موتورسیکلت ( موتورسیکلت . لِ) [ فر. ] (اِ.) دوچرخه ای که به وسیلة موتور حرکت می کند


موثق (مُ ثَّ) [ ع . ] (اِمف .) استوار کرده شده، مورد اطمینان و وثوق


موثوق (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) مورد اطمینان، معتمد، موثق


موج (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جنبش و چین - خوردگی سطح آب . ج . امواج . 2 - جریان تند و ناگهانی


موج شکن (مُ. ش کَ) (اِ.) سد مانندی که برای جلوگیری از پیشروی آب در امتداد ساختمان - های ساحلی درست می کنند


موجان (ص .) موژان ؛ چشم زیبا و پُر کرشمه


موجب (مُ جِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) سبب، باعث . 2 - (اِفا.) ایجاب کننده


موجد (جَ) [ ع . ] (اِمف .) ایجاد شده


موجد (جِ) [ ع . ] (اِفا.) به وجود آورنده، آفریننده


موجر (مُ جِ) [ ع . مؤجر ] (اِفا.) اجاره دهنده، کرایه دهنده


موجز (جِ) [ ع . ] (اِفا.) سخن مختصر و کوتاه


موجع (جِ) [ ع . ] (اِفا.) به دردآورنده، دردناک


موجل (مَ ج ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گودالی که در آن آب ایستد. 2 - جای ترس و بیم


موجه (مُ وَ جَّ هْ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پسندیده، مقبول . 2 - صاحب جاه و مقام


موجود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) آفریده، هست شده


موجودات ( موجودات .) [ ع . ] (اِمف .) جِ. موجود


موحد (مُ وَ حِّ) [ ع . ] (اِفا.) یکتاپرست


موحش (حِ) [ ع . ] (اِفا.)وحشت انگیز، ترس - آور


موخوره (خُ رِ) (اِمر.) آفتی است که در موهای سر افتد و موجب شقه و نیمه شدن طولی تارهای مو شود


مودار (ص فا.) دارندة مو، آنچه دارای خط باشد، دارای تَرَک


مودت (مَ وَ دَّ) [ ع . مودة ] (مص ل .) دوستی، رفاقت


مودع (مَ وَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) به امانت گذاشته شده


موذی [ ع . ] (اِفا.) 1 - اذیت کننده، آزار رساننده . 2 - در فارسی، بداندیش، حیله گر


مور [ په . ] (اِ.) 1 - مورچه . 2 - کنایه از: شخصی ح قیر و کوچک


مور مور (اِمر.) حالتی که قبل از تب و لرز عارض شود و آن چنان است که گویی جاروی تر بر پشت شخص کشند وی احساس سرما کند


مورب (مُ وَ رَّ) (ص .) گرفته شده از فارسی به معنای کج، خمیده


مورث (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به ارث داده شده . 2 - باعث، سبب


مورث (مُ وَ رِّ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) ارث گذارنده برای کسی . 2 - (اِ.) باعث، سبب


مورخ (مُ وَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) تاریخ نویس . ج . مورخین


مورخ (مُ وَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) تاریخ نهاده، دارای تاریخ


مورد (مُ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل ورود، جای فرود آمدن . 2 - راه به سوی آب . 3 - آن چه اتفاق می افتد. 4 - باره . ج . موارد


مورد (مُ) [ په . ] (اِ.) درختی است همیشه سبز با گل های سفید و خوشبو


مورد (مُ وَ رَّ) [ ع . ] (اِمف . ص .) گلگون، سرخ رنگ


مورش (رِ) (اِ.) 1 - مهرة ریز که در رشته کشند و زنان در گردن و مچ بندند؛ خرز. 2 - سکوی دکان، صفه که بر آن نشینند


موروث (مُ) [ ع . ] (اِمف .) ارث گذاشته شده، هرچیز که به ارث رسیده باشد


مورچال (اِ.) سوراخ و نقبی که از زیر زمین به طرف قله حفر کنند


مورچانه (نِ) (اِ.) زنگ آهن


مورچه (چِ) (اِ.) حشره ای است از راستة نازک بالان که تیرة خاصی را به نام تیرة مورچگان در این راسته به وجود می اورند


مورچه خوار ( مورچه خوار . خا) (اِ.) پستانداری است از راستة بی دندانان که دارای زبانی طویل و کرمی شکل و پوزه ای باریک و دراز می باشد


موری (اِ.) تنبوشه، لولة سفالی که در زیر زمین یا میان دیوار برای ساختن راه آب به کار می بردند


موریانه (نِ) (اِ.) حشره ای است از راستة آرکیپترها که نزدیک به راستة رگ بالان است . موریانه حشره ای است اجتماعی


موز (مُ) (اِ.) گیاهی است پایا از ردة تک لپه ای ها که تیرة خاصی را در این رده به نام تیرة موزها به وجود آورده است . میوه اش گوشت دار و مطبوع و خوراکی است ومجموع میوها خوشه ای را به وجود می آورد


موزاییک (مُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی سنگ نازک که با شن و ماسه و سنگ های رنگین و سیمان ساخته می شود


موزر (مُ ز) [ آلما. ] (اِ.) (نام سازندة تفنگ ) 1 - تفنگی که در سال 1872 م . در آلمان متداول شد و بعدها مکرر تکمیل گردید. 2 - تپانچه ای که نوع عالی آن بر قنداق چوبین سوار می شود


موزع (مُ وَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) توزیع کننده، پخش کننده . ج . موزعین


موزه (ز) [ په . ] (اِ.) چکمه


موزه ( موزه .) [ فر. ] (اِ.)1 - مجموعه آثار باستانی . 2 - محلی که آثار باستانی را در آن نگه داری کنند


موزه نهادن ( موزه نهادن . نَ دَ) (مص ل .) اقامت کردن


موزون ( مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - وزن شده، سنجیده شده . 2 - متناسب . 3 - هماهنگ . 4 - آهنگ دار


موزیسین (یِ) [ فر. ] (ص .) موسیقی دان، نوازنده


موزیسین (یَ) [ فر. ] (ص فا.) کسی که در ساخت یا رهبری یا اجرای موسیقی به خصوص موسیقی سازی تبحر داشته باشد، موسیقی دان (فره )


موزیک [ فر. ] (اِ.) علم ترکیب اصوات و هنر عرضة آن ها به نحوی که برای شنونده مطبوع باشد، موسیقی . (فره )


موزیکال [ فر. ] (اِ.) همراه با نغمه و موسیقی


موزیکولوژی (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم تجزیه و تحلیل ویژگی های انواع موسیقی و بررسی تاریخی آن ها، موسیقی شناسی . (فره )


موس (اِ.) کپل، سرین، باسن، کون


موس (مُ وْ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه الکترونیکی کوچکی که به رایانه متصل شود و با حرکت دادن آن بتوان مکان نما را روی صفحة نمایش جا به جا کرد و با دکمه های آن به سیستم فرمان هایی داد، موشی . (فره )


موس موس (اِ.) (عا.) تملق، چاپلوسی


موساد [ انگ . ] (اِ.) سازمان جاسوسی اسراییل


موستان (مُ وِ سْ) (اِمر.) زمینی که فقط در آن درخت انگور کاشته باشند، باغ انگور، تاکستان، رزستان


موسخ (مُ وَ سَّ) [ ع . ] (اِمف . ص .) چرکین، چرک آلود


موسر (س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) توانگر، غنی


موسع (مُ وَ سَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) وسعت داده شده . 2 - (ص .) وسیع


موسم (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمان، هنگام . 2 - فصل


موسه (س ) (اِ.) زنبور


موسوم (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نام نهاده شده، اسم گذاشته شده . 2 - در فارسی به معنای شناخته


موسوی (سَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به حضرت موسی ' (مطلق ). 2 - منسوب به حضرت موسی ابن جعفر امام هفتم (ع )


موسی (سا) [ ع . ] (اِ.) تیغ سلمانی، استره


موسیجه (جِ) (اِ.) پرنده ای است شبیه فاخته


موسیر (اِ.) گیاه پایا از تیرة سوسنی ها که پیاز آن خوردنی است


موسیقار (اِ.) 1 - نوعی ساز که از نی های بزرگ و کوچک ترتیب داده اند و اروپاییان آن را «فلوت پان » می گویند و امروز به ساز دهنی مشهور است . 2 - نام پرنده ای افسانه ای که منقارش سوراخ های بسیار دارد و از آن سوراخ ها آوازهای گوناگون برمی آید


موسیقی [ یو. ] (اِ.) فن آواز خواندن و نواختن ساز


موسیقیدان (ص فا.) کسی که علم موسیقی را آموخته باشد


موسیو (یُ) [ فر. ] (اِ.) آقا، سرپرست


مولد (مُ وَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) تولید کننده، زاینده


مولد (مُ وَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - تولید شده، زاییده . 2 - پدید آورده . 3 - شخص عجمی که در عرب پرورش یافته . 4 - کلام ساخته و بر بافته . 5 - لغت عجمی که عرب در کلام استعمال کند. 6 - لغتی که قدمت استعمال ندارد، مستحدث . ج . (برای کسان ) مولدین


موش 1 - (اِ.) جانور پستاندار از راستة جوندگان با جثة کوچک یا متوسط، پوزة دراز، گوش های تقریباً کوچک و دم دراز به رنگ های سیاه، خاکستری و سفید است و انواع گوناگون دارد. این جانور بسیار موذی و خطرناک است . و همیشه موجب خسارات سنگین برای انسان می شود. 2 - (ص .) ذلیل، خوار. 3 - (کامپیوتر) موس، ماوس . ؛ موش دواندن (کن .) اخلال کردن . ؛دیوار موش داره موش گوش داره (کن .) هر حرفی را نباید هر جا زد


موش مرده (د) (اِمر.) (عا.) کنایه از: فرد حیله گر که ظاهر خود را بی گناه نشان می دهد


موشح (مُ وَ شَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - حمایل به گردن افکنده . 2 - زینت داده شده، آراسته


موشک (شَ) (اِ.) وسیله ای دارای یک محفظة پر از مادة آتش گیر متصل به یک فتیله که بر اثر واکنش ناشی از تخلیه گاز در هوا پیش رانده می شود این وسیله به عنوان اسلحه یا ابزار پرتاب به کار می رود


موشکافی (ش ) (حامص .) دقت بسیار در کار


موصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.) رساننده، پیوند دهنده


موصل (مُ وَ صَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پیوند کرده شده، وصل شده . 2 - آن است که همة حروف یک مصراع یا یک بیت را بتوان به هم متصل کرد و سر هم نوشت، متصل الحروف . مق . مقطع


موصوف (مُ) [ ع . ] (اِمف .) وصف شده، تعریف شده


موصول (مُ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) وصل شده، پیوند شده . 2 - از نظر دستوری کلمه ای است که قسمتی از جمله را به قسمت دیگر می پیوندد


موصی (ص ) [ ع . ] (اِفا.) وصیت کننده


موصی (صا) [ ع . ] (اِمف .) کسی که به او وصیت و سفارش شده، وصیت کرده شده


موضع (مُ ض ) [ ع . ] (اِ.) محل، جای . ج . مواضع


موضوع (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نهاده شده، وضع شده . 2 - امر مورد بحث، چیزی که دربارة آن بحث کنند. ج . موضوعات


موطن (مُ طِ) [ ع . ] (اِ.) وطن . ج . مواطن


موظف (مُ ظَّ) [ ع . ] (اِمف .) وظیفه دار، وظیفه داده شده


موعد (مُ عِ) [ ع . ] (اِ.) زمان یا مکان وعده داده شده . ج . مواعد


موعظه (مُ عِ ظِ) [ ع . موعظة ] (اِ.) پند، نصیحت


موعود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) وعده کرده شده، وعده داده


موفر (مُ وَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) افزون کرده شده، بسیار شده


موفق (مُ وَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) کامروا، بهره مند


موفق (مُ وَ فِّ) [ ع . ] (اِ فا.) 1 - مدد کننده . 2 - به مقصود رساننده . 3 - خدای تعالی


موفور (مُ) [ ع . ] (ص .) فراوان، بسیار


موفی (مُ وَ فْ فا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - حق تمام ادا کرده شده . 2 - مفصل و کامل


موقت (مُ وَ قَّ) [ ع . موقة ] (ص .) 1 - وقت معین و محدود. 2 - ناپایدار، محدود


موقت (مَ یا مُ قِ) [ ع . ] (اِ.) جایی که برای تعیین وقت مقرر گردد


موقتاً (مُ وَ قَ تَنْ) [ ع . ] (ق .) به طور موقت . مق دایمی، همیشگی


موقد (مَ یا مُ قِ) [ ع . ] (اِ.) جای افروختن آتش . ج . مواقد


موقد (مُ وَ قَّ) [ ع . ] (اِ.) برافروخته، مشتعل


موقر (مُ وَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) باوقار، محترم


موقع (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) محل، موضع . ج . مواقع


موقع (مُ وَ قِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - صادر کنندة توقیع . 2 - کسی که اجازه نامه صادر کند


موقف (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جای ایستادن، جای درنگ کردن . ج . مواقف


موقن (قِ) [ ع . ] (اِفا.) یقین دارنده، یقین کننده


موقوت (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِ.) وقت معین شده، هنگام مقرر


موقود (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) افروخته شده


موقوص (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - گردن کوتاه . 2 - در علم عروض : وقص آن است که دوم فاصله را بیفکنند «مفاعلن » ماند و «مفاعلن » چون از «متفاعلن » منشعب باشد، آن را موقوص خوانند یعنی گردن کوتاه و چون از سه متحرک فاصله بدین زحاف یکی ساقط می شود آن را به کوتاهی گردن تشبیه کردند


موقوف (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بازداشته شده . 2 - ملکی که در راه خدا وقف شده . 3 - تعطیل شده . 4 - معلق


موقوفات (مُ) [ ع . ] (اِ.) جِ موقوفه


موقوفه (مُ فَ) [ ع . موقوفة ] (اِ.) ملکی که درآمد آن برای کارهای عام المنفعه یا اموری که واقف تعیین کرده اختصاص داده شده


مول (اِ.) درنگ، تأخیر


مول (اِ.)1 - معشوق، فاسق . 2 - فرزند نامشروع


مولا (مُ) [ ع . مولی ] (اِ.) نک مولی


مولا (ص فا.) مولنده، درنگ کننده


مولا (ص .) (عا.) آب زیرکاه و کم حرف و دانا و زیرک و رند و ناقلا و فهمیده


مولامول (اِ.) تأخیر و درنگ پی درپی


مولتی میلیاردر (د) [ از انگ . ] (اِ.) بسیار پول - دار


مولتی ویتامین [ فر. ] (اِ.) دارویی که چندین ویتامین ضروری را در خود دارد (پزشکی )


مولد (مُ لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زادگاه . 2 - هنگام زادن . ج . موالد


مولم (لِ) [ ع . مؤلم ] (اِفا.) غم انگیز، دردناک


مولنجه (لَ جَ یا جِ) (اِ.) شپشک، شپشه


موله (مُ وَ لَّ) [ ع . ] (ص .) دل داده، شیفته


مولو (اِ.) 1 - شاخ دراز میان تهی که قلندران و جوکیان آن را با دهان می نوازند. 2 - نی که کشیشان در کلیسا نوازند


مولود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) زاییده شده . ج . موالید


مولودی ( مولودی .) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) منسوب به مولود. 2 - (اِ.) گونه ای آواز مذهبی که به ویژه به مناسبت تولد پیامبر اسلام و خاندانش و در ستایش آنان می خوانند


مولوی (مُ یا مَ لَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به مولی . 2 - نوعی کلاه نمدی بلند که دراویش بر سر گذارند


مولکول [ فر. ] (اِ.) کوچکترین جزء یک جسم که همة خواص آن جسم را دارا می باشد


مولی (ص نسب .) منسوب به مول، زنی که فاسق دارد


مولی (مُ لا) [ ع . ] (اِ.) 1 - مالک، سرور. 2 - بنده، بندة آزاد شده . ج . موالی


مولیدن (دَ) (مص ل .) 1 - درنگ کردن، تأخیر کردن . 2 - تردید نمودن


موم (اِ.) ماده ای است که زنبور عسل آن را تولید می کند و از آن برای خود خانه می سازد


مومول (اِ.) بیماری درد چشم


مومیا (اِ.) ماده ای سیاه رنگ شبیه قیر که اجساد مردگان را با آن آغشته می کردند تا از تجزیه شدن آن جلوگیری کنند


مومیایی (ص نسب .) جسدی که برای سالم ماندن آن ر ا بوسیلة مواد نگهدارنده مانند موم و مومیا پوشانده اند


مونتاژ (مُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - در کنار هم گذاشتن و به هم چسباندن فیلم ها یا عکس ها و... برای بوجود آوردن یک مجموعه . 2 - سوار کردن و به هم بستن قطعات یک دستگاه یا ماشین


موند (مُ) [ فر. ] (اِ.) وضع، حال، موقعیت


مونس (نِ) [ ع . ] (اِفا.) انس گرفته، همدم


مونه (نِ) (اِ.) خاصیت، خاصیت طبیعی چیزی


مونولگ (مُ نُ لُ) [ فر. ] (اِ.) بخشی از نمایش که هنرپیشه به تنهایی در صحنه ظاهر می شود و با خود حرف می زند. تک گویی


مونوپل (مُ نُ پُ) [ فر. ] (اِ.) = منوپل : انحصار، امتیاز عرضة کالا یا خدمتی در اختیار یا انحصار یک شرکت یا گروه خاصی بودن


مونیتور (مُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دستگاهی در رایانه (کامپیوتر) برای پاییدن و مشاهدة فعالیت ها در سیستم پردازشی به منظور تحلیل های بعدی، صفحة نمایش رایانه، نمایش گر. 2 - (در مخابرات ) شخص یا سیستم ناظر بر محیط یا صحنه یا دستگاه، پایش گر. (فره )


موهبت (مَ هِ بَ) [ ع . موهبة ] (اِ.) بخشش، دهش


موهبت (مَ یا مُ هَ بَ) [ ع . موهبة ] (اِ.) 1 - عطیه . 2 - چیزی که بخشیده شود، آنچه که به کسی بخشند. ج . مواهب


موهم (هِ) [ ع . ] (اِفا.) به وهم افکننده، به شک اندازنده


موهن (مُ هِ) [ ع . ] (اِفا.) خوارکننده، ضعیف کننده


موهوب (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) (چیز) بخشیده شده، هبه شده


موهوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گمان شده، وهم شده


موچل (چُ) (ص .) آن که دستش شل باشد


موچول (ص .) (عا.) کوچک


موچینه (نِ) (اِ.) منقاش، ابزاری که با آن موی می کنند


موژ (اِ.) = موژه : تالاب، آبگیر


موژه (ژِ) (اِ.) = موژ. مویه : اندوه، غم


موک (اِ.) میش


موکب (مُ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه سواران یا پیادگان . 2 - گروهی از سواران یا پیادگان که در التزام رکاب پادشاه باشند. ج . مواکب


موکت (مُ کِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کف پوش درشت باف با پرز بلند یا کوتاه، فرشینه . (فره )


موکل (مُ وَ کَّ) [ ع . ] (اِمف .) گماشته شده، کسی که وکالت کاری به او سپرده شده


موکل (مُ وَ کِّ) [ ع . ] (اِفا.) وکیل کننده، کسی که برای خود وکیل تعیین می کند


موکول (مُ) [ ع . ] (اِمف .) واگذار شده، سپرده شده


موی (اِ.) مو


موی رگ (رَ) (اِمر.) رگ بسیار باریک


موی کالیده (د) (ص مر.) آشفته موی، کسی که مویش آشفته و نامرتب باشند


مویان (ص فا.) گریه کنان، نوحه کنان


مویز (مَ) (اِ.) انگور خشک شده


مویه (یِ) (اِمص .) گریه، نوحه


مویه زال (یِ) (اِمر.) نام لحن و نوایی از موسیقی


موییدن (دَ) مص ل .) گریستن، زاری کردن


مویین (ص نسب .) ساخته شده و تابیده شده از مو


مویینه (نِ) (ص نسب .) آنچه از موی بافته شده باشد


مچ (مُ) (اِ.) بند دست یا پا، مفصل


مچاله (مُ لِ) (ص .) (عا.) فشرده شده و له شده


مچاچنگ (مَ چَ) (اِ.) چرمینه، چیزی شبیه آلت تناسلی مرد که از چرم ساخته شده


مچل (مَ چَ) (ص .) (عا.) کسی که مورد تمسخر عده ای قرار گرفته باشد


مچل ( مچل .) (اِ.) خوراکی و تنقلی که به هنگام کشیدن تریاک و شیره خورند، مزه


مچمچه (مَ مَ چَ یا چِ) (اِ.) آوازی که کشتی گیر به هنگام شروع کشتی - - آنگاه که دستی به بازو می زند - - برمی آورد و سپس دست حریف را می گیرد


مچول (مُ) (عا.) 1 - (ص .) کوچک و ظریف . 2 - خوشگل، زیبا


مچک (مَ چَ) (اِ.) عدس، ماش


مچیدن (مَ دَ) (مص ل .) خرامیدن، از روی ناز راه رفتن


مژ (مُ) (اِ.) بخاری است تیره نزدیک به زمین ؛ میغ


مژده (مُ د) (اِ.) بشارت، خبرخوش


مژدگانی (مُ د) (اِ.) 1 - نوید. 2 - پول یا هدیه ای که به آورندة خبر خوش می دهند


مژمژ (مِ مِ) (اِ.) خرمگس


مژو (مَ) (اِ.) مرجمک، عدس


مژک (مُ ژَ) (اِ.) زواید سیتوپلاسمی که تعداد بسیاری از جانوران یک سلولی حول بدن خود دارند و به وسیلة حرکت این مژک ها جابه جا می شوند و یا طعمة خود را صید می کنند


مژگان (مُ) (اِ.) جِ مژه ؛ موهای پلک چشم


مک (مَ) (اِ.) یک بار مکیدن


مک (مُ) (ق .) (عا.) درست، تمام، کامل


مک کارتیسم (مَ) [ انگ . ] (اِ.) مکتب سیاسی ایجاد شده به وسیلة جوزف مک کارتی (1908 - 1957) سناتور آمریکایی، براساس برچسب زدن به مخالفان سیاسی، به ویژه روشنفکران جهت بی اعتبار کردن آنان در نزد تودة مردم به بهانة پیشگیری از نفوذ کمونیسم


مکابره (مُ بَ رَ یا ب رِ) [ ع . مکابرة ] (مص ل .) ستیزه، منازعه


مکاتب (مَ تِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکتب


مکاتبه (مُ تَ بَ یا تِ ب) [ ع . مکاتبة ] 1 - (مص ل .) به یکدیگر نامه نوشتن . 2 - (اِمص .) نامه نگاری . ج . مکاتبات


مکاتمت (مُ تَ مِ یا مَ) [ ع . مکاتمة ] (مص م .) 1 - نیک پوشانیدن . 2 - سر خود را از کسی پنهان داشتن


مکاتیب (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکتوب


مکاثرت (مُ ثَ رَ) [ ع . مکاثرة ] (مص ل .) 1 - فزونی جُستن . 2 - بر یکدیگر پیشی گرفتن . 3 - با هم نبرد کردن


مکار (مَ کّ) [ ع . ] (ص .) پر مکر، پرحیله


مکارم (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکرمت


مکاره (مَ کّ رِ) [ ع . مکارة ] 1 - (ص .) بسیار مکرکننده، حیله گر. 2 - (اِ.) بازاری که هر سال یک بار به مدت چند روز در محلی برگزار می شود و از شهرها و کشورهای مختلف در آن شرکت می جویند


مکاره (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکرهه


مکاری (مُ) [ ع . ] (اِ فا.) کرایه دهنده، کسی که چهارپایان را کرایه می دهد


مکاس (مَ کّ) [ ع . ] (ص .) 1 - باج گیر. 2 - کسی که حقوق گمرکی گیرد


مکاس (مِ) [ ع . ] (مص ل .) چانه زدن در معامله، تشویق به معامله


مکاسب (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکسب


مکاشحت (مُ شَ حَ) [ ع . مکاشحة ] (مص ل .) دشمنی کردن


مکاشفه (مُ شَ فَ یا ش فِ) [ ع . مکاشفة ] 1 - (مص ل .) آشکار شدن اسرار و امور غیبی در دل عارف . 2 - (مص م .) کشف کردن، آشکار ساختن . 3 - (اِمص .) کشف . ج . مکاشفات


مکافات (مُ) [ ع . مکافاة ] 1 - (اِمص .) پاداش، جزا. 2 - (مص م .) پاداش دادن


مکافحت (مُ فَ حَ) [ ع . مکافحة ] (مص م .) 1 - روبرو شدن با دشمن در جنگ . 2 - دفاع کردن از کسی


مکافی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مکافات کننده، پاداش دهنده . 2 - مساوی، برابر


مکالئوم (مِ لِ ئُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجارتی نوعی کفپوش پلاستیکی سبک وزن در رنگ ها و طرح های گوناگون


مکالمه (مُ لَ مَ یا مِ) [ ع . مکالمة ] (مص ل .) با یکدیگر گفتگو کردن


مکامن (مَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکمن


مکان (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جا، محل، جایگاه . ج . امکنه . 2 - محل استقرار. 3 - مرتبه، مقام


مکانت (مَ نَ) [ ع . مکانة ] (اِ.) پایگاه، مرتبه


مکانفت (مُ نَ یا نِ فَ) [ ع . مکانفة ] (مص م .) مساعدت کردن


مکانیزه (مِ ز) [ فر. ] 1 - (اِ.) ماشینی کردن، استفاده از ماشین آلات صنعتی . 2 - (ص .) ویژگی کاری که به وسیلة ماشین انجام شود، ماشینی . (فره )


مکانیسم (مِ) [ فر. ] 1 - ترکیب و ساختمان چیزی . 2 - توصیف دقیق عملکرد یک دستگاه یا مراحل مختلف یک واکنش یا رخداد یک پدیده، ساز و کار. (فره )


مکانیک (مِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شاخه ای از علم فیزیک که موضوع آن بررسی انرژی و نیرو و تأثیر آن ها بر اجسام است . 2 - ماشینی


مکاوحت (مُ وَ حَ) [ ع . مکاوحة ] (مص م .) 1 - زد و خورد کردن . 2 - به یکدیگر دشنام دادن


مکاکفت (مَ کَ) (اِ.) رنج، سختی، آزار


مکاید (مَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکیده ؛ مکرها، خدعه ها


مکایدت (مُ یِ دَ) [ ع . مکایدة ] (مص ل .) مکر کردن، حیله کردن


مکایده (مُ یِ دَ یا د) [ ع . ] (مص ل .) بداندیشی


مکب (مُ کِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بر رو درافتاده، سرنگون شده . 2 - (ص .) سرنگون، واژگون . 3 - آن که سر خود را به زیر اندازد و به زمین نگاه کند


مکبر (مُ کَ بِّ) [ ع . ] (اِفا.) تکبیرگوینده در نماز جماعت


مکتب (مَ تَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) جای درس خواندن . 2 - مدرسه . 3 - نظریة فلسفی، هنری، ادبی . ج . مکاتب


مکتب خانه ( مکتب خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مدرسه، مدرسه ای که در قدیم در آن خواندن و نوشتن و قرآن و اصول دین را آموزش می دادند


مکتتم (مُ تَ تَ) [ ع . ] (اِمف .) پنهان داشته، مخفی داشته


مکتتم (مُ تَ تِ) [ ع . ] (اِفا.) پنهان دارنده


مکتحل (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرمه به چشم کشیده . 2 - کسی که در سختی افتاده باشد


مکتسب (مُ تَ س ) [ ع . ] (اِ مف .) کسب شده، به دست آمده


مکتسی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) پوشاننده، جامه پوشنده


مکتشف (مُ تَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) کشف کننده


مکتفی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) اکتفا کننده


مکتم (مُ کَ تَّ) [ ع . ] (اِمف .) پوشنده، پنهان، مستور


مکتنف (مُ تَ نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - احاطه کننده، فراگیرنده . 2 - پناه جوینده


مکتوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نوشته شده . 2 - نامه، مراسله . ج . مکاتیب


مکتوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پوشیده و پنهان


مکث (مَ) [ ع . ] (مص ل .) درنگ کردن


مکثار (مِ) [ ع . ] (ص .) مرد پرگو، بسیار سخن


مکثر (مُ ثِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بسیارآورنده . 2 - آن که بسیار نویسد. 3 - توانگر، مال دار


مکحل (مِ حَ) [ ع . ] (اِ.) میل باریکی که با آن سرمه در چشم می کشند. ج . مکاحل


مکحله (مُ حُ لِ) [ ع . مکحلة ] (اِ.) سرمه دان


مکحول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) سرمه کشیده


مکدر (مُ کَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) تیره شده، تیره


مکدر کردن ( مکدر کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - تیره کردن . 2 - افسرده کردن، غمگین کردن


مکذب (مُ کَ ذِّ) [ ع . ] (اِ فا.) تکذیب کننده، انکارکننده


مکذب (مُ کَ ذَّ) [ ع . ] (اِمف .) تکذیب شده، دروغ زن دانسته


مکذوب (مَ) [ ع . ] (اِ.) کذب، دروغ . ج . مکاذیب


مکر (مَ) [ ع . ] (اِ.) فریب، حیله


مکر (مِ کَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - سخت حمله کننده در جنگ . 2 - شدید


مکرر (مُ کَ رَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) تکرار شده . 2 - (ق .) به دفعات، بارها


مکرراً (مُ کَ رَّ رَ نْ) [ ع . ] (ق .) بارها، به تکرار


مکرعه (مَ رَ عَ یا ع ) [ ع . مکرعة ] (اِ.) مشک آب


مکرم (مُ رَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - اکرام شده، بزرگ داشته، احترام کرده . 2 - احسان کرده


مکرم (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اکرام کننده، احترام کننده . 2 - احسان کننده


مکرم (مُ کَ رَّ) [ ع . ] (ص .) بزرگ داشته شده، عزیز


مکرمت (مَ رُ مَ) [ ع . مکرمة ] (اِمص .) بزرگی، جوانمردی


مکره (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) اکراه نماینده، ناخوش دارنده


مکروب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) اندوهگین، غمگین، اندوهناک


مکروم (مَ) [ ع . کرم ] (اِمف .) تاک کاشته


مکروه (مَ) [ ع . ] 1 - (ص .) ناپسند، زشت . 2 - یکی از احکام خمسة تکلیفی است و آن امری است که ترکش راجح و فعلش مرجوح است مانند نماز در حمام و خریدن گوشت حیواناتی که عادتاً نمی خورند، چون اسب و غیره


مکس (مَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - گرد آوردن مال . 2 - باج گرفتن . 3 - زیان آوردن


مکسب (مَ سَ) [ ع . ] (اِ.) پیشه، کسب . ج . مکاسب


مکسر (مُ کَ سَّ) [ ع . ] (اِمف .) شکسته شده، درهم شکسته


مکسر (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای شکستن . 2 - جای آزمایش چیزی . ج . مکاسر


مکسر (مُ کَ سِّ) [ ع . ] (اِمف .) شکننده


مکسور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکسته شده


مکشوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آشکارا شده، ظاهر شده


مکعب (مُ کَ عَ) [ ع . ] (اِ.) هر جسمی که دارای شش سطح باشد


مکفر (مُ کَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کافر خوانده شده . 2 - کفاره داده شده


مکفر (مُ کَ فِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نسبت کفر - دهنده به کسی . 2 - کفاره دهنده


مکفوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کور، نابینا


مکفی (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) کافی و کفایت دهنده


مکل (مَ کِ) (اِ.) زالو


مکلا (مُ کَ لْ لا) [ ع . ] (ص .) گرفته شده از واژة فارسی «کلاه »، کسی که کلاه بر سر می گذارد


مکلس (مُ کَ لَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) آهکی شده . 2 - (ص .) آهک دار، آهکی


مکلف (مُ کَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) تکلیف شده، کسی که انجام کاری را عهده دار شده باشد


مکلف (مُ کَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به زحمت و مشقت اندازنده . 2 - تعیین کنندة تکلیف . ج . مکلفین


مکلف شدن ( مکلف شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - انجام کاری را به عهده گرفتن . 2 - به سن بلوغ رسیدن


مکلل (مُ کَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) آراسته شده، تاج بر سر نهاده شده


مکمل (مُ کَ مِّ) [ ع . ] (اِفا.) کامل کننده


مکمن (مَ مَ) [ ع . ] (اِ.) کمین گاه، جای پنهان شدن . ج . مکامن


مکنت (مُ نَ) [ ع . مکنة ] (اِ.) توانگری، نیرو، ثروت


مکنسه (مِ نَ س یا سَ) [ ع . مکنسة ] (اِ.) 1 - جاروب، جارو. 2 - گل کتانی . ج . مکانس


مکنف (مُ کَ نَّ) [ ع . ] (اِمف .) احاطه کرده شده


مکنو (مَ نُ) (اِ.) نوعی سرانداز زنان زردشتی ایران


مکنوز (مَ) [ ع . ] (اِمف .) در گنجینه نهاده، در خاک خفته


مکنون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پوشیده و پنهان داشته


مکنونات (مَ) [ ع . ] (اِمف .) جِ مکنونه (مکنون )؛ پنهان داشته ها


مکنی (مُ کَ نا) [ ع . ] (اِمف .) کُنیه داده شده


مکون (مُ کَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) به وجود آورده شده، موجود شده


مکون (مُ کَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) به وجود آورنده، موجد


مکوک (مَ) [ معر. ] (اِ.) = مکو. ماکو: 1 - افزار جولاهگان که بدان جامه بافند. 2 - آلتی در چرخ خیاطی که ماسوره در میان آن جای دارد. 3 - طاسی که از آن آب خورند، طاسی که بالای آن تنگ و میانش گشاد باشد. 4 - واحدی در عراق قدیم معادل 16 قفیز یا 5 من


مکوکب (مُ کَ کَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - ستاره دار کرده، منقوش به نقش ستاره . 2 - به وسیلة میخ های زر و سیم میخکوب شده


مکی (مَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - منسوب به مکه . 2 - سوره هایی از قرآن که در مکه نازل شده


مکیاز (مِ) (اِ.) 1 - امرد، مخنث . 2 - هیز


مکیال (مِ) [ ع . ] (اِ.) پیمانه


مکیث (مَ) [ ع . ] (ص .) درنگ کننده


مکیدت (مَ دَ) [ ع . مکیدة ] (مص ل .) حیله کردن، بداندیشی کردن


مکیدت (مَ دَ) [ ع . مکیدة ] (اِ.) مکر، خدعه . ج . مکاید


مکیدن (مَ دَ) (مص م .) چیزی را میان دو لب گذاشتن و آن چه را در آن است به داخل دهان کشیدن


مکیس (مُ) (اِ.) مبالغه، سخت گیری


مکیف (مُ کَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) آنچه کیفیت و حالتی پدید بیآورد، لذت بخش ؛ کیف آور


مکیف (مُ کَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) کیفیت داده، چگونگی داده، باکیفیت


مکین (مَ) [ ع . ] (ص .) جای گزین، جای گیر


مکینه (مَ نِ) [ ع . ] (اِ.) نرمی، آهستگی


مکینه (مَ نَ یا نِ) (اِ.) آلت مکیدن، محجمه


مگر (مَ گَ) (حر.) 1 - کلمة استثناء است و آن کلمة بعد از خود را از حکم ماقبل جدا کند: الا، به جز. 2 - باشد که، شاید. 3 - گویا، مثل این که . 4 - آیا (قید استفهام )


مگس (مَ گَ) (اِ.) حشره ای است از راستة دوبالان و دارای دو چشم مرکب بزرگ


مگس پرانیدن ( مگس پرانیدن . پَ دَ) (مص م .) کساد بودن بازار


مگس کش (مَ گَ. کُ) (اِمر.) 1 - کشندة مگس . 2 - ابزاری پلاستیکی بلند و باریک دارای دسته که قسمت سر آن پهن و مشبک است . آن را با شدت روی مگس و دیگر حشرات موذی می زنند تا کشته شود


مگسک (مَ گَ سَ) (اِ.) زایدة کوچکی در نوک لولة اسلحه برای هدف گیری


مگو (مَ) (ص .) ناگفتنی، سرُ


می (مِ) [ په . ] (اِ.) شراب انگوری


می خوش (مِ یا مَ) (ص .) ملس، ترش و شیرین


میادین (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میدان


میان [ په . ] (اِ.) 1 - وسط . 2 - کمر. 3 - درون، داخل . 4 - بین


میان بر (بُ) (اِ.) (عا.) راهی غیر از راه اصلی که کوتاه تر باشد


میان بستن (بَ تَ) (مص ل .) آماده شدن


میان بسته (بَ تِ) (ص مف .) آماده، مهیا


میان بند (بَ) (اِمر.) کمربند و هرآن چه بر کمر می بندند


میان دار (اِفا.) 1 - واسطه، شفیع . 2 - استاد زورخانه


میان پرده (پَ د) (اِمر.) نقطه هایی که بین حروف پا پرده های متروک گذارند، نیم پرده


میانجی (ص .) واسطه، شفیع


میانه (نِ) [ په . ] (اِ.) وسط، میان چیزی


میانه رو ( میانه رو . رُ) (ص فا.) معتدل، کسی که نه افراط می کند نه تفریط


میانه کردن ( میانه کردن . کَ دَ) (مص ل .)فاصله گرفتن، دور شدن


میانگین (ص نسب .) 1 - وسطی . 2 - معدل


میاه [ ع . ] (اِ.) آب ها. ج . ماء


میاومه (مُ وَ مَ یا وِ مِ) [ ع . میاومة ] (مص م .) روزمزد قرار دادن


میت (مَ یِّ) [ ع . ] (ص .) مرده . ج . اموات


میترا (اِ.) 1 - فرشتة موکل بر مهر و محبت . 2 - فرشتة نگهبان راستی و عهد و پیمان . 3 - مظهر روشنایی و فروغ


میته (مَ تَ یا مِ تِ) [ ع . میتة ] (اِ.) حیوانی که خود مرده باشد یا با ذبحی غیرشرعی کشته شده باشد؛ مردار


میتولوژی (تُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم تفسیر اساطیر و قهرمانان و خدایان افسانه ای، اسطوره شناسی


میتین (اِ) کلنگ، تیشه یا میلی که با آن سنگ را بتراشند


میتینگ [ انگ . ] (اِ.) تجمع موقت گروهی از مردم برای مذاکره و ایراد یا استماع و نطق های اجتماعی و سیاسی که معمولاً طی قطعنامه ای خواست های افراد شرکت کننده در آن قرائت می شود، تجمع (فره )


میثاق [ ع . ] (اِ.) عهد، پیمان


میخ (اِ.) میلة فلزی برای اتصال تکه های چوب یا نصب چیزی به دیوار


میخ (اِ.) شاش، بول


میخ طویله (طَ لِ) (اِمر.) میخ بزرگ که در زمین فرو کنند برای بستن چهارپایان


میخانه (مَ. نَ یا مِ. نِ) (اِمر.) شراب فروشی


میخچه (چِ) (اِمصغ .) 1 - میخ کوچک . 2 - برآمدگی کوچک و سفت که بر اثر فشار روی انگشتان به وجود می آید


میخک (خَ) (اِمصغ .) گیاهی است زینتی و علفی از تیرة قرنفلیان که یکساله است و گل های انتهایی زیبا به رنگ های گوناگون (سفید، صورتی، قرمز بنفش، نارنجی یا زرد) دارد


میخکوب (ص .) بی حرکت، مات، ثابت


میخی (ص نسب .) منسوب به میخ خرقة درویشان، هزار میخی


میخی (ص نسب .)منسوب به میخ ؛ خط میخی نام خطی است که به علت شباهت علامات آن به «میخ » ب دین نام خوانده می شود و ظاهراً از اختراعات سومریان است . سنگ نبشته های کهن آشوری و بابلی بدین خط است


میدان (مِ) [ په . ] (اِ.) 1 - پهنه زمین، عرصه . 2 - محوطه ای که چند خیابان بدان وصل می شود، فلکه . ج . میادین . 3 - زمین یا محوطة بازی و مسابقه


میدان دادن ( میدان دادن . دَ) (مص م .) (عا.) به کسی اجازه انجام هر کاری را دادن


میدانگاه (مِ) (اِ.) میدان


میده (مَ دَ یا د) (اِ.) آرد گندم که آن را دو بار بیخته باشند و نانی که از این آرد پخته باشند


میر (اِ.) 1 - امیر، پادشاه . 2 - رییس، سالار


میر (اِ.) = میره : شوهر


میرآخور (اِ.) سرپرست کارکنان اصطبل


میرا (ص فا.) میرنده، فانی


میراب (اِ.) آبیار، نگهبان و ناظر تقسیم آب


میراث [ ع . ] (اِ.) مرده ریگ، آنچه از مال مرده که به خانواده اش می رسد


میرزا (اِ.) 1 - شاهزاده، امیرزاده . 2 - نویسنده، منشی


میرزا قشمشم (قَ شَ شَ) (ص مر.) (عا.) = میرزا غشمشم : 1 - کسی که خود را لوس می کند و بیشتر از آنچه که هست جلوه می کند. 2 - منشی بی مایه و پُر ادعا


میرزا قلمدان (قَ لَ) (ص مر.) (عا.) 1 - نویسندة بی سواد. 2 - لاغر و مردنی


میرزابنویس (ب) (ص مر.) 1 - (عا.) منشی کم سواد. 2 - کسی که کار اداری مهمی ندارد


میرزاده (د) (ص مف .) 1 - امیرزاده، شاهزاده . 2 - سید


میرزایی (حامص .) 1 - نویسندگی، منشی گری . 2 - امیرزادگی


میرشکار (ش ) (ص مر. اِمر.) کسی که بر شکارچیان پادشاه و امیر ریاست دارد، مهتر صیادان


میرغضب (غَ ضَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جلاد، مأمور اجرای حکم


میره (مِ رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - سرور، رییس، کدخدا. 2 - معشوق، فاسق


میروک (اِ.) مورک، مورچه


میرپنج (پَ) (ص مر. اِمر.) امیر و فرمانده واحدی در حدود پنج هزارتن و او بالاتر از مین باشی بود


میز (اِ.) وسیله ای دارای چهار پایه که بر روی آن لوازم تحریر می گذارند و چیز می نویسند یا ظرف غذا چینند و جز آن . ؛ میز گرد الف - جلسة مذاکره ای که در آن هر یک از شرکت کنندگان اجازه دارد در بحث شرکت کند و نظر خود را بیان دارد. ب - (کن .) مقام، مسند


میز (اِ.) بول، شاش


میز (ص . اِ.) 1 - مهمان . 2 - اسباب مهمانی


میزاب [ ع . ] (اِ.) 1 - آب راهه، آب گذر. 2 - ناودان . ج . مآزیب، موازیب، میازیب


میزان [ ع . ] (اِ.) 1 - ترازو. 2 - اندازه، مقدار. ج . م وازین . 3 - هفتمین برج از برج های دوازده گانه که خورشید در حرکت ظاهری خود ماه مهر در آن قرار می گیرد


میزان الحراره (نُ حَ رِ یا رَ) [ ع . میزان الحرارة ] (اِمر.) ابزاری است برای اندازه گرفتن درجه حرارت


میزان پلی (پِ) [ فر. ] (اِمر.) = میزامپلی : تاب و حالت دادن مو


میزانسن (س) [ فر. ] (اِ.) تنظیم جای استقرار هنرپیشگان و وسایل صحنه اعم از دکور و غیره


میزانپاز [ فر. ] (اِ.) صفحه آرایی


میزبان (اِ.) کسی که از مهمان پذیرایی می کند


میزد (مَ زَ) [ په . ] (اِ.) 1 - مجلس شراب و بزم . 2 - چیز خوردنی که در جشن های مذهبی سر سفره گذارند


میزر (مِ زَ) (اِ.) عمامه، دستار


میزنای (اِمر.) لولة باریکی که ادرار را از کلیه ها به مثانه می برد


میزه (زَ یا ز) (اِ.) میان زین اسب، خانة زین


میزه (زَ یا ز) (اِ.) شاش، ادرار، میز


میزک (زَ) (اِمصغ . اِ.) شاش، بول


میزیدن (دَ) (مص ل .) شاشیدن، ادرار کردن


میسر (مُ یَ سَّ) [ ع . ] (اِمف .) آسان، آسان کرده شده


میسره (مَ سَ رِ) [ ع . میسرة ] (اِ.) طرف چپ، سمت چپ لشکر


میسور (مِ) [ ع . ] (اِمف .) هرچیز آسان و سهل


میسیونر (نِ) [ فر. ] (اِ.)عضو یک هیئت مذهبی اعزامی به ویژه کسیکه برای تبلیغ مسیحیت به کشورهای دیگر می رود


میش (اِ.) گوسفند ماده


میشن (شَ) (اِ.) پوست میش دباغی شده


میشی (ص نسب .) 1 - منسوب به میش . 2 - سبز روشن


میعاد [ ع . ] (اِ.) وعده گاه، جای وعده . ج . مواعید


میغ (اِ.) [ په . ] ابر، سحاب


میقات [ ع . ] (اِ.) 1 - وقت، هنگام کار. 2 - محل احرام بستن حاجیان . ج . مواقیت


میل [ ع . ] (اِ.) 1 - سیخ فلزی . 2 - یکی از ادوات ورزش باستانی که از چوب ساخته می شود


میل (مِ) [ ع . ] (اِ ص .) 1 - خمیدن . 2 - برگردیدن . 3 - رغبت، آرزو


میل لنگ (لَ) (اِمر.) میله ای است در موتور اتومبیل که ب ه روی دو محور حرکت می کند. دستة پیستون ها روی میل لنگ سوار است، خاصیت این ابزار آن است که حرکت پیستون ها رادر حالت های مختلف تنظیم می کند


میل میلی (ص نسب .) پارچه ای که دارای راه های عمودی است، راه راه


میل کردن (مِ یْ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - رغبت کردن . 2 - خوردن و آشامیدن


میل کشیدن (کَ دَ) (مص م .) کور کردن


میل گرفتن (گِ رِ تَ)(مص ل .) ورزش باستانی کردن به وسیلة میل، گرداندن میل های چوبی سنگین به دور شانه


میلاب (اِمر.) میله ای چوبین و مجوف که سرش به میانة قلیان است و ته آن در آب قلیان قرار دارد و دود تنباکو به وسیلة آن از میان آب عبور کند و به دهان قلیان کش رسد


میلاد [ ع . ] (اِ.) زمان تولد


میلادی [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به میلاد. 2 - منسوب به میلاد مسیح


میلاو (اِ.) شاگرد، خدمتگار


میلاوه (وِ) (اِ.) 1 - شاگردانه، انعام . 2 - نوید، مژدگانی


میله (لِ) (اِ.) قطعة نازک و دراز فلزی یا چوبی


میلی متر (مِ) [ فر. ] (اِ.) یک دهم سانتی متر و یک هزارم متر


میلی گرم (گِ رَ) [ فر. ] (اِ.) یک هزارم گرم


میلیارد [ فر. ] (اِ.) ملیارد: هزار میلیون


میلیاردر (د) [ فر. ] (اِ.) = ملیاردر: 1 - شخص ثروتمندی که لااقل دارای یک هزار میلیون سرمایه باشد. 2 - بسیار ثروتمند


میلیتاریسم [ فر. ] (اِ.) سلطه و نفوذ ارتش بر شئون کشور، سیستم صلح مسلحانه، حکومت ارتشی


میلیون [ فر. ] = ملیون : هزار هزار (1000000)


میلیونر (نِ) [ فر. ] (اِ.) = ملیونر: ثروتمند، کسی که بیش از میلیون پول دارد، سرمایه دار


میم [ فر. ] (اِ.) نوعی کمدی که در آن هنرپیشه به وسیلة حرکات، اعمال و احساسات را بیان کند، بدون آنکه سخنی بگوید


میم (اِ. حر.) 1 - نام حرف بیست و هشتم از الفبای فارسی . 2 - (کن .) لب آن گاه که به شکر خنده گشوده شود. ؛ میم کاتب کنایه از: نابینا، کور. ؛ میم مطوق کنایه از: آلت مرد، نره


میم (مَ یا مِ) (اِ.) 1 - درخت انگور، مو. 2 - شراب ناب


میمنت (مِ مَ نَ) [ ع . میمنة ] (اِ.) برکت، خوش یمنی، سعادت


میمنه (مِ مَ نَ یا نِ) [ ع . میمنة ] (اِ.) طرف راست و سمت راست لشکر


میمون (مِ) [ ع . ] (اِمف .) فرخنده، خجسته . ج . میامن


میمون ( میمون .) (اِ.) بوزینه


میمیک [ فر. ] 1 - (ص نسب .) هنرپیشه ای که اعمال و احساسات را به وسیلة حرکات نمایش دهد. 2 - (اِ.) فن تقلید و مجسم کردن اعمال و احساسات به وسیلة حرکات (بدون تکلم )


مین [ تر. ] (اِ.) هزار


مین [ فر. ] (اِ.) مادة منفجره بسته بندی شده که آن را در محل عبور دشمن پنهان می کنند ؛ مین ضد تانک مینی که تانک را از تحرک بیندازد یا باعث انهدام آن شود. ؛ مین ضد نفر مینی برای وارد کردن تلفات و ضایعات به افراد پیادة دشمن و ناتوان کردن آنان . ؛ مین مشقی نوعی مین آموزشی که به لحاظ اندازه و شکل و وزن مشابه مین جنگی است و ماسورة آن مقدار کمی مادة منفجرة کندشکن یا دودزا دارد


مینا [ اَوِس . ] (اِ.) 1 - آبگینه، شیشة شراب، پیاله . 2 - لعابی آبی رنگ که با آن نقره و طلا را نقاشی می کنند. 3 - لایة بیرونی دندان . 4 - نام گلی زیبا. 5 - پرنده ای است از راستة سبک بالان با پرهای سیاه و قهوه ای


مینافام (ص .) آبی رنگ، لاجوردی 1


مینرالوژی (نِ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم مطالعة کانی ها به ویژه از لحاظ ترکیب و خواص و رده بندی و نحوة تشکیل، کانی شناسی . (فره )


مینو (اِ.) 1 - بهشت . 2 - آسمان


مینوت (نُ) [ فر. ] (اِ.) پیش نویس


مینی بوس [ انگ . ] (اِ.) وسیلة نقلیه موتوری به شکل اتوبوس کوچک


مینی ژوپ [ فر. ] (اِ.) پیراهن یا دامن زنانة کوتاه، تا چند سانتی متر بالاتر از زانو


مینیاتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) نقاشی سنتی معمولِ در شرق که در آن تصاویر کوچک و بدون رعایت پرسپکتیو می باشد


مینیاتوریست (تُ) [ فر. ] (ص .) کسی که به سبک مینیاتور نقاشی می کند


مینیموم (مُ) [ فر - لا. ] (اِ.) = مینیمم : 1 - کمترین مقدار، حداقل ؛ مق ماکزیموم . 2 - کوچکترین مقدار یک تابع، کمینه (فره )


میهن (هَ) (اِ.) وطن، مسکن، بوم


میوه (وِ) (اِ.) بار، ثمر. ؛ میوه ی دل کنایه از: فرزند است


میکا [ فر. ] (اِ.) نوعی از سنگ به رنگ سیاه یا سفید و قابل تورق


میکاپ (مِ) [ انگ . ] (اِ.) آرایش صورت با مواد آرایشی


میکده (مِ کَ د) (اِ.) شراب خانه، می خانه


میکروب (رُ) [ فر. ] (اِ.) = میکرب : جانداران ریز ذره بینی که در آب، هوا و خاک و غیره وجود دارند و تولید بیماری های گوناگون می کنند


میکروسکوپ ( رُ کُ) [ فر. ] (اِ.) =میکروسکپ : دستگاهی که به وسیلة آن اجسام بسیار کوچک را می بینند، ریزبین (فره )


میکروفون (رُ فُ) [ فر. ] (اِ.) = میکرفن : بلندگو، ابزاری که ارتعاشات صوتی را به امواج الکتریکی تبدیل می کند و برای انتقال یا تقویت صدا به کار می رود، صدابر (فره )


میکروفیلم (رُ) [ فر. ] (اِمر.) فیلمی بسیار کوچک که از سند یا رساله و کتابی بردارند و از این جهت صرفه جویی در مکان و مخارج شود، ریز فیلم (فره )


میکرون (رُ) [ فر. ] (اِ.) واحد طول برابر یک میلیونم متر


میکروگرافی (رُ گِ) [ فر. ] (اِ.) علم مطالعة ذرات به یاری میکروسکوپ


میکس [ فر. ] (اِمص .) ادغام کردن چند منبع تصویری یا صوتی یا هر دو بر روی یک نوار


میکسر (س ) 1 - (ص فا.) آن که میکس می کند، میکس کننده . 2 - (اِ.) وسیله ای برای هم زدن و مخلوط کردن مواد غذایی، همزن (فره ). 3 - دستگاهی با محفظه ای خمره ای شکلِ گردان برای ساختن بتون


میگ (مَ) [ په . ] (اِ.) ملخ


میگرن (رِ) [ فر. ] (اِ.) سردردی که با تهوع، استفراغ و اختلال های عصبی همراه است


میگسار (مِ گُ) (ص فا.) شراب خور


میگو (مَ یا مِ) (اِ.) نوعی خرچنگ دریایی


میگون (مِ) (ص .) سرخ رنگ


ن (حر.) بیست و نهمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد 50 می باشد


نئون (نِ ئُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از عناصری که گازی شکل است و به مقدار بسیار کم در ترکیب هوا موجود است و در تهیة چراغ های نئون مورد استفاده قرار می گیرد


نئوپان (نِ ئُ) [ فر. ] (اِ.) تختة مصنوعی که از خاک ارة فشرده و ضایعات چوب ساخته می شود


نا (اِ.) ناو، کشتی، ناخدا


نا (اِ.) (عا.) تاب و توان، طاقت


نا (اِ.) (عا.) = ناه :بویِ نم، بویی که از اجناس نم گرفته به مشام می رسد


نا (پش .) 1 - بر سر اسم درآید و آن را منفی سازد. (به معنی بی ): نا امن، ناچیز. 2- غالباً بر سر صفت در آید: نادرست


ناآهار (ص .) آن که چیزی نخورده


نائبات (ئِ) [ ع . ] (اِ.) ج نائبه ؛ پیش آمدها، بلایا، حادثه ها


ناامن (اَ) [ فا - ع . ] (اِ.) جایی که امنیت در آن نیست، آشفته، پرآشوب


ناامید (اُ) [ په . ] (ص .) 1 - آن که امید ندارد. 2 - درمانده، بیچاره


نااهل (اَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن که قابلیت و استعداد ندارد. 2 - فرزندی که برخلاف آداب و عادات خانواده اش عمل کند، ناخلف . ج . نااهلان


ناب [ په . ] (ص .) خالص، پاک و بی غش


ناب [ ع . ] (اِ.) دندان نیش . ج . انیاب


ناباب (ص .) نامناسب، ناجور


نابالغ (لِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن که به سن بلوغ نرسیده . 2 - آن که قوة تشخیص و تمیز ندارد، ساده لوح


نابدتر (بَ تَ) (اِ.) کنایه از: مقعد


نابسوده (ب د) (ص مف .) 1 - ناسفته، سوراخ نشده . 2 - دست نخورده . 3 - نو


نابغه (ب غ ) [ ع . نابغة ] (اِفا.) 1 - بزرگ، بزرگوار. 2 - کسی که دارای هوش و استعداد فوق العاده باشد. ج . نوابغ


نابنوا (ب نَ) (ص .) 1 - آن چه که ضایع شده و ب ه کار نیاید، تباه . 2 - بی نوا، تهیدست


نابهره (بَ رَ یا ر ) (ص .) ناسره، زر ناپاک، زر قلب


نابهنجار (ب هَ) (ص .) 1 - بی نظم و ترتیب . 2 - ناموزون، ناهماهنگ


نابود (ص .) از بین رفته، نیست شده


نابکار (ب) (ص .) 1 - بدکردار، بدکار. 2 - بی حاصل، بی فایده


نابینا (ص .) کور. مق بینا


نابیوس (ق .) غیر منتظره، ناگهان


نابیوسان (ق .) ناگاه، ناگهان


ناتام [ فا - ع . ] (ص .) ناتمام


ناتمام (تَ) (ص .) پایان نیافته


ناتنی (تَ)(ص نسب .)فرزندان یا خویشاوندانی که از یک پدر و مادر نباشند


پیواز (پِ) (اِ.) خفاش، شب پره


ناتو ( ناتو . ) [ انگ . ] (اِ.) علامت اختصاری سازمان پیمان آتلانتیک شمالی پیمانی نظامی که در چهارم آوریل 1949 بین کشورهای بلژیک، فرانسه، لوکزامبورگ، هلند، انگلستان، کانادا، دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ، پرتغال و ایالات متحدة آمریکا بسته شد


ناتو (تُ) (ص .) (عا.) 1 - ناموافق، ناسازگار. 2 - بدجنس، حیله گر


ناتوان (تَ) (ص .) 1 - عاجز، ضعیف . 2 - مریض . 3 - فقیر. 4 - آن که مردی ندارد


ناتورالیسم [ فر. ] ( اِ .) از نظر فلسفی به آن رشته از روش های فلسفی اطلاق می شود که معتقد به قدرت محض طبیعت است و هرگز طبیعت را آلتی در دست نظم بالاتری نمی شناسد، و از نظر ادبی مکتبی است که در آن بیشتر به تقلید دقیق و مو به موی طبیعت پرداخته می شود


ناجح (جِ ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رستگار شونده . 2 - پیروز، پیروزمند. 3 - کار سهل، آسان


ناجذ (جِ) [ ع . ] (اِ.) دندان عقل، آخرین دندان که در دهان شخص ظاهر شود


ناجز گشتن (جِ. گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فرا رسیدن


ناجع (جِ ) [ ع . ] (ص فا.)1 - سودمند. 2 - طالب چراگاه


ناجم (جِ ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرکش، طاغی . 2 - درخشنده، طلوع کننده


ناجنس (ج ) (ص .) بدسرشت، بدذات


ناجوانمرد (جَ مَ) (ص مر.) فاقد خصلت های نیک و پسندیده . مق جوانمرد


ناجود (اِ.) کاسه، قدح


ناجور (ص .) 1 - ناهماهنگ . 2 - نامساعد. 3 - نامناسب


ناجی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نجات یابنده، خلاص شونده . 2 - رهاننده، نجات دهنده


ناحفاظی (حِ ظِ) [ فا - ع . ] (اِمص .) بی شرمی، به ناموس دیگران با چشم بد نگاه کردن


ناحق (حَ) [ فا - ع . ] 1 - (اِ.) دروغ، کذب . ؛به ناحق برخلاف حق و عدالت . 2 - بیداد. 3 - (ص .) باطل . 4 - ظالم . 5 - نامشروع، ناروا


ناحیه (یَ یا یِ) [ ع . ناحیة ] (اِ.) 1 - جهت، کرانه، جانب . 2 - مملکت، کشور. ج . نواحی


ناخ (اِ.) ناف، سوراخی که در وسط شکم باشد


ناخالص (ل ) [ فا - ع . ] (ص .) آن چه که خالص نباشد، مغشوش . مق خالص


ناخدا (خُ) (اِ.) کشتیبان، صاحب کشتی


ناخس (خِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) کفتگی بغل شتر. 2 - گر شتر، جرب شتر. 3 - دردی که صاحبش پندارد که سوزن می خلانند. 4 - (ص .) کسی که سیخ بر سرین یا پهلوی ستور زند تا آن را براند


ناخلف (خَ لَ) [ ع - فا. ] (ص .) ناصالح، بدرفتار


ناخن (خُ یا خَ) [ په . ] (اِ.) مادة شاخی که انتهای فوقانی انگشتان دست وپای انسان و بعضی از جانوران را می پوشاند


ناخن خشک ( ناخن خشک . خُ) (ص مر.) (عا.)خسیس


ناخن چیدن ( ناخن چیدن . دَ) (مص م .)ناخن تراشیدن


ناخن گیر (خُ) (ص فا. اِ.) 1 - ابزاری برای کوتاه کردن ناخن . 2 - چیزی نرم که ناخن در آن گیر کند


ناخنه (خُ ن ) (اِ.) گوشت زایدی که در گوشة چشم بوجود می آید


ناخنک (خُ نَ) (اِ.) 1 - ناخن کوچک . 2 - گوشة ناخن که در گوشت فرو رفته باشد. 3 - لکّه ای به شکل ناخن که در چشم بوجود می آید


ناخنک زدن ( ناخنک زدن . زَ دَ)(مص م .) (عا.) 1 - اندکی از چیزی را برداشتن . 2 - برداشتن خوراکی های دکان (بقالی، عطاری و غیره ) و خوردن آن ها بدون پرداخت وجه


ناخواسته (خا تِ) (ص .) برخلاف اراده و خواست شخصی


ناخوانده (خا د ) (ص مف .) 1 - بی سواد، درس نخوانده . 2 - دعوت نشده


ناخودآگاه (خُ) (ص مر.) 1 - پنهان و نا - شناخته . 2 - بدون قصد و عمد


ناخوش (خُ) (ص .) 1 - آزرده، رنجیده . 2 - ناپسند، زشت . 3 - بیمار، مریض


ناخوشی ( ناخوشی .)(حامص .)1 - غمگینی، اندوه . 2 - بیماری، مرض . 3 - ناپسندی، زشتی . 4 - ناگواری . 5 - خشونت


نادار (ص فا.) تهیدست، فقیر. بی نوا. مق دارا


ناداشت (ص .) 1 - فقیر، بی چیز. 2 - بی شرم، بی حیا


نادان (ص .) جاهل، ابله


نادر (د ) [ ع . ] (ص .) کمیاب، نایاب


نادرست (دُ رُ) (ص .) 1 - شکسته، معیوب . 2 - متقلب، دروغگو. 3 - بیمار


نادره (د ر ) [ ع . ] (اِفا.) بی مانند، بی نظیر


نادرویش (دَ) (ص .) (عا.) ناجوانمرد، نارفیق


نادم (د ) [ ع . ] (اِفا.) پشیمان


نادی [ ع . ] (اِفا.) ندا کننده


نادیده (د )1 - (ص مف .)دیده نشده .2 - نامریی، مخفی


نادیده گرفتن ( نادیده گرفتن . گ ر تَ)(مص م .) چشم پوشی کردن، غمض عین


ناذر (ذ ) [ ع . ] (ص فا.) 1 - نذرکننده . 2 - ترساننده، بیم دهنده


نار (اِ.) 1 - مخفف انار. 2 - (استع .) پستان . 3 - اشک خونین


نار [ ع . ] (اِ.) آتش، آذر. ج . نیران


ناراحت (حَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن چه که در آن راحت وآسایش نیست . 2 - ناآرام، آشوب طلب . 3 - مضطرب، پریشان


نازک نارنجی ( نازک نارنجی . رِ) (ص مر.) (عا.) کسی که تحمل سختی ها را ندارد، زودرنج


ناراحتی ( ناراحتی . ) [ فا - ع . ] (حامص .) 1 - راحت نبودن، آرامش و آسایش نداشتن . 2 - اضطراب، تشویش . 3 - عصبانیت


ناراستی (حامص .) 1 - کجی . 2 - ناهمواری . 3 - دروغ . 4 - ناحقی . 5 - خیانت . 6 - نابسامانی، بی ترتیبی . 7 - دارای غش بودن


ناراضی [ فا - ع . ] (ص .) آن که راضی نیست، ناخشنود. مق راضی


ناربن (بُ) (اِ.) درخت انار


نارخو (اِ.) گل انار


نارس (رَ) (ص مف .) کال، نپخته


نارسا (رَ) (ص فا.) ناقص، کوتاه


نارستان (ر ) (اِمر.) انارستان، باغ انار


نارسیده (ر دَ) (ص مف .) ناقص، خام


نارسیسم [ فر. ] (اِ.) عشق به خود یا به تمایلات دورة طفولیت و بزرگی، خودشیفتگی


نارفته (رُ تَ یا ت ) (ص مف .) جاروب نکرده، نروبیده


نارنج (رِ) (اِ.) درختی است پایا از تیرة مرکبات با میوة آب دار، درشت و کروی


نارنج (رَ) [ معر. ] (اِ.) نیرنگ . ج . نارنجات


نارنج بن (رِ. بُ) (اِمر.) درخت نارنج


نارنجک (رَ جَ) (اِمصغ .) 1 - نارنج کوچک . 2 - یکی از مهمات جنگی، تقریباً به اندازة نارنج دارای یک ضامن که با کشیدن آن پس از چند ثانیه منفجر می شود


نارنجی (رِ) (ص .) 1 - هر یک از رنگ های واقع در طیف سرخ و زرد. 2 - به رنگ نارنج


نارنگی ( ر )(اِ.) درخت است پایا از تیرة مرکبات با میوة کروی و معطر


ناره (رِ) (اِ.) زبانة ترازو، سنگ ترازو


ناره (رَ یا رِ) (اِ.) ناله، زاری


نارو (رُ) (اِ.) پرنده ای خوش آواز مانند بلبل


نارو ( نارو .) 1 - نیرنگ، حیله . 2 - (عا.) مرکوبی که خوب راه نرود و چموشی کند


ناروا (رَ) (ص فا.) 1 - غیرمجاز.2 - حرام، ناشایست


نارون (وَ) (اِ.) درختی است بزرگ و پرشاخ و برگ بدون میوه و با برگ هایی بیضی شکل و دندانه دار


نارپستان (پ ) (ص مر.) دختر یا زنی که پستان های او سخت و سفت باشد و آویخته نباشد


نارکند (کَ) (اِمر.) انارستان، جایی که در آن درخت انار فراوان باشد


نارکوک (اِمر.) = نارخوک : 1 - کوکنار. 2 - افیون، تریاک


نارگیل (اِ.) درخت بلند یک پایة گرمسیری با میوة درشت و بیضی شکل


ناری (اِ.) جامة پوشیدنی، لباس


ناز (اِ.) 1 - فخر، افتخار. 2 - غمزه، کرشمه


ناز خریدن (خَ دَ) (مص ل .) ناز کشیدن، ناز و کرشمة معشوق را تحمل کردن


ناز و نوز (زُ) (اِمر.) (عا.) ادا و اطوار، قر و غمیش


ناز کردن (کَ دَ) 1 - (مص ل .) از روی عشوه و ناز خودداری کردن . 2 - کرشمه آمدن . 3 - به خود بالیدن و فخر کردن


ناز کشیدن (کِ دَ) (مص ل .) ناز و کرشمة معشوق را تحمل کردن


نازا (ص فا.) سترون، عقیم، مادة هر حیوانی که آبستن نشود


نازان 1 - (ص فا.) ناز کننده . 2 - (ق .) نازکنان، در حال ناز کردن


نازبالش (لِ) (اِمر.) بالش، بالش نرم


نازخاتون (اِ.) نوعی چاشنی ایرانی که از بادمجان کباب شدة ساطوری، سیر و ریحان خرد شده و آب غوره درست می شود


نازش (ز) (اِمص .) 1 - استغنای معشوق . 2 - کرشمه کردن، عشوه گری . 3 - فخر، تفاخر. 4 - موجب فخر، مفخر. 5 - تکبر، بزرگ منشی . 6 - نعمت، رفاه . 7 - نوازش، ملاطفت، تسلی


نازشست (شصت ) (ز شَ) (اِمر.) 1 - انعامی که به کسی به پاداش هنرنمایی وی دهند، جایزه . 2 - پیشکشی که نزدیکان شاه و امیر به وی تقدیم کنند هنگامی که وی هدف یا شکاری را با تیر زند یا درنده ای را به دست خود بکشد. 3 - برخلاف حق چیزی را از کسی گرفتن، باج سبیل


نازل (ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فرود آینده . 2 - (عا.) (ص .) کم، پایین، پست


نازله (ز لَ یا لِ) [ ع . نازلة ] (اِ.) سختی زمانه، بلای سخت، مصیبت


نازنازی (ص نسب .) (عا.) نک . نازک نارنجی


نازنده (زَ د) (ص فا.) نازکننده


نازنین (زَ) (ص نسب .) 1 - دوست داشتنی . 2 - زیبا، ظریف . 3 - معشوق


نازپرورده (پَ وَ د) (ص مف .) کسی که در رفاه و آسایش پرورش یافته


نازک (زُ) (ص .) 1 - باریک . 2 - لطیف، نرم، زیبا، ظریف


نازک اندیش ( نازک اندیش . اَ) (ص فا.) نک . نازک بین


نازک بین ( نازک بین .) (ص فا.) باریک بین، دقیق


نازک خیال ( نازک خیال .) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - آن که دارای تخیلی لطیف و دقیق است، نازک اندیش . 2 - عارف


نازک دل ( نازک دل . د) (ص مر.) زودرنج، حساس، رقیق القلب


نازک دوزی ( نازک دوزی .) (حامص .) دوختن لباس - های تابستانی و نازک . مق ضخیم دوزی


نازک طبعی (زُ. طَ) [ فا - ع . ] (حامص .) 1 - حساسیت، زودرنجی . 2 - طبع شاعرانه و لطیف داشتن


نازک نی ( نازک نی . نِ) (ص مر.) یکی از دو استخوان تشکیل دهندة ساق پا


نازک کار ( نازک کار .) (ص شغل .) 1 - بنایی که به دیوار گچ مالد و سفیدکاری و گچ بری کند. مق سفت کار، کلفت کار. 2 - صنعتگری که اشیاء ظریف سازد از قبیل تخته نرد، النگو، کیف زنانه


نازکی ( نازکی .) (حامص .) 1 - باریکی . 2 - نرمی و لطافت . 3 - حساسیت، زودرنجی


نازی 1 - (ص نسب .) (عا.) آن که بسیار ناز کند، پرناز. 2 - (ص .) زیبا، جمیل . 3 - نامی است جهت دختران . 4 - (شب جم .) هنگام ناز و نوازش کردن کسی یا چیزی بیان شود


نازیب (ص فا.) بدشکل، زشت


نازیدن (دَ) (مص ل .) 1 - ناز کردن . 2 - فخر کردن، تکبر نمودن


نازیسم [ فر. ] (اِ.) اصول و عقاید حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان که آمیزه ای بوده است از فاشیسم ایتالیا، ناسیونالیسم قدیم آلمان، میلیتاریسم و خشن ترین نوع دیکتاتوری و اعمال خشونت


ناس (اِ.) نک . نسوار


ناس [ ع . ] (اِ.) مردم، مردمان


ناساخته (تِ) (ص مف .) 1 - ساخته نشده . 2 - آماده نشده . 3 - برقرار نشده . 4 - ناآراسته 5 - مجهز نشده، بی سلاح


ناساز (ص .) 1 - مخالف، ضد. 2 - خلاف اصول و قا عده، نامتناسب . 3 - آشفته، بی سامان


ناسازگار (ص فا.) 1 - ناموافق، مخالف . 2 - بدرفتار، تندخو


ناسالم (لِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - دارای عیب . 2 - بیمار. 3 - مخالف بهداشت


ناسخ (س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کسی که از روی کتاب یا نوشته ای نسخه برداری می کند. 2 - باطل کننده، نسخ کننده


ناسخته (سَ تِ) (ص مف .) ناسنجیده، وزن نشده


ناسره (سَ رِ) (ص .) 1 - ناخالص، معیوب . 2 - پول تقلبی، زر ناخالص


ناسزا (س ) (ص .) 1 - ناشایست، نالایق . 2 - دشنام، حرف زشت


ناسفته (سُ تِ) (ص مف .) 1 - سوراخ نشده . 2 - دست نخورده


ناسوت (اِ.) طبیعت، عالم مادی


ناسور (اِ.) زخمی که آب کشیده و عفونی شده باشد


ناسپاس (س ) (ص .) ناشکر، حق ناشناس


ناسک (س ) [ ع . ] (اِفا.) پرهیزکار، پارسا. ج . نساک


ناسگالیده (س د) (ص .) نااندیشیده، بی تأمل


ناسیونال [ فر. ] (ص .) ملی، قومی


ناسیونالیست [ فر. ] (ص .) ملیت خواه، کسی که طرفدار ملیت خود می باشد


ناسیونالیسم [ فر. ] (اِ.) تعصب ملی، احساسات ملی


ناشایست (یِ) [ په . ] (ص .) نالایق، ناسزاوار


ناشتا (ص .) گرسنه، کسی که از صبح غذا نخورده باشد، صبحانه نخورده


ناشتایی (ص نسب .) غذایی که پس از مدتی گرسنگی خورده شود، صبحانه


ناشر (ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نشرکننده، منتشر کننده . 2 - شخص یا مؤسسه ای که کتب و نشریات را چاپ و منتشر کند


ناشنا (ش ِ) (ص .) 1 - ناآشنا، بیگانه . 2 - بی خبر، بی اطلاع


ناشناخته (ش تِ)(ص مف .) نامعلوم، مجهول


ناشناس (ش ) (ص .) غریب، بیگانه


ناشنوا (ش نَ) (ص فا.) کر، کسی که شنوایی ندارد


ناشو (شَ) (ص .) نشدنی، محال، غیرممکن


ناشور (اِ.) پارچة نخی چرکتاب مانند متقال


ناشکر (شُ) [ فا - ع . ] (ص .) کسی که ناخشنود است یا به وضعی اعتراض ناروا دارد


ناشکیبا (شَ) (ص فا.) 1 - بی صبر، بی حوصله . 2 - عاشق، دلباخته . 3 - (ص .) به عجله، شتاب . مق شکیبا


ناشی [ ع . ] (ص .) تازه کار، بی تجربه، ناوارد


ناشی [ ع . ناشی ء ] (اِفا.) نشأت گیرنده، پیدا شونده


ناشی گری (گَ) [ ع - فا. ] (حامص .) بی تجربگی، تازه کاری


ناصاف [ ع - فا. ] (ص .)1 - کدر، تصفیه نشده . 2 - ناهموار. 3 - چرکین، ناپاک


ناصب (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - برپا کننده، نصیب کننده . 2 - دشمن دارنده . 3 - آن که علی بن ابی طالب (ع ) و خاندان او را دشمن دارد. 4 - عاملی که معمول خود را نصب دهد. ج . نواصب


ناصبی (ص ) [ ع . ] (ص نسب .) کسانی که دشمن امام علی (ع ) بودند


ناصح (ص ) [ ع . ] (اِفا.) پنددهنده، نصیحت کننده


ناصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) یاری گر، یاری کننده . ج . نصار. انصار


ناصری (ص ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به «ناصره »: عیسی ناصری . 2 - مسیحی، نصرانی . ج . نصاری


ناصیه (یَ یا یِ) [ ع . ناصیة ] (اِ.) 1 - پیشانی . 2 - موی پیش سر. ج . نواصی


ناضج (ض ) [ ع . ] (ص .) آن چه که رسیده و پخته (میوه، گوشت )


ناضر (ض ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) تر و تازه کننده . 2 - بسیار سبز


ناطف (طِ) [ ع . ] 1 - (ص .) آن چه از مالیات که روان باشد. 2 - (اِ.) نوعی حلوا، شکرینه


ناطق (طِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) نطق کننده، گوینده . 2 - سخنران، خطیب . 3 - اموال جاندار مانند: چهارپا، غلام


ناطقه (طِ ق ) [ ع . ناطقة ] (ص .) مؤنث ناطق، نیروی نطق و بیان


ناطور [ ع . ] (اِ.) 1 - باغبان، نگهبان کشتزار. 2 - نگهبان


ناظر (ظِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نظرکننده، بیننده . 2 - کسی که بر کاری نظارت و رسیدگی می کند. 3 - مباشر، کارگزار. ج . نظار


ناظم (ظِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نظم دهنده، ترتیب دهنده . 2 - به نظم آورنده، شاعر. 3 - مسئول نظم و ترتیب در مدارس یا مؤسسات


ناعش (عِ) [ ع . ] (اِفا.) زندگانی بخشنده


ناعم (عِ) [ ع . ] (ص .) 1 - فراوان، فراوان نعمت . 2 - نرم، لطیف


ناعمه (عِ مَ یا مِ) [ ع . ناعمة ] (اِفا. ص .) مؤنث ناعم  - نرم و لین . 2 - دختر نیکو زندگانی و نیکو خورش . 3 - درختی که برگ آن نرم باشد. 4 - نرم تن . ج . نواعم


ناعی [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که خبر مرگ کسی را آورده، خبر مرگ دهنده . 2 - خبر بد دهنده


ناغافل (فِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - ناآگاه، بی خبر. 2 - (عا.) ناگهان، بی خبر


ناغوش (اِ.) غوطه، سر فرو بردن در آب


ناغول (اِ.) 1 - نردبان . 2 - سقف و پوشش بالای پلکان


ناف [ په . ] (اِ.) 1 - سوراخ مانندی در وسط شکم . 2 - میان هر چیزی . ؛ ناف کسی را به نام کسی بریدن آن راهنگام تولد نامزد این کردن . ؛به ناف کسی بستن الف - به مقدار فراوان به کسی خوراندن . ب - نثار کسی کردن


ناف افتادن (اُ دَ) (مص ل .) جابجا شدن عضلات ناف به سبب برداشتن باری سنگین یا بکار بردن زور زیاده از حد یا ترسیدن بسیار


ناف افکندن (اَ کَ دَ) (مص ل .) کنایه از: درمانده شدن


نافث (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که به جادویی ورد می خواند و می دمد، ساحر، جادوگر. 2 - شعبده باز


نافخ (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که می دمد، کسی که پف می کند، دمنده (در آتش و خیک ). 2 - غذایی که نفخ آورد، باددار


نافذ (فِ) [ ع . ] (اِفا.) نفوذکننده، درگذرنده، رَسا


نافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) رمنده، نفرت دارنده


نافرجام (فَ) (ص .) 1 - بیهوده، بی نتیجه . 2 - بدعاقبت


نافرمان (فَ) (ص .) یاغی، سرکش


نافرمانی (فَ) (حامص .) 1 - سرکشی، طغیان . 2 - معصیت، گناه


نافرهخته (فَ هِ تِ) (ص مف .) بی ادب، بی تربیت، بدخو


نافع (فِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) سودمند، نفع رساننده


نافله (ف ل ) [ ع . نافلة ] (اِ.) 1 - بخشش، عطیه . 2 - عبادتی که واجب نباشد. ج . نوافل


نافه (فِ) [ په . ] (اِ.) 1 - ناف آهوی مشک . 2 - ماده ای که در ناف آهوی مشک جمع می شود


نافه گشا ( نافه گشا . گُ) (ص مر.) خوشبو، معطر


نافی [ ع . ] (اِفا.) دورکننده، رد کننده


ناق (اِ.) (عا.) منتهی درجه . ؛ تا ناق (ق .) تا آخرین درجه


ناقابل (ب) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - اندک، حقیر. 2 - آن که قابلیت و استعداد ندارد


ناقد (قِ) [ ع . ] (اِفا.) نقدکننده، جدا کنندة خوب از بد


ناقذ (قِ) [ ع . ] (اِفا.) نجات دهنده


ناقص (قِ) [ ع . ] (اِفا.) ناتمام، نارسا. ؛ ناقص العقل کم خرد، احمق . ؛ ناقص الاعضاء آن که در اعضای بدنش نقصی باشد. ؛ ناقص الخلقه آن که دارای نقص مادرزادی باشد. ؛ ناقص العضو آن که عضوی از اعضای بدنش ناقص باشد


ناقض (قِ) [ ع . ] (اِفا.) شکننده، شکنندة پیمان


ناقل (قِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حمل کننده، جابه جا کننده . 2 - نقل کننده، روایت کننده، 3- انتقال دهنده


ناقلا (قُ) (ص مر.) (عا.) زرنگ، باهوش


ناقله (قِ لِ) [ ع . ناقلة ] (اِ فا.) مؤنث ناقل


ناقه (قِ) [ ع . ناقة ] (اِ.) شتر ماده . ؛ ناقه بر بلندی راندن کنایه از: کاری را آشکار کردن، کاری را آشکارانه انجام دادن


ناقه (قِ) [ ع . ] (اِفا.) آن که از بیماری بیرون آمده و هنوز کاملاً تندرست نشده، از بیماری برخاسته، بیمارخیز. ج . ناقهین


ناقور [ ع . ] (اِ.) صور، بوق، شیپور


ناقوس [ ع . ] (اِ.) زنگ کلیسا. ج . نواقیس


ناقوسی (اِ.) نام لحن بیست و ششم از سی لحن باربد


نال (اِ.) 1 - نی باریک . 2 - قلم نویسندگی


نال (اِ.) روده کوچک، جوی


نال [ ع . ] (اِ.) عطا، دهش . ج . انوال


نالان (ص فا.) ناله کننده


نالانی (اِمص .) بیماری، ناخوشی


نالایق (یِ) [ فا - ع . ] (ص .) بی لیاقت


نالش (ل ) (اِمص .) نالیدن، ناله و زاری


نالنده (لَ د) (ص فا.) ناله کننده


ناله (لَ یا ل ) (اِ.) 1 - زاری، صدای ناشی از درد یا ناراحتی . 2 - نوایی است از موسیقی


نالوطی (ص .) (عا.) ناجوانمرد، بی مروّت


نالیدن (دَ) (مص ل .) 1 - گریه و زاری . 2 - گله و شکایت کردن


نام [ په . ] (اِ.) 1 - اسم، لفظی که برای نامیدن کسی یا چیزی به کار می رود. 2 - شهرت، آوازه (خوب ). مق ننگ . 3 - کلمه، لفظ . 4 - صورت ظاهر. 5 - نشان، اثر


نام آور (وَ) (ص مر.) مشهور، معروف


نام برده (بُ د) (ص مف .) ذکر شده، مذکور


نام و ننگ (مُ نَ) (اِمر.) آبرو، حیثیت


نامأذون (مَ) [ فا - ع . ] (ص .) بی اجازه، غیرمجاز


نامألوف (مَ) [ فا - ع . ] (ص .) انس نگرفته، ناآشنا


نامأنوس (مَ) [ فا - ع . ] (ص .)ناآشنا، ناشناخته


نامادری (دَ) (ص نس .) زن پدر غیر از مادر شخص


نامبارک (مُ رَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - نحس، شوم . 2 - نفرت انگیز. 3 - بدبخت، بداقبال


نامتجانس (مُ تَ نِ) [ فا - ع . ] (ص .)نامأنوس، ناسازگار


نامتعارف (مُ تَ رَ) [ فا - ع . ] (ص مف .) نامتداول، غیر مرسوم


نامجو (ی ) (ص فا.) 1 - کسی که در پی آوازة، نیک است . 2 - دلیر، شجاع


نامحدود (مَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - بی اندازه، بی شمار. 2 - بی پایان، بی حد


نامحرم (مَ رَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - بیگانه، غریبه . 2 - کسی که مورد اعتماد نیست


نامحسوس (مَ) [ فا - ع . ] (ص مف .) غیرقابل تشخیص، غیرقابل حس


نامحصور (مَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - بی حد، بی انتها. 2 - حصار نشده


نامحلول (مَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) حل نشدنی، غیرقابل حل


نامدار (ص .) معروف، مشهور


نامرئی (مَ) [ فا - ع . ] (ص .) نادیدنی


نامراد (مُ) [ فا - ع . ] (ص .) ناکام، محروم


نامرد (مَ) (ص .) پَست، بی غیرت


نامزد (زَ) (اِ. ص .) 1 - دختر و پسری که برای زناشویی قرار گذاشته باشند. 2 - کاندید، شخصی که برای به عهده گرفتن مسئولیتی معرفی شده باشد


نامزدبازی ( نامزدبازی .) (حامص .)معاشرت و عشق - بازی در دوران نامزدی


نامسلمان (مُ سَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن که مسلمان نیست، کافر. 2 - دشنام گونه ای است مسلمانان را. 3 - سنگدل، قسی القلب


نامشروع (مَ) [ فا - ع . ] (ص مف .) غیرقانونی


نامطبوع (مَ) [ فا - ع . ] (ص مف .) ناخوشایند


ناملایم (مُ یِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن چه که موافق و سازگار نیست . 2 - درشت، خشن


ناممکن (مُ کِ) [ فا - ع . ] (ص .) محال، ناشدنی، نایافتنی


نامه (مِ یا مَ) [ په . ] (اِ.) 1 - نوشته، مکتوب . 2 - کتاب، صحیفه


نامه رسان ( نامه رسان . رِ) (ص فا.) نامه بر، نامه آور


نامه سفید ( نامه سفید . س ) (ص مر.) نیک کردار


نامه سیاه ( نامه سیاه .) (ص مر.) بدکردار، گناه کار


نامور (وَ) (ص .) معروف، دارای نام نیک


ناموزون (مُ) [ فا - ع . ] (ص .) ناساز، ناموافق


ناموس [ معر. ] (اِ.) 1 - آبرو، نیک نامی . 2 - قانون و شریعت الهی . 3 - عصمت، شرف . ج . نوامیس


ناموس کردن (کَ دَ) [ معر - فا. ] (مص ل .) تظاهر به زهد و تقوی '


نامویه (یِ) (ص . اِ.) زنی که یک شوهر بیشتر ندیده باشد


نامی [ ع . ] (اِفا.) رشد کننده، نمو کننده


نامی [ په . ] (ص نسب .) معروف، نامدار


نامی شدن (شُ دَ)(مص ل .) معروف و مشهور شدن


نامیدن (دَ) [ په . ] (مص م .) اسم گذاشتن


نامیمون (مِ یا مَ) [ فا - ع . ] (ص .) شوم، نحس


نامیه (یِ) [ ع . نامیة ] (اِفا.)مؤنث نامی، قوه ای که موجب رشد و نمو می شود. ج . نوامی


نان (اِ.) 1 - قطعه ای از آرد خمیر کرده و بر آتش پخته که آن را می خورند. 2 - غذا. 3 - روزی، رزق . ؛ نان فانتزی هر یک از ناهای غیرسنتی . ؛ نان باگت نان باریک و استوانه ای از آرد سفید که غیرسنتی است . ؛ نان به نرخ روز خوردن (کن .) فرصت طلب و بی مسلک بودن . ؛ نان کسی تو روغن بودن (کن .) موفق بودن، وضع مالی خوب داشتن . ؛ نان کسی را آجر کردن (کن .) درآمد و گذران زندگی کسی را از بین بردن . ؛ نان ِ کسی پخته شدن (کن .) مکر و حیلة آن کس به نتیجه رسیدن


نان آور (وَ) (ص فا.) سرپرست خانواده


نان بده (ب د ) (ص فا.) (عا.) روزی رسان، سخاوتمند


نان بر (بُ) (ص فا.) (عا.) کسی که باعث قطع شدن درآمد دیگران می شود


نان خواه (خاه ) (اِ.) تخمی خوش بوی و زردرنگ که گاهی روی خمیر نان پاشند


نان خور (خُ) (اِفا.) زن و فرزند، کسی که تحت سرپرستی می باشد


نان خورش (خُ رِ) (اِمر.) هر چیزی که به عنوان خورش با نان خورده شود


نان دانی (اِمر.) 1 - (عا.) محلِ درآمد و کسب و کار. 2 - مجازاً: شکم، معده


نان و آب دار (نُ) (ص فا.) (عا.) پرمنفعت، پردرآمد


نان پاره (رِ) (اِمر.) 1 - تکه ای نان . 2 - قطعه زمینی که پادشاه به چاکر خود برای گذران معیشت می داد


نان پختن (پُ تَ) (مص م .) 1 - نان ساختن . 2 - توطئه کردن


نان کور (ص مر.) حق نشناس


نانجیب (نَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - بدگوهر، بدنژاد. 2 - رذل، فرومایه . 3 - بی عفت، ناپاک


چکاو (چَ) نک چکاوک


نانو (اِ.) 1 - نوعی گاهواره . 2 - لالایی، سرود خواب


نانوا (ص . اِ.) نان پز


نانورد (نَ وَ) (ص .) ناپسند


نانیوشان (ص .) ناگهان، بی خبر


ناهار = نهار: 1 - (ص .) گرسنه . 2 - روزه دار. 3 - (اِ.) غذایی که ظهر خورده شود


ناهار شکستن (ش کَ تَ) (مص ل .) غذا خوردن، رفع گرسنگی کردن


ناهاری (اِمر.) 1 - غذایی که بعد از ناشتا بودن خورند. 2 - پیش غذا. 3 - غذایی که هنگام ظهر خورند


ناهب (هِ) [ ع . ] (اِفا.) غارت کننده، غنیمت گیرنده


ناهد (هِ) [ ع . ] 1 - (ص .) زن برآمده پستان . 2 - برخیزنده به سوی دشمن . 3 - (اِ.) شیر، اسد


ناهض (هِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) برخیزنده، قایم . 2 - مکان مرتفع . 3 - (اِ.) گوشت بالای بازو. ج . نواهض


ناهموار (هَ) (ص .) 1 - نامساوی . 2 - نامناسب . 3 - دارای پستی و بلندی . 4 - غیر مسطح


ناهنجار (هَ) (ص .) 1 - درشت و ناهموار. 2 - نامعقول، ناپسند


ناهی [ ع . ] (اِفا.) بازدارنده، نهی کننده


ناهید (اِ.) 1 - سیارة زهره . 2 - دختر نار پستان


ناهیه (یَ) [ ع . ناهیة ] (اِفا.) مؤنث ناهی . ج . نواهی


ناو (اِ.) 1 - چوب بزرگ توخالی که آب از طریق آن آسیاب آبی را به حرکت درمی آورد. 2 - کشتی، کشتی جنگی . 3 - هر چیز دراز میان خالی . 4 - رخنه، سوراخ


ناوارد (رِ) [ فا - ع . ] (ص .) ناآشنا به کار، ناشی


ناوانیدن (دَ) (مص م .) خم کردن، خم دادن


ناوبان (اِمر.) کشتی بان


ناوبر (بَ) (ص فا.) رانندة ناو


ناوخدا (خُ) (ص مر. اِمر.) ملاح، کشتی بان


ناودان (اِمر.) 1 - مجرایی که آب را از بام خانه به پایین هدایت می کند. 2 - مجرای آب، نهر


ناودیس 1 - (ص مر.) به شکل ناو. 2 - (اِمر.) چین خوردگی ناو شکل طبقات زمین


ناورد (وَ) 1 - نبرد، جنگ . 2 - رزمگاه


ناوردگاه ( ناوردگاه .) (اِمر.) رزمگاه و میدان جنگ


ناوشکن (ش کَ) (ص فا. اِ.) کشتی جنگی تندرو که کشتی های جنگی را دنبال کند و مجهز به وسایل اژدراندازی است


ناوناوان (ق .) خرامان، جلوه کنان


ناوند (وَ) (اِمر.) بالشچه ای که خمیر پهن کرده بر آن نهند و بر دیوار تنور تافته چسبانند تا نان بپزد، رفیده، نابند


ناوه (وِ) (اِ.) ظرف چوبی که در آن گل یا خاک می ریختند و آن را روی شانه گرفته پای ساختمان می بردند


ناوه کش ( ناوه کش . کِ) (اِفا.) کارگر ساختمان


ناووس [ معر. ] (اِ.) قبر، گور، دخمه


ناوچه (چَ یا چِ) (اِمصغ .) کشتی جنگی کوچک


ناوک (وَ) (اِمصغ .) تیر، تیری که با کمان اندازند


ناوگان (اِ.) کشتی های جنگی، مجموعه ای از ناوها


ناوی (ص نسب .) سربازی که در نیروی دریایی خدمت می کند


ناویدن (دَ) (مص ل .) 1 - میان تهی کردن . 2 - خرامیدن . 3 - خمیدن، خم شدن . 4 - چرت زدن


ناویژه (ژِ) (ص .) ناپاک، آمیخته


ناپاک (ص .)1 - چرکین . 2 - آلوده . 3 - حرام . 4 - بدکاره، بدکردار. 5 - نجس . 6 - کافر. 7 - غدار. 8 - کسی که در حال جنایت است . 9 - زشت، بد0 - غیرخالص، مغشوش


ناپدری (پِ دَ) (اِ.) مردی جز پدر شخص، که با مادر او ازدواج کرده است


ناپدید (پَ) (ص .) پنهان، ناپیدا


ناپرهیزی (پَ)(ص .) کار نسنجیده، بی احتیاطی


ناپسند (پَ سَ)(ص .) فاقد حالت پسندیدگی، ن اخوشایند، نامطلوب


ناچار (ق .) ناگزیر، بیچاره


ناچخ (چَ) (اِ.) 1 - تبرزین . 2 - نیزة کوچک


ناچیز (ص .) 1 - بی ارزش، بی بها. 2 - ناکس، فرومایه


ناژو (اِ.) درخت صنوبر


ناک [ په . ] (ص .) آلوده، آغشته


ناک [ په . ] پسوندی است که با الحاق به اسم، صفت یا بن مضارع تشکیل صفت دهد و معنی آن با، پر، آورد، ور، مند، گین، آگین، آلود و مانند آنهاست : اندوهناک، دردناک


ناک (ص .) (عا.) لات بی چیز، آن که آه در بساط ندارد


ناک اوت (اُ) [ انگ . ] (ص .) حالت بوکسوری که در اثر اصابت مشت های حریف به زمین افتد و داور از یک تا ده می شمارد که او برخیزد و او نمی تواند


ناکار (ص .) (عا.) کسی که ضربة کاری خورده و صدمة شدید دیده باشد


ناکام (ص .) محروم، نامراد


ناکام و کام (ق مر.) خواه ناخواه


ناکامی (حامص .) ناامیدی، محرومی


ناکب (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کناره گیرنده، معرض . 2 - میل کننده، مایل


ناکث (کِ) [ ع . ] (اِفا.) عهدشکن، پیمان شکن


ناکح (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مرد زن دار. 2 - زن شوهردار


نجل (نَ) [ ع . ] (اِ.) نسل، نژاد، فرزند. ج . انجال


ناکدان [ انگ . ] (ص .) حالت مشت زنی که در اثر ضربات حریف به زمین افتد ولی تا شمردن ده ثانیه برخاسته و به مبارزه ادامه می دهد. مق ناک اوت


ناکس (کِ یا کَ) (ص .) 1 - فرومایه، پست . 2 - ناجوانمرد


ناکش (کَ یا کِ) (اِ.) مجرایی در دیوار بنا که هوا در آن جاری باشد و رفع رطوبت کند


ناگاه (ق .) بی خبر، بی موقع، ناگهان


ناگرفت (گِ رِ) (ق .) ناگهان، بی خبر


ناگزر (گُ ز) نک . ناگزیر


ناگزیر (گُ) (ق .) ناچار


ناگفته (گُ تِ) (ص مف .) گفته نشده، اظهار نشده . مق گفته


ناگه (گَ) (ق .) نک . ناگاه


ناگهان (گَ) (ق .) بی خبر، ناگاه


ناگوار (گُ) (ص .) 1 - نامطبوع، ناخوش آیند. 2 - هضم نشده


نای (اِ.) 1 - نِی، ساز بادی . 2 - گلو، حلقوم . 3 - لوله ای غضروفی که از گلو به پایین جلوی مری قرار دارد و هوا را به شش ها می رساند


نای [ ع . نأی ] (اِ.) دوری، جدایی


نایاب (ص .) نادر، کمیاب


نایافت (ص .) نایاب، کم یاب


نایب (یِ) [ ع . نائب ] (اِفا.) جانشین . ؛ نایب الزیاره کسی که از طرف دیگری بقعة متبرکی را زیارت کند. ؛ نایب الحکومه الف - کسی که به نیابت از طرف حاکم شهری را اداره کند. ب - بخشدار (فره ). ؛ نایب التولیه کسی که از طرف متولی امور بقعه یا موقوفه ای را اداره کند


نایح (یِ) [ ع . نائح ] (اِفا.) زن نوحه کننده و زاری کننده بر شوی، ج . نوح


نایره (یِ رِ) [ ع . نائرة ] (اِ.)1 - آتش برافروخته . 2 - فتنه، دشمنی


نایل (یِ) [ ع .نائل ] (اِفا.) یابنده، بهره مند


نایل شدن ( نایل شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) رسیدن، به دست آوردن


نایلون (لُ) [ انگ . ] (اِ.) مادة قالب پذیر ساخته شده از ترکیبات پلی آمید مصنوعی با مولکول های درشت به صورت ورقه یا الیاف . این الیاف ورقه های دارای استحکام و قابلیت ارتجاع هستند


نایلکس (ل ) (اِ.) کیسة نایلونی، ساک نایلونی


نایم (یِ) [ ع . نائم ] (اِفا.) خوابیده


نایچه (چ ) (اِمصغ .) نای کوچک، لولة کوچک


نایژه (ژِ) (اِمصغ .) نک . نایژک


نایژک (ژَ) (اِ م .) نایژه، هر یک از شاخه های نای که درون شش قرار دارد


نایی (ص فا.) نای زن، نی نواز


نبا (نَ بَ) [ ع . نبأ ] 1 - گفتار، خبر. 2 - قرآن


نبات (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شکر بلور شده، قند. 2 - روییدنی، گیاه . ج . نباتات


نباتات (نَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نبات ؛ گیاه ها، رستنی ها


نباج (نَ) (اِ.) = نباغ . انباغ : هر یک از دو زن یک شوهر نسبت به دیگری


نباح (نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آواز شیر. 2 - صدای سگ . 3 - هجو، هجا


نباد (نَ بّ) [ ع . نباذ ] (ص .) 1 - آن که شراب افکند. 2 - نبیذ فروش، می فروش


نباش (نَ بّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که قبرها را نبش می کند. 2 - کفن دزد


نباض (نَ بّ) [ ع . ] (ص .) نبض گیرنده، نبض شناس، پزشک


نبال (نِ) [ ع . ] (اِ.) ج . نبل ؛ تیر


نبال (نَ بّ) [ ع . ] (ص .) 1 - تیرساز، تیرفروش . 2 - دارندة تیر


نبالت (نَ لَ) [ ع . نبالة ] (مص ل .) 1 - گرامی شدن . 2 - فضل و نجابت


نباهت (نَ هَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بزرگوار شدن، خوشنام شدن . 2 - (اِمص .) خوشنامی


نبایل (نَ یِ) [ ع . نبائل ] (اِ.) ج . نبیله  - بزرگان . 2 - کارهای بزرگ . 3 - نیکویی ها


نبت (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) روییدن گیاه، رستن . 2 - (مص م .) رویانیدن زمین گیاه را. 3 - (اِمص .) رویش، بالش . 4 - (اِ.) آن چه که روید، گیاه، نبات


نبتر (نَ تَ) (اِ.) دایره مویینی که در پیشانی یا در گردن اسب موجود باشد و آن را یکی از نشانه های نیکو می شمرند ولی اگر در سینه یا زیر بغل باشد عیب دانند


نبذ (نَ بَ) [ ع . ] (اِ.) چیز اندک، کم . ج . انباذ


نبراس (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چراغ، مصباح . 2 - سر نیزه، سنان . 3 - شیر، اسد. 4 - دلیر، بی باک


نبرد (نَ بَ) [ په . ] (اِ.) 1 - جنگ، کارزار. 2 - مسابقه


نبرده (نَ بَ د) (ص نسب .) دلیر، جنگجو


نبس (نَ بَ) (اِ.) نک . نبسه


نبسه (نَ بَ س ) (اِ.) =نبتسه : نوه، فرزندزاده


نبش (نَ) (اِ.) کناره، لبه


نبش ( نبش .) [ ع . ] (مص م .) کندن قبر


نبشتن (نِ ب تَ) (مص ل .) نوشتن


نبشته (نِ ب تِ) (ص مف .) نوشته شده، مکتوب


نبشی (نَ) (ص نسب .) 1 - هر چیز نبش دار. 2 - آجر یا کاشی که لبة تیز نداشته باشد. 3 - تیرآهن


نبض (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ضربان قلب . 2 - جنبیدن رگ


نبط (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) برآمدن آب از چاه و زمین . 2 - (مص م .) برآوردن آب از چاه . 3 - ظاهر کردن چیزی را. 4 - نشر علم و معرفت


نبط (نَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نخستین آبی که از چاه - - به هنگام حفر آن - - ظاهر شود. 2 - غور آب . 3 - غور مرد، باطن وی


نبع (نَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - برآمدن آب از چاه، جوشیدن آب از چشمه . 2 - ظاهر شدن امری از کسی . 3 - (اِ.) راش


نبعان (نَ بَ) [ ع . ] (مص ل .) بیرون آمدن آب از قعر چاه، جوشیدن آب از چشمه، نبع، نبوع


نبق (نَ) [ ع . ] (اِ.) میوة درخت کنار را گویند که برگ هایش را خشک کرده پس از کوبیدن به نام سدر جهت شستشوی بدن بکار می برند


نبل (نَ) [ ع . ] (اِ.) تیر


نبل (نُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) نجابت، بزرگی . 2 - فضل . 3 - آگاهی . 4 - تیزی خاطر، ذکاء. 5 - (ص .) صاحب نجابت، نجیب . 6 - خداوند فضل


نبهرج (نَ بَ رَ) [ معر. ] نک . نبهره


نبهره (نَ بَ رَ) (اِ.) 1 - پول قلب . 2 - هرچیز قلب و ناسره . 3 - گدا، فقیر. 4 - پست و فرومایه


نبوت (نَ وَ) [ ع . نبوة ] 1 - (مص ل .) نفرت کردن، دوری کردن . 2 - (اِمص .) نفرت، اعراض


نبوت (نَ بُ وَّ) [ ع .نبوة ] (اِمص .) پیامبری، رسالت


نبود (نَ) (مص مر.) عدم، نیستی


نبوع (نُ) [ ع . ] (مص ل .) بیرون آمدن آب از چاه و چشمه


نبوغ (نُ) [ ع . ] (مص ل .) تیزهوش بودن، استعداد قوی داشتن .، استعداد خُلاق استثنائی و بسیار نیرومند


نبوی (نَ بَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به نبی و پیغمبر


نبک (نَ) (اِ.) زهاب، جایی کنار چشمه یا رودخانه که آب باریکی از آن خارج می شود


نبی (نَ یّ) [ ع . ] (ص .) پیغامبر. ج . انبیاء، نبیون


نبی (نُ) (اِ.) قرآن مجید


نبیذ (نَ) [ معر. ] (اِ.) = نبید: شراب، شراب خرما یا کشمش . ج . انبذه


نبیره (نَ رِ) [ په . ] (اِ.) فرزند فرزند


نبیسه (نَ سَ یا س ) (اِ.) = نواسه . نواسی . نپسه . نپس . نبسه : فرزندزاده، پسرزاده


نبیل (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هوشیار و گرامی . 2 - نجیب، شریف


نبینه (نَ نَ یا نِ) (اِ.) (عا.) فرزند پنجم که پس از نبیره قرار دارد


نبیه (نَ) [ ع . ] (ص .) دانا و آگاه . ج . نبهاء


نت (نُ) [ فر. ] (اِ.) = نوت : 1 - یادداشت . 2 - الفبای مخصوص موسیقی : دو، ر، می، فا، سل، لا، سی . 3 - (عا.) اسکناس


نتاج (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نسل، نژاد. 2 - بچة چهارپایان


نتایج (نَ یِ) [ ع . نتائج ] (اِ.) جِ نتیجه


نتربوق (نَ تَ) (ص .) (عا.) شخص بدسر و وضع و ژولیده و نکبت زده و پاره و پوره


نتفه (نُ فَ یا فِ) [ ع . نتفة ] (اِ.) 1 - بخشش، عطا. 2 - اندکی، مختصری


نتن (نَ تِ) [ ع . ] (ص .) گندیده، بدبو


نتن (نَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) بوی ناخوش، رایحة کریه . 2 - (مص ل .) بدبو گشتن، گنده شدن . 3 - (اِمص .) بدبویی، گندیدگی


نتیجه (نَ جِ) [ ع . نتیجة ] (اِ.) 1 - حاصل، به دست آمده . 2 - نسل، زاده . 3 - سرانجام و عاقبت . ج . نتایج


نثار (نِ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) پراکندگی، افشاندگی . 2 - (اِ.)پیشکش، هدیه . 3 - آن چه در جشن عروسی بر سر عروس و داماد یا بر سر مردم بریزند


نثار شدن ( نثار شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - افشانده شدن . 2 - کشته شدن


نثار کردن ( نثار کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) افشاندن، پراکنده کردن


نثر (نَ) [ ع . ] (اِ.) نوشتة غیرمنظوم، نوشته ای که شعر نباشد


نثره (نَ رِ) [ ع . نثرة ] (اِ.) نام دو ستارة آلفا و اِتا از صورت فلکی خرچنگ و منزل هشتم از منازل ماه


نج (نَ یا نُ) (اِ.) اندرون دهان


نجابت (نِ بَ) [ ع .نجابة ] (اِمص .) پاک نژادی، بزرگواری


نجات ( نَ) [ ع . نجاة ] (اِمص .)رهایی، خلاصی، رستگاری


نجاح (نَ) (اِمص .) پیروزی، رستگاری


نجاد (نِ) [ ع . ] (اِ.) حمایل شمشیر، بند شمشیر


نجار (نِ یا نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اصل، تبار، حسب . 2 - لون، رنگ


نجار (نَ جّ) [ ع . ] (ص شغل .) درودگر، سازندة اشیاء چوبی


نجاست (نِ سَ) [ ع . نجاسة ] 1 - (اِمص .) پلیدی، ناپاکی . 2 - (اِ.) فضلة انسان یا حیوان


نجاشی (نَ) [ ع . ] (اِ.) لقب پادشاهان حبشه


نجبا (نُ جَ) [ ع . نجباء ] (ص .) جِ نجیب


نجح ( نُ یا نَ) [ ع . ] (اِمص .)کامیابی، رستگاری


نجد (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمین بلند و وسیع . 2 - قسمتی از خاک عربستان


نجدت (نَ دَ) [ ع . نجدة ] (اِمص .) دلیری، شجاعت


نجده (نَ دَ یا د) 1 - (اِ.) سرود. 2 - (ص .) شجاع . 3 - یار، یاور. 4 - (اِمص .) یاری، یاوری


نجس (نَ جِ) [ ع . ] (ص .) ناپاک، پلید


نجسی (نَ جِ) (ص نسب .) (اِ.) (عا.) 1 - مدفوع انسان . 2 - کنایه از: مشروبات الکلی


نجق (نَ جَ) (اِ.) نوعی سیخک برای راندن ستوران


نجق زدن ( نجق زدن . زَ دَ) (مص م .) (کن .) کسی را به کاری واداشتن


نجم (نَ) [ ع . ] (اِ.) ستاره . ج . نجوم، انجم


نجم نجم ( نجم نجم . نجم نجم .) [ ع . ] (ق مر.) قسط به قسط، قسطی


نجمه (نَ مِ) [ ع . نجمة ] (اِ.) 1 - ستاره، اختر. 2 - نام گیاهی


نجند (نَ جَ) (ص .) نژند، اندوهگین


نجوا (نَ) [ ع . نجوی ] (اِ.) آهسته حرف زدن، پچ پچ کردن


نجوش (نَ) (ص فا.) (عا.) گوشه گیر، مردم گریز


نجوم (نُ) [ ع . ] (اِ.) جِ نجم ؛ ستارگان


نجوم ( نجوم .) [ ع . ] (مص ل .)1 - ظاهر شدن، پدید آمدن . 2 - طلوع کردن ستاره . 3 - پدید آمدن فتنه . 4 - ظهور کردن بدمذهب . 5 - قسط قسط ادا کردن مالیات


نجک (نَ جَ) (اِ.) نوعی از تبرزین


نجیب (نَ) [ ع . ] (ص .) شریف، بزرگ زاده . ج . نجباء


نجیح (نَ) [ ع . ] (ص .) صواب، درست


نجیر (نَ) (اِ.) آهار و سریشی که جولاهگان و کفش دوزان و صحافان بکار برند


نجیع (نَ) [ ع . ] (ص .) صواب، درست


نحاس (نُ) [ ع . ] (اِ.) مس


نحافت (نَ فَ) [ ع .نحافة ] (مص ل .) لاغر شدن، لاغری


نحام (نُ) [ ع . ] (اِ.) نوعی مرغابی سرخ، نوعی از طیور آبی است و به فارسی و به ترکی (انقود) نامند. از غاز کوچکتر و از اردک بزرگتر و ابلق از سفیدی و سیاهی و سرخ مایل به زردی است . بسیار فربه باشد، سرخاب


نحب (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نذر کردن . 2 - صدا را به گریه بلند کردن


نحر (نَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گلو بریدن، شتر قربانی کردن . 2 - قسمت بالای سینه، جای گردن بند


نحریر (نِ) [ ع . ] (ص .) زیرک، حاذق


نحس (نَ) [ ع . ] (ص .) شوم، نامبارک . ج . نحوس


نحسی (نَ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - شومی، نامبارکی . 2 - خشک سالی


نحسی کردن ( نحسی کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - نحوست نشان دادن . 2 - (عا.) بدادایی کردن


نحل (نَ) [ ع . ] (اِ.) زنبور عسل


نحل (نِ حَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نحله : 1 - عطایا، بخشش ها. 2 - دعوی ها. 3 - مذاهب ؛ ملل و نحل دین ها و مسلک های فلسفی


نحله (نُ یا نِ لِ) [ ع . نحلة ] (اِ.) 1 - عطیه، بخشش . 2 - مذهب، کیش . ج . نحل


نحو (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - طریقه، راه . 2 - اسلوب، روش . 3 - نام علمی است که موضوع آن اِعراب کلمات و قوانین درست نوشتن و درست خواندن است


نحوست (نُ سَ) [ ع . نحوسة ] (اِمص .)نامبارکی، شومی


نحول (نُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لاغر شدن . 2 - نزار گردیدن . 3 - (اِمص .) لاغری، نزاری، ضعف


نحوه (نَ وِ) [ ع . نحوة ] (اِ.) طریقه، روش


نحوی (نَ) [ ع . ] (ص نسب .) دانشمند علم نحو


نحیت (نَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) شانه، مشط . 2 - ناله، فریاد. 3 - (ص .) لاغر کرده، لاغر شده (شتر). 4 - تراشیده شده، منحوت . 5 - نامرغوب، نابکار


نحیف (نَ) [ ع . ] (ص .) لاغر، نزار


نخ (نَ) [ په . ] (اِ.) 1 - رشته، رشتة باریک از پنبه، ابریشم و مانند آن . 2 - صف


نخ (نُ) (اِ.) قدم به قدم رفتن دنبال کسی


نخ تاب (نَ) (ص فا.) نخ ریس


نخ نخ (نَ نَ) (ق مر.) کم کم، اندک


نخ نما (نَ. نَ) (ص فا.) فرسوده، کهنه


نخاره (نَ رَ یا رِ) (اِ.) چیزی نخوردن در مدتی از روز، ناهار


نخاس (نَ خّ) [ ع . ] (اِ.) برده فروش


نخاس (نُ) [ ع . ] (اِ.) مِس


نخاع (نُ) [ ع . ] (اِ.) مادة نرم و سفیدرنگی که به صورت رشته ای درون ستون فقرات جای دارد


نخاله (نُ لِ) [ ع . نخالة ] 1 - (اِ.) هرآنچه که بعد از الک کردن در الک باقی می ماند. 2 - (عا.) هر چیز بیهوده و به درد نخور. 3 - بدجنس، ناتو، حقه باز


نخامه (نُ مَ یا مِ) [ ع . نخامة ] (اِ.) آب بینی و سینه و دهان، خلط دماغ و سینه، بلغم


نخبه (نُ ب) [ ع . نخبة ] (اِ.) برگزیده و انتخاب شده از هرچیز. ج . نخب


نخته (نُ تَ یا تِ) (اِ.) (عا.) آهنی از لگام که در دهان اسب و غیره افتد


نخجد (نَ جَ) (اِ.) = نخچد. نخجز: 1 - سنگی که حلاجان به کار برند. 2 - ریم آهن


نخجیر (نَ) [ ع . نخچیر ] (اِ.) 1 - شکار، صید. 2 - بز کوهی


نخجیر افکندن ( نخجیر افکندن . اَ کَ) (مص م .) شکار کردن


نخجیر کردن ( نخجیر کردن . کَ دَ) (مص م .) شکار کردن


نخجیرزن ( نخجیرزن . زَ) (ص فا.) شکارچی، صیاد


نخجیرگان ( نخجیرگان .) (اِ.) نخچیرگان ؛ نام لحن آخر از سی لحن باربد


نخجیرگاه ( نخجیرگاه .) (اِمر.) شکارگاه


نخراز (نُ) (اِ.) بز پیش آهنگ گله


نخراشیده (نَ خَ د) (ص مف .) (عا.) 1 - کنایه از: بدشکل، ناهموار. 2 - خشن، بی ادب


نخری (نُ یا نَ) (اِ.) نخستین فرزند


نخست (نَ یا نُ خُ) (ص .) ابتدا، آغاز


نزلی (نُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کنایه از: طفیلی و شکم پرست


نخست وزیر ( نخست وزیر . وَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) رییس وزیران، وزیر اعظم


نخشبی (نَ شَ) (ص نسب .) منسوب به شهر نخشب که زیبارویان آن معروف بودند


نخل (نَ) [ ع . ] (اِ.) درخت خرما


نخل بسته ( نخل بسته بَ تِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) درخت مصنوعی که از موم و کاغذ و پارچه درست شده باشد


نخل بند ( نخل بند . بَ) [ ع - فا. ] (اِفا.) کسی که از موم یا کاغذ، درخت یا گل مصنوعی درست می کند


نخل بندی ( نخل بندی . بَ) [ ع - فا. ] (حامص .) غرس و نشاندن درخت خرما


نخلستان (نَ لِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) محلی که در آن نخل بسیار کاشته شده، نخل زار


نخله (نَ لِ) [ ع . نخلة ] (اِ.) واحد نخل، یک درخت خرما


نخوت (نِ وَ) [ ع . ] (اِمص .) تکبر، خودبینی


نخود (نُ خُ) 1 - گیاهی است از تیرة سبزی - آساها (پروانه واران ) و از دستة پیچی ها و یکساله . این گیاه دارای گونه های مختلف است . دانه های رسیده اش مصرف غذایی دارد. 2 - واحدی است برای وزن . ؛ دنبال نخود سیاه فرستادن کسی را به بهانه ای از مجلس دور کردن . ؛ نخود هر آش شدن کنایه از: خود را داخل هر جایی یا هر گروهی کردن


نخچیروال (نَ) (ص مر.) کسی که شکار را به طرف صیاد می راند، شکارانگیز


نخچیروان (نَ) (ص مر.) شکارچی، صیاد


نخکله (نَ کَ لَ) (اِ.) گردویی که پوست سخت داشته باشد. 2 - کنایه از: آدم بی شرم و پررو


نخیز (نَ) (ص .) 1 - فرومایه . 2 - نادان


نخیز ( نخیز .) (اِ.) 1 - کمین . 2 - زمینی که در آن نهال بکارند تا بعد جابه جا کنند


نخیزگاه (نَ) (اِمر.) کمینگاه


نخیل (نَ) [ ع . ] (اِ.) خرمابن


ند (نَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مثل، همتا. 2 - ضد. ج . انداد


ند (نَ یا نِ دّ) [ ع . ] (اِ.) بوی خوشی مرکب از مشک و عنبر و عود


ندا (نِ) [ ع . نداء ] (اِ.) بانگ، آواز


ندار (نَ) (ص .) (عا.) 1 - فقیر، تهی دست . 2 - صمیمی، یگانه


نداف (نَ دّ) [ ع . ] (ص .) حلاج، پنبه زن


ندامت (نَ مَ) [ ع . ندامة ] (اِمص .) پشیمانی، افسوس


ندامتگاه ( ندامتگاه .) [ ع - فا. ] (اِمر.) محلی که مجرمین در آنجا احساس ندامت و پشیمانی کنند، زندان


ندانم کاری (نَ نَ) (حامص .) (عا.) سهل - انگاری، از روی عقل و تدبیر کار نکردن


نداوت (نَ وَ) [ ع . نداوة ] (حامص .) 1 - تری، نمناکی . 2 - تازگی، طراوت


ندب (نَ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جا و اثر زخم . 2 - گرو و شرط بندی در قمار یا تیراندازی . ج . ندوب


ندب (نَ) [ ع . ] (مص ل .) نک نُدبه


ندب ندب (نَ دَ نَ دَ) [ ع . ] (ق مر.) مرحله مرحله، دفعه دفعه


ندبه (نُ بَ یا ب) [ ع . ندبة ] (اِ.) بر مرده گریستن، شیون و زاری


ندرت (نُ رَ) [ ع . ندرة ] (اِمص .) کمیابی، آنچه گاهی پیدا و آشکار شود


ندم (نَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) پشیمانی


ندماء (نُ دَ) [ ع . ] (ص .) جِ ندیم


ندوه (نَ دْ وَ) [ ع . ندوة ] (اِ.) گروه، انجمن


ندی (نَ دا) [ ع . ] 1 - (اِ.)شبنم، ژاله .2 - (اِمص .) بخشش، بخشندگی


ندید (نَ د) (اِ.) همتا، مانند


ندید بدید (نَ بَ) (ص مر.) تازه به دوران رسیده، بی اصل و نسب


ندیده (نَ د) 1 - (ص مف .) نادیده، دیده نشده . 2 - (اِ.) (عا.) نسل پنجم، فرزند نبیره


ندیم (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - حریف شراب . 2 - همنشین، همدم . ج . ندماء


ندیمه (نَ مِ یا مَ) [ ع . ندیمة ] (ص .) مؤنث ندیم


نذالت (نَ لَ) [ ع . نذالة ] (اِمص .) فرومایگی، پستی


نذر (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شرط و پیمان . 2 - آن چه شخص بر خود واجب گرداند که در راه خدا بدهد یا به جا بیآورد. ج . نذور


نذر (نُ ذُ) [ ع . ] (اِ.) ترس، بیم


نذری (نَ) (ص نسب .) آن چه که رایگان به عنوان نذر در راه خدا دهند


نذور (نُ) [ ع . ] (اِ.) جِ نذر


نذیر (نَ) [ ع . ] (ص .) ترساننده، بیم دهنده


نر (نَ) [ په . ] (اِ.) مذکر، مقابل ماده


نر و لاس کردن (نَ رُ کَ دَ) (مص م .) (عا.) جور کردن و دسته بندی کردن چیزی


نر و ماده (نَ رُ د) (اِمر.) 1 - نرینه و مادینه . 2 - نوعی دگمه که بخشی ازآن در بخش دیگر فرو می رود


نراد (نَ رّ) (ص .) نردباز


نراک (نَ) (ق .) همیشه، دایم


نرجس (نَ جِ) [ معر. ] (اِ.) نرگس


نرجل (نَ جُ) (اِ.) نوعی جامة ابریشمی که در حبشه بافند


نرخ (نِ) (اِ.) قیمت، بها


نرخ گرفتن ( نرخ گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) گران بها شدن


نرد (نَ) [ په . ] (اِ.) نوعی بازی مانند شطرنج که ابزار آن یک صفحة چوبی به همراه 15 مهرة سیاه و 15 مهرة سفید و دو طاس می باشد


نردبان (نَ دَ) (اِ.) = نردبام : دو چوب یا دو قطعة فلزی بلند عمودی که در میان آن ها به فاصلة معین چوب ها یا قطعات فلزی افقی کار گذاشته و توسط آن از دیوار، درخت و غیره بالا روند، زینه


نرده (نَ د) (اِ.) تارمی چوبی یا فلزی که در اطراف باغچه و خانه یا جلوی ایوان درست کنند


نرس (نِ) [ انگ . ] (اِ.) فردی که در زمینة اصول علمی و مهارت های حرفه ای مراقبت و درمان بیماران تحصیل کرده و در آن تبحر داشته باشد، پرستار. (فره )


نرم (نَ) [ په . ] (ص .) 1 - لطیف . مق زبر. 2 - هرچیز کوبیده . 3 - صاف . 4 - خوشایند و دلنیشن . 5 - انعطاف پذیر. 6 - مهربان، رئوف . 7 - آهسته، آرام


نرم افزار (نَ اَ) (اِ.) مجموعه ای از برنامه ها و داده ها، کتابچة راهنما و مانند آن ها که بتوان آن را برای انجام کار مشخصی با استفاده از کامپیوتر به کار برد


نرم بیز (نَ) (اِمر.) غربالی که دارای سوراخ های ریز باشد


نرم شامه (نَ مِ) (اِمر.) یکی از سه پرده ای است که مراکز عصبی واقع در جمجمه و مجرای ستون فقرات را مانند غلافی پوشانده است


نرم نرمک ( نرم نرمک . نَ مَ) (ق مر.) به تدریج، آهسته آهسته


نرم کردن (نَ. کَ دَ) (مص م .) 1 - آرام کردن . 2 - کوبیدن، له کردن


نرماده (نَ د) (اِمر.) دوجنسی، موجود زنده ای که قادر به تولید هر دو نوع سلول جنسی نر و ماده باشد


نرمال (نُ) [ فر. ] (ص .) طبیعی، عادی


نرمه (نَ مِ) (ص .) 1 - نرم و نازک . 2 - پرة گوش


نرمی (نَ) (حامص .) ملایمت، بردباری


نرمی نمودن ( نرمی نمودن . نُ دَ) (مص م .) 1 - خوش رفتاری کردن . 2 - بردباری نمودن


نره (نَ رَّ یا رُِ) (اِ.) 1 - نر و مذکر. 2 - آلت تناسلی مرد. 3 - موج . 4 - درشت هیکل و نتراشیده


نره خر ( نره خر خَ) (اِمر.) 1 - خر نر. 2 - مجازاً مرد درشت هیکل بی فرهنگ


نرو (نَ) (ص فا.) (عا.) آدم بدجنس و بَدقلق و منفعت طلب


نرولوژی (نِ رُ لُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مطالعة ساختار و کارکرد و بیماری های دستگاه عصبی و روش های درمان آن بیماری ها، عصب پزشکی . (فره ). 2 - مطالعة ساختار و کارکرد دستگاه عصبی، عصب شناسی . (فره )


نروک (نَ) (ص .) (عا.) مانند نر. ؛زن نروک 1 - زن عقیم، نازا. 2 - زنی که اخلاق و رفتار مردان دارد


نرک (نَ رَ) (اِمصغ .) 1 - نر. 2 - زمخت و خشن


نرکه (نَ کَ یا کِ) [ تر. ] (اِ.) حلقه زدن گروهی به جهت منع حیوانات شکاری از خروج از محوطه ای معین تا شکار شاه یا امیران آسان باشد، جرگه


نرگ (نَ) (اِ.) مهره ای کوچک و مخروطی شکل که در آن گل ها و رگ های بسیار بود و آن را در بیخ دم پلنگ یابند و نرگ پلنگ گویند، حجرالنمر


نرگان (نَ رَّ) (اِ.) جِ نره  - نرها. 2 - کنایه از: گدایان خشن و بی ادب


نرگدا (نَ گِ) (اِمر.) گدای پررو


نرگس (نَ گِ) [ په . ] (اِ.) 1 - گیاهی است از ردة تک لپه ای ها و گل هایش منفردند. تعداد گلبرگ هایش سه عدد و سفید رنگند و کاسبرگ هایش نیز سه عدد هستند که به رنگ گلبرگ ها می باشند. 2 - کنایه از: چشم معشوق


نرگسی ( نرگسی .) (اِ.) 1 - یک قسم خوراکی که از اسفناج تفت داده و تخم مرغ درست کنند. 2 - نوعی پارچة گرانبها


نریان (نَ) (اِ.) اسب نر. مق مادیان


نریمان (نَ) (اِ.) نام پهلوان مشهور ایران که پدر سام است


نرینه (نَ نِ) (ص . اِ.) از جنس نر


نزا (نَ) (ص فا.) (عا.) عقیم، نازا


نزار (نِ) [ په . ] (ص .) لاغر، نحیف


نزاع (نِ) [ ع . ] (اِمص .) دشمنی، جنگ


نزال (نِ) [ ع . ] (مص ل .) فرود آمدن در معرکة جنگ برای جنگیدن


نزان (نَ) (ص .) جهنده


نزاهت (نَ هَ) [ ع . نزاهة ] (مص ل .) پاکدامنی


نزاکت (نِ کَ) (اِمص .) 1 - پاکیزگی و ادب . 2 - خوش اخلاقی، رفتار پسندیده


نزد (نَ) (حراض .) نزدیک، پیش


نزدیک (نَ) [ په . ] (حراض .) 1 - جلو، پیش، دم . 2 - نسبت، خویشی . 3 - دارای تفاوت و اختلاف کم


نزدیکی (نَ) (حامص .) نسبت، خویشاوندی


نزدیکی کردن ( نزدیکی کردن . کَ دَ) (مص ل .) هم بستر شدن، جماع کردن


نزع (نَ) [ ع . ] (مص م .) حالت جان کندن، احتضار


نزغ (نَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - سیلی زدن . 2 - با نیزه زدن . 3 - عیب کسی را گفتن


نزف (نَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - کشیدن آب از چاه . 2 - خون گرفتن با فصد و حجامت


نزق (نَ زْ یا نُ زُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خفت، سبکی . 2 - شتاب، چستی . ج . نزقات


نزل (نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - غذایی که برای مهمان بیاورند. 2 - بخشش، احسان


نزل انداختن ( نزل انداختن . اَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سفره گستردن برای مهمان


نزله (نَ لَ یا لِ) [ ع . نزلة ] (اِ.) زکام، سرما - خوردگی شدید


نزم (نِ یا نَ) (اِ.) بخار یا مه غلیظ نزدیک به زمین که هوا را تاریک می کند


نزه (نَ ز) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک، پاکیزه . 2 - جای پرگیاه و دور از مردم


نزهت (نُ هَ) [ ع . نزهة ] (اِمص .) 1 - پاکیزگی، پاکدامنی . 2 - خوشی و خرمی


نزهتگاه ( نزهتگاه .) [ ع - فا. ] (اِ.) جای خوش و خرم


نزوان (نَ) [ ع . ] (مص ل .) برجستن (مانند برجستن نر بر ماده )


نزوع (نُ) [ ع . ] (مص ل .) مشتاق شدن، آرزومند گردیدن


نزول (نُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - فرود آمدن، پایین آمدن . 2 - ربح، سود پول


نزول خور ( نزول خور . خُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) رباخوار


نزول کردن ( نزول کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - پایین آمدن . 2 - وارد شدن به جایی . 3 - پول با بهره از کسی گرفتن


نزیدن (نَ دَ) (مص م .) بیرون کشیدن


نزیل (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - فرود آمده یا مقیم . 2 - مهمان . 3- طعام با برکت


نزیه (نَ) [ ع . ] (ص .) 1- پاک و پاکیزه . 2 - خوش و خرم، باصفا. 3- پاکدامن


نس (نُ) (اِ.) پوز، گرداگرد دهان


نسا (نَ) (اِ.) نک . نسر


نسا ( نسا .) [ په . ] (اِ.) لاشه، مردار


نساء (نِ) [ ع . ] (اِ.) زنان


نساب (نَ سّ) [ ع . ] (ص .) نسب شناس


نسابه (نَ سّ بَ) [ ع . نسابة ] (ص .) آن که نسب مردمان و قبایل داند، نسبت شناس


نساج (نَ سّ) [ ع . ] (ص .) جولاه، بافنده


نساخ (نُ سّ) [ ع . ] (ص .) جِ ناسخ


نسار (نَ) (اِ.) جایی که سایه باشد


نساسالار (نَ) (ص مر. اِمر.) در بین زرتشتیان کسی است که مرده را از در دخمه به درون دخمه می گذارد


نسایج (نَ یِ) [ ع . نسائج ] (اِ.) جِ نسیجه . بافته شده ها


نسب (نَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نژاد، خاندان . 2 - خویشاوندی، قرابت . ج . انساب


نسب نامه (نَ سَ. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقه ای که در آن صورت پدران یک فرد، یا مادران او، یا پدران و مادران وی نوشته شده باشد؛ شجرة النسب


نسباً (نَ سَ بَ نْ) [ ع . ] (ق .) از جهت اصل و نژاد، از لحاظ نسب


نسبت (نِ بَ) [ ع . نسبة ] (اِ.) 1 - خویشی، قرابت . 2 - پیوستگی و ارتباط دو شخص یا دو چیز


نسبت دادن ( نسبت دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) منسوب کردن، انتساب دادن


نسبت کردن ( نسبت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - نسبت دادن، منسوب کردن . 2 - مخصوص کردن، ویژه گردانیدن


نسبی (نَ سَ) [ ع . ] (ص .) منسوب به نسب


نسبیت (نِ یَّ)(مص جع .)1 - نسبی بودن . 2 - نام فرضیه ا ی است که انشتین آن را معرفی کرد. در این فرضیه به جای فاصلة بین اشیاء فاصلة بین حوادث در نظر گرفته می شود و زمان و فضا با هم در آن دخیل هستند. این دستگاه متکی به روابط ریاضی است نه به اشیاء و از نظر ریاضی قابل تأیید است


نستاک (نِ) (اِ.) پیچش شکم


نستر (نَ تَ) (اِ.) مخفّف نسترن


نسترن (نَ تَ رَ) (اِ.) گلی است خوشبوی به رنگ سرخ یا سفید که درختش خاردار است


نستعلیق (نَ تَ) (اِمر.) مرکب از دو کلمة نسخ و تعلیق، از زیباترین خطوط خوشنویسی


نستوری (نَ) (اِ.) = نسطوری : قطعه ای است ضربی در «نوایی » که سه ضرب سنگینی است


نستوه (نَ) (ص .) خستگی ناپذیر. مبارز


نستک (نِ تَ) (اِ.) پنبة حلاّجی شده که آن را باریک پیچیده باشند


نسج (نَ) [ ع . ] (اِ.) بافت و بافتگی


نسخ (نُ سَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نسخه


نسخ (نَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) منسوخ ساختن و باطل کردن چیزی . 2 - (مص ل .) تغییر صورت دادن . 3 - یکی از شش خط اختراعی ابن مقله که قرآن را معمولاً با آن خط می نویسند


نسخ نمودن (نَ. نُ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) باطل کردن، رد کردن


نسخه (نُ خِ) [ ع . نسخة ] (اِ.) 1 - نوشته ای که از روی نوشتة دیگر تهیه کنند. 2 - کاغذ حاوی دستورات پزشک . 3 - رونوشت . 4 - واحدی برای شمارش کتاب و رساله . ج . نُسَخ


نسخه برداشتن ( نسخه برداشتن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رونوشت برداشتن، استنساخ کردن


نسخه پیچیدن ( نسخه پیچیدن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - از روی نسخة پزشک دارو یا داروها را آماده کردن . 2 - دارو یا داروهای نسخة پزشک را از داروخانه گرفتن


نسخه کردن ( نسخه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سیاهه گرفتن، صورت برداشتن


نسر (نَ) [ ع . ] (اِ.) کرکس . ج . نسور


نسر (نَ سَ) (اِ.) 1 - خانة پشت به آفتاب، قسمت جنوبی حیاط . 2 - خانه مانندی که در سایة کوه از چوب و علف سازند


نسر طائر (نَ ر ئ ) [ ع . ] (اِمر.) یکی از ستاره های قدر اول صورت فلکی عقاب


نسر واقع ( نسر واقع . قِ) [ ع . ] (اِمر.)یکی از ستاره های قدر اول صورت فلکی چنگ رومی (شلیاق )


نسرین (نَ) (اِ.) گلی سفید رنگ و خوشبو با برگ های کوچک و انبوه، مشکین بوی هم گویند


نسق (نَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - نظم دادن، مرتب کردن . 2 - به رشتة نظم کشیدن


نسق (نَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نظم و ترتیب . 2 - رسم و روش


نسق چی ( نسق چی .) [ ع - تر. ] (اِمر.) نظم دهنده، ناظم


نسق کردن ( نسق کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - تنبیه کردن . 2 - ترساندن


نسل (نَ) [ ع . ] (اِ.) نژاد، فرزند، دودمان . ج . انسال


نسمه (نَ مِ یا مَ) [ ع . نسمة ] (اِ.) 1 - دم، نفس . 2 - روح، روان . 3 - انسان . 4 - بنده، عبد. ج . نسم، نسمات


نسناس (نَ یا نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانوری افسانه ای شبیه به انسان که هیکلی ترسناک دارد. 2 - غول . 3 - (عا.) آدم بدهیبت و بدجنس . 4 - میمون آدم نما


نسو (نَ یا نِ) (ص .) چیز نرم، لطیف و هموار


نسوار (نِ) (اِ.) ناس، برگ خشک از نوع تنباکو که آن را نرم می کوبند و با اندکی آهک مخلوط کرده در جلو دهان میان لب و دندان می ریزند


نسوان (نِ) [ ع . ] (اِ.) زنان


نسود (نَ) (ص .) نرم و ساده


نسوده (نَ د) (ص مف .) هموار و لغزنده


نسپاس (نَ) (ص .) ناسپاس، ناشکر


نسپه (نِ پَ یا پِ) (اِ.) هر چینه و رده از دیوار گلین که روی هم چینند


نسک (نَ) (اِ.) = نرسنک . نرسک : 1 - عدس . 2 - خارخسک


نسک ( نسک .) (اِ.) هر بخش از بیست و یک بخش اوستا که به منزلة فصل و باب است


نسک (نُ یا نَ یا نِ) [ ع . ] (مص ل .) عبادت کردن


نسکبا (نَ) (اِ.) آش عدس


نسی (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - آن که بسیار فراموشکار است، کثیرالنسیان . 2 - کسی که او را در عداد قومش به شمار نیاورند


نسیان (نِ) [ ع . ] (اِمص .) فراموشی


نسیب (نَ) [ ع . ] (اِ.) وصف موضوعات عاشقانه و مجالس مِی گساری در شعر


نسیب (نَ س ) [ ع . ] (مص ل .) با نَسَب بودن، خویش داشتن


نسیج (نَ) [ ع . ] (ص .) بافته شده


نسیج وحده (نَ س وَ دَ) [ ع . ] (ص مر.) یکتا، بی همتا، بی مانند


نسیله (نَ یا نُ لَ) (اِ.) گله و رمه


نسیم (نَ) [ ع . ] (اِ.) باد خُنَک و ملایم


نسیه (نِ یِ) [ ع . نسیئة ] (ص .) آن چه به وعده فروخته شود


نش (نَ) (اِ.) سایه، جایی که سایه باشد


نشأ (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نو پیدا شدن . 2 - روییدن، رستن، نمو کردن . 3 - پرورش یافتن . 4 - (اِمص .) نوپیدایی . 5 - رویش، پرورش


نشأت (نَ أَ) [ ع . نشاة ] (اِمص .) نوجوان شدن، پرورش یافتن


نشئه (نَ ئِ) [ ع . نشأة ] (اِمص .) سرخوشی، حالت خوشی و کیفی که بر اثر استعمال مواد مخدر یا مشروبات الکلی به وجود می آید


نشئه جات ( نشئه جات .) (اِ.) (عا.) هر نوع مواد مخدر مانند: تریاک، حشیش و..


نشا (نَ) [ ع . نشاء ] (اِ.) 1 - روییدن، نمو کردن . 2 - در فارسی بوته یا قلمه را در جایی کاشتن تا بعد آن را به جای دیگر انتقال دهند


نشاب (نُ شّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تیرها. 2 - واحد آن نشابه . ج . نشاشیب


نشاب (نَ شّ) [ ع . ] (ص .) 1 - تیرساز، تیرگر. 2 - گیرنده و پرتاب کنندة تیر


نشاختن (نِ تَ) (مص م .) نشانیدن، تعیین کردن


نشادر (نِ یا نُ دُ) (اِ.) ترکیبی از جوهرنمک و آمونیاک، جامد و بلوری که از آن در صنعت برای سفیدکاری، لحیم کاری و... استفاده می شود


نشاستن (نِ تَ) [ په . ] (مص م .) نشانیدن


نشاسته (نِ تَ یا تِ) (اِمف .) 1 - نشانده . 2 - کاشته . 3 - تعیین کرده، منصوب


نشاسته (نِ تِ) (اِ.) ماده ای است سفید و بی بو و بی مزه تهیه شده از گندم یا سیب زمینی که هم استفاده خوراکی دارد و هم برای آهار دادن پارچه و ساختن چسب و... به کارمی رود


نشاط (نِ) [ ع . ] (اِمص .) شادمانی، خوشی، سبکی


نشاف (نَ شّ) [ ع . ] (اِ.) کاغذ نشاف : کاغذ خشک کن، کاغذی که رطوبت جوهر و مرکب را جذب کند


نشان (نِ) (اِ.) 1 - علامت، نشانه 2 - مُهر و نگین . 3 - هدف و نشانه برای تیراندازی . 4 - علم، پرچم . 5 - قطعه ای ساخته شده از طلا یا نقره که به افراد برجسته و نمونه برای قدردانی و بزرگداشت اهداء می شود


نشان دادن ( نشان دادن . دَ) (مص م .) سراغ دادن، نمایاندن


نشان کردن (نِ . کَ دَ) (مص م .) 1 - علامت گذاشتن . 2 - مهر کردن . 3 - نامزد کردن، برگزیدن


نشاندن (نِ دَ) (مص م .) 1 - غرس کردن درخت . 2 - خاموش کردن آتش


نشانده (نِ دَ یا د) (ص مف .) 1 - به نشستن واداشته . 2 - جلوس داده . 3 - جا داده، مقیم ساخته . 4 - (عا.) زنی روسپی که او را به خانه آورده نفقة او را متعهد شوند و از ادامة عمل بد بازدارند و از او متمتع گردند بدون ازدواج . 5 - کاشته . 6 - برپا داشته . 7 - نهاده . 8 - خاموش کرده . 9 - دفع کرده


نظیف (نَ) [ ع . ] (ص .) پاکیزه، تمیز


نشانه (نِ نِ) (اِ.) 1 - هدف، آماج . 2 - علامت، علامت مشخصی برای شناختن چیزی


نشانه گیری ( نشانه گیری .) (حامص .) هدف گیری برای تیراندازی


نشانی (نِ) (اِ.) 1 - علامتی که با آن کسی یا چیزی یا جایی را بشناسند. 2 - آدرس


نشانیدن (نِ دَ) (مص م .) نک . نشاندن


نشت (نَ) (اِمص .) (عا.) 1 - سرایت آب یا آتش از چیزی به چیز دیگر. 2 - شکستگی، خرابی


نشتر (نِ تَ) (اِ.) نک . نیشتر


نشخوار (نُ خا) (اِ.) حالتی است در حیوانات نشخوارکننده که غذای نیم جویده را از راه مری به دهان برمی گردانند و دوباره می جوند


نشخوار کردن ( نشخوار کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - نک . نشخوار. 2 - کنایه از: حرف دیگران را تکرار کردن


نشر (نَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) پراکندگی، انتشار. 2 - (مص م .) پخش کردن کتاب و مانند آن . 3 - زنده کردن مردگان در روز قیامت . 4 - وزیدن، وزش . 5 - مؤسسة انتشاراتی، انتشارات : نشر معین، نشر قطره


نشره (نُ رَ یا رِ) [ ع . نشرة ] (اِ.) 1 - افسونی که به وسیلة آن دیوانه و بیمار را علاج کنند. 2 - دعایی که با آب زعفران نویسند تا دفع چشم زخم کند


نشریه (نَ یِّ) [ ع . ] (اِ.) ورقه یا مجموعه ای از اوراق که بر روی آن چیزی نوشته، چاپ و منتشر کنند


نشست (نِ شَ) (مص م .) 1 - نشستن . 2 - (اِ.) جلسه، گردهمائی . 3 - کنایه از: اسب


نشست کردن ( نشست کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - بر تخت نشستن، جلوس کردن . 2 - اقامت کردن . 3 - فرو نشستن دیوار و مانند آن


نشستن (نِ شَ تَ) [ په . ] (مص ل .) در جایی قرار گرفتن، ضد ایستادن


نشف (نَ) [ ع . ] (مص م .) جذب کردن


نشلیدن (نَ دَ) (مص ل .) 1 - آویختن و آویزان کردن . 2 - تشبث، چنگ زدن در چیزی


نشمه (نَ مِ) (ص .) (عا.) زن بدکاره، روسپی


نشمیدن (نَ دَ) (مص ل .) (عا.) عیش و نوش کردن


نشو (نَ) [ ع . نشأ ] (اِمص .) نک . نشوء


نشو (نُ) (ص .) = نسو: صاف و هموار و نرم و لغزنده . مق . خشن، درشت


نشو و نما (نَ وُ نَ) (اِ.) بالیدگی، روییدگی . بالندگی


نشوء (نُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - روییدن، پرورش یافتن . 2 - نوپیدا شدن


نشوان (نَ) [ ع . ] (ص .) مَست


نشوت (نَ وَ) [ ع . نشوة ] (مص ل .) 1 - مست شدن، نشئه شدن . 2 - (اِمص .) مستی


نشور (نُ) [ ع . ] (مص م .) زنده کردن، زنده شدن مردگان در روز قیامت


نشوز (نُ) [ ع . ] (مص ل .) ناسازگاری کردن زن با شوهر


نشوه (نَ وَ یا وِ) [ ع . نشوة ] 1 - (مص ل .) سرخوش شدن و نشأه یافتن به وسیلة استعمال مواد مخدر. 2 - (اِمص .) سرخوشی و نشأه


نشپیل (نَ یا نِ) (اِ.) 1 - دام . 2 - چنگک، قلاب، قلاب ماهی گیری


نشک (نَ) (اِ.) درخت صنوبر و کاج


نشکرده (نِ کَ د) (اِ.) شفره، گزن، ابزار دم تیزی که با آن چرم را می برند یا پشت پوست و چرم را با آن می تراشند


نشکنج (نِ کُ) (اِ.) نیشگون، گرفتن و فشار دادن پوست و گوشت بدن با دو سر انگشت


نشگون (نِ) (اِ.) نک . نشکنج


نشیب (نَ) [ په . ] (اِ.) سرازیری، پستی


نشیب و فراز (نَ بُ فَ) (ص مر.) پستی و بلندی


نشید (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعری که در انجمنی برای یکدیگر بخوانند. 2 - در فارسی به معنای سرود و آواز


نشیط (نَ) [ ع . ] (ص .) شادمان، مسرور


نشیم (نِ) (اِ.) 1 - آشیانة مرغان . 2 - جای نشستن


نشیمن (نِ مَ) (اِ.) 1 - جای نشستن، قرارگاه . 2 - آشیانة مرغان


نشیمنگاه ( نشیمنگاه .)(اِمر.)جای نشستن، نشستنگاه


نشیمه (نِ مِ) (اِ.) تسمه، چرم یا پوست که از آن بند کارد و شمشیر و مانند آن سازند


نشین (نِ) (اِ.) مقعد، سوراخ مقعد


نص (نَ صّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صریح و آشکار. 2 - اصل و عین مطلب . ج . نصوص


نصاب (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مقدار معین از هر چیز. 2 - آن مقدار از مال که زکات بر آن واجب می شود


نصاری (نَ را) [ ع . ] (اِ.) جِ نصران و نصرانة ؛ ترسایان


نصال (نِ) [ ع . ] (اِ.) جِ نصل ؛ پیکان ها


نصایح (نَ یِ) [ ع . نصائح ] (اِ.) جِ نصیحت ؛ پندها، اندرزها


نصب (نَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) قرار دادن، جا کردن . 2 - گماشتن . 3 - (اِ.) علامتی از اِعراب که حرف آخر کلمه صدای فتحه می دهد


نصب (نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بلا، سختی . 2 - خستگی، فرسودگی


نصب العین (نَ بُ عَ) [ ع . ] (اِمر.)مقابل چشم، پیش چشم


نصح (نَ یا نِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پند دادن، اندرز کردن . 2 - (اِ.) پند، اندرز


نصر (نَ) [ ع . ] (اِمص .) یاری، کمک


نصران (نَ) [ ع . ] (اِ.) ترسا. ج . نصاری


نصرانی (نَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به نصران ؛ ترسایی


نصرت (نُ رَ) [ ع . نصرة ] (اِمص .) یاری، کمک


نصف (نِ) [ ع . ] (اِ.) نیمه، یک دوم از هر چیز


نصف العمر (نِ فُ لْ عُ) [ ازع . ] (ص .) بسیار ترسیده و رنج کشیده، دچار اضطراب و اندوه


نصف النهار (نِ فُ نَّ) [ ع . ] 1 - (اِمر.) نیمروز، هنگام ظهر. 2 - نیم دایره ای که از یک قطب شروع و به قطب دیگر ختم می شود و به وسیلة آن طول جغرافیایی هر محل مشخص می شود


نصفت (نَ صَ فَ) [ ع . نصفة ] (اِ.) انصاف، عدل، داد


نصفه (نِ فِ) (اِ. ق .) (عا.) نیمه


نصفی (نِ فِ) (اِ.) نوعی جام شراب


نصل (نَ) [ ع . ] (اِ.) پیکان، نیزه . ج . نِصال، نصول و انصل


نصوح (نَ) [ ع . ] 1 - (ص .) نصیحت کننده، اندرزگو. 2 - (اِ.) توبة خالص و حقیقی که شکسته نشود


نصوص (نُ) [ ع . ] (اِ.) جِ نص


نصیب (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بهره، قسمت . 2 - بخت، اقبال . ج . انصبه


نصیح (نَ) [ ع . ] (ص .) نصیحت کننده، پند - دهنده


نصیحت (نَ حَ) [ ع . نصیحة ] (اِ.) پند، اندرز. ج . نصایح


نصیر (نَ) [ ع . ] (ص .) یاری گر، مددکننده . ج . انصار


نضار (نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زر. 2 - خالص از هر چیز


نضارت (نَ رَ) [ ع . نضارة ] (اِمص .) تازگی، آبداری


نضج (نُ) [ ع . ] (اِمص .) رسیدگی، پختگی


نضرت (نَ رَ) [ ع . نضرة ] (اِمص .) تازگی و شادابی و خرمی (گیاه، انسان )


نضیج (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هرچیز پخته . 2 - میوة رسیده


نضیر (نَ) ( نضیر .) [ ع . ] 1 - (ص .) تازه، شاداب . 2 - (اِ.) زر، سیم


نطاق (نَ طّ) [ ع . ] (ص .) نطق کننده، سخن ران


نطاق (نِ) [ ع . ] (اِ.) کمربند


نطع (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سفرة چرمین . 2 - سفره ای از چرم که سر گناهکار را روی آن می بریدند


نطفه (نُ فِ) [ ع . نطفة ] (اِ.) 1 - آب پاک و صاف . 2 - منی . 3 - یاختة تشکیل شده از ترکیب یک جفت گانه وبه طور کلی موجود در حال پیدایش از چنین یاخته ای


نطق (نُ) [ ع . ] (اِ.) سخن، گفتار، کلام


نطق کشیدن (نُ طُ. کِ یا کَ دَ) (مص ل .) (عا.) صدا برآوردن، سخن گفتن


نطوق (نُ) [ ع . ] (اِمص .) سخن گویی


نطول (نَ) [ ع . ] (اِ.) آبی که در آن داروها بجوشانند و عضوی را که مبتلی به مرضی است با آن شستشو دهند


نظار (نُ ظّ) [ ع . ] (ص .) جِ ناظر؛ بینندگان، تماشاچیان


نظارت (نَ رَ) [ ع . نظارة ] (اِمص .) 1 - نگریستن، دیدن . 2 - مراقبت در انجام کاری


نظاره (نَ ظّ رِ) [ ع . ] (ص .) بیننده، تماشاگر


نظاره (نِ رِ) [ ع . نظارة ] 1 - (اِمص .) زیرکی، فراست . 2 - (مص م .) در فارسی : نگاه کردن، تماشا کردن


نظافت (نَ فَ) [ ع . نظافة ] (اِمص .) پاکیزگی، تمیزی


نظام (نِ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) نظم، آراستگی . 2 - (اِ.) عادت، روش . 3 - رشتة مروارید. 4 - (اِ.) سپاه، ارتش . 5 - رژیم، حکومت


نظام (نَ ظّ) [ ع . ] (ص .) بسیار نظم دهنده، ترتیب دهنده


نظامنامه (نِ. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) آیین نامه


نظایر (نَ یِ) [ ع . نظائر ] (اِ.) جِ نظیره ؛ مثل ها، مانندها


نظر (نَ ظَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نگاه کردن، نگریستن، 2 - به نظر آوردن . 3 - مورد توجه قرار دادن چیزی را به جهت دفع چشم زخم . 4 - (اِمص .) نگاه، نگرش . 5 - (اِ.) فکر، اندیشه، رأی . 6 - جهت، جنبه . 7 - وضع دو ستاره نسبت به یکدیگر (نجوم )


نظر دادن ( نظر دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اظهار عقیده کردن، عقیدة خود را بیان کردن


نظر قربانی ( نظر قربانی . قُ) (اِمر.) مهره ای که آن را برای دفع چشم زخم به گردن بیآویزند


نظر کرده ( نظر کرده . کَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) (عا.) مورد توجه و عنایت درگاه الوهیت واقع شده


نظرباز ( نظرباز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که به نگریستن به چهرة زیبارویان عادت دارد. 2 - شعبده باز


نظربازی ( نظربازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) تماشای زیبارویان، چشم چرانی


نظربلند ( نظربلند . بُ لَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) دارای طبع غنی، دارای سعة صدر. مق نظرتنگ


نظرتنگ ( نظرتنگ . تَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - کوته فکر، دون همت . 2 - بخیل، خسیس


نظره (نَ رَ یا رِ) [ ع . نظرة ] (مص م .) 1 - یک بار نگریستن، یک دفعه نظر انداختن . 2 - لمحه . 3 - هیأت . 4 - رحمت . ج . نظرات


نظرپاک ( نظرپاک .) [ ع - فا. ] (ص مر.) کسی که نظرش آلوده به هوی و هوس نیست


نظریه (نَ ظَ یِّ) [ ع . ] (اِ.) رأی، عقیده، فکر. ج . نظریات


نظم (نَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آراستن، ترتیب دادن . 2 - به رشته کشیدن مروارید. 3 - (اِ.) کلام موزون و با قافیه


نظمیه (نَ یُِ) (اِ.) گرفته شده از عربی ؛ در گذشته به ادارة انتظامی و شهربانی گفته می شود


نظیر ( نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مثل، مانند. ج . نظراء. 2 - شریک، انباز


نظیم (نَ ظِ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - به رشته کشیده شده . 2 - به نظم درآورده شده (شعر)


نعاب (نُ) [ ع . ] (مص ل .) آواز دادن کلاغ


نعاس (نُ) [ ع . ] (اِ.) سستی، خواب، چُرت


نعال (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ نعل ؛ کفش ها، پاپوش . 2 - پایین مجلس، درگاه


نعامه (نَ مِ) [ ع . نعامة ] (اِ.) شترمرغ


نعایم (نَ یِ) [ ع . ] (اِ.) ج نعامة . شتر مرغان . بیستمین منزل از منازل قمر


نعت (نَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) ستایش، مدح . 2 - (مص م .) وصف کردن کسی یا چیزی به نیکی . 3 - صفت . ج . نعوت


نعره (نَ رِ) [ ع . نعرة ] (اِ.) فریاد، بانگ بلند


نعش (نَ) [ ع . ] (اِ.) جنازه، جسد


نعق (نَ) [ ع . ] (مص ل .) آواز کردن، غراب


نعل (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کفش . 2 - قطعه آهنی که زیر سُم چهارپایان می زنند برای محافظت از آن . ؛ نعل در آتش نهادن (کن .) بی قرار کردن، مضطرب نمودن


نعل بند (نَ. بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که چهارپایان را نعل کند


نعل ریختن (نَ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: تند و باشتاب دویدن


نعلبکی (نَ بَ) (اِ.) ظرفی کوچک و پهن و کمی گود که زیر فنجان یا استکان می گذارند


نعلین (نَ لَ یا لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تثنیة نعل . 2 - یک جفت کفش . 3 - نوعی کفش بدون پاشنه و با رویة کوتاه و نوک برگشته


نعم (نِ عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نعمت ؛ نعمت ها


نعم (نَ عَ) [ ع . ] (اِ.) چهارپا، مانند شتر و گوسفند. ج . انعام


نعم ( نعم .) [ ع . ] (حر.) آری، بلی


نعم (نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نازکی، نرمی . 2 - نیکویی، خوبی ؛ مق . بؤس . ؛ نعم و بؤس نیکویی و بدی


نعماء (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نعمت . 2 - شادمانی


نعمات (نِ عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نعمت


نعمت (نِ مَ) [ ع . نعمة ] (اِ.) 1 - احسان، نیکی . 2 - مال، روزی . ج . نعم . نعمات


نعناع (نَ) [ ع . ] (اِ.)گیاهی است از تیرة دو لپه ای های پیوسته گلبرگ که سردستة تیرة نعناعیان می باشد و جز سبزی های خوراکی است . این گیاه همة آثار نیرو دهنده و باد شکن و خلط آور را دارا است . ؛ نعناع داغِ چیزی را زیاد کردن چیزی را زیاد بزرگ و مهم جلوه دادن


نعوذ (نَ) [ ع . ] (فعل .) پناه می بریم


نعوظ (نُ) [ ع . ] (مص ل .) برخاستن آلت تناسلی مرد به سبب غلبة شهوت


نعومت (نُ مَ) [ ع . نعومة ] (اِمص .) نرمی، ملایمت . مق خشونت


نعی (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خبر مرگ کسی را دادن . 2 - (اِ.) خبر مرگ


نعیب (نَ) [ ع . ] (اِ.) بانگ زاغ


نعیق (نَ) [ ع . ] (مص ل .) بانگ کردن کلاغ


نعیم (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فراوانی نعمت و مال . 2 - سرور، خوشی و خوشگذرانی


نغام (نَ) (اِ.) 1 - ذرات گرد و غبار پراکنده در هوا. 2 - زشت و ناخوش


نغاک (نِ) (ص .) 1 - نادان، ابله . 2 - حرامزاده


نغز (نَ) (ص .) خوب، نیک، بدیع


نغل (نَ غ ) [ ع . ] (ص .) زنازاده، پسر زنا


نغل (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پوست تباه شده در دباغت . 2 - پسر زنا


نغل (نَ غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تباه گردیدن پوست در دباغت . 2 - تباه گردیدن زخم . 3 - بد شدن نیت . 4 - کینه ور گردیدن . 5 - تباهی انداختن میان مردم . 6 - سخن چینی کردن . 7 - (اِمص .) تباهی . 8 - سوء نیت . 9 - کینه وری 0 - سخن چینی


نغل (نَ غِ یا غُ) (اِ.) گودال، آغل گوسفند در کوه و صحرا


نغم (نَ غَ) [ ع . ] (اِ.) سخن آهسته


نغم (نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آهسته سراییدن . 2 - آهسته سخن گفتن . 3 - (اِمص .) آهسته - سرایی . 4 - آهسته گویی . 5 - (اِ.) سخن آهسته ؛ نغمه


نغمات (نَ غَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نغمه


نغمه (نَ مِ) [ ع . نغمة ] (اِ.) آواز خوش، سرود


نغمه شکستن ( نغمه شکستن . ش کَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نغمه خواندن، سرود گفتن


نغن (نَ) (اِ.) سوراخ و دایرة ناف


نغن ( نغن .) (اِ.) نان، خبز


نغنغ (نَ نَ یا نُ نُ) (اِ.) پیمانه ای که غله بدان پیمایند؛ قفیز و آن معادل چهار خروار است


نغوشا (نِ یا نَ) (اِ.) = نغوشاک : 1 - آتش - پرست، گبر. 2 - (ص .) شنوا، شنونده


نغوشه (نَ ش ) (اِمص .) نک . نیوشه


نغول (نَ) 1 - (ص .) عمیق، گود، ژرف . 2 - (اِ.) راه دور و دراز


نغوله (نَ لِ) (اِ.) زلف، گیسو


نغیل (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - فاسد. 2 - حرامزاده


نفاث (نَ فّ) [ ع . ] (ص .) دمنده، فوت کننده، جادوگر، ساحر


نفاد (نَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - سپری شدن . 2 - تباه شدن، نیست شدن


نفاذ (نِ) [ ع . ] (مص ل .)1 - فرو رفتن و درگذشتن چیزی از چیز دیگر. 2 - جاری شدن فرمان . 3 - ع بور کردن تیر از نشانه


نفار (نِ) [ ع . ] (مص ل .) رمیدن، دور شدن


نق (نِ)(اِ.) (عا.) غرغر، بهانه، بهانه جویی


نفاس (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زچگی زن، حالت وضع حمل . 2 - ایام زچگی زن . 3 - خونی که پس از زاییدن از زن خارج شود؛ خون ولادت


نفاست (نَ سَ) [ ع . نفاسة ] (مص ل .) 1 - خوبی، لطافت . 2 - گران مایه بودن، گران بها شدن


نفاغ (نَ) (اِ.) قدح بزرگ شراب خواری


نفاق (نِ) [ ع . ] (مص ل .) مکر، دورویی


نفاق (نَ) [ ع . ] (مص ل .) رواج یافتن، رونق گرفتن


نفام (نَ) (ص .) سیاه فام، تیره رنگ


نفایس (نَ یِ) [ ع . نفائس ] (اِ.) جِ نفیسه ؛ چیزهای گران بها و نفیس


نفایه (نُ یا نَ یِ) [ ع . نفایة ] (اِ.) 1 - هرچیزی که آن را به سبب پستی و بی قیمتی از چیز دیگر جدا کرده و به دور اندازند. 2 - نبهره، ناسره


نفت (نَ) (اِ.) مخلوطی از ئیدروکربورهایی است که قسمت اعظم آن را هگزان، هپتان و اکتان تشکیل می دهد و یکی از مهمترین مواد مولد حرارت و انرژی است


نفتالین (نَ) [ فر. ] (اِ.) جسمی است که از قطران زغال سنگ بدست می آید جامد و سفید با بلورهای درخشان و بوی نافذ است . در صنایع رنگ سازی و عطرسازی به کار می رود. نوع ناخالص و نامرغوب آن برای دفع حشرات مفید است


نفث (نَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به دل کسی القاء کردن چیزی را. 2 - انداختن چیزی را از دهان . 3 - (مص ل .) تف کردن


نفثه (نَ ثَ یا ثِ) [ ع . نفثة ] (مص ل .) فوت کردن، یک بار دمیدن


نفج (نَ) (اِ.) کاغذ، کاغذی که به روی آن چیز می نویسند


نفح (نَ) [ ع . ] (مص ل .) پراکنده شدن بوی خوش، رسیدن بوی خوش


نفحات (نَ فَ) [ ع . ] (اِ.) بوی های خوش


نفحه (نَ حِ) [ ع . نفحة ] (اِ.) یک بار وزیدن باد. ج . نفحات


نفخ (نَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - دمیدگی . 2 - پری شکم از باد. 3 - ورم، آماس . 4 - فخر و تکبر


نفخه (نَ خِ) [ ع . نفخة ] (مص م .) یک بار دمیدن با دهان، دم و غیره


نفر (نَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کس، فرد. 2 - گروه، گروه مردم . 3 - واحدی برای شمارش انسان، شتر و درخت خرما


نفر (نَ) [ ع . ] (اِمص .) رمیدگی، دوری


نفرات (نَ فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نفر؛ افراد


نفرت (نَ رَ) [ ع . نفرة ] (اِمص .) بیزاری، رمیدگی


نفریدن (نَ دَ) (مص م .) نفرین کردن، لعنت کردن


نفریده (نَ دَ یا نِ د) (اِمف .) 1 - نفرین کرده، لعن شده . 2 - ناپسند دانسته، مذموم


نفریغ (نَ یا نِ) (اِ.) حسرت، ویل . ؛ روز نفریغ روز رستاخیز، قیامت


نفرین (نِ) (اِ.) دعای بد، لعنت


نفس (نَ فْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تن، جسم . 2 - شخص، ذات . 3 - جان، خون . 4 - حقیقت هر چیز. 5 - روح، روان . ج . نفوس . انفس


نفس (نَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دم، هوایی که با تنفس وارد ریه می شود. 2 - مهلت، زمان . ج . انفاس


نفس کش (نَ فَ. کِ) [ ع - فا. ] (ص .) (عا.) جسور، دلیر، نترس


نفسانیات (نَ یّ) [ ع . ] (ص نسب . اِ.) جِ نفسانیه (مجموعة احساسات، افکار، انفعالات و افعال که منسوب و مربوط به روح و روان هستند)


نفض (نَ) [ ع . ] (مص م .) تکاندن گرد و غبار (از پارچه و جز آن )، برافشاندن


نفع (نَ) [ ع . ] (اِ.) سود، فایده


نفقات (نَ فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ نفقه


نفقه (نَ فَ قِ) [ ع . نفقة ] (اِ.) 1 - هزینة زندگی زن و فرزند. ج . نفقات . 2 - آنچه انفاق کنند


نفقه کردن ( نفقه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) انفاق کردن، بخشش کردن


نفل (نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عبادتی که واجب نباشد، عبادت مستحب . 2 - غنیمت . 3 - عطیه، بخشش


نفل (نَ فَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) غنیمت . 2 - غنیمتی که از دشمن برای مصالحه گیرند. 3 - مالی که شرعاً متعلق به پیغمیر یا امام است (از قبیل اموال میت بلاوارث، جنگل های طبیعی و غیره )؛ ج . انفال


نفله (نِ لِ) (ص .) هدر رفته، تلف شده، ضایع و خراب


نفله کردن ( نفله کردن . دَ) (مص م .) 1 - به هدر دادن، تلف کردن . 2 - (عا.) کشتن، به قتل رساندن


نفهم (نَ فَ) [ فا - ع . ] (ص .) بی شعور، بی خرد


نفوذ (نُ) [ ع . ] (اِ.) اثر کردن در چیزی، داخل شدن در چیزی


نفور (نَ) [ ع . ] (ص .) رمنده، دور شونده، نفرت کننده


نفور (نُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) رمیدن، دور شدن . 2 - حرکت کردن حاجیان از منی به سوی مکه . ؛ روز (یوم ) نفور روز 12 ذیحجه که حاجیان از منی به سوی مکه حرکت کنند. 3 - (اِمص .) رمیدگی


نفوس (نُ) [ ع . ] (اِ.) جِ نفس


نفوس زدن ( نفوس زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) فال زدن


نفی (نَ) [ ع . ] (مص م .) دور کردن، راندن


نفیر (نَ) (اِ.) 1 - بوق، شیپور. 2 - بانگ بلند، ناله و زاری


نفیرنامه ( نفیرنامه . مِ) (اِمر.)حکم و فرمان پادشاهان برای گرد آمدن سپاه


نفیس (نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گرانمایه، قیمتی . 2 - نیکو، مرغوب