . 2 - (ص .) مخالف، ضد


مناقب (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منقبت


مناقشه (مُ قَ شَ یا ق ش ) [ ع . مناقشة ] (مص ل .) ستیزگی، خصومت


مناقصه (مُ قَ صَ یا ق ص ) [ ع . مناقصة ] (مص م .) کم کردن، با هم رقابت کردن در کم کردن قیمت چیزی


مناقض (مُ قِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شکننده، نقض کننده . 2 - مخالف . 3 - (ص .) ضد، نقیض


مناقضه (مُ قَ ضَ یا ض ) [ ع . مناقضه ] (مص ل .) مخالفت کردن، سخن برخلاف یکدیگر گفتن


مناقله (مُ قَ لَ یا قِ لِ) [ ع . مناقلة ] (مص ل .) به سرعت اسب تاختن


منال (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جایی که از آن سود و حاصل به دست آید مانند مزرعه . 2 - مال، ثروت . ؛ مال و منال خواسته و ملک مستغل (منقول و غیرمنقول )


منام (مَ) [ ع . ] (اِ.) خوابگاه، بستر


منتقش (مُ تَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) نقش شده، کنده کاری شده


منامه (مَ مَ یا مِ) [ ع . منامة ] (اِ.) 1 - جای خواب . 2 - جامة خواب . 3 - قبر، گور


منان (مَ نّ) [ ع . ] (ص .) بسیار نعمت دهنده


مناهبت (مَ هَ بَ) [ ع . مناهبة ] (مص ل .) 1 - برابر هم دویدن در مسابقه . 2 - غارت کردن


مناهج (مَ هِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منهج


مناهزت (مُ هِ زَ) [ ع . مناهزة ] (مص ل .) 1 - نزدیک شدن به هم . 2 - فرصت یافتن و غنیمت شمردن . 3 - پیش آمدن شکار را


مناهضت (مُ هِ ضَ) [ ع . مناهضة ] (مص ل .) برابری کردن در جنگ، مقاومت نمودن با هم


مناهی (مَ) [ ع . ] (اِ.) کارهایی که شرعاً و عرفاً منع و نهی شده


مناوات (مُ) [ ع . مناواة ] (مص ل .) 1 - دشمنی کردن با هم . 2 - مفاخرت کردن


مناوبت (مُ وِ بَ) [ ع . مناوبة ] 1 - (مص م .) چیزی را نوبتی کردن . 2 - عقوبت کردن


مناولت (مُ وِ لَ) [ ع . مناولة ] (مص م .) عطا کردن، عطا بخشیدن


مناکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منکب ؛ کتف ها، دوش ها


مناکحت (مُ کِ حَ) [ ع . مناکحة ] (مص م .) نکاح، ازدواج


مناکره (مُ کَ رَ یا کِ رِ) [ ع . مناکرة ] (مص ل .) با هم جنگیدن، کارزار کردن


منبت (مَ نْ بَ یا ب) [ ع . ] (اِ.) جای روییدن گیاه


منبت (مُ نَ بَّ) [ ع . ] (اِمف .) کنده کاری و ایجاد نقش های برجسته روی چوب، کنده - کاری شده


منبر (مِ یا مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) کرسی پله دار که واعظ هنگام سخنرانی بالای آن می نشیند. ج . منابر. ؛بالای منبر رفتن (کن .) الف - نصیحت کردن، موعظه کردن . ب - غیبت کردن از کسی


منبسط (مُ بَ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پهن و گسترده شده . 2 - گشاده رو، خندان . 3 - دستخوش انبساط


منبع (مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرچشمه، جای بیرون آمدن آب . ج . منابع . 2 - محل پیدایش چیزی، منشأ، اصل


منبعث (مُ بَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) برانگیخته شده، مبعوث گشته


منبل (مَ بَ) (ص .) 1 - تنبل، بیکار. 2 - بی - اعتقاد، بداعتقاد


منبه (مُ نَ بِّ هْ) [ ع . ] (اِفا.) آگاه سازنده، بیدار کننده


منت (مِ نَّ) [ ع . منة ] (اِ.) 1 - احسان، نیکویی . 2 - نیکویی و احسان دربارة کسی را به رخش کشیدن . ج . منن


منت داری (مِنَّ) [ ع - فا. ] (حامص .)سپاس داری، سپاس گزاری


منت داشتن ( منت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مرهون احساس کسی بودن


منت کش (مِ نَّ. کِ) (اِفا.) کسی که با دیگری قهر است ولی به وسایلی سعی می کند توجه او را جلب و با وی آشتی کند


منت کشیدن ( منت کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) پس از قهر با کسی به جلب رضایت و طلب آشتی با وی برآمدن


منت گذاشتن ( منت گذاشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) احسان و نیکویی در حق کسی را به یادش آوردن و به رخش کشیدن


منتبه (مُ نْ تَ ب هْ) [ ع . ] (اِفا.) بیدار، هوشیار، آگاه


منتج (مُ تِ) [ ع . ] (اِفا.) نتیجه دهنده، مفید، سودمند


منتجب (مُ تَ جَ) [ ع . ] (اِمف .) برگزیده، اختیار شده


منتجب (مُ تَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) برگزیننده، اختیارکننده


منتجع (مُ تَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه به طلب احسان و آب و علف رود


منتجع (مُ تَ جَ) [ ع . ] (اِ.) منزلی که در آن به جستجوی احسان و آب و علف روند


منتجه (مُ تَ جَ یا جِ) [ ع . منتجة ] (اِفا.) نتیجه دهنده


منتحل (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) انتحال کننده، به خود نسبت دهنده (شعر دیگری را). ج . منتحلین


منتخب (مُ تَ خَ) [ ع . ] (اِمف .) برگزیده شده


منتر (مَ تَ) [ سنس . ] (اِ.) 1 - افسون، کلام مؤثر. 2 - ذکری برای رام کردن و دفع گزند جانور درنده . 3 - (عا.) مسخره کرده شده


منتزع (مُ تَ زَ) [ ع . ] (اِمف .) کنده شده، جدا شده


منتسب (مُ تَ سَ) [ ع . ] (اِمف .) نسبت داده شده


منتسخ (مُ تَ س ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نسخ کننده، زایل کننده . 2 - نسخه (کتاب ) گیرنده


منتشر (مُ تَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فاش، شایع . 2 - پراکنده، پاشیده . 3 - انتشار یافته


منتصب (مُ تَ صَ) [ ع . ] (اِمف .) نصب شده، برقرار شده


منتصر (مُ تَ صَ) [ ع . ] (اِفا.) نصرت یابنده، غالب


منتظر (مُ تَ ظِ) [ ع . ] (اِفا.) چشم به راه، کسی که انتظار می کشد


منتظم (مُ تَ ظِ) [ ع . ] (اِفا.) مرتب شده، به نظم درآمده


منتعش (مُ تَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که پای را به هنگام لغزش نگاه می دارد. 2 - آن که پس از افتادن برمی خیزد. 3 - به شده از بیماری، ناقه


منتفع (مُ تَ فَ) [ ع . ] (اِمف .) سود برده شده، نفع برده شده


منتفع (مُ تَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) سود یابنده، نفع برنده


منتفی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) نیست و نابود گشته


منتقد (مُ تَ ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جداکنندة درم خوب از بد. 2 - انتقاد کننده


منتقض (مُ تَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - ویران شده (بنا). 2 - شکسته شده (عهد و پیمان ). 3 - باطل


منتقل (مُ تَ قِ) [ ع . ] (اِفا.) جابه جا شونده


منتقم (مُ تَ قِ) [ ع . ] (اِ فا.) انتقام کشنده، عقوبت کننده


منتمی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که خود را به کسی یا چیزی، نسبت کند


منتها (مُ تَ) [ ع . منتهی ' ] 1 - (اِمف .) به پایان رسیده . 2 - (اِ.) پایان، انجام . 3 - (ص .) آخر، آخرین . ؛ منتها الیه پایان، انتها


منتهز (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) فرصت طلب، کسی که پی فرصت می گردد و آن را غنیمت می شمارد


منتهض (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) برخیزنده


منتهک (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - زشت کننده . 2 - آلوده کنندة ناموس کسی . 3 - مانده و فرسوده و لاغر کننده


منتهی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) به انتها رساننده، به پایان


منتکس (مُ تَ کِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) سرنگون، نگونساز


منثلم (مُ ثَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) رخنه دار و شکسته (شمشیر، آوند، دیوار و جز آن ها)


منثور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پراکنده و متفرق . 2 - سخنِ غیرمنظوم


منج (مُ) (اِ.) 1 - زنبور عسل . 2 - مگس


منجح (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) پیروزمند، کامیاب، کامروا


منجر (مُ جَ رّ) [ ع . ] (اِمف .) کشیده شده، کشیده شده به جایی یا سویی


منجر شدن ( منجر شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کشیده شدن


منجز (مُ نَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) روا شده (حاجت )، وفا شده (وعده )


منجز (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) وفاکننده، روا کنندة حاجت


منجس (مُ نَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) نجس کرده شده


منجل (مِ جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابزاری که با آن گیاه را درو کنند، داس . ج . مناجل . 2 - نیزه ای که زخم فراخ وارد آورد. 3 - کشت درهم پیچیده


منجلاب (مَ جَ) (اِمر.) 1 - آب بدبوی و گندیده . 2 - فاضلاب، جایی که آب های کثیف در آن جمع شود


منجلی (مُ جَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - روشن، آشکار. 2 - کسی که جلای وطن کرده و از میهن خود بیرون رفته


منجم (مُ نَ جِّ) [ ع . ] (اِفا.) ستاره شناس، کسی که به دانش اخترشناسی می پردازد


منجم باشی ( منجم باشی .) [ ع - فا. ] (اِمر.) رییس منجمان


منجمد (مُ جَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) فسرده، یخ بسته، یخ زده


منجنیق (مَ جَ) [ معر. ] (اِ.) آلتی که در جنگ های قدیم برای پرتاب کردن سنگ یا گلوله های آتش مورد استفاده قرار می گرفت . ج . مناجیق


منجنیک (مَ جَ) (اِ.) نک منجنیق


منجوق (مَ یا مُ) (اِ.) 1 - گوی های ریز شیشه ای که به لباس های زنانه می دوزند. 2 - ماهچة عَلَم، آنچه که بر سر علم و رایت نصب کنند. 3 - چتر، سایبان


منجک (مَ جَ) (اِ.) نوعی شعبده که عبارت است از بیرون جهانیدن پاره های آهن و سنگ ریزه از کاسة آب یا قلم از دوات


منجی (مُ جا) [ ع . ] (اِ.) پناه، جای نجات


منجی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) نجات دهنده، رهایی - دهنده


منحت (مِ حَ) [ ع . منحة ] (اِ.) بخشش، عطا


منحدر (مُ حَ د) [ ع . ] (اِفا.) فرودآینده


منحرف (مُ حَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) کج شده، به راه کج رونده


منحسم (مُ حَ س ) [ ع . ] (اِفا.) بریده شونده


منحصر (مُ حَ ص ) [ ع . ] (اِمف .) انحصار یافته، محدود و محصور شده


منحط (مُ حَ طّ) [ ع . ] 1 - (ص .) انحطاط یابنده، پست شونده . 2 - (ص .) پست، پایین


منحل (مُ حَ لّ) [ ع . ] (ص .) 1 - حل شده . 2 - در فارسی برچیده شده، نیست شده


منحنی (مُ حَ) [ ع . ] (اِفا.) کج، خمیده . ؛خط منحنی خطی است که نه راست باشد نه شکسته


منحوت (مَ) [ ع . ] (اِمف .) تراشیده شده، نجاری شده


منحور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گلو بریده، نحر کرده شده


منحوس (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شوم، بدیمن


منحول (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) سخن یا شعری که از دیگری باشد و به خود نسبت دهند


منخدع (مُ خَ د) [ ع . ] (اِفا.) فریفته شونده، گول خورنده


منخر (مِ خَ) [ ع . ] (اِ.) سوراخ بینی . ج . مناخر


منخرق (مُ خَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) پاره شونده، دریده گردنده


منخرم (مُ خَ رِ) [ ع . ] (ص .) بریده، شکافته


منخرین (مِ خَ رَ) [ ع . ] (اِ.) دو سوراخ بینی


منخزل (مُ خَ زَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - منقطع، بریده . 2 - باتبختر رونده


منخسف (مُ خَ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پوشیده شونده، پنهان گردیده . 2 - ماه گرفته


منخفض (مُ خَ فَ) [ ع . ] (اِ.) محل انحطاط


منخفض (مُ خَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) پست شده، به نشیب افتاده


منخل (مُ خَ یا خُ) [ ع . ] (اِ.) غربال، پرویزن


منخلع (مُ خَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - از جای کنده . 2 - منقطع


مند (مَ) [ په . ] پساوند که در آخر کلمه درمی آید و معنی صاحب و دارنده را می رساند مانند: ارجمند، خردمند، دانشمند، هنرمند


مندبور (مَ دَ) بی چیز: (ص .) بدبخت، مفلوک


مندخانی (مَ نِ) (ص .) خانه ویران


مندرج (مُ دَ رِ) [ ع . ] (اِفا.)درج شده، گنجیده - شده


مندرس (مُ دَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) کهنه، فرسوده


مندف (مِ دَ) [ ع . ] (اِ.) کمان حلاجی


مندفع (مُ دَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) دفع شونده، بیرون ریزنده، دور شونده


مندل (مَ دَ) (اِ.) مندله، دایره ای که جادوگران و دعاخوانان به دور خود می کشند و در میان آن نشسته دعا یا افسون می خوانند


مندمج (مُ دَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) داخل شونده


منده (مَ د) (اِ.) سبو، کوزة شکسته


مندوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - خوانده شده . 2 - انتخاب شده


مندور (مَ) (ص .) 1 - فقیر، درمانده، بدبخت . 2 - خسیس


مندور کردن ( مندور کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - بدبخت کردن . 2 - غمگین کردن


مندک (مُ دَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - برابر و هموار گردیده (مکان )، ویران شده، منهدم گشته . 2 - در فارسی : نابود. 3 - مجاب، مغلوب . ؛خسته و مندک : (عا.) خسته و کوفته


مندیل (مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) دستار و عمامه . ج . منادیل


منذر (مُ ذ) [ ع . ] (اِفا.) آگاه سازنده، ترساننده


منذور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نذر شده، عهد و پیمان شده


منزجر (مُ زَ جِ) [ ع . ] (ص .) رانده شده، ترسانده شده


منزحف (مُ زَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) دور شونده از اصل


منزعج (مُ زَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) پریشان، ناراحت، بی آرام


منزل (مَ ز) [ ع . ] (اِ.) 1 - خانه، سرای . 2 - جای فرود آمدن . ج . منازل


منزل (مُ زَ) [ ع . ] (اِمف .) فرو فرستاده شده، فرود آمده . ؛ وحی منزل وحی ای که از جانب خداوند نازل شده


منزل کردن (مَ ز . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اقامت کردن، ساکن شدن


منزلت (مَ ز لَ) [ ع . منزلة ] (اِ.) 1 - مقام، درجه . 2 - حرمت، احترام


منزلگاه ( منزلگاه .) [ ع - فا. ] (اِ.) جای فرود آمدن، منزل


منزه (مُ نَ زَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاکیزه، مقدس


منزه (مُ نَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پاک کننده . 2 - پاک داننده . 3 - در تصوف : سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد


منزوی (مُ زَ) [ ع . ] (اِفا.) گوشه نشین، گوشه - گیر


منساق (مُ) [ ع . ] (اِفا.) سوق یابنده، کشانیده


منساق (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خویشاوند. 2 - تابع، پیرو


منسجم (مُ سَ جِ) [ ع . ] (ص .) همآهنگ، سازگار، بانظم


منسد (مُ سَ دّ) [ ع . ] (ص .) بسته شده، گشوده ناشدنی


منسرح (مُ سَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حیوان تند و آسان رونده . 2 - یکی از بحرهای عروضی


منسلک (مُ سَ لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - داخل شونده، درآینده . 2 - آنکه وارد مسلکی شده . 3 - در رشته کشیده


منسوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نسبت داده شده، دارای نسبت


منسوج (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) بافته شده . 2 - (اِ.) پارچه


منسوخ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مطرود شده، رد کرده شده


منسک (مَ س یا سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای قربانی ک ردن . 2 - راه و روش عبادت . ج . مناسک


منسی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) فراموش شده


منسی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه یا آنچه سبب فراموشی گردد


منش (مَ نِ) [ په . ] (اِمص .) خوی، سرشت


منشآت (مُ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوشتجات منشیانه . 2 - مجموعة نامه ها


منشاء (مَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای پیدایش . 2 - اصل، مبداء


منشار (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ارّه . 2 - چوب پنجه دار که به وسیلة آن غله را بر باد دهند. 3 - اره ماهی


منشال (مِ) [ ع . ] (اِ.) چنگک ؛ ج . مناشل


منشد (مُ ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خواننده و آورندة شعر از دیگری . مق منشی . 2 - راه نماینده . 3 - هجو کننده


منشد (مُ شَ) [ ع . ] (اِمف .) شعر خوانده شده از دیگری


منشرح (مُ شَ رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شادمان، خوشدل . 2 - (ص .) باز، گشاده


منشعب (مُ شَ عِ) [ ع . ] (اِ فا.) شعبه شعبه و شاخه شاخه شده


منشف (مِ شَ) [ ع . ] (اِ.) دستمال، رومال ؛ ج . مناشف


منشور (مَ) [ ع . ] 1 - (اِ مف .) نشر شده، گسترده شده . 2 - برانگیخته شده، مبعوث


منشور (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فرمان، فرمان پادشاهی . 2 - شکلی هندسی که قاعده هایش یک چند ضلعی و وجوه جانبیش متوازی الاضلاع باشد. 3 - جسمی از جنس بلور به شکل منشور که نور پس از عبور از آن تجزیه می شود


منعکس (مُ عَ کِ) [ ع . ] (اِفا.) انعکاس یافته، برگشته


منغر (مَ غُ) (اِ.) نوعی پول ریزة کوچک


منشویسم (مِ نْ شُ) [ روس . ] (اِ.) نام مرام سیاسی سوسیالیست های میانه رو روسیه به رهبری پلخانوف که از «حزب سوسیال دموکرات » روسیه منشعب شدند (1903). این حزب با بلشویک ها (لنین و هوادارانش ) که طرفدار انقلاب فوری و برقراری دیکتاتوری پولتاریا بودند اختلاف داشتند. منشویک ها معتقد بودند که قبل از رسیدن به مرحله سوسیالیسم باید مرحلة دموکراسی و بورژوازی را مانند کشورهای اروپایی بگذرانند و از تودة مردم استمداد کنند، در حالی که بلشویک ها طرفدار حزبی کوچک ولی با انضباط بودند. این جزب بعد از به قدرت رسیدن بلشویک ها در سال 1917 سرکوب شد


منشی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) نویسنده، دبیر


منصب (مَ صَ) [ ع . ] (اِ.) مقام، شغل رسمی . ج . مناصب


منصرف (مُ صَ رِ) [ ع . ] (اِ فا.) صرف نظر کرده، رجعت نموده


منصرم (مُ صَ رِ) [ ع . ] (اِ فا.) بریده، جدا، منقطع


منصف (مُ ص ) [ ع . ] (اِ فا.) انصاف دهنده، عادل


منصفانه (مُ ص نِ) [ ع - فا. ] (ص . ق .) از روی عدل و انصاف


منصفه (مُ ص فِ) [ ع . منصفة . ] (اِفا.) مؤنث منصف . ؛ هیئت منصفه در بعضی جرایم گروهی به تعداد معین از افراد عادی طبق قانون در دادگاه شرکت می کنند و پس از ختم دادرسی با هیئت دادرسان به مشاوره می پردازند و نظر خود را اظهار می کنند


منصه (مِ نَ صَّ) [ ع . منصة ] (اِ.) 1 - تخت، سریر. 2 - جای ظاهر شدن چیزی


منصوب (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) 1 - برقرار شده . 2 - به شغل و مقامی گماشته شده


منصور (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) یاری کرده شده، نصرت داده شده


منصوری (مَ) [ ع - فا. ] (اِ.) یکی از گوشه های چهارگاه


منصوص (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - معین شده . 2 - به ثبوت رسانیده . 3 - آنچه از آیات قرآن و احادیث که صریح و آشکار باشد و محتاج به تأویل نبود


منضج (مُ ضَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پخته شده . 2 - بار رسیده شده


منضج (مُ ض ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پزنده . 2 - دوایی که خلط و ماده را بپزد و مهیای دفع کند


منضد (مُ نَ ضَّ) [ ع . ] (اِ مف .) 1 - به رشته کشیده شده . 2 - مرتب، منظم


منضم (مُ ضَ مّ) [ ع . ] (اِ مف .) ضمیمه شده، پیوسته شده


منضود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) برهم نهاده


منطبع (مُ طَ ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نقش شونده، نقش شده . 2 - چاپ شده، طبع شده


منطبق (مُ طَ ب) [ ع . ] (اِ فا.) مطابق، برابر، بر روی هم نهاده شده، تطبیق یافته


منطفی (مُ طَ) [ ع . ] (اِ فا.) خاموش شده، فرو نشانده


منطق (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - استدلال عاقلانه . 2 - علمی که با به کار بستن اصول و قواعد آن می توان از فکر غلط یا استدلال نادرست پرهیز کرد. 3 - دلیل، علت . 4 - فکر درست


منطق (مِ طَ) [ ع . ] (اِ.) کمربند. ج . مناطق


منطقة البروج (مِ طَ قَ ةُ لْ بُ) [ ع . ] (اِ.) مسیر حرکت ظاهری خورشید در میان ستارگان را منطقه البروج می نامند که از دوازده برج تشکیل شده و خورشید در هر ماه در یکی از این برج ها قرار می گیرد


منطقه (مِ طَ قِ) [ ع . منطقة ] (اِ.) 1 - کمرو هر آن چه بر میان بندند. 2 - بخشی از کرة زمین که مختصات مخصوص به خود را دارد. ج . مناطق


منطقی (مَ طِ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به منطق : منطق دان، عالم منطق . 2 - آن چه از روی تفکر و تعقل گفته شود


منطمس (مُ طِ مِ) [ ع . ] (اِ فا.) محو شونده، ناپدید


منطوق (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) نطق کرده شده، گفته شده . 2 - (اِ.) ظاهر هر سخن ؛ مق . مفهوم


منطوی (مُ طَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - درپیچیده شونده، ن وردیده . 2 - در فارسی : حاوی، مشتمل


منطیق (مِ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، خوش کلام


منظر (مَ ظَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چهره، سیما. 2 - نگاه، نظر. 3 - جای نگریستن . ج . مناظر


منظره (مَ ظَ رَ یا رِ) [ ع . منظرة ] (اِ.) جای نگریستن، چشم انداز


منظم (مُ نَ ظَّ) [ ع . ] (اِمف .) مرتب شده


منظور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - در نظر گرفته شده . 2 - مقصود، مراد


منظور کردن ( منظور کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) در نظر گرفتن، پذیرفتن


منظور گشتن ( منظور گشتن . گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مورد توبه قرار گرفتن . 2 - منزلت یافتن


منظوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - به رشته کشیده شده . 2 - شعر


منظومه شمسی (مَ مِ ة شَ) (اِمر.) خورشید و سیاراتی که به دورش می چرخند تشکیل منظومة شمسی را می دهند


منع (مَ) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، دور کردن


منعدم (مُ عَ د) [ ع . ] (اِفا.) نیست شونده، نابود گردنده


منعطف (نُ عَ طِ) [ ع . ] (اِفا.) خم گیرنده، خمیده


منعقد (مُ عَ قِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بسته شده، برقرار شده . 2 - (ص .) سفت شده، بسته شده


منعم (مُ عِ) [ ع . ] (اِفا.) توانگر، مال دار


منعم (مُ عَ) [ ع . ] (اِمف .) انعام داده، احسان کرده شده ؛ ج . منعمین


منغص (مُ نَ غَّ) [ ع . ] (اِمف .) تیره، ناگوار


منغص (مُ نَ غِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تیره گرداننده . 2 - ناخوش کننده


منغمر (مُ غَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) فرو رونده (در آب )


منفاق (مِ) [ ع . ] (ص .) مرد پر هزینه، مردی که نفقه خوار زیاد دارد


منفجر (مُ فَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) گشوده شده، شکافته


منفذ (مَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - راه، محل نفوذ. 2 - سوراخ . ج . منافذ


منفرج (مُ فَ رِ) [ ع . ] 1 - رخنه دارنده . 2 - (ص .) دور، جدا


منفرجه (مُ فَ رِ جِ) [ ع . منفرجة ] مؤنث منفرج ؛ زاویه منفرجه زاویه ای که بیشتر از 90 درجه باشد


منفرد (مُ فَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) مجرد، تنها


منفسح (مُ فَ س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) شاد، خرم، گشاده دل


منفسح (مُ فَ سَ) [ ع . ] (اِمف .) گشاد، گشاده


منفسخ (مُ فَ س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) فسخ شده، برانداخته شده، لغو شده (عهد، بیع، نکاح و جز آن ها)


منفصل (مُ فَ ص ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده، بریده شده


منفصم (مُ فَ ص ) [ ع . ] (ص .) قطع شده، گسسته


منفعت (مَ فَ عَ) [ ع . منفعة ] (اِ.) سود، فایده


منفعل (مُ فَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اثر پذیرفته . 2 - خجل، شرمسار


منفق (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که در راه خدا چیزی دهد، نفقه دهنده


منفور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) ناپسند، مورد نفرت


منفک (مُ فَ کّ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده


منفی (مَ فا) [ ع . ] (اِ.) محل تبعید، تبعیدگاه


منفی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نفی کرده شده، دور کرده شده . 2 - نیست شده . 3 - تبعید شده (از شهر خود). 4 - سخنی که در آن حرف نفی باشد (دستور). 5 - دارای حالت نفی، مخالفت یا رد و انکار. مق مثبت


منفی باف ( منفی باف .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که همیشه جنبة منفی امور را می بیند


منقا (مُ نَ قّ) [ ع . منقی ] (اِمف .) پاک شده


منقاد (مُ) [ ع . ] (اِمف .) مطیع، فرمان بردار


منقار (مِ) [ ع . ] (اِ.) نوک، نوک پرندگان . ج . مناقیر


منقاش (مِ) [ ع . ] (اِ.) موچینه، مقاش، ابزاری که با آن مو را از بدن می کنند


منقبت (مَ قَ بَ) [ ع . منقبة ] (اِ.) هنر و کار نیکو که موجب ستایش شود. ج . مناقب


منقبض (مُ قَ ب) [ ع . ] (اِفا.) درهم کشیده، جمع شده


منقح (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاک کرده شده، کلام اصلاح شده


منقذ (مُ قِ) [ ع . ] (اِفا.) رهاننده، نجات دهنده


منقرض (مُ قَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) از میان رفته، نابود شده


منقسم (مُ قَ س ) [ ع . ] (اِفا.) بخش بخش شده، قسمت شده


منقش (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) نقش و نگار داده شده، رنگ آمیزی شده


منقش (مُ نَ قِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نقش کننده . 2 - کنده کاری کننده (بر نگین و جز آن )


منقصت (مَ قَ صَ) [ ع . منقصة ] (اِ.) 1 - کمی، کاستی . 2 - عیب ؛ ج . مناقص


منقض (مُ نَ قَ ضّ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - سواری که بر دشمن هجوم آورد. 2 - بازی که از هوا بر شکار فرود آید. 3 - دیوار افتاده یا دیواری که نزدیک افتادن باشد. 4 - ستارة از هوا فرود آمده


منقضی (مُ قَ) [ ع . ] (اِفا.) تمام شده، به آخر رسیده


منقط (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) نقطه دار، منقوط


منقطع (مُ قَ طِ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده، بریده شده، قطع شده


منقل (مَ قَ) [ ع . ] (اِ.) آتشدان، مجمر


منقلب (مُ قَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - برگشته، حال به حال شده . 2 - به هم خوردن حال


منقلع (مُ قَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) برکنده، از بن کنده


منقله (مَ قَ لَ یا لِ) [ ع . منقلة ] (اِ.) جای زغال، انگشت دان


منقلی (مَ قَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به منقل . 2 - (عا.) تریاکی، عملی، کسی که معتاد به کشیدن تریاک باشد


منقور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کنده شده، نقر شده، کنده . 2 - سوراخ شده . 3 - ساییده شده


منقوش (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نقش شده، نگاشته


منقوص (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کم کرده شده، آن چه در وی نقصان واقع شود. 2 - در علم عروض : نقص آن است که از «مفاعیلن » معصوب نون بیندازی، «مفاعیل » بماند به ضم لام و «مفاعیل » چون از «مفاعلتن » منشعب باشد، آن را منقوص خوانند. 3 - کلمه ای که آخر آن یاء باشد مانند قاضی و صافی


منقول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نقل شده، روایت شده . 2 - مالی که قابل حرکت و جابه جا شدن باشد


منقی (مُ نَ قّا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پاک کرده شده . 2 - آن چه که مغز آن را بیرون آورده باشند


منم منم (مَ نَ. مَ نَ) (اِمر.) (عا.) خودستایی، لاف زدن


منیه (مُ یَ) [ ع . منیة ] (اِ.) آرزو


مه ( مه . ) [ په . ] 1 - حرف نفی به معنای «نه ». 2 - نشانة دعای منفی که قدما به کار می بردند


مننژیت (مِ نَ) [ فر . ] (اِ.) بیماری پرده های مننژیت (پرده هایی که از خارج روی مغز تیرة مهره داران را می پوشاند) که ضمن آن فضای زیر عنکبوتیه ملتهب می شود


منها (مِ) [ ع . ] 1 - (حر اض .+ ضم ) از آن (مونث یا جمع ). 2 - (اِ.) تفریق، کاهش (ریاضی )


منهاج (مِ) [ ع . ] (اِ.) راه، راه آشکار. ج . مناهج


منهتک (مُ هَ تِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - دریده، شکافته شده . 2 - مردی که از رسوایی و بی پردگی باک ندارد؛ بی پروا


منهج (مِ یا مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) راه، روش، طریقه . ج . مناهج


منهدم (مُ هَ د) [ ع . ] (اِفا.)از هم ریخته، ویران، خراب


منهزم (مُ هَ ز) [ ع . ] (اِفا.) شکست خورده، مغلوب شده


منهضم (مُ هَ ض ) [ ع . ] (اِفا. ص .) هضم شده و به تحلیل رفته (طعام )


منهل (مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) جای نوشیدن آب، آبخور، آبشخور؛ ج . مناهل


منهمک (مُ هَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) کوشنده در کاری، کوشش کننده


منهوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غارت شده، چپاول شده


منهی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) نهی کرده شده، باز داشته


منهی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) خبردهنده، آگاه کننده . ج . منهیان


منوال (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روش، طریقه . 2 - دستگاه بافندگی جولاه . ج . مناویل


منوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کسی که در کاری نایب و جانشین دیگری شده


منور (مُ نَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) روشن، درخشان


منوط (مَ) [ ع . ] (اِمف .) متعلق، وابسته


منون (مُ نَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) کلمه ای که به آن تنوین داده شده


منوی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نیت کرده شده، قصد شده


منکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل اتصال بازو و کتف . 2 - دوش، کتف . ج . مناکب


منکر (مُ کِ) [ ع . ] (اِفا.) انکارکننده، ردکننده


منکر (مُ کَ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - ناشناخته . 2 - کار ناشایست، زشت، ناپسند


منکر (مُ کَ) [ ع . ] (اِ.) نام فرشتة پرسنده در قبر


منکرات (مُ کَ) [ ع . ] (اِ.) کارها و چیزهای ناشایست و ناپسند


منکسر (مُ کَ س ) [ ع . ] (اِفا.) شکسته


منکسف (مُ کَ س ) [ ع . ] (اِفا.) آفتاب یا ماه یا سیاره ای که تمام یا بخشی از آن گرفته شده باشد


منکشف (مُ کَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) کشف شده، نمایان شده


منکوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) رنج دیده، سختی کشیده


منکوح (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نکاح کرده، عقد زناشویی بسته


منکوس (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) نگونسار شده، سرنگون . 2 - (اِ.) شکلی است از اشکال رمل


منگ ( منگ .) (اِ.)1 - قمار، قماربازی . 2 - روش، قاعده . 3 - بنگ ؛ تخم شاهدانه


منگ (مُ) (اِ.) زنبور عسل


منگ (مَ) (ص .) 1 - کودن، کم هوش . 2 - دزد، راهزن . 3 - (عا.) گیج، سرگشته


منگل ( منگل .) (اِ.) شترگلو، مجرای آب در زیر زمین


منگل (مُ گُ) [ انگ . ] (اِ.) = منگول : مبتلا به منگلی، نوعی نقص عقلی است که مبتلایان به آن دارای چشم های بادامی و قیافه ای مغولی هستند


منگل (مَ گُ) (ص .) دزد، راهزن


منگله (مَ گُ لِ) (اِ.) 1 - ترة دشتی . 2 - آویز نخی یا ابریشمی


منگنز (مَ گَ نِ) [ فر . ] (اِ.) فلزی است با علامت اختصاری Mn سخت، شکننده و سفید مایل به قرمز به صورت پیرولوزیت در طبیعت فراوان است و در برابر هوا بسیار دیر اکسید می شود


منگنه (مَ گَ نِ) (اِ.) ابزاری که چیزی را در میان یا زیر آن می گذارند و سوراخ می کنند یا تحت فشار قرار می دهند


منگول (مَ) (ص .)(عا.)1 - بچة زیبا و بانمک . 2 - شاد و بانشاط


منگوله (مَ لِ) (اِ.) آویز، آویزی که به شکل رشته و گلوله درست می کنند و به کلاه یا جامه یا هر چیز دیگر آویزان می کنند


منگیا (مَ) (اِ.) قمار، قمارخانه


منگیاگر (مَ. گَ) (ص فا.) قمارباز


منگیدن (مَ دَ) (مص ل .) از روی خشم آهسته در زیر لب سخن گفتن


منی (مَ) (حامص .) خودبینی، کِبر


منی (مَ یّ) [ ع . ] (اِ.) مایع جنسی معمولاً بارورساز در جاندار بالغ نر، اسپرم


منی کردن (مَ. کَ دَ) (مص ل .) لاف زدن، به خود بالیدن


منیت (مَ نِ یَّ) [ ع . منیة ] (اِ.) 1 - اجل، مرگ . 2 - سرنوشت


منیت (مَ یَّ) (مص جع .) غرور، خودبینی


منیر (مُ) [ ع . ] (اِفا.) تابان، درخشان


منیزیم (مَ یِ یُ) [ فر . ] (اِ.) = منیزیوم : فلزی است سبک و با جلای نقره ای که در هوا به آسانی جلای خود را از دست می دهد و کدر می شود. با نور سفید خیره کننده ای می سوزد و به اکسید منیزیم تبدیل می شود. این فلز از عناصر فراوان طبیعت است ولی به حالت آزاد وجود ندارد


منیع (مَ) [ ع . ] (ص .) استوار، بلند


منیف (مُ) [ ع . ] (ص .) بلند، مرتفع، برآمده


مه ( مه . ) (اِ.) بخاری است که گاهی در هوای مرطوب تولید می شود و در فضا پراکنده می گردد


مه (مِ) [ په . ] (ص .) بزرگ، سرور. ج . مهان . مق که


مه ( مه . ) [ فر. ] (اِ.) پنجمین ماه از سال میلادی


مهابت (مَ بَ) [ ع . مهابة ] (اِ.) 1 - بیم، ترس . 2 - شکوه، عظمت


مهاجات (مُ) [ ع . مهاجاة ] (مص م .) یکدیگر را هجو کردن، عیب همدیگر را گفتن


مهاجر (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) هجرت کننده آن که از وطن خود هجرت کرده در جایی دیگر مسکن گیرد


مهاجرت (مُ جِ رَ) [ ع . مهاجرة ] (مص ل .) هجرت کردن، از جایی به جای دیگر رفتن و در آن جا مسکن گزیدن


مهاجم (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) هجوم کننده


مهاجمه (مُ جَ مَ یا جِ مِ) [ ع . مهاجمة ] 1 - (مص ل .) هجوم کردن، حمله کردن . 2 - (اِمص .) هجوم، ج . مهاجمات


مهاد (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بستر. 2 - گهواره . 3 - زمین پست


مهادات (مُ) [ ع . مهاداة ] (مص ل .) هدیه دادن به یکدیگر


مهادنت (مُ د نَ) [ ع . مهادنة ] (مص ل .) صلح کردن


مهار ( مهار .) (اِ.) ماهار - قسمتی که در هواپیما بال ها را به هم وصل می کند. 2 - چین جلدی موجود در سطح تحتانی آلت مرد در خط وسط و در مجاورت شیار حشفه ای قلفه ای که در حقیقت دیواره ای است که شیار حشفه ای قلفه ای را به دو قسمت چپ و راست تقسیم می کند. 3 - نام هر یک از دو چین مخاطی واقع در خط وسط قسمت دهلیزی دهان و عضلات لب ها ( بین قوس های فکی و عضلات لب ها)، مهار لبی


مهار (مَ) [ ع . ] (اِ.) افسار، چوبی که در بینی شتر کنند و ریسمان بر آن بندند


مهاراجه (مَ جِ) [ سنس . ] (ص .) توانگر، ثروتمند


مهارب (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهرب


مهارت (مَ رَ) [ ع . مهارة ] (مص ل .) چیره دستی، توانایی در کار


مهارشه (مَ رَ شَ یا رِ ش ) [ ع . مهارشة ] (مص م .) بر یکدیگر برانگیختن (سگان و جز آن ها را)


مهازله (مُ زَ یا ز لَ) [ ع . مهازلة ] 1 - (مص ل .) بازی کردن، بیهودگی کردن . 2 - هزل گفتن، شوخی کردن . 3 - (اِمص .) بازی، بیهودگی . 4 - هزل گویی


مهالک (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهلکه


مهام (مَ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهم ؛ کارهای بزرگ و سخت


مهامه (مَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهمه، مهمهه ؛ بیابان های خشک، دشت های ویران و خالی


مهان (مُ) [ ع . ] (اِمف .) خوار کرده شده


مهانت (مَ نَ) [ ع . مهانة ] (مص ل .) خواری، سستی


مهانل (مَ نُ) (اِ.) افیون، تریاک


مهاوی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهوی  - فضاهای بین دو کوه و مانند آن . 2 - شکاف ها


مهب (مَ هَ بّ) [ ع . ] (اِ.) محل وزیدن باد. ج . مهاب


مهبط (مَ ب یا بَ) [ ع . ] (اِ.) جای فرود آمدن . ج . مهابط


مهبل (مَ بَ یا ب) [ ع . ] (اِ.) زهدان، رحم زن


مهتاب (مَ) (اِ.) پرتو ماه، روشنی ماه، تابش نور ماه


مهتابی (مَ) (اِمر.) 1 - ایوان جلوی عمارت . 2 - نوعی لامپ که نورش به رنگ مهتاب است


مهتدی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) راه راست یافته


مهتر (مِ تَ) (ص تف .) 1 - بزرگ، رییس، سرور. 2 - (اِ.) خدمتکار ستور. ج . مهتران


مهتم (مُ تَ مّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - غم خوار، اندوه مند. 2 - توجه کننده به کاری


مهتوک (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پرده دریده . 2 - مرده، فوت شده، درگذشته


مهجع (مَ جَ) [ ع . ] (اِ.) خوابگاه


مهجع (مِ جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - غافل . 2 - احمق، گول


مهجع (مُ جِ) [ ع . ] (ص .) آن که گرسنگی را تسکین دهد


مهجه (مُ جَ یا جِ) [ ع . مهجة ] (اِ.) روح، روان


مهجو (مَ جُ وّ) [ ع . ] (اِمف .) هجو کرده شده


مهجور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) دور افتاده، جدا افتاده


مهجوری ( مهجوری . ) (حامص .) جدایی، دوری


مهد (مَ) [ ع . ] (اِ.) گهواره، بستر


مهدم (مَ دُ) (اِ.) 1 - پرنده ای است صاحب مخلب و دم او ابلق می باشد و او را پر تیر سازند. 2 - کبوتری که تمام پرش سیاه و دمش سفید باشد


مهدوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بنای شکسته و ویران


مهدوی (مَ دَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به مهدی (مطلق ). 2 - منسوب به مهدی صاحب الزمان (ع ) امام دوازدهم شیعیان


مهدویت (مَ دَ یَ) [ ع . مهدویة ] (مص جع .) وضع یا کیفیت مهدی (امام منتظر) بودن


مهدی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) هدایت شده، ارشاد شده


مهدی (مُ دا) [ ع . ] (اِمف .) هدیه داده شده


مهذار (مِ) [ ع . ] (ص .) بیهوده گوی، یاوه - سرای


مهذب (مُ هَ ذَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاکیزه شده از عیب و نقص


مهر (مَ) [ ع . ] (اِ.) کابین، مهریه


مهمیز (مِ) (اِ.) آلتی فلزی که بر پاشنة چکمه می بندند و هنگام سواری بر تهیگاه اسب می زنند


مهر (مُ) (اِ.) 1 - آلتی از جنس فلز یا لاستیک که روی آن اسم شخص یا بنگاهی را نقش می کنند و از آن به جای امضاء در پای نامه ها و قراردادها استفاده می کنند. ؛ مهر و موم کردن الف - بستن چیزی از طریق موم چسباندن به در آن و بعد مهر زدن به موم به طوری که به جز فرد مورد نظر کسی نتواند در آن دست ببرد و آن را باز کند. ب - ضبط اموال متوفای مدیون یا مجرم از طرف مراجع قضایی . 2 - نگین، خاتم . 3 - قطعه ای گل پخته که نمازگزاران شیعه هنگام سجده پیشانی خود را روی آن می گذارند


مهر (مِ) (اِ.) 1 - آفتاب، خورشید. 2 - دوستی، مهربانی . 3 - نام ماه هفتم از سال شمسی . 4 - نام روز شانزدهم از ماه مهر که ایرانیان جشن مهرگان را در این روز بر پا می دارند


مهر دهان (مُ. دَ) (ص مر.) روزه دار


مهر زدن ( مهر زدن . زَ دَ) (مص م .) نشان کردن بر چیزی


مهرا (مُ هَ رّ) [ ع . مهرأ ] (ص .) 1 - نیک پخته شده، گوشت نرم پخته که از استخوان جدا شده باشد. 2 - مضمحل گشته


مهراس (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هاونی است که با آن گندم و مانند آن می کوبند. 2 - سنگی که درون آن را خالی کرده باشند و در آن چیز گذارند یا آب ریزند و بدان وضو گیرند. 3 - شتر پر زور و بارکش سخت خور


مهراسفند (مِ اِ فَ) (اِمر.) روز بیست و نهم هر ماه شمسی


مهرب (مَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جای فرار و گریز. ج . مهارب


مهربان (مِ) (ص .) با محبت، نیک اندیش


مهره (مُ رِ) (اِ.) 1 - گلولة کوچک از شیشه یا سفال و جز آن ها. 2 - نام هر یک از استخوان های کوچکی که در تشکیل ستون فقرات جانداران شرکت دارند


مهره باختن ( مهره باختن . تَ) (مص ل .) 1 - بازی نرد. 2 - قمار، قمار کردن . 3 - حقه بازی کردن


مهره باز ( مهره باز .) (ص .) قمارباز


مهرگان (مِ) (اِ.) جشنی که ایرانیان در روز شانزدهم ماه مهر برگزار می کنند


مهرگانی ( مهرگانی . ) (ص نسب .) خزانی، پاییزی


مهرگانی ( مهرگانی . ) (اِ.) نام لحن بیست و پنجم باربد


مهرگیاه (مِ) (اِ.) 1 - معشوق و چهرة معشوق . 2 - گیاه محبت و مهر، گویند گیاهی است که هرکس با خود داشته باشد، مردم او را دوست می دارند


مهریه (مَ یُِ) [ ع . ] (اِ.) مقدار مال یا وجهی است که به هنگام ازدواج یا پس از آن شوهر در عوض تمتع به زن می دهد و باید مقدار آن معلوم باشد، مهر، کابین


مهزول (مَ) [ ع . ] (ص .) لاغر، ضعیف . ج . مهازیل


مهزوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکست خورده، هزیمت یافته


مهست (مِ هَ) [ په . ] (ص .) مهمترین و بزرگترین


مهستی (مَ هِ یا مَ س ) (اِمر.) 1 - ماه خانم، بانوی بزرگ . 2 - نامی است از نام های زنان


مهشید (مَ) (اِ.) مهتاب و پرتو ماه


مهضوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) هضم شده


مهفهفه (مُ هَ هَ فَ) [ ع . مهفهفة ] (ص .) زن باریک میان . ج . مهفهفات


مهل (مَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آهسته کار کردن . 2 - (اِمص .) آهستگی، مهلت . 3 - (اِ.) آهسته کاری، نرمی، مهلت


مهل (مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فلزات کانی مانند: مس، آهن و... 2 - قطران تنک و رقیق . 3 - روغن زیتون و دُردی آن . 4 - زرداب و ریم که از لاشة مرده پالاید


مهلت (مُ لَ) [ ع . مهلة ] (اِ.) درنگ، تأخیر


مهلل (مُ هَ لَّ) [ ع . ] (ص .) منحنی مانند هلال، هلالی شکل


مهلهل (مُ هَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) آن که شعر نیکو و ظریف گوید


مهلهل (مُ هَ هَ) [ ع . ] (ص .) 1 - جامة تنگ بافته . 2 - شعر نیکو گفته


مهلک (مُ لِ) [ ع . ] (اِفا.) هلاک کننده، نابود کننده


مهلکه (مَ لَ کَ) [ ع . مهلکة ] (اِ.) جای هلاک شدن . ج . مهالک


مهم (مُ هِ مّ) [ ع . ] (اِ.) کار بزرگ و خطیر. ج . مهام


مهمات (مُ هِ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهمه ؛ 1 - کارهای بزرگ و دشوار. 2 - در فارسی به معنای ابزارآلات جنگی


مهماز (مِ) [ ع . ] (اِ.) مهمیز. ج . مهمامیز


مهمان (مِ) [ په . ] (اِ.) = میهمان : 1 - کسی که به خانة کسی دیگر برود و پذیرایی شود. 2 - آن که از سوی دیگری دعوت می شود و مورد پذیرایی قرار می گیرد. 2 - ویژگی آن که به طور موقت در یک فعالیت، بازی و مانند آن ها شرکت می کند


مهمان خانه ( مهمان خانه . نِ) (اِمر.) 1 - مهمان سرا، رستوران . 2 - اتاق مخصوص پذیرایی مهمان


مهماندار ( مهماندار . ) (اِفا.) 1 - میزبان . 2 - خدمة هواپیما


مهمانی کردن ( مهمانی کردن . کَ دَ) (مص م .) جشن گرفتن و ضیافت کردن


مهمل (مُ مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بیهوده و بیکار گذاشته شده . 2 - کلام بیهوده . ج . مهملات


مهمه (مَ مَ) [ ع . ] (اِ.) بیابان خشک، دشت پهناور بی آب و علف


مهموز (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کلمه ای که یکی از حروف اصلی آن همزه باشد


مهموم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) اندوهگین، غمگین


مهنا (مُ هَ نّ) [ ع . ] (اِمف .) گوارا، خوش آیند


مهند (مُ هَ نَّ) [ ع . ] (اِ.) شمشیری که از فولاد هندی ساخته شده باشد


مهندس (مُ هَ د) [ معر. ] (اِفا.) دانا به علم هندسه، عالِم هندسه . 2 - کسی که فارغ التحصیل رشته هایی مانند معماری، برق و... باشد


مهندم (مُ هَ د) (ص .) 1 - ظریف و استوار کرده . 2 - تراشیده و صیقلی


مهوار (مَ) (ص .) مانند ماه


مهوس (مُ هَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - به هوس افتاده . 2 - دیوانه، ابله


مهوش (مَ وَ) (ص .) زیبا، مانند ماه زیبا


مهوع (مُ هَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) تهوع آور، قی آور


مهول (مَ) [ ع . ] (ص .) مخوف، ترسناک


مهپاره (مَ رِ) (ص مر.) زیبا، زیبارو


مهک (مَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ساییدن چیزی را. 2 - نرم کردن چیزی را


مهی (مَ) (حامص .) بزرگی، عظمت


مهیا (مُ هَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) آماده، آماده شده


مهیب (مَ) [ ع . ] (ص .) سهمگین، ترسناک


مهیج (مُ هَ یُِ) [ ع . ] (اِفا.)هیجان آور، برانگیزنده


مهیر (مَ) (اِ.) ماه، قمر


مهیره (مَ رَ یا رِ) [ ع . مهیرة ] (اِ.) 1 - زن، کدبانو. 2 - زن اصل زادة گران کابین


مهیل (مَ) [ ع . ] (اِ.) جای ترسناک


مهیمن (مُ هَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ایمن کننده، نگهبان . 2 - از نام های خداوند


مهین (مِ) (ص نسب .) بزرگتر، بزرگترین


مهین (مَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به ماه . 2 - نامی است از نام های زنان


مهین ( مهین .) [ ع . ] (ص .) 1 - سست، ضعیف . 2 - خوار، زبون


مهین (مُ) [ ع . ] (اِفا.) خوار دارنده، اهانت کننده


مو (مَ) (اِ.) درخت انگور


مو (اِ.) 1 - رشد خارجی روی پوست به صورت رشته های محکم نخ مانند به ویژه رشته های رنگیزه داری که پوشش ویژة یک پستاندار است . 2- پوشش مویی یک جانور یا بخشی از بدن به ویژه پوشش مویی سر انسان . ؛ مو ی دماغ (کن .) مزاحم . ؛ مو را از ماست کشیدن (کن .) بسیار دقیق بودن (به ویژه در حساب و کتاب ). ؛ مو ها را در آسیاب سفید نکردن (کن .) گذشت عمر و داشتن تجربه


مو به مو (ب) (ق مر.) در کمال دقت، دقیقاً


موات (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بی جان، مرده . 2 - زمینی که در آن کشت نشده باشد


مواثقت (مُ ثِ قَ) [ ع . مواثقة ] (مص ل .) با هم عهد و پیمان بستن


مواثیق (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میثاق ؛ عهدها


مواج (مَ وّ) [ ع . ] (ص .) موج زننده، متلاطم، دارای موج


مواجب (مَ جِ) [ ع . ] (اِ.) مزد، حقوقِ ماهیانه یا سالیانه


مواجه (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) رویاروی، مقابل


مواجهه (مُ جَ هَ یا جِ هِ) [ ع . مواجهة ] (مص ل .) روبرو شدن


مواخات (مُ) [ ع . مؤاخاة ] (مص ل .) برادری، دوستی و برادری


مواد (مَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ ماده . 2 - (عا.) در فارسی به معنای مواد مخدّر. 3 - بندهای لایحه، قانون، قرارداد و مانند آن ها. 4 - دروس، درس ها. 5 - وسایل، اسباب


موادعه (مُ دَ عَ یا د ع ) [ ع . موادعة . ] (مص ل .) آشتی کردن، صلح کردن


مواربه (مُ رَ بَ یا رِ ب) [ ع . مواربة . ] 1 - (مص ل .) با همدیگر زیرکی کردن، مکر و فریب کردن با هم . 2 - (مص م .) آفت رسانیدن


موارد (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مورد


مواریث (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میراث


موازات (مُ) [ ع . موازاة ] (مص ل .) برابری، برابر بودن، روبرو شدن


موازرت (مُ ز رَ) [ ع . موازرة ] (مص م ) یاری نمودن


موازنه (مُ زَ نَ یا نِ) [ ع . موازنة ] (مص م .) وزن کردن، سنجیدن دو چیز با هم


موازی (مُ) [ ع . ] 1 - (اِفا. ص .) برابر، روبرو. 2 - دو خطی که فاصلة بین شان به یک اندازه باشد و هرچقدر امتداد داده شوند به هم نرسند


موازین (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میزان


مواسات (مُ) [ ع . مواساة ] (مص م .) یاری کردن، کمک رساندن


مواشی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ماشیه ؛ ستور و چارپایان


مواصلت (مُ ص لَ) [ ع . مواصلة ] (مص ل .) با هم وصلت کردن، به هم پیوستن


مواضع (مَ ض ) [ ع . ] (اِ.) جِ موضع ؛ جاها، مکان ها


مواضعت (مُ ضَ عَ) [ ع . مواضعت ] 1 - (مص ل .) با یکدیگر قرار نهادن، قرار گذاشتن . 2 - موافقت کردن . 3 - (اِ.) قرارداد ج . مواضعات


مواطات (مُ) [ ع . مواطاة ] (مص ل .) موافقت کردن با کسی در امری


مواطن (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موطن


مواطی ء (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موطی ء؛ جاهای قدم، قدمگاه ها


مواظب (مُ ظِ) [ ع . ] (اِ فا.) نگهبان، مراقب


مواظبت (مُ ظِ بَ) [ ع . مواظبة ] (مص م .) مراقب بودن


مواعد (مَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موعد


مواعده (مُ عَ دَ) [ ع . مواعدة ] (مص ل .) به یکدیگر وعده دادن


پالایشگاه (یِ) ( اِ.) تصفیه خانه


مواعظ (مَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موعظه ؛ پندها، نصیحت ها


مواعید (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میعاد؛ وعده ها، موعودها


موافق (مُ فِ) [ ع . ] (اِ فا.) سازگار، مطابق، هم رأی


موافقت (مُ فِ قَ) [ ع . موافقة ] (مص ل .) سازش کردن، همراهی کردن، سازگاری


موافقت نامه ( موافقت نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقه ای مکتوب مبنی بر موافقت دو تن، دو گروه یا دو دولت در امری


مواقع (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موقع


مواقعه (مُ قَ عَ یا قِ ع ) [ ع . مواقعة ] 1 - (مص ل .) جنگ کردن با کسی . 2 - جماع کردن . 3 - (اِمص .) حرب، ستیزه . 4 - جماع، آمیزش


مواقیت (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میقات


موالات (مُ) [ ع . موالاة ] (مص ل .) دوستی و پیوستگی داشتن با کسی


موالد (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولد


موالی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) دوست دارنده


موالی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولی


موالید (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولود؛ فرزندان


موانع (مَ نِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مانع ؛ بازدارنده ها


مواهب (مَ هِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موهبت ؛ بخشش ها و انعام ها


مواکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موکب


مواید (مَ یِ) [ ع . موائد ] (اِ.) جِ مائده


موبایل (مُ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه تلفن قابل حمل بدون سیمی که با استفاده از امواج رادیویی، ارتباط تلفنی بین دو نقطه را برقرار سازد، تلفن همراه


موبد (بَ یا ب) [ په . ] (اِ.) روحانی دین زرتشتی . ج . موبدان


موبق (ب) [ ع . ] (اِفا.) هلاک کننده، مهلک


موبق (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای هلاکت . 2 - وعده گاه، میعاد. 3 - زندان


موت (مَ) [ ع . ] (اِ.) مرگ


موتاب (ص فا.) کسی که ریسمان می تابد


موتاسیون (مُ) [ فر. ] (اِ.) استحالة عنصری، جهش، دگرگونی آنی


موتور (مُ تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی که سبب به کار انداختن و تولید ماشین می شود. 2 - دستگاهی که انواع انرژی را به انر ژی مکانیکی تبدیل می کند. 3 - موتورسیکلت