فراغ افتادن ( فراغ افتادن . اُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آسوده شدن . خلاص شدن . 2 - کاری را به پایان رساندن و آسوده گشتن


فراغ خطی (فَ. خَ طُ) [ ع - فا. ] (حامص .) رهایی، خلاص


فراغبال ( فراغبال .) [ ع . فارغ البال ] (ص مر.) آسوده خاطر


فراغت (فَ غَ) [ ع . فراغة ] 1 - (مص ل .) بی - تاب شدن . 2 - (اِمص .) بی تابی، ناشکیبایی . 3 - در فارسی به معنی آسودگی، آسایش


فراغت خانه ( فراغت خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جایی که در آن به عیش و عشرت پردازند. 2 - جایی که در آن به آسایش پردازند


فراغت دادن ( فراغت دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - آرام کردن، آسایش دادن . 2 - فرصت دادن . 3 - بی نیاز کردن


فراغت داشتن ( فراغت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آرامش داشتن . 2 - فرصت داشتن . 3 - فراموش کردن


فرافر (فَ فَ) (اِ.) آواز نای و نفیر


فرافکنی (فَ فِ کَ) (اِمص .) 1 - خوی و خصلت هایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن . 2 - تعارض ها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن


فراق (فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جدا شدن، دور شدن . 2 - (اِمص .) جدایی، دوری


فراماسون (فِ سُ) [ انگ . ] (اِ.) عضو جمعیت فراماسونری


فراماسونری (فِ سُ نِ) [ انگ . ] (اِ.) شبکه های وسیعی از جمعیت اخوت پنهانی در سراسر جهان که خود را معتقد به قدرتی ماورای طبیعی، کتابی آسمانی، اطاعت از قانون کشور، برادری جهانی، آزادی و بردباری فکری می دانند ولی به خاطر مشهور بودن به توطئه، جاسوسی و زد و بند سیاسی در اغلب کشورها غیرقانونی شناخته شده اند. نظر به این که کلمة «فراماسون » فرانسوی و «فرامیسن » انگلیسی لفظی و معنوی با کلمة «فراموشی » رابطه دارد، در ایران این انجمن را «فراموشخانه » نامیده اند


فرامش (فَ مُ) نک فراموش


فرامشت ( فرامشت .) (ق مر.)در مشت، میان مشت


فرامشت (فَ مُ) نک فراموش


فراموش (فَ) [ په . ] (ص .) از یاد رفته، از خاطر محو شده


فراموش خانه ( فراموش خانه . نِ) (اِمر.) این کلمه را به جای فراماسونری در فارسی به کار می برند


فراموش کار ( فراموش کار .) (ص فا.) کم حافظه، کسی که چیزی را زود فراموش کند


فرامین (فَ) [ معر. ] (اِ.) جِ فرمان


فرانج (فَ نَ) (اِ.) کابوس، بختک


فرانشیز (فِ) [ انگ . ] (اِ.) میزان (درصد) معافیت شخص بیمه شده از پرداخت هزینه خدمات بیمه


فرانق (فُ نِ) [ ع . ] (اِ.) معرب پروانک  - سیاه گوش، حیوانی که همراه شیر حرکت می کند و با صدای خود جانوران را از آمدن شیر باخبر می کند. 2 - راهنما و پیش رو لشکر


فرانمودن (فَ نُ یا نِ دَ) (مص م .) 1 - آشکار کردن . 2 - نشان دادن


فرانک (فِ) [ فر. ] (اِ.) واحد پول کشورهای فرانسه، سوئیس، بلژیک


فراهت (فَ هَ) [ ع . فراهة ] (اِمص .) شادمانی، انبساط، نشاط


فراهختن (فَ هِ تَ) (مص م .) نک فراهیختن


فراهم (فَ هَ) (ص .) 1 - گردآمده، جمع شده . 2 - اندوخته شده


فراهیختن (فَ تَ) (مص م .) 1 - برکشیدن . 2 - تربیت کردن، ادب آموختن


فراهیخته (فَ تِ) (ص مف .) = فراهخته : 1 - برکشیده . 2 - تربیت شده، ادب آموخته


فراواریدن (فَ دَ) (مص م .)فرو بردن، بلعیدن


فراوان (فَ) (ص .) بسیار، زیاد


فراوانی ( فراوانی .) (حامص .) بسیاری، وفور


فراورده (فَ وَ یا وُ د) (ص مف .) نک فراآورده


فراوند (فَ وَ) (اِمر.) چوب بزرگی که پشت در می انداختند تا در باز نشود


فراویز (فَ) (اِ.) فرویز، پروز؛ سجاف، سجاف لباس


فراپایه (فَ. یِ) (ص مر.) بلندپایه، گرانقدر


فراپوشیدن ( فراپوشیدن . دَ) 1 - (مص ل .) پوشیدن . 2 - چشم پوشی کردن . 3 - (مص م .) پوشانیدن


فراپیش ( فراپیش .) (ق .) پیش، جلو


فراچیدن (فَ. دَ) (مص م .) برچیدن، جمع کردن


فراک (فِ) [ فر. ] (اِ.) کت دنباله دار سیاه رنگ بلندی که در تشریفات و مراسم رسمی می پوشند


فراک (فُ) 1 - (اِ.) پشت، ظهر. مق رو. 2 - (ص .) هیز، مخنث . 3 - پلید، پلشت


فراکسیون (فِ یُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گروه های همفکری که در داخل یک حزب یا مجمع به وجود می آیند. 2 - در علم ریاضی خارج قسمت دو کمیت، کسر، بَرخه . (فره )


فراکشیدن (فَ. کَ یا کِ دَ) (مص م .) 1 - پیش کشیدن، به سوی خود کشیدن . 2 - بالا کشیدن


فراکن ( فراکن . کَ) (اِ.) نک فرکن


فراکندن ( فراکندن . کَ دَ)(مص م .)کندن، حفر کردن


فراگذاشتن ( فراگذاشتن . گُ تَ) (مص م .) رها کردن


فراگرفتن ( فراگرفتن . گِ رِ تَ) (مص م .) 1 - گرفتن، بازگرفتن . 2 - تصرف کردن . 3 - محاصره کردن . 4 - در برگرفتن، شامل شدن . 5 - آموختن، یاد گرفتن 6 - معلوم کردن . 7 - گسترش یافتن . 8 - پر کردن . 9 - عادت کردن


فراید (فَ) [ ع . فرائد ] جِ فرید و فریده


فرایض (فَ یِ) [ ع . فرائض ] (ص .) جِ فریضه


مخ (مُ) (اِ.) 1 - زنبور. 2 - آتش


فرایند (فَ یَ) مجموعة عملیات و مراحل لازم برای رسیدن به یک هدف مشخص


فربه (فَ ب) [ په . ] (ص .)1 - پُرگوشت، چاق . 2 - عظیم، سنگین .3 - نیرومند.4 - سخت، شدید. 5 - آبادان، پر رونق . 6 - بسیار، فراوان . 7 - ضخیم، ستبر


فربه کردن ( فربه کردن . کَ دَ) (مص م .) پروراندن و چاق کردن (گوسفند و مانند آن )


فربهی (فَ ب) (حامص .) چاقی . مق لاغری


فربی (فَ) (ص .) فربه، چاق


فرت (فَ رْ) (اِ.) تار، تار جامه


فرت فرت (فِ تْ فِ) (ق .) = فرت و فرت : تندتند، به شتاب


فرتوت (فَ) (ص .) = فرتود: پیر، سالخورده و از کار افتاده


فرتوک (فَ) (اِ.) پرستو


فرتی (فِ رْ) (ق .) (عا.) به چابکی، به سهولت


فرث (فَ) [ ع . ] (اِ.) سرگین در شکنبه


فرج (فَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) گشایش، گشایش در کار و مشکل


فرج (فَ رْ) (اِ.) ورج، ارج ؛ فره، شأن، شوکت، قدر


فرج ( فرج .) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوراخ، شکاف . 2 - عورت زن، آلت تناسلی زن


فرجار (فَ) [ ع . ] (اِ.) معرب پرگار


فرجاری (فِ) [ معر. ] (ص نسب .) پرگاری، دایره ای


فرجام (فَ رْ) [ په . ] (اِ.) 1 - پایان، انجام . 2 - نتیجه


فرجام خواستن (خا تَ) (مص ل .) تقاضای تجدی دنظر در حکم صادره از طرف قاضی یا دادگاه


فرجام دادن ( فرجام دادن . دَ) (مص ل .) نک فرجام خواستن


فرجامگاه ( فرجامگاه .) (اِمر.) 1 - گور، قبر. 2 - روز رستاخیز، قیامت


فرجه (فُ رْ جِ) [ ع . فرجة ] (اِ.) 1 - رخنه، شکاف ؛ ج . فُرُج . 2 - مهلت . 3 - فاصلة زاویة میان دو صفحه


فرجی (فَ رَ) (اِ.) خرقه، نوعی لباس بلند


فرح (فَ رَ) [ ع . ] (مص ل .) شاد شدن، شادمان گردیدن، مسرور گشتن


فرح بخش ( فرح بخش . بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن چه که شادی آورد، شادی بخش


فرحت (فَ حَ) [ ع - فرحة . ] 1 - (اِمص .) شادی، ش ادمانی . 2 - (اِ.) مژدگانی


فرخ (فَ رُّ) (ص .) 1 - خجسته، مبارک . 2 - زیبا


فرخ (فَ رْ) [ ع . ] (اِ.) جوجه


فرخ دیم (فَ رُّ. د) (ص مر.) زیباروی


فرخ روز ( فرخ روز .) (اِ.) نام لحنی از سی لحن باربد


فرخ فال (فَ رُّ) [ فا - ع . ] (ص مر.) خوشبخت، نیک بخت


فرخ لقا ( فرخ لقا . لِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) خوش - صورت، زیباروی


فرخ پی (فَ رُّ. پِ) (ص مر.) خوش قدم


فرخار (فَ) [ سغ . ] 1 - (اِ.) بتکده، بتخانه . 2 - شهری در تبت که بتخانه های آن معروف بوده


فرخاردیس ( فرخاردیس .) (ص مر.) 1 - مانند بتخانه . 2 - مانند بتکده زیبا و آراسته


فرخاش (فَ) (اِ.) نک پرخاش


فرخال (فَ) (ص .) موی فروهشته که چین و شکن نداشته باشد


فرختار (فُ رُ) (ص فا.) فروشنده


فرخج (فَ رَ خْ) (ص .) 1 - زشت، نازیبا. 2 - نامتناسب، ناشایسته . 3 - ناپاک، پلید. 4 - سست، ضعیف


فرخزاد ( فرخزاد .) (ص مف .) = فرخزاده : مبارک - زاده


فرخسته (فَ خَ تِ) (ص مف .) خسته، کشته و بر زمین کشیده شده


فرخش (فَ رَ خْ) پرخچ : کفل، سرین


فرخشه (فَ رَ ش ) (اِ.) = فرخشته : لوزینه، نوعی شیرینی که با آرد، شکر، روغن و مغز بادام درست می کنند


فرخمیدن (فَ دَ) = فخمیدن . فخمدان : (مص م .) پنبه را از پنبه دانه جدا کردن


فرخنج (فَ رْ خَ) (اِ.) نصیب، بهره


فرخنده (فَ رْ خُ د) (ص .) مبارک، خجسته


فرخو (فَ رْ خُ) (اِمص .) = پرخو : 1 - بریدن شاخه های زائد درخت . 2 - وجین، کندن علف های هرز


فرخواگ (فَ خا) (اِ.) قلیه و گوشتابه که بر بالای آن تخم مرغ بریزند و بخورند


فرخویدن (فَ دَ) = پرخویدن : (مص م .) بریدن شاخه های زیادی درخت، پیراستن شاخه ها


فرد (فَ رْ) [ ع . ] (ص .) 1 - تنها، یگانه . 2 - بی نظیر، بی مانند. 3 - یک بیت شعر. 4 - هر عددی که پس از تقسیم بر دو باقی مانده اش یک باشد


فردا (فَ) [ په . ] (اِ.) 1 - روز بعد از امروز، روزی که پس از امروز خواهد آمد. 2 - کنایه از: آینده


فردانی (فَ) [ ع . ] (ص نسب .) یگانه، بی نظیر


فرداًفرد (فَ دَ نْ فَ) [ ع . ] (ق مر.) یکایک، یکی یکی


فردایی ( فَ ) (ص نسب .) 1 - منسوب به فردا، آ ن چه که در آینده می آید. 2 - کنایه از: کسی که معتقد به جهان دیگر و پاداش و کیفر در آن است


فردخانه (فَ رْ دْ. نِ) [ ع - فا. ] (اِ.) خلوت خانه، چله خانه، اطاقی در خانقاه برای چله نشستن


فردر (فَ رْ دَ) (اِ.) = فردرد: چوبی که پشت در می انداختند تا در باز نشود


فردوس (فِ دُ) 1 - باغ، بوستان . 2 - بهشت


فرمان روا ( فرمان روا . رَ) (ص مر.) حاکم


فردیت (فَ یَّ) [ ع . فردیة ] (مص جع .) 1 - یکتایی، یگانگی . 2 - طاق بودن


فرز (فِ رْ) (ص .) (عا.) چابک، چالاک


فرز ( فرز .) (اِ.) سبزی ای که در غایت تری و طراوت باشد. فرزد، فریز، فریس، فرزه، پریز، فریژ و فریج نیز گفته می شود


فرزام (فَ) (ص .) شایسته، سزاوار


فرزان ( فرزان .) [ ع . ] (اِ.) معرب فرزین، مهرة وزیر در شطرنج


فرزان (فَ) (ص .) عاقل، حکیم


فرزانه ( فرزانه .) [ په . ] (ص .) دانشمند، حکیم . ج . فرزانگان


فرزانگی (فَ رْ نِ) [ په . ] (حامص .) دانایی، حکمت


فرزجه (فَ زَ جَ یا جِ) [ معر. ] (اِ.) آن چه زنان به خود برگیرند؛ شیاف، شافه، پرزه، پرزگ نیز گویند


فرزد (فَ رَ زْ دْ) (اِ.) سبزه ای است بسیار تر و تازه و سبز


فرزند (فَ زَ) [ په . ] (اِ.) بچة آدم، پسر یا دختر


فرزند خوانده ( فرزند خوانده . خا د) [ په ] (اِمر.) پسر یا دختری که انسان او را به فرزندی خود قبول می کند


فرزنگ (فَ رْ زَ) (اِ.) نک فرسنگ


فرزی (فَ رْ) نک فرزین


فرزین (فَ رْ) (اِ.) مهرة وزیر در بازی شطرنج


فرزین بند ( فرزین بند . بَ) (اِ.) مهره ای که پشتیبان وزیر (فرزین ) باشد


فرس (فَ رَ) [ ع . ] (اِ.) اسب


فرس راندن (فَ رَ. دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - اسب راندن . 2 - کنایه از: جستجو کردن، تفحص کردن


فرس ماژور (فُ ژُ) [ فر. ] (اِ.) حالتی که شخص برخلاف میل مجبور به انجام یا ترک فعلی شود، قوة قهریه، زور و فشار به گونه ای که نتوان از آن اجتناب کرد


فرس نامه (فَ رَ مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) کتابی که از اسب، اندام و انواع آن بحث کند


فرس نهادن (فَ رَ. نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شکست خوردن، درمانده شدن


فرسان (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فارس


فرسای (فَ) (ص فا.) در ترکیب به معنی فرساینده آید، به معانی ذیل ؛ الف - خسته - کننده، رنج دهنده . ب - محو کننده، نابود - کننده . ج - ساینده : گردون فرسای


فرسایش (فَ یِ) (اِمص .) فرسودن


فرساییدن (فَ دَ) (مص م .) فرسودن


فرستادن (فِ رِ دَ) (مص م .) روانه کردن، راهی کردن


فرستاده (فِ رِ د) (ص مف .) 1 - روانه کرده . 2 - سفیر. 3 - پیغامبر، رسول


فرستنده (فِ رِ تَ د یا دَ) (ص فا.) 1 - آن که چیزی را به جایی می فرستد، گسیل دارنده . 2 - دستگاهی که به کمک امواج الکترومغناطیس، صوت یا تصویر قابل دریافت منتشر می کند


فرسته (فِ رِ تِ) (ص مف .) نک فرستاده


فرستو (فَ رَ) (اِ.) پرستو


فرستوک (فَ رَ) (اِ.) پرستو


فرستک (فِ رِ تَ) (اِ.) پرستو


فرسخ (فَ رْ سَ) [ معر. ] (اِ.) نک فرسنگ


فرسطو (فَ رَ) (اِ.) قپان


فرسنگ (فَ سَ) [ په . ] (اِ.) = فرسخ : واحدی برای اندازه گیری مسافت، تقریباً شش کیلومتر


فرسودن (فَ دَ) 1 - (مص ل .) ساییده شدن . 2 - کهنه و پوسیده شدن . 3 - (مص م .) ساییدن . 4 - کهنه و پوسیده کردن


فرسوده (فَ د) (ص مف .) 1 - ساییده . 2 - کهنه و پوسیده شده . 3 - آزرده شده


فرسپ (فَ رَ) (اِ.) = فرسب : 1 - شاه تیره، چوب بزرگی که در ساختن سقف خانه به کار می رود. 2 - پارچه های رنگارنگ که در نوروز و جشن های دیگر در و دیوار دکان ها و خانه ها را بدان آرایش کنند


فرسک (فِ رِ) [ فر. ] (اِ.) نقاشی به وسیلة آب رنگ بر سطح گچی مرطوب دیوار. در فرسک سازی از آن جهت آب رنگ به کار می برند که رنگ ها از متن دیوار نفوذ کنند و جزو زمینه به نظر آیند


فرش (فُ) (اِ.) شیری که از حیوان نوزاییده دوشند؛ آغوز، فله، فرشه نیز گویند


فرش (فُ رُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فراش


فرش (فَ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر چیز گستردنی . 2 - قالی


فرشته (فِ رِ تِ) (اِ.) مَلَک، از موجودات روحانی و ملکوتی که به ستایش خداوند مشغولند و با چشم دیده نمی شوند


فرشتوک (فَ رَ) (اِ.) پرستو


فرشک (فَ رِ) (اِ.) سه چهار دانة انگور درهم بسته، غوره


فرصاد (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - درخت توت یا توت سرخ . 2 - میوة توت . 3 - رنگی است سرخ


فرصت (فُ صَ) [ ع . فرصة ] (اِ.) 1 - وقت مناسب برای انجام دادن کاری . 2 - مجال، وقت


فرصت دانستن ( فرصت دانستن . نِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) غنیمت شمردن


فرصت شماردن ( فرصت شماردن . ش دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) وقت را غنیمت داشتن، فرصت را از دست ندادن


فرصت طلبی ( فرصت طلبی . ط َ لَ) [ ازع . ] (حامص .) 1 - استفاده از هر زمان و فرصت مناسب برای رسیدن به مقاصد شخصی . 2 - تغییر جهت و نظر بر مبنا و فراخور دگرگونی اوضاع، اپورتونیسم


فرمان روایی ( فرمان روایی . رَ) (حامص .) حکومت


فرصت نگه داشتن ( فرصت نگه داشتن . نِ گَ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)1 - درنگ کردن، تأنی کردن . 2 - منتظر فرصت مناسب بودن


فرصت کردن ( فرصت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مجال داشتن، وقت مناسب و کافی داشتن


فرض (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) واجب گردانیدن . 2 - پنداشتن . 3 - (اِ.) آن چه که خداوند بر انسان واجب کرده . 4 - گمان، پندار


فرض گزاردن (فَ. گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) واجب کردة خداوند را به جا آوردن، مانند: نماز خواندن


فرضه (فُ ضَ یا ض ) [ ع . فرضة ] (اِ.) 1 - رخنه و سوراخی که از آن آب کشند. 2 - سوراخ پاشنة در. 3 - دهانة جوی . 4 - جای درآمدن به کشتی از لب دریا. 5 - دهان دوات


فرضی ( فرضی .) [ ع . ] (ص نسب .) تصوری، خیالی


فرضیات (فَ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ فرضیه


فرضیه (فَ یِّ) [ ع . فرضیة ] (اِ.) 1 - حدس، گمان . 2 - حدس و گمان دربارة یک موضوع علمی


فرط (فَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نشان راه . 2 - کسی که پیش از قوم حرکت می کند تا اسباب کار را تهیه کند


فرط (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) از حد گذشتن . 2 - چیره شدن . 3 - پیشدستی کردن . 4 - (اِمص .) زیاده روی . 5 - چیرگی . 6 - بسیاری، فراوانی


فرع (فَ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه که از اصل چیزی جدا شود. 2 - شعبه، شاخه . 3 - سود پول


فرعون (فِ عُ) [ معر. ] (اِ.) 1 - عنوان هر یک از پادشاهان قدیم مصر. 2 - مجازاً ستمکار، ظالم


فرعی (فَ رْ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به فرع . 2 - غیراصلی


فرغار (فَ رْ) (ص مف .) 1 - خیسانیده، خیسیده . 2 - سرشته


فرغاردن (فَ رْ دَ) (مص م .) نک فرغاریدن


فرغاریدن (فَ رْ دَ) (مص م .) 1 - خیسانیدن . 2 - سرشتن


فرغانج (فَ) [ تر. ] (اِ.) = فرغانچ : مادة (گاو، خر) فربه پر گوشت


فرغر (فَ غَ) (اِ.) 1 - جوی آب . 2 - خشک رود، جایی که آب از آن گذشته و مقدار کمی آب به جا مانده باشد. 3 - گودال، آبگیر


فرغرده (فَ غَ د) (ص مف .) 1 - خیسانیده، تر شده . 2 - سرشته، خمیر کرده


فرغن (فَ غَ) (اِ.) نک فرکن


فرغند (فَ غَ) (ص .) 1 - پلید. 2 - گندیده، بد - بوی


فرغنده (فَ غَ د) (ص .) نک فرغند


فرغول (فَ) (اِ.) = فرغل : 1 - تأخیر، درنگ . 2 - اهمال، غفلت


فرغیش (فَ رْ) (ص .) 1 - کهنه، فرسوده . 2 - جامة کهنه، پوستین کهنه


فرفتن (فَ رِ تَ) (مص م .) نک فریفتن


فرفته (فَ رِ تِ) (ص مف .) فریفته و فریب خورده


فرفر (فِ فِ) (ق .) تندتند، باشتاب


فرفره (فِ فِ رِ)(اِ.)هر چیز سبک و پردار که توسط باد دور خود بچرخد، بادفر و فرفروک نیز گفته اند


فرفری (فِ فِ رْ) (ص نسب .) (عا.) موی مجعد، موی پر پیچ و تاب


فرفوری (فُ) (اِ.) (ص نسب .) 1 - چینی (ظروف ). 2 - ظروف چینی ژاپن (خصوصاً)


فرق (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن . 2 - از هم جدا کردن و امتیاز نهادن . 3 - (اِ مص .) جدایی . 4 - امتیاز، تفاوت


فرق ( فرق .) [ ع . ] (اِ.) میان سر، تارک


فرق زدن (فَ رْ قْ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سر نهادن


فرق کردن ( فرق کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) امتیاز دادن، مشخص کردن


فرقان (فُ رْ) [ ع . ] 1 - (ص .) آن چه که حق و باطل را از هم جدا کند. 2 - (اِ.) قرآن


فرقت (فِ قَ) [ ع . فرقة ] (اِ.) نک فرقه


فرقت (فُ قَ) [ ع . فرقة ] (اِمص .) جدایی، دوری


فرقد (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) گوساله، گوسالة دشتی


فرقد ( فرقد .) [ ع . ] (اِ.) دو برادران، نام دو ستاره بر سینة صورت فلکی خرس کوچک یا دُب اصغر


فرقدان (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة فرقد. نک فرقد


فرقدین (فَ قَ دَ یا د) [ ع . ] (اِ.) نک فرقد


فرقه (فِ رْ قِ) [ ع . فرقة ] (اِ.) دسته، گروه، طایفه . ج . فرق


فرم (فُ رْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ریخت، شکل، وضع . 2 - جامة هم شکل . 3 - چند صفحه کتاب (معمولاً 8 تا 16) که با هم چاپ شود. 4 - برگ چاپی برای نوشتن اطلاعات خواسته شده، برگه (فره )


فرم (فَ رَ) (اِ.) اندوه، دلتنگی


فرمالیته (فُ تِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تشریفاتی . 2 - ظاهرسازی


فرمالیسم (فُ) [ فر. ] (اِ.) شکل و قالبی که به وسیلة آن هنرمند منظور خود را بیان کند


فرمان (فَ) [ په . ] (اِ.) 1 - دستور، امر، حکم . 2 - توقیع پادشاه . 3 - وسیلة کنترل اتومبیل، دوچرخه، موتورسیکلت


فرمان بر ( فرمان بر . بَ) (ص فا.) 1 - فرمانبردار، مطیع . 2 - خادم، خدمتکار


فرمان بردن ( فرمان بردن . بُ دَ) (مص ل .) اطاعت کردن، انقیاد نمودن


فرمان راندن ( فرمان راندن . دَ) (مص ل .) حکومت کردن


فرمان رسیدن ( فرمان رسیدن . رِ دَ) (مص ل .) 1 - رسیدن حکم و دستور. 2 - مجازاً: رسیدن وقت مرگ


فرمان فرما (ی ) ( فرمان فرما . فَ) (ص فا.) فرمانروا، حاکم، پادشاه


فرمان فرمایی ( فرمان فرمایی . فَ)(حامص .) فرمانروایی، حکومت


فرمان کردن ( فرمان کردن . کَ دَ) (مص ل .) اطاعت کردن


فرمان گذار ( فرمان گذار . گُ) (ص فا.) فرمانده


فرمان گزار ( فرمان گزار . گُ) (ص مف .) فرمان پذیر


فرمان یافتن ( فرمان یافتن . تَ) (مص ل .) 1 - دستور گرفتن . 2 - مجازاً: مردن، درگذشتن


فرماندار ( فرماندار .) (اِ.) 1 - حاکم . 2 - مأموری که از طرف وزارت کشور ادارة امور شهر را به عهده دارد


فرمانده ( فرمانده . د) (ص فا.) فرمان دهنده، کسی که فرمان بدهد. در ارتش مافوقی که به زیردستان فرمان دهد


فرمانی ( فرمانی .) (ص .) فرمانبر، مطیع


فرمایش (فَ یِ) (اِمص .) 1 - فرمودن . 2 - امر، حکم، دستور


فرمایشی ( فرمایشی .) (ص نسب .) کاری که طبق حکم و دستور انجام شود و اصالت نداشته باشد


فرمت (فُ مَ) [ فر. ] (اِمص .) 1 - تقسیم دیسک به بخش های نشان دار برای ذخیرة داده ها و بازیابی اطلاعات . 2 - نحوة آرایش داده ها برای ذخیره یا نمایش


فرمن (فَ مَ)(اِ.) تیری است افقی در کمرکش دکل بیرق های بلند


فرمودن (فَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - امر کردن، دستور دادن . 2 - گفتن


فرموش (فَ) (اِ. ص .) نک فراموش


فرمول (فُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نمونه، سرمشق، دستور (فره ). 2 - رمز. 3 - نشان دادن یک اصل یا رابطه ای معین با نمادهای ریاضی . 4 - نمایاندن یک ترکیب یا ساختمان شیمیایی با نمادها و علامات اختصاری


فرمولر (فُ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجموعة فرمول ها. 2 - مجموعة دستورهای ترکیب ادویه


فرموک (فَ) (اِ.) 1 - گروهة ریسمان ریسیده که در دوک پیچیده باشند. 2 - چوبی به شکل مخروط که کودکان ریسمان پیچند و از دست گذارند تا در روی زمین به چرخ درآید


فرمگین (فَ رَ) (ص مر.) = فرمگن : اندوهگین، دلتنگ


فرن (فُ) [ ع . ] (اِ.) تابة سفالین که در آن نان پزند


فرناد (فَ) [ سنس . ] (اِ.) پایاب


فرناس (فَ) (ص .)1 - غافل، نادان . 2 - خواب آلود


فرناس (فِ) (اِ.) 1 - مهتر روستاییان . 2 - شیر ستبر گردن و دلیر


فرنج (فِ رِ) (اِ.) نیم تنة نظامی


فرنج (فُ رُ) (اِ.) پیرامون دهان، گرداگرد دهان


فرنجمشک (فَ رَ مُ) (اِ.) گیاهی پایا از تیرة نعناعیان که دارای شاخه های پرپشت و متعدد است و به حالت خودرو در اکثر نواحی معتدل آسیا و اروپا (از جمله ایران ) می روید. برگ های این گیاه متقابل بیضوی و قلبی شکل و دندانه دارند. ریشة این گیاه کوچک و استوانه ای شکل و سخت و منشعب است . گل هایش سفید یا گلی رنگند که به تعداد 6 تا 12 در کنارة برگ ها مجتمع گردیده اند. میوه اش فندقه و قهوه ای رنگ می باشد. این گیاه در طب به عنوان بادشکن و ضد تشنج و مقوی معده و معرق و زیاد کنندة ترشحات صفرا تجویز می شود. به علاوه در رفع سرگیجه، رفع حالت قی زنان باردار و بی خوابی و ضعف مصرف آن توصیه شده است ؛ فرنجمسک، فرنجموشک، افرنجمشک، ریحان قرنفلی، پلنگمشک، برنجمشک نیز گفته می شود


فرنجک (فَ رَ جَ) (اِ.) کابوس، بختک


فرند (فَ رِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - پرند. 2 - جوهر تیغ و شمشیر. 3 - نوعی پارچة ابریشمی موج دار


فرنگ (فَ رَ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نام عمومی هر یک از کشورهای اروپا و گاهی آمریکا. 2 - کشور فرانسه که مسکن قوم فرانک (قبیله ای از نژاد ژرمن ) است


فرنگی ( فرنگی .) (ص نسب .) منسوب به فرنگ، اروپایی


فرنگی مآب ( فرنگی مآب . مَ) [ فر - ع . ] (ص مر.) کسی که به آداب اروپاییان رفتار می کند، متجدد


فرنی (فِ رْ) (اِ.) نوعی خوراک رقیق که از شیر، آرد برنج، شکر و گلاب درست کنند


فره (فِ یا فَ رِ هْ) [ په . ] (ص .) 1 - بسیار، فراوان . 2 - خوب، پسندیده


فره (فَ رِّ) (اِ.) نک فر


فره (فَ رَ) (مص ل .) خرامیدن، تکبر کردن


فره مند (فَ رَّ. مَ) (ص مر.) دارای فر، شکوهمند


فره کشیدن (فَ رَ. کِ دَ) (مص ل .) چاپلوسی کردن، منّت کشیدن


فرهانج ( فرهانج .) (اِ.) 1 - شاخة بزرگی که از درخت ببرند تا شاخه های دیگر برآید. 2 - شاخة درختی که به درخت دیگر پیوند کنند. 3 - شاخة درخت انگوری که آن را در زمین کنند و از جای دیگر تتمة آن را بر آرند؛ عکیس


فرهانج ( فرهانج .) (اِ.) پیرامون دهان از جانب بیرون


فرهانج (فَ نَ) (اِ.) بختک، کابوس


فرهست (فَ هَ) [ په . ] = فرهیست : 1 - (ص .) بسیار، زیاد. 2 - (اِ.) سحر، جادو


فرهمند (فَ هَ مَ) (حراض .) نزدیک، قریب


فرهنج (فَ هَ) (اِ.) فرهنگ


فرهنجنده (فَ هَ جَ د) (ص فا.) ادب کننده، تربیت کننده


فرهنجه (فَ هَ جِ) (ص .) 1 - با ادب . 2 - نیکو سیرت


فرهنجیدن ( فَ هَ دَ) (مص م .)1 - تربیت کردن، علم آموختن . 2 - خوشخو کردن


فرهنجیده (فَ هَ د) (ص مف .)تربیت شده، علم آموخته


فرهنگ (فَ هَ) [ په . ] (اِ.) 1 - علم، دانش . 2 - تربیت، ادب . 3 - واژه نامه، کتاب لغت . 4 - عقل، خرد. 5 - تدبیر، چاره


فرهنگ نویسی ( فرهنگ نویسی . نِ)(حامص .) شاخه ای از ادبیات که به گردآوری، پژوهش، رده بندی و تعریف واژه ها یک زبان یا یک رشته اختصاص دارد


فرهنگستان ( فرهنگستان . گِ) [ په . ] (اِمر.) آکادمی، انجمن علمی فرهنگی


فرهنگسرا ( فرهنگسرا . سَ) (اِ.) مؤسسه ای برای فعالیت های فرهنگی مراجعه کنندگان که معمولاً دارای کتابخانه، سینما، تماشاخانه، موزه، میدان های ورزشی و اسکان های دیگر است


فرهنگنامه ( فرهنگنامه . مِ) (اِمر.) 1 - کتابی که شامل تعریف واژه ها و معرفی اعلام است . 2 - دایرة المعارف


فرهنگی (فَ هَ) (ص نسب .) 1 - با فرهنگ، اهل علم . 2 - معلم، کسی که با علم و فرهنگ سر و کار دارد


فرهی (فَ رَّ) (حامص .) 1 - دارای فره بودن . 2 - شوکت، جلال


فرهیب (فَ) (اِ.) فریب، نیرنگ


فرهیختن (فَ تَ) (مص م .) = فرهختن : 1 - ادب کردن، تربیت کردن . 2 - ادب آموختن، علم آموختن


فرهیخته (فَ تِ) (ص مف .) = فرهخته : ادب آموخته، دانش آموخته، دارای فرهنگ والا


فرهیختگی (فَ تِ) (حامص .)= فرهختگی : ادب آموختگی، علم آموختگی


فرو (فُ) (ص ) 1 - پایین . 2 - به سوی پایین . 3 - به سوی درون یا ژرفا. 4 - دارای وضع یا حالت زیردست


فرو (فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوستین، پوستین روباه . 2 - جامه ای که از پوست جانوران سازند؛ ج . فِراء


فرو (فِ رُّ) [ فر. ] (ص . اِ.) ترکیبی است از آهن با کمترین مقدار اکسیژن مانند اکسید فرو ( FeO ) که گرد سیاه رنگی است که از تجزیة کربنات آهن در پناه هوا و یا احیای اکسید آهن بر اثر هیدروژن بدست می آید


فرو آمدن ( فُ. مَ دَ)(مص ل .)1 - پایین آمدن . 2 - به منزل کسی وارد شدن


فرو آوردن ( فرو آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .) 1 - پایین آوردن . 2 - به منزل کسی وارد کردن


فرو افکندن (فُ. اَ دَ)(مص م .)به زیر انداختن


فرو باریدن ( فرو باریدن . دَ) (مص ل .) ریختن


فرو بردن ( فرو بردن . بُ دَ) (مص م .) 1 - به پایین بردن . 2 - بلعیدن


فرو خوردن (فُ. خُ دَ) (مص م .) 1 - بلعیدن، به حلق فرو بردن . 2 - مجازاً: تحمل کردن


فرو داشت (فُ) (مص مر.) 1 - فرو گذاشتن، تقصیر، کوتاهی . 2 - انجام و آخر کار. 3 - تنزل، به پستی گراییدن


فرو رفته (فُ. رَ تِ) (ص مف .) اندوهگین، مغموم


فرو شدن (فُ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - پایین رفتن . 2 - به زیر رفتن . 3 - فرود رفت . 4 - غروب کردن، ناپدید شدن . 5 - داخل شدن . 6 - غوطه ور شدن . 7 - غرق شدن . 8 - انحطاط یافتن، سقوط کردن . 9 - نابود شدن 0 - پوشیده ماندن


فرو فرستادن (فُ. فِ رِ دَ) (مص م .) 1 - به پایین فرستادن . 2 - نازل کردن


فرو نشاندن (فُ. نِ دَ) (مص م .) 1 - پایین آوردن . 2 - ته نشین کردن . 3 - کم کردن از شدت چیزی . 4 - خاموش کردن . 5 - آرام کردن، تسکین دادن


فرو نشستن ( فرو نشستن . نِ شَ تَ) (مص ل .) 1 - پایین نشستن . 2 - ته نشین شدن . 3 - از شدت چیزی کم شدن . 4 - خاموش شدن . 5 - آرام شدن، تسکین یافتن


فرو نهادن ( فرو نهادن . نَ دَ) (مص مر.) 1 - پایین نهادن . 2 - پایین آوردن . 3 - برکنار کردن . 4 - جای دادن، قرار دادن . 5 - اختصاص دادن


فرو نوشتن ( فرو نوشتن . نِ وِ تَ) (مص م .) طی کردن، درنوردیدن


فرو نگریدن ( فرو نگریدن . نِ گَ دَ) (مص ل .) نک فرو نگریستن


فرو نگریستن ( فرو نگریستن . نِ گَ تَ) (مص ل .) 1 - به پایین نگاه کردن . 2 - تنگ چشم بودن


فرو واریدن ( فرو واریدن . دَ) (مص م .) به دهان فرو بردن


فرو کشتن ( فرو کشتن . کُ تَ) (مص م .) خاموش کردن


فرو گذاردن ( فرو گذاردن . گُ دَ) (مص م .) 1 - ترک کردن، رها کردن . 2 - اِهمال کردن، کوتاهی کردن


فروار (فَ) (اِ.) = پروار. فروال : بالاخانه، خانة تابستانی


فروتر (فُ تَ) (ص تف .) پایین تر. مق بالاتر


فروتن (فُ تَ) (ص مر.) متواضع، افتاده


فروخت (فُ) (مص مر.) فروش، فروختن . مق خرید


فروختار (فُ) (ص فا.) = فرختار: فروشنده


فروختن ( فروختن .) (مص مر.) نک افروختن


فروختن (فُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - دادن کالا به کسی در مقابل دریافت پول . 2 - وانمود کردن، به رخ کشیدن


فروخته (فُ خْ تِ) (ص مف .) افروخته


فروختگی (فُ تِ) (حامص .) نک افروختگی


فروهشته ( فروهشته . هِ تِ) (ص مف .) 1 - فرو افتاده . 2 - سست . 3 - آویخته شده


فروهلیدن ( فروهلیدن . هِ دَ) (مص م .) نک فروهشتن


فرود (فُ) [ په . ] 1 - (اِ.) زیر، پایین . 2 - اندرون . 3 - بخش زیرین جایی . 4 - الگوهای ملودیک برای بازگشت به مُد اولیه یا مایة اصلی (موسیقی ). 5 - توالی آکوردها به عنوان پایان یا تقسیم یک قطعة موسیقیایی


فرود آمدن ( فرود آمدن . مَ دَ) (مص ل .) پایین آمدن


فرود آوردن ( فرود آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .)1 - پایین آوردن . 2 - پیاده کردن


فرود داشتن (فُ. تَ) (مص ل .) 1 - پایین داشتن . 2 - به آخر رسانیدن . 3 - نگه داشتن، محافظت کردن


فرودست (فُ. دَ) (ص مر.) 1 - زیر دست . 2 - پست، فرومایه


فرودستی ( فرودستی . دَ) (حامص .) پستی، حقارت


فروده (فُ د یا دَ) 1 - (ص .) بریان کرده، برشته گردیده . 2 - (اِ.) چوبی که در پس درِ خانه اندازند


فرودگاه (فُ) (اِمر.) 1 - محل فرود آمدن . 2 - محوطة مخصوص نشستن هواپیما


فرودین (فَ رْ وَ دَ) (اِمر.) مخفّف فروردین


فرودین (فَ وَ) 1 - (ص نسب .) زیرین، پایینی . 2 - (اِ.) چهارچوب، آستانة در


فرور (فَ وَ) (اِ.) نک فروهر


فرورد (فَ وَ) (اِ.) نک فروهر


فروردگان (فَ وَ رْ دْ) (اِمر.) = فروردیان : جشنی بوده که ایرانیان به مدت ده شب و روز یعنی پنج روز آخر سال، پنج روز پنجة دزدیده یا خمسة مستسرقه به یاد فروهر در گذشتگان برپا می کردند


فروردین (فَ وَ) [ په . ] (اِ.) 1 - اولین ماه از هر سال شمسی که خورشید در حرکت ظاهری خود در برج حَمَل (برّه ) قرار می گیرد. 2 - نام روز نوزدهم از هر ماه شمسی


فروردینگان (فَ وَ) [ په . ] (اِ.) جشنی که ایرانیان در روز نوزدهم فروردین به یُمن برابر شدن نام ماه و نام روز و همچنین گرامی داشت ارواح درگذشتگان برپا می کردند


فروزان (فُ) (ص فا.) تابان، درخشان


فروزاندن (فُ دَ)(مص م .)= فروزانیدن : روشن کردن، درخشان کردن


فروزانفر (فُ فَ) (ص مر.) دارای فر و شکوه و درخشان


فروزش (فُ ز) (اِمص .) روشنایی، تابش


فروزنده (فُ زَ د) (ص فا.) روشن کننده


فروزیدن (فُ دَ) (مص م .) افروختن، روشن کردن


فروزیده (فُ د) (ص مف .) افروخته، روشن شده


فروزینه (فُ نِ) (اِمر.) آتشگیره، چیزی که با آن آتش روشن کنند


فروش (فُ) (اِ.) 1 - فروختن . 2 - مقدار پول به دست آمده از فروختن کالا یا ارائه خدمت در یک روز یا ماه یا سال


فروشدنگاه (فُ شُ دَ) (اِمر.) باختر، محل غروب


فروشستن (فُ شُ تَ) (مص م .) 1 - شستن . 2 - محو کردن، پاک کردن


فروشنده (فُ شَ د) (ص فا.) کسی که چیزی را بفروشد


فروشک (فَ یا فُ شَ) (اِ.) غله ای که در آسیا اندازند تا خرد شود و بشکند و از آن طعام کرده بخورند، بلغور


فروشگاه (فُ) (اِمر.) محل فروش اجناس، جای فروش، مغازه


فروع (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فرع ؛ 1 - شاخه ها. 2 - ریشه هایی که از یک بیخ برآمده باشد. 3 - اموری که پیرو یک اصل باشند. 4 - علم فقه


فروغ (فُ) (اِ.) روشنی، پرتو


فروغمند ( فروغمند . مَ) (ص مر.) دارای فروغ، نورانی


فروق (فَ) [ ع . ] (ص .) مرد ترسنده، ترسان


فروقه (فُ قَ یا ق ) (ص .) به غایت ترسنده و جبان


فرومالیدن ( فرومالیدن . دَ) (مص م .) 1 - مالیدن . 2 - مغلوب کردن، مجازات کردن . 3 - فشردن


فروماندن ( فروماندن . دَ) (مص ل .) 1 - بیچاره شدن، ناتوان شدن . 2 - درنگ کردن . 3 - معزول شدن


فروماندگی ( فروماندگی . د) (حامص .) 1 - بیچارگی، ناتوانی . 2 - درنگ


فرومایه ( فرومایه . یِ) (ص مر.) 1 - دون، پست . 2 - خسیس، مفلس . 3 - نادان، بی هنر


فرومایگی ( فرومایگی . یِ) (حامص .) پستی، رذالت


فرومولیدن (فُ دَ) (مص ل .) 1 - به پایین خزیدن . 2 - درنگ کردن، تأخیر کردن


فروند (فَ وَ) (اِ.) 1 - چوبی که در پس می انداختند تا در باز نشود. 2 - سکان کشتی . 3 - بادبان کشتی . 4 - واحد شمارش کشتی و هواپیما


فرونده (فَ. وَ د) (اِ.) نک فروند


فرونگر ( فرونگر . نِ گَ) (ص فا.) 1 - کسی که به پایین نگاه کند. 2 - تنگ چشم، دون همت


فروهر (فَ رْ وَ هَ) [ په . ] (اِ.) در اوستا فَروَشی و در پارسی باستان فرورتی ؛ به موجب اوستا پنجمین نیروی مینوی از نیروهای پنجگانة تشکیل دهنده انسان است به معنای پشتیبان و محافظ انسان و همة آفرینش نیک اهورامزدا. فروهر هر موجودی پیش از خلقت مادی آن، در جهان مینوی وجود دارد و پس از خلقت مادی هر موجود فروهر آن از جهان مینوی فرود آمده و با آن همراه می شود. پس از مرگ هر موجود، فروهر آن دوباره به جهان فروهری باز می گردد


فروهشتن (فُ. هِ تَ) 1 - (مص م .) پایین گذاشتن، بر زمین گذاشتن . 2 - آویزان کردن . 3 - (مص ل .) فرو افتادن . 4 - سست شدن . 5 - آویزان شدن


فروهیختن ( فروهیختن . تَ) (مص م .) = فروهختن : فرو کشیدن، رو به پایین کشیدن


فروهیده (فَ رُ د) (ص مر.)خردمند، پسندیده


فروکش (فُ کِ یا کَ) 1 - (مص مر.) فرو کشیدن . 2 - (ص فا.) فرو کشنده


فروکش شدن (فُ کِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - در جایی فرود آمدن و ماندن . 2 - از شدت چیزی کم شدن


فروکش کردن ( فروکش کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - مهار شدن . 2 - در جایی فرود آمدن و ماندن . 3 - از شدت و حدّت چیزی کم شدن


فروکشیدن (فُ. کِ دَ) (مص م .) 1 - پایین کشیدن، فرود آوردن . 2 - در جایی فرود آمدن و اقامت کردن . 3 - خوردن، نوشیدن


فروگذار کردن ( فروگذار کردن . گُ. کَ دَ) (مص ل .) کوتاهی کردن، مضایقه کردن


فروگذاشت ( فروگذاشت . گُ) (مص مر.) 1 - غفلت، اهمال، کوتاهی . 2 - عفو، گذشت


فروگذاشتن ( فروگذاشتن . گُ تَ) (مص م .) 1 - مضایقه کردن، اهمال کردن . 2 - رها کردن، ترک کردن . 3 - گذشت کردن . 4 - ضایع کردن . 5 - رخصت دادن


فروگرفتن ( فروگرفتن . گِ تَ) (مص م .) 1 - تسخیر کردن، تصرف کردن . 2 - گرفتن، بازداشت کردن


فرویش (فَ رْ) 1 - (اِ.) درنگ، تأخیر. 2 - غفلت . 3 - (ص فا.) غافل، اهمال کننده


فرچه (فِ چ ) (اِ.) = فرشه : وسیله ای ساخته شده از یک دسته الیاف طبیعی یا مصنوعی که بر روی دسته ای کوچک و عمودی بسته شده برای مالیدن چیزی بر یک سطح یا غیر آن مثل : قلم مو، فرچة ریش تراشی، فرچه برای واکس زدن


فرژ (فُ رُ) (اِ.) گیاهی است تلخ که جوشانده آن برای پیچش شکم مفید است


فرکانس (فِ رِ نْ) [ فر. ] (اِ.) تکرار، تواتر، وفور، در اصطلاح فیزیک : حرکت و رفت و آمد متوالی، بسامد


فرکن (فَ رْ کَ) (اِ.) 1 - زمینی که سیل آن را کنده و گود کرده باشد. 2 - جوی آب که تازه احداث شده باشد. 3 - کاریز آب


فرکند (فَ رْ کَ) (اِ.) نک فرکن


فرکندن (فَ کَ دَ) (مص م .) فرسودن


فرکنده (فَ کَ د) (ص مف .) فرسوده، کهنه شده


فرگرد (فَ رْ گَ) (اِ.) هر یک از فصول کتاب وندیداد


فری (فَ یا فِ) (شب جم .) زه ! آفرین ! احسنت ! 1


فریاد (فَ) (اِ.) بانگ، آواز بلند


فریاد برداشتن ( فریاد برداشتن . بَ تَ) (مص ل .) بانگ کردن، آواز بلند کردن


فریاد خواستن ( فریاد خواستن . خا تَ) (مص ل .) داد خواستن، کمک خواستن


فریاد خواندن ( فریاد خواندن . خا دَ) (مص ل .) نک فریاد خواستن


فریاد داشتن ( فریاد داشتن . تَ) (مص ل .) نک فریاد برداشتن


فریاد رسیدن ( فریاد رسیدن . رِ دَ) (مص م .) 1 - مدد کردن، یاری رساندن . 2 - داد دادن


فریاد یافتن ( فریاد یافتن . تَ) (مص ل .) دادرس پیدا کردن


فریادخوان ( فریادخوان . خا) (ص فا.) نک فریادخواه


فریادخواه ( فریادخواه . خا) (ص فا.) دادخواه، مظلوم


فریادرس ( فریادرس . رَ یا رِ) (ص فا.) 1 - یاری کننده . 2 - دادگر، دادرس


فریادنامه ( فریادنامه . مِ) (اِمر.) شکایت نامه


فریب (فِ یا فَ) [ په . ] (اِ.) مکر، حیله، نیرنگ


فریب خوردن (فِ یا فَ. خُ دَ) (مص ل .) گول خوردن، فریفته گشتن


فریب دادن ( فریب دادن . دَ) (مص م .) گول زدن، فریفتن


فریب ساز ( فریب ساز .) (ص فا.) فریب دهنده، حیله گر


فریبا (فِ یا فَ) 1 - (ص فا.) فریبنده، فریب دهنده . 2 - زیبا. 3 - (ص مف .) فریب خورده


فریبان (فَ) (ص .) فریبنده


فریباندن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریب دادن


فریبانیدن (فِ یا فَ دَ) فریب دادن


فریبش (فَ ب) (اِمص .) فریب دادن


فریبنده (فِ یا فَ بَ د) (اِفا.) فریب دهنده


فریبکار (فَ) (ص فا.) مکار، غدار


فریبگاه ( فریبگاه .) (اِمر.) 1 - جایی که در آن جا طلسم بسته باشند. 2 - طلسم


فریبی (فِ یا فَ) (ص نسب .) حیله گر


فریبیدن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریفتن


فرید (فَ) [ ع . ] (ص .) 1 - یگانه، بی همتا. 2 - گوهر یکتا و گران بها. 3 - (اِ.) گوهری که میان گردن بند آویزان کنند


فریده (فَ د) [ ع . فریدة ] (ص .)1 - مؤنث فرید، ا ز نام های زنان . 2 - در فارسی به معنی : مغرور، متکبر


فریرون (فَ) نک فرارون


فریز (فَ) (اِ.) ستردن موی و پشم


فریز (فَ) (اِ.) گوشتی که آن را خشک کرده باشند، گوشت قدید. فریس و فریش نیز گفته می شود


فریزر (فِ ز) [ انگ . ] (اِ.) نوعی یخچال با سرمای زیاد که مواد غذایی را در آن به منظور نگه داری در مدت طولانی منجمد می کنند، یخ زن (فره )


فریس (فَ) [ ع . ] (ص .) کشته و از هم دریده شدن


فقدان (فِ یا فُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گم کردن، از دست دادن . 2 - (مص ل .) گم شدن


فریس ( فریس .) [ ع . ] (اِ.) حلقه ای است از چوب که برای بستن بار در سر ریسمان بندند، چنبر


فریسه (فَ س ) [ ع . فریسة ] (ص .) 1 - مؤنث فریس . 2 - شکاری که کشته و از هم دریده شده باشد


فریسیموس (فَ) [ معر. ] (اِ.) نعوظ شدید و دردناک که در مرضای مبتلا به سوزاک و التهاب مثانه و نیز بر اثر مسمومیت از ذراریح و همچنین برخی ضایعات اعصاب نخاعی دیده می شود؛ فریسموس و اَفریسموس نیز گویند


فریش (فَ) (شب جم .) آفرین ! احسنت ! 1


فریش ( فریش .) (ص .) 1 - پریشان، پراکنده . 2 - (اِ.) تاخت و تاز


فریش (فِ) [ ع . فراش ] (اِ.) ممال فِراش  - گستردنی، فرش . 2 - رختخواب، بستر


فریشته (فِ تِ) (اِ.) فرشته، ملک


فریضت (فَ ضَ) [ ع . فریضة ] (اِ.) نک فریضه


فریضه (فَ ض ) [ ع . فریضة ] (اِ.) 1 - واجب، لازم . 2 - آن چه که خداوند انجام آن را بر انسان واجب کرده


فریفتار (فِ یا فَ) (ص فا.) فریبنده


فریفتاری ( فریفتاری .) (حامص .) فریبندگی


فریفتن (فِ یا فَ تَ) 1 - (مص م .) فریب دادن، گول زدن . 2 - (مص ل .) فریب خوردن، گول خوردن


فریفته (فِ یا فَ تِ) (ص مف .) 1 - فریب خورده، گول خورده . 2 - شیفته


فریفتگار (فِ یا فَ) (ص فا.) فریبنده، حیله گر


فریق (فَ) [ ع . ] (اِ.) گروه، گروه مردم


فریقه (فَ قَ یا ق ) [ ع . فریقة ] (اِ.) 1 - عده ای از گوسفندان متفرق و پریشان شده به شب از گلة خود. 2 - نوعی طعام که از دانه شنبلید یا خرما یا دیگر دانه ها پزند. 3 - شنبلیله


فریقین (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة فریق  - دو گروه . 2 - کنایه از: شیعه و سنی . 3 - جن و انس


فریم (فِ رِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دسته ای از بیت ها و بایت ها که برای انتقال در قالبی مشخص جمع شوند، قابک . (فره ). 2 - قاب عینک . 3 - هر قطعه از تصاویر فیلم یا اسلاید


فریه (فِ رْ یَ) [ ع . ] (اِ.) دروغ، بهتان


فریه (فَ رِ یِ) (اِ.) نفرین، لعنت


فریه کردن ( فریه کردن . کَ دَ) (مص م .) نفرین کردن، لعنت کردن


فریواندن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریباندن، فریب دادن


فریکاسه (فِ س ) [ فر. ] (اِ.) گوشتی که به قطعات بریده و در سسس پخته شده باشد و آن شامل انواع مختلف است


فزا (فَ) (ری . اِفا.) در ترکیب به معنی فزاینده آید: جان فزا، روح فزا


فزار (فَ) (اِ.) نک افزار


فزاک (فَ) (ص .) نک فژاک


فزایش (فَ یِ) (اِمص .) افزایش


فزاینده (فَ یَ د) (ص فا.) افزاینده


فزاییدن (فَ دَ) (مص ل .) افزودن


فزاییده (فَ د) (ص مف .) افزوده


فزرت (فِ ز) (اِ.) (عا.) زرْت ؛ رمق، توانایی . ؛ فزرت کسی قمصور شدن سخت عاجز و ناتوان شدن، از پا درآمدن


فزرتی (فِ ز)(ص نسب .)(عا.)زپرتی ؛ سست، بی مقاومت، ناقابل


فزع (فَ زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ترس، بیم . 2 - ناله، زاری


فزه (فَ ز) (ص .) زشت، پلید


فزودن (فُ دَ) (مص م .) افزودن


فزون (فُ) (ص .) نک افزون


فزونی ( فزونی .) (ص .) نک افزونی


فس فس (فِ سْ فِ) (ق .) (عا.) به کُندی، آرام آرام


فس فس کردن ( فس فس کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) به کندی کاری را انجام دادن


فساد (فَ یا فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تباه شدن . 2 - متلاشی شدن، از بین رفتن . 3 - (اِمص .) تباهی، خرابی . 4 - نابودی . 5 - (اِ.) فتنه، آشوب . 6 - لهو و لعب . 7 - کینه، دشمنی


فسار (فَ) (اِ.) نک افسار


فسان (فَ) (اِ.) افسان، سنگی که با آن کارد یا شمشیر را تیز کنند


فسانه (فَ نِ) (اِ.) افسانه، داستان


فساییدن (فَ دَ) (مص م .) = افساییدن : افسون کردن، جادو کردن


فستق (فُ تُ) [ معر. ] (ص نسب .) پسته


فستیوال (فِ) [ فر. ] (اِ.) جشنواره


فسحت (فُ حَ) [ ع . فسحة ] (اِمص .) 1 - گشادگی، فراخی . 2 - گنجایش، وسعت


فسخ (فَ سْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باطل کردن، نقض کردن .2 - جداجدا کردن . 3 - تباه گردانیدن


فسراندن (فُ یا فِ سُ دَ) (مص م .) نک فسرانیدن


فسرانیدن (فُ یا فِ سُ دَ) (مص م .) منجمد کردن، فسرده کردن


فسردن (فَ یا فُ یا فِ سُ دَ) (مص ل .) = افسردن : یخ بستن، پژمردن


فسرده (فَ یا فُ یا فِ سُ د) (ص مف .) = افسرده 1 - پژمرده . 2 - یخ زده، منجمد


فسردگی (فُ یا فِ سُ د) (حامص .) افسردگی، پژمردگی


فسطاط (فُ یا فِ) [ ع . ] (اِ.) خیمه، سراپرده


فسفات (فُ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از نمک های اسیدفسفریک که بیشتر برای کودهای شیمیای ی به کار می روند


مرس ( مرس .) [ ع . ] (اِ.) طناب، ریسمان


فسفر (فُ فُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است جامد به رنگ های سفید، زرد، قرمز، قهوه ای، بنفش که بوی سیر می دهد و در آب حل نمی شود. چون در هوا فاسد می گردد آن را در آب نگه می دارند


فسق (فِ سْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خارج شدن از راه صواب . 2 - انجام دادن کارهای زشت و ناروا. 3 - (اِ.) گناه


فسقلی (فِ سْ قِ) (ص .) (عا.) کوچک، ریز اندام


فسنجان (فِ س ) (اِ.) خورشی که از گوشت پرنده یا گوسفند با مغز گردو و روغن و رب انار تهیه کنند


فسوس (فُ) (اِ.) 1 - افسوس، دریغ . 2 - ریشخند، استهزاء


فسوسیدن (فُ دَ) (مص ل .) = افسوسیدن : 1 - دریغ و حسرت خوردن . 2 - ظرافت نمودن، مسخرگی کردن


فسوق (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بیرون شدن از فرمان خدا. 2 - (اِمص .) انجام اعمال زشت و ناروا


فسون (فُ) (اِ.) نک افسون


فسون کردن ( فسون کردن . کَ دَ)(مص ل .) جادو کردن


فسکل (فِ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسبی که در میدان، عقب همة اسبان بدود. 2 - کنایه از: فرومایه، پست


فسیح (فَ) [ ع . ] (ص .) فراخ، جای فراخ و وسیع


فسیل (فُ) [ فر. ] (اِ.) سنگواره، بقایای موجودات زندة دوران گذشته که در طبقات مختلف زمین به جا مانده است


فسیله (فَ لِ) (اِ.) رمه، گله


فسیله ( فسیله .) [ ع . فسیلة ] (اِ.) نهال خرما. ج . فسیل، فسائل


فش (فَ) (اِ.) 1 - کاکل اسب . 2 - یال


فش ( فش .) = وش : پسوندی که در آخر واژه می آید و معنای شباهت را می رساند


فشار (فَ یا فِ) (اِ.) 1 - زور، سنگینی . 2 - اذیت، ایذا. 3 - رنج، درد


فشاردن (فِ دَ) (مص م .) نک افشردن


فشارده (فِ د) (ص مف .) افشرده


فشارش (فِ رِ) (اِمص .) فشار دادن


فشافاش (فَ) (اِ.) نک فشافش


فشافش (فَ فِ) (اِ.) آواز پرتاب شدن پیاپی تیر از کمان


فشست (فِ ش ) (اِ.) صدای فش فش مار هنگام حمله کردن


فشفشه (فِ فِ ش ) (اِ.) ابزاری که در داخل آن مواد محترقه تعبیه شده و پس از احتراق به هوا رود


فشل (فَ) [ ع . ] (اِ.) مرد بددل و ترسنده و سست


فشل (فَ شَ) [ ع . ] (اِمص .) کاهلی، سستی


فشل (فَ ش ) [ ع . ] (ص .) کاهل، ترسو


فشل (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پردة هودج . 2 - فرشی که زنان بر آن نشینند


فشنگ (فَ یا فِ شَ) [ معر. ] (اِ.) لولة فلزی کوتاه حاوی باروت، چاشنی و گلوله


فصاحت (فَ حَ) [ ع . فصاحة ] 1 - (مص ل .) فصیح بودن، زبان آور بودن . 2 - (اِمص .) روانی کلام، زبان آوری


فصاد (فَ صّ) [ ع . ] (اِ.) رگ زن، کسی که کارش رگ زدن و خون گرفتن است


فصال (فِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) از شیر باز - گرفتن کودک . 2 - (اِمص .) از شیر بازگیری


فصح (فِ) [ معر. ] (اِ.) معرب فسح عبری  - در نزد یهودان، جشن یادبود خروج بنی اسراییل از مصر. 2 - در نزد مسیحیان، جشن یادبود صعود عیسی (ع )


فصحا (فُ صَ) [ ع . فصحاء ] جِ فصیح


فصد (فَ صْ) [ ع . ] (مص م .) رگ زدن، خون گرفتن از طریق نیشتر زدن به رگ


فصد کردن ( فصد کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رگ زدن، خون گرفتن


فصل (فَ صْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن . 2 - خاتمه دادن به خصومت . 3 - (اِ.) مانع و حاجز میان دو چیز. 4 - محل اتصال دو استخوان . 5 - بخشی از کتاب یا رساله . 6 - هر یک از چهار فصل سال


فصل الخطاب (فَ لُ لْ خِ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - هر کلام فصیح و روشن که حق رااز باطل جدا کند. 2 - کلمة «اما بعد» که خطیب بعد از ذکر مقدمه می گوید


فصل نامه ( فصل نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نشریه ای که در هر فصل سال یک بار منتشر می شود


فصل کردن (فَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - جدا کردن . 2 - حساب پس دادن، تصفیه حساب کردن


فصوص (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فص  - حدقة چشم . 2 - اصل و حقیقت امر. 3 - دانة سیر


فصول (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فصل


فصیح (فَ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، خوش سخن


فصیل (فَ) [ ع . ] (اِ.) دیوار کوتاه درون بارة شهر


فضا (فَ) [ ع . فضاء ] (اِ.) 1 - مکان فراخ، زمین وسیع . 2 - کیهان، آن سوی جوّ


فضاحت (فَ حَ) [ ع . فضاحة ] (اِمص .) رسوایی


فضانورد (فَ. نَ وَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که با سفینة فضایی به فضا سفر می کند، فضاپیما، کیهان نورد


فضایح (فَ یِ) [ ع . فضائح ] (اِ.) جِ فضیحت


فضایل (فَ یِ) [ ع . فضائل ] (اِ.) جِ فضیلت


فضایل خوان ( فضایل خوان . خا) [ ع - فا. ] (ص .) کسی که مدح خلفای راشدین را می خواند


فضل (فَ ضْ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - کمال، افزونی . 2 - رجحان، برتری . 3 - نیکویی، بخشش . 4 - معرفت، دانش


فهر (فِ) [ ع . ] (اِ.) سنگ، سنگ زیرین آسیا


فضل فروش (فَ ضْ لْ. فُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که سعی می کند دانش خود را به رخ دیگران بکشد


فضلا (فُ ضَ) [ ع . فضلاء ] (ص .) جِ فاضل


فضلات (فَ ضَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فضله


فضله (فَ ضْ لِ) [ ع . فضلة ] (اِ.) 1 - باقی مانده و بقیة چیزی . 2 - در فارسی به معنی مدفوع، سرگین


فضلومند (فَ ضْ مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) = فضل اومند: دارای فضیلت و برتری


فضه (فِ ضِّ) [ ع . فضة ] (اِ.) نقره، سیم


فضوح (فُ) [ ع . ] (اِمص .) رسوایی، بدنامی


فضول (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فَضل


فضول ( فضول .) [ ع . ] (اِ.) 1 - باقی مانده مال بیش از حد نیاز. 2 - آن چه که به طور طبیعی از بدن دفع می شود. 3 - (اِمص .) یاوه گویی . 4 - در فارسی به معنی کسی که در کار دیگران دخالت می کند


فضولات (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فضول


فضولی (فُ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - مداخلة بی جهت در کار دیگران . 2 - یاوه گویی


فضی (فِ ضّ) [ ع . ] (ص نسب .) از نقره (ساخته )، سیمین


فضیحت (فَ حَ) [ ع . فضیحة ] (اِمص .) 1 - عیب . 2 - رسوایی، بدنامی ؛ ج . فضائح


فضیلت (فَ لَ) [ ع . فضیلة ] (اِ.) 1 - رجحان، برتری . 2 - برتری در علم و دانش


فطام (فِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) باز گرفتن طفل از شیر. 2 - (اِ.) زمان باز گرفتن کودک از شیر


فطانت (فَ یا فِ نَ) [ ع . فطانة ] 1 - (مص م .) درک کردن، زیرک و دانا بودن . 2 - (اِمص .) ادراک، دریافت . 3 - زیرکی، هوشیاری


فطر (فِ طْ) [ ع . ] (مص ل .) باز کردن روزه


فطرت (فِ طْ رَ) [ ع . فطرة ] (اِ.) سرشت، طبیعت، صفت ذاتی


فطرتاً (فِ رَ تَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی فطرت، بر مقتضای طبیعت و سرشت


فطری (فِ طْ) [ ع . ] (ص نسب .) ذاتی، طبیعی


فطریه (فِ طْ یِّ) [ ع . فطریة ] (اِ.) آنچه از پول یا جنس که باید در روز عید فطر به مستمندان داده شود


فطن (فِ طَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فطنت


فطن (فَ طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک، باهوش . 2 - دانا


فطنت (فِ طْ نَ) [ ع . فطنة ] (اِمص .)1 - زیرکی، هو شیاری . 2 - دانایی، ج . فطن


فطور (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فَطْر؛ شکاف ها


فطیر (فَ) [ ع . ] (اِ.) خمیری که خوب ور نیامده باشد


فظ (فَ ظّ) [ ع . ] (ص .) درشت خو و بدزبان


فظاظت (فَ ظَ) [ ع . فظاظة ] 1 - (مص ل .) درشت خوی و بد زبان شدن . 2 - (اِمص .) درشت خویی، بدزبانی


فظاعت (فَ عَ) [ ع فظاعة . ] (اِمص .) شناعت، بدی


فظیع (فَ) [ ع . ] (ص .) کاری که در شناعت و بدی از حد درگذشته


فعال (فَ عّ) [ ع . ] (ص .) پُرکار، کوشا


فعال (فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فعل ؛ کارها، رفتارها


فعالانه (فَ عّ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) با کوشایی، باپرکاری


فعالیت (فَ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) کوشش


فعل (فِ عْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) انجام دادن، رفتار کردن . 2 - (اِمص .) عمل، رفتار. 3 - (اِ.) کلمه ای که دلالت بر انجام کار یا وقوع حالتی در یکی از زمان ها می کند


فعلاً (فِ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - هنوز، تاکنون . 2 - اینک، حالا. 3 - به طور موقت، موقتاً، عجالتاً


فعله (فَ عَ لِ) [ ع . فعلة ] (اِ.) جِ فاعل  - کارگران، عمله . 2 - در فارسی به صورت مفرد به کار می رود


فعلگی (فَ عْ لِ) (حامص .) از فعله عربی ؛ کارگری، مزد بگیری


فعلی (فِ عْ) [ ع . ] 1 - (ص نسب .) منسوب به فعل . 2 - (ق .) کنونی، مربوط به حال


فعلیه (فِ یِّ) [ ع . فعلیة ] (ص نسب .) مؤنث فعلی


فغ (فَ) [ سغ . ] (اِ.) = بغ : 1 - بت، صنم . 2 - معشوق، دلبر. 3 - زیبارو


فغان (فَ) (اِ.) = افغان : 1 - آه، ناله . 2 - بانگ، فریاد


فغاک (فَ یا فُ)(ص .)1 - ابله، نادان . 2 - حرام - زاده


فغستان (فَ غِ) (اِمر.) 1 - بتخانه، بتکده . 2 - حرمسرا. 3 - خوب رو، کنیز خوب رو


فغفور (فَ غْ) (اِمر.) نک بغپور


فغند (فَ غَ) (اِ.) رقص، جست و خیز


فغواره (فَ غْ ر )(ص مر.) مانند بت یا مجسمه ساکت و بی روح


فقار (فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فقاره ؛ مهره های پشت، مهره های ستون فقرات


فقاره (فَ ر ِ) [ ع . فقارة ] (اِ.) مهرة پشت


فقاع (فُ قّ) [ ع . ] (اِ.) معرب فوگان . شرابی که از جو یا مویز یا برنج گرفته شود


فقاع گشودن ( فقاع گشودن . گُ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) باز کردن سر شیشة شراب . 2 - (مص ل .) کنایه از: آروغ زدن . 3 - لاف زدن . 4 - تمتع بردن


فقاعی ( فقاعی .) [ ع . ] (اِ. ص .) شراب فروش


فقاهت (فَ هَ) [ ع . فقاهة ] (مص ل .) 1 - دانا شدن، عالم گشتن . 2 - فقیه شدن، فقیه بودن


فقد (فَ قْ) [ ع . ] (مص م .) گم کردن، از دست دادن


فقر (فَ قْ) [ ع . ] (اِمص .)تهیدستی، تنگدستی


فقرا (فُ قَ) [ ع . فقراء ] (اِ. ص .) جِ فقیر؛ 1 - تهی دستان، تنگ دستان . 2 - عارفان، درویشان


فقرات (فِ قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فِقْره


فقره (فِ قْ رَ) [ ع . فقرة ] (اِ.) مهرة پشت، هر یک از مهره های ستون فقرات


فقط (فَ قَ) [ ع . ] (ق .) منحصراً، تنها


فقع گشادن (فَ قَ. گُ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) نک فقاع گشودن


فقه (فِ هْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دانستن، دریافتن . 2 - فقیه بودن . 3 - (اِ.) مجموع احکام عملی شرع


فقه اللغه (فِ هُ لْ لُ قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مطالعة علمی یک زبان از طریق مقایسة متون گوناگون آن زبان . 2 - زبان شناسی تاریخی و تطبیقی


فقها (فُ قَ) [ ع . فقهاء ] (ص . اِ.) جِ فقیه ؛ دانشمندان


فقوص (فَ) [ ع . ] (اِ.) خیار چنبر


فقید (فَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گم شده، از دست رفته . 2 - کنایه از: مرده، درگذشته


فقیر (فَ) [ ع . ] (ص .) تهیدست، تنگدست


فقیه (فَ) [ ع . ] (ص .) عالم به احکام شرع


فلات (فَ) (اِ.) تار، تار پارچه . مقابل پود


فلات ( فلات .) [ ع . فلاة ] (اِ.) 1 - دشت بی آب و علف . 2 - دشتی که ارتفاعش از دویست تا پنج هزار متر باشد


فلاته (فَ یا فُ تِ) (اِ.) نک فراته


فلاح (فَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - رستگاری . 2 - پیروزی، نجات


فلاح (فَ لّ) [ ع . ] (ص .) کشاورز، برزگر


فلاحت (فَ حَ) [ ع . فلاحة ] (اِمص .) کشاورزی، برزگری


فلاخن (فَ خَ) (اِ.) = فلاخان : قلاب سنگ، ابزاری برای پرتاب کردن سنگ و آن رشته ای بوده که آن را از نخ یا ابریشم می بافتند، فلخم و فلخمه و فلماخن و فلخمان نیز گفته اند


فلاد (فَ) (ص .) نک فلاده


فلاده (فَ د) (ص .) بیهوده، بی فایده


فلاسفه (فَ س فِ) [ ع . فلاسفة ] (اِ.) جِ فیلسوف


فلاسک (فِ سْ کْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - بطری، قمقمه . 2 - ظرفی در دار و دو جداره برای خنک نگه داشتن آب یا گرم نگه داشتن چای، دمابان (فره )


فلاش (فِ) [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای که بر دوربین عکاسی نصب می شود و هنگامی که نور کافی برای عکس گرفتن موجود نباشد معمولاً به طور خودکار همراه دوربین عمل می کند، درَخش (فره )


فلاش بک ( فلاش بک . بَ) [ انگ . ] (اِ.) شگردی سینمایی در بیان داستان که طی آن فیلم، واقعة زمان حاضر را رها می کند و به نمایش حوادث گذشتة داستان می پردازد


فلاش تانک ( فلاش تانک .) [ انگ . ] (اِ.) مخزن آب شست و شو دهندة توالت که وقتی دستة آن را بکشند یا بچرخانند، آب را با فشار در توالت تخلیه می کند و سپس به طور خودکار پر می کند


فلاشر (فِ ش ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی که به طور متناوب و همزمان چراغ های راهنمای جلو و عقب خودرو را روشن و خاموش می کند


فلاشری (فِ ش ) [ فر. ] (اِ.) مرضی مهلک مخصوص کرم ابریشم که معمولاً در آخرین مرحلة زندگی این کرم پیدا می شود. بر اثر این مرض کرم های ابریشم دراز اندام و بی حرکت شده بوی عفنی می دهند و پس از مردن سیاه می شوند. به همین جهت این مرض را سیاه میر نیز می گویند


فلافل (فِ فِ) [ ع . ] (اِ.) غذایی شبیه کتلت که از نخود، گوشت، پیاز و ادویه تند تهیه می شود


فلان (فُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شخص نامعلوم . 2 - جانشین کلمه ای رکیک که نخواهند از آن نام ببرند. ؛به فلان ش هم نبودن کنایه از: مطلقاً برایش اهمیت نداشتن . ؛به فلان گاو زدن کنایه از: هدر دادن، اتلاف کردن


فلان فلان شده ( فلان فلان شده . فلان فلان شده . شُ د) [ ع - فا. ] (ص .)نوعی دشنام، خلاصه ای از چند فحش و ناسزا


فلان و بهمان ( فلان و بهمان ُ بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) فلان کس، شخص یا اشخاص نامعلوم


فلان و بهمدان ( فلان و بهمدان ُ بَ مَ) [ ع - فا. ] نک فلان و بهمان


فلان و بیسار ( فلان و بیسار ُ .) [ ع - فا. ] (اِ.) (عا.) نک فلان و بهمان


فلانل (فِ نِ) [ فر. ] (اِ.) پارچه ای لطیف و سبک که از پنبه یا پشم بافند


فلانی [ ع - فا. ] (ص نسب .) نک فلان


فلاپی درایو (فِ د) [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای که داده ها را از روی دیسکت به حافظة کامپیوتر یا برعکس انتقال می دهد


فلاپی دیسکت ( فلاپی دیسکت . کِ) [ انگ . ] (اِ.) صفحة پلاستیکی کوچک قابل انعطافی با پوشش مغناطیسی برای ذخیرة اطلاعات کامپیوتری


فلاکت (فَ کَ) [ ازع . ] (اِمص .) 1 - بیچارگی، بدبختی . 2 - خواری، ذلت


فلج (فَ لْ) (اِ.) قفل، زنجیر پشت در


فلج (فَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کجی پای . 2 - در فارسی به معنی سستی و نق ص در اعضای بدن


فلخم (فَ لْ خَ) (اِ.) = فلخمه : مشتة حلاجی که بر زه کمان می زنند تا پنبه حلاجی شود


فلخودن (فَ دَ) (مص م .) = فلخیدن : پنبه دانه را از پنبه جدا کردن


فلخوده (فَ د) (ص مف .) = فلخیده : پنبة زده شده و پاک شده


فلدسپات (فِ د سْ) [ فر. ] (اِ.) نام گروهی از سنگ های آذرین که بسیار فراوانند و جزو عنصر اصلی سنگ های آذرین اعم از اسید قلیایی یا خنثی هستند


فلذ (فَ) [ ع . ] (مص م .) جدا کردن پاره ای از مال برای کسی


فلذ (فِ) [ ع . ] (اِ.) جگر شتر، جگر


فلرزنگ (فَ لَ زَ) (اِ.) دستار یا پارچه ای که در آن خوراکی یا زر و سیم را می پیچیدند


فلز (فِ لِ زّ) [ ع . ] (اِ.) جسمی است معدنی هادی الکتریسته که می توان آن را به شکل مفتول درآورد یا صفحه صفحه کرد مانند آهن، نقره و..


فلزات ( فلزات .) [ ع . ] (اِ.) جِ فلز


فلزیاب ( فلزیاب .) [ ع - فا. ] (اِ.) دستگاه ردیاب و آشکار کنندة وجود فلز در زیر خاک یا داخل یک محموله


فلس (فَ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پول سیاه، پشیز. 2 - پولک های روی پوست ماهی


فلسفه (فَ لْ سَ فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حکمت، دانشی که موضوع آن هستی و وجود است . 2 - علت، دلیل . ؛ فلسفه بافی کنایه از: اظهار نظر دور از منطق


فلش (فِ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تیر، پیکان، ناوک . 2 - چیزی که به شکل تیر باشد


فلشک (فِ لِ) (اِ.) کوزه ای که برای کودکان نقاشی کنند


فلغند (فَ لْ غَ) (اِ.) پرچین، خاربست


فلفل (فِ لْ فِ) (اِ.) = پلپل : گیاهی است بالارونده و دارای ریشه های ساقه خیز و کوتاه که میوة آن ادویه ای است با طعم تند و سوزنده


فلفلمویه (فِ فِ یَ یا یِ) (اِ.) درختچه ای است از تیرة کبابه ها که شباهت کاملی به گیاه تملول دارد. گیاهی است بالا رونده که به درختان مجاور خود متکی می شود. گل هایش به شکل سنبله های چسبیده به هم است و میوه اش بیضوی شکل و ریز و بسیار معطر است . این گیاه خاص هندوستان و جزایر اقیانوسیه و جزایر سند است و از آن مانند تملول استفادة دارویی به عمل می آید؛ دار فلفل، عرق الذهب، فلفل دراز، پیپل، پیپلی، فلفل مونیه، درخت فلفل مویه، فلفل مور، فلفلمونیه، درخت پیپلامور، بیبرآغاجی، پلپلمونیه نیز گویند


فلق (فَ لْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شکافتن، شکاف دادن . 2 - (اِ.) شکاف


فلق (فَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سپیده دم . 2 - زمین پستِ بین دو پشته . 3 - شکاف کوه


فلقه (فَ قَ یا ق ) [ ع . فلقة ] (اِ.) نیمة چیزی که از هم شکافته باشند


فلنجیدن (فَ لَ نْ دَ) (مص م .) اندوختن، گرد آوردن


فلنگ (فِ لِ) (اِ.) 1 - پالهنگ . 2 - کفش . 3 - (عا.) فرار


فلنگ را بستن ( فلنگ را بستن . بَ تَ) (مص ل .) (عا.) گریختن، فرار کردن


فله (فَ لُِ) (اِ.) اجناسی که به صورت کیلویی و غیر بسته بندی فروخته شود


فله (فَ لَ یا فُ لَّ) (اِ.) آغوز، شیر اول گاو یا گوسفند پس از زاییدن


فلوئور (فُ) [ فر. ] (اِ.) گازی است زرد رنگ که به وسیلة مواسان و دوار به صورت مایع درآمده است و بعداً آن را در هیدروژن مایع به صورت جامد درآورده اند. وزن مخصوص آن 31 /1 و در منهای 187 درجه می جوشد و تنفس آن خطرناک است


فلوت (فُ) [ فر. ] (اِ.) از سازهای بادی شبیه به نی که دهنی ندارد و نفس نوازنده از راه سوراخی که در کنار سر لوله تعبیه شده وارد ساز می شود


فلوت (فُ لُ) [ فر. ] (اِ.) مجموع کشتی های جنگی یک دولت ؛ ناوگان


فلورن (فُ لُ رَ) (اِ.) قطعه ای مسکوک (سابقاً از طلا و امروزه از نقره )، واحد پول در هلند


فلوس (فُ) [ ع . ] (اِ.) درختی است به ارتفاع 10 تا 15 متر از تیرة سبزی آساها که به حالت وحشی می روید. برگ هایش بزرگ شامل 8 تا 16 برگچة سبز روشن است . گل آذینش خوشه ای و گل هایش زرد شفاف و میوه اش نیام و دراز است . قسمت مورد استفادة این گیاه مغز میوة ناشکوفای آن است . دانة فلوس سخت و شفاف و به رنگ بلوطی است . مغز آن طعمی شیرین ولی ناپسند دارد و تنها قسمت مورد استفادة میوه است


فلونیا (فَ یا فِ) (اِ.) 1 - معجونی است که از تخم شاهدانه و شیرابة خشخاش می ساختند و به عنوان مسکر و مسکن به کار می رفته است ؛ فلونی . 2 - نوعی معجون مسکن و مخدر منسوب به فیلون تارسی پزشکی از معاصرین اعسطس (اوگوست ) امپراطور رم که جهت تسکین درد دندان و دل درد به کار می رفته است ؛ فلونیا الرومیه


فلوکس (فُ لُ) [ فر. ] (اِ.) گیاهی است از تیرة پولمونیاسه جزو ردة دولپه ای های پیوسته گلبرگ که دارای برگ های کامل و متقابل است . جام گل پنج قسمتی و تخمدانش سه خانه ای است و در هر خانه یک تخم وجود دارد. گل آذینش خوشه ای است . این گیاه جزو گل های زینتی در باغچه ها کشت می شود


فلک (فُ لْ) [ ع . ] (اِ.) کشتی، سفینه


فلک (فَ لَ) (اِ.) فلکه، چوبی که در وسط آن ریسمان کوتاهی بسته شده بود که پای مجرم را در آن می بستند و می زدند


فلک ( فلک .) [ ع . ] (اِ.) آسمان، سپهر، گردون


فلک نواز ( فلک نواز . نَ) [ ع - فا. ] (ص مف .) خوش - اقبال، کسی که سرنوشت به او روی خوش نشان داده


فلکزده ( فلکزده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - بدبخت . 2 - فقیر، تهیدست


فلکه (فَ لَ کِ) [ ع . فلکة ] (اِ.) 1 - قطعه زمین گِرد. 2 - میدان . 3 - ابزاری برای تنبیه . نک فلک


فلکی (فَ لَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به فلک، آسمانی . 2 - عالم علم فلک . 3 - منجم، ستاره شمار


فلیل (فُ لَ یا لِ) (اِ.) روغن خوشبویی که از گل موتیا و جنبیلی در هند سازند


فم (فَ) [ ع . ] (اِ.) دهان ؛ ج . افواه


فمینیسم (فِ) [ فر. ] (اِ.) نهضت طرفداری از حقوق زن


فن (فَ نّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آگاهی های مربوط به صنعت یا علم . 2 - حال، گونه . 3 - راه، روش . 4 - سرود طرب انگیز. 5 - در فارسی، حیله، نیرنگ، چاره . ج . فنون و افنان


فن فروش (فَ نْ. فُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حیلت گر، فریبکار


فن و فن (فِ نُّ فِ) (اِ.) (عا.) صدای بینی در حالت گرفتگی و ذکام


فن کوئل (فَ کُ ئِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه تهویه مطبوع که برای داخل ساختمان به کار می رود


فنا (فَ) [ ع . فناء ] 1 - (مص ل .) نیست شدن، نابود شدن . 2 - (اِمص .) نیستی، نابودی


فنا (فِ) [ ع . فناء ] (اِ.) پیش سرای که فراخ و گشاده باشد


فناتیسم (فَ یا فِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تعصب دینی . 2 - جانبداری شدید از یک فرقه یا یک حزب


فناتیک (فَ یا فِ) [ فر. ] (ص .) متعصب افراطی در دین و مذهب یا یک فرقه و حزب


فنار (فَ) [ تر. ] (اِ.) چراغی که از اطراف محفوظ باشد؛ چراغ بادی


فناوری (فَ وَ) (اِ.) 1 - تکنولوژی، علم به صنایع و حرفه ها. 2 - مجموع اصطلاحات فنی و صنعتی


فناپذیر (فَ. پَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که فانی شود، فانی


فنج (فَ یا فُ نْ) 1 - (ص .) کسی که بیماری ورم بیضه دارد. 2 - فتق، ورم بیضه


فنج (فَ نْ) [ سنس . ] (ص .) بزرگ، کلان


فنجان (فِ) [ ع . ] (اِ.) معرب پنگان، پیالة کوچک چینی یا بلوری برای نوشیدن چای یا قهوه


فند (فَ نْ) (اِ.) نیرنگ، حیله


فند (فَ نَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) دروغ، کذب . 2 - (اِ مص .) ناتوانی، درماندگی . 3 - ناسپاسی


فندق (فُ دُ) [ ع . ] (اِ.) کاروانسرا؛ ج . فنادق


فندق (فَ یا فُ دُ) (اِ.) درختی است از تیرة پیاله داران، دارای برگ های پهن و دندانه دار، دانة آن کوچک و گرد با پوست سخت و مغز آن خوش طعم است


فندق زدن ( فندق زدن . زَ دَ) (مص ل .) بشکن زدن، با انگشتان دست صدا درآوردن


فندق شکستن ( فندق شکستن . ش کَ تَ)(مص ل .) کنایه از: بوسه دادن و بوسه گرفتن


فندقه (فَ یا فُ دُ قِ یا قَ) (اِ.) گونه ای میوة خشک ناشکوفا که میوه اش فقط حاوی یک دانه است و این دانه آزاد است و به انساج میوه اتصالی ندارد. بهترین نمونة این میوه ها فندق است


فندقی کردن (فَ دُ . کَ دَ) (مص م .) حنا بستن، انگشتان را به رنگ فندق کردن


فندک (فَ دَ) (اِ.) ابزاری فلزی که در آن سنگ مخصوص تعبیه کرده اند و با آن آتش روشن کنند


فنر (فَ نَ) [ تر. فنار. ] (اِ.) ابزار فلزی پیچ در پیچ که دارای قوة ارتجاعی است


فنطاس (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حوضچه ای در کشتی که زهاب آب های کشتی در آن جمع گردد. 2 - بشکه ای در کشتی که در آن آب شیرین ریزند. 3 - کاسه ای که بدان آب شیرین تقسیم کنند؛ ج . فناطیس


فنقلی (فِ نْ قِ) (ص .) (عا.) کوچک، ریز اندام


فنن (فَ نَ) [ ع . ] (اِ.) شاخة درخت، شاخة نرم و باریک . ج . افنان


فنودن (فُ دَ) (مص ل .) فریفته شدن، مغرور شدن


فنومن (فِ نُ مِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آنچه که به وسیلة حواس یا ضمیر انسان درک شود. 2 - امر طبیعی، پدیده، نمود. 3 - امری غیر عادی و نادر


فنومنولوژی (فِ نُ مِ نُ لُ) [ فر. ] (اِ.) تحقیق فلسفی دربارة پدیده هایی که به روح ما عرضه می شود و شرح و بیان آنها


فنون (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فن


فنچ (فِ) [ انگ . ] (اِ.) پرنده ای کوچک تر از گنجشگ، دارای منقاری کوتاه و نیرومند


فنک (فَ نَ) (اِ.) جانوری است شبیه روباه که پوستش سرخ رنگ و قیمتی می باشد


فنگ (فَ نْ) (اِ.) زالو


فنی (فَ نّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب و مربوط به فن . 2 - در فارسی کسی که در امور صنعتی مشغول به کار است


فه (فِ یا فَ) [ طبر . ] (اِ.) 1 - چوب پهنی که کشتی بانان بدان کشتی را رانند. 2 - آهنی بیل مانند که در میان آن چوبی و بر دو طرف وی ریسمانی بندند. یک شخص سر چوب را و دو کس دیگر هر یک ریسمان را به دست گیرند و زمین شیار کرده را بدان هموار سازند. مجرفه، پل کش، فهد. 3 - تخته ای که برزیگران بدان زمین را هموار کنند


فهارس (فَ رِ) [ معر. ] (اِ.) جِ فهرست


فهام (فَ هّ) [ ع . ] (ص .) بسیار دانا


فهامت (فَ مَ) [ ع . فهامة ] (مص م .) فهمیدن، درک کردن


فهانه (فَ نِ) (اِ.) نک پانه


فهد (فَ) [ ع . ] (اِ.) یوز، یوزپلنگ ؛ ج . فهود، افهد


فهرست (فِ رِ) (اِ.) 1 - راهنمای کتاب که در آن فصل ها و موضوعات کتاب و صفحات مربوط به آنها در آن نوشته است . 2 - صورت اسامی چیزی


فهل (فَ هْ) (ص .) گشاد، فراخ


فهلویات (فَ لَ یّ) (اِ.) اشعار و ترانه هایی با اوزان عروضی یا هجایی که به زبان ها یا لهجه های محلی و روستایی سروده شده


فهلویه (فَ لَ یِّ) [ معر. ] (اِ.) اشعار و ترانه هایی که به زبان ها و لهجه های محلی و روستایی سروده شده


فهلویون (فَ لَ یُّ) [ معر. ] (ص نسب .) جِ فهلوی


فهم (فَ هْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - درک کردن، دریافتن . 2 - (اِمص .) درک، دریافت . 3 - (اِ.) نیروی فهم و ادراک . جِ افهام


فهماء (فُ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ فهیم


فهماندن (فَ هْ نْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نک فهمانیدن


فهمانیدن (فَ هْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مطلبی را به کسی حالی کردن


فهمیدن (فَ هْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) دریافت کردن، ادراک کردن


فهمیده (فَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - دانا. 2 - باادب، نیک رفتار


فهه (فِ هَ یا هِ) (اِ.) چوبی که کشتی بانان بدان کشتی رانند، پاروی کشتی


فهیم (فَ) [ ع . ] (ص .) با فهم، دانا


فوات (فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)مردن، درگذشتن . 2 - گذشتن زمان انجام کاری . 3 - (اِمص .) مرگ، نیستی . 4 - از دست رفتن فرصت


فواتح (فَ تِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاتحه


فواحش (فَ حِ) [ ع . ] (ص .) جِ فاحشه


فواد (فُ) [ ع . فؤاد ] (اِ.) دل، قلب ؛ ج . افئده


فواده (فَ دَ یا د) = فوده : (اِ.) خمیر خشکی که از آن آبکامه سازند


فوارس (فَ رِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ فارس


فواره (فَ وّ رِ) [ ع . فوارة ] 1 - (ص .) مؤنث فوار، بسیار جوشنده . 2 - (اِ.) چشمه ای که آب آن فوران کند. 3 - لوله ای که آب از آن با فشار به بیرون می جهد


فواصل (فَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاصله


فواضل (فَ ض ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاضله ؛ بخشش - های بزرگ، عطاهای نیکو


فواق (فُ) [ ع . ] (اِ.) سکسکه


فواقع (فَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاقعه ؛ سختی ها، بلاها


فواکه (فَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاکهه ؛ میوه ها


فوایح (فَ یِ) [ ع . فوائح ] (اِفا.) جِ فایحه ؛ بوی خوش دهنده


فواید (فَ یِ) [ ع . فوائد ] (اِ.) جِ فایده


فوب (فُ) (اِ.) فوت، بادی که پس از خواندن دعا یا افسون با دهان به طرف کسی بدمند


فوت (اِ.) بادی که از دهان بیرون کنند


فوت [ انگ . ] (اِ.) واحد اندازه گیری طول برابر با 48/30 - سانتی متر


فوت (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مردن، درگذشتن . 2 - (اِمص .) مرگ، نیستی


فوت شدن (فُ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مردن، درگذشتن . 2 - از بین رفتن، از دست رفتن


فوت شدن (شُ دَ) (مص ل .) (عا.) به سرعت و به آسانی در ذهن جا گرفتن و حفظ شدن


فوت و فن (فو تُ فَ نّ) [ فا - ع . ] (اِمر.) چم و خم کار، راز و رمز کار


فوتبال [ انگ . ] (اِ.) از بازی های میدانی بسیار رایج که بین دو دسته 11 نفری در زمینی به مساحت 55 * 95 یا 90 * 120 - انجام می شود. این بازی با توپ و توسط پا انجام می گیرد


فوتبال دستی (دَ) [ انگ - فا . ] (اِ.) نوعی بازی با وسیله ای میز مانند معمولاً چوبی و مستطیل شکل شبیه زمین فوتبال در اندازه های مختلف که از میله هایی دارای چند آدمک و دو دروازه تشکیل می شود و هر یک از بازیکنان سعی می کنند با چرخاندن میله ها و ضربه زدن به توپ توسط آدمک ها به دیگری گل بزند


فوتبالیست [ انگ . ] (اِ.) بازیکن فوتبال


فوتسال [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی فوتبال با مقررات و توپ ویژه که در سالن سرپوشیده بین دو تیم پنج نفره برگزار می شود، فوتبال سالنی


فوته (تِ) (اِ.) 1 - دستار، حوله . 2 - لنگ حمام


فوتوریسم (فُ تُ) [ فر . ] (اِ.) نام مکتبی در هنر، موسیقی و ادبیات در ایتالیا که از 1909 تا 1915 رواج داشته است، بنیانگذار این مکتب ف . ت . مارتینی شاعر ایتالیایی بوده است . ویژگی این مکتب رها کردن سنت ها و رسوم معمول، طرد تغزل از شعر، ایجاد سبکی نثر مانند، و بیان تلاش ها و سر و صداهای صنعتی زندگی نو می باشد


فوتون (فُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) کوانتوم انرژی تابش الکترومغناطیسی که ذره ای بدون جرم و سکون بار الکتریکی است . (فره )


فوتک (تَ) (اِ.) 1 - نی کوتاهی که با آن به طرف چیزی فوت کنند. 2 - نی لبک


فوتینا (تِ) (اِصت .) (عا.) واژه ای که معمولاً کودکان برای ریشخند، اعتراض یا انکار، در پاسخ همسالان یا در موقعیت های غیرجدی به کار می برند، در مفهوم «اشتباه می کنی، چنین نیست »


فوج (فُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، دسته . 2 - قسمتی از ارتش، هنگ ؛ ج . افواج


فود (اِ.) پود


فور (اِ.) بور، رنگ سرخ کم رنگ


فور (فُ) [ ع . ] (اِ.) زود، سریع


فور زدن (زَ دَ) (مص ل .) (عا.) تریاک کشیدن با وافور


فوران (فَ وَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جوشیدن یا جهیدن آب از چشمه یا لوله . 2 - جهیدن رگ . 3 - (اِمص .) جوشش . 4 - جهش


فورت (فَ رَ) [ ع . فورة ] (اِمص .) 1 - جوشش، حدُت . 2 - شدت خشم یا گرما


فوردین (فَ وَ) (اِ.) نک فروردین


فوری (ص نسب .) (عا.) وافوری، تریاکی


فوری (فُ) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) کاری که باید به سرعت انجام شود. 2 - (ق .) به سرعت، بی درنگ


فوریت (فُ یَ) [ ع . ] (اِمص .) وضع یا حالتی که نیازمند اقدام سریع و فوری باشد. ؛ فوریت پزشکی رویدادی ناگهانی و نامنتظر که نیاز به اقدام فوری داشته باشد


فوریه (فِ وْ یِ) [ فر. ] (اِ.) دومین ماه سال فرنگی برابر با دهة دوم و سوم بهمن و دهة اول اسفند


فوز (اِ.) = فوزه : 1 - پوز، گرداگرد دهن . 2 - آروغ


فوز (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پیروزی یافتن . 2 - رستگار شدن . 3 - (اِمص .) پیروزی، فتح . 4 - رستگاری


فوطه (طِ) [ معر. ] (اِ.) نک فوته


فوطه کردن ( فوطه کردن . کَ دَ) [ معر - فا ] (مص م .) چاک دادن قبا


فوفل (فِ یا فَ) (اِ.) درختی است از تیرة نخل ها که در مناطق گرم آسیا (هندوستان و جزایر سند و جاوه ) می روید. درختی است نسبتاً بلند و برگ هایش شانه ای هستند که در انتهای تنة برافراشته این درخت مانند تاجی قرار دارند. چوب این درخت را در نجاری های ظریف به کار می برند و از پوست آن الیاف قابل نساجی به دست می آورند و جوانة انتهایی تنة آن را به نام کلم فوفل - چون مانند پنیر نرم است - به مصرف تغذیه می رسانند


فوق (فَ) [ ع . ] 1 - (ق .) بالا، زبر. 2 - (ص .) بهتر، افضل


فوق الذکر (فُ قُ ذِّ) [ ع . ] (ص مر.) یاد شده در بالا


فوق العاده (فَ قُ لْ د) [ ع . ] 1 - (ق مر.) غیرمعمول، غیرعادی . 2 - (اِمر.) پولی که علاوه بر حقوق به کسی داده شود


فوقانی (فَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) بالایی، زبرین


فولاد [ معر. ] (اِ.) = پولاد: آلیاژی سخت که مادة اصلی آن آهن و مقدار کمی کربن است . 2 - گرز


فولادین (ص نسب .) منسوب به فولاد، ساخته شده از فولاد، پولادین، فولادی


فولکلور (فُ لْ لُ) [ فر. ] (اِمر.) توده شناسی، علم به افسانه ها، باورها، ترانه ها، و... تودة مردم، فرهنگ مردم (فره )


فوم [ ع . ] (اِ.) گندم و نخود و حبوب دیگر که از آن ها نان سازند


فوم [ ع . ] (اِ.) سیر، ثوم (گیا.)


فونتیک (فُ نِ) [ فر. ] (ص .) علمی که به مطالعة اصوات، ترکیب آن ها و تلفظ های یک زبان می پردازد


فونداسیون (فُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعة مصالحی که در پی سازی ساختمان به کار رفته است، شالوده، پی سازی


فونوگراف (فُ نُ گِ) [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که اصوات را نخست ضبط و سپس بازگو می کند؛ دستگاه ضبط صوت


فوه (فَ وَ) (اِ.) ورق طلا و نقره و مانند آن که در زیر نگین گذارند تا به صفا و رنگ آن بیفزاید


فوهات (فُ وَّ) [ ع . ] (اِ.) ج . فُوُهه  - دهانه کوه، راه، رودخانه . 2 - شورش، غوغا


فوویسم [ فر. ] (اِ.) مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی که در آثار خود دورگیری های زمخت و رنگ های تند و نامتعارف و شکل های ساده شده به کار می بردند و از سه بُعد نمایی و سایه روشن کاری پرهیز می جستند


فوژان (اِ.) نعره، فریاد


فوگان (فُ) (اِ.) نک فقاع


فچفچه (فُ چْ فُ چِ)(اِ.)پچ پچ، پچپچه، سخنی که بر سر زبان ها افتاده باشد و مرد م درِ گوشی و آهسته به یکدیگر بگویند، نجوا


فژ (فُ) (اِ.) بُش، پُش، فُش ؛ یال اسب


فژ (فَ) (اِ.) چرک، ریم


فژاک (فَ) (ص مر.) چرکین، پلید


فژاگین (فَ) (ص مر.) = فژاگن : چرکین، چرک آلود


فژه (فِ ژِ) (ص .) چرکین، چرک آلود


فژولیدن (فَ دَ) (مص م .) افژولیدن، پریشان ساختن، پراکنده کردن


فژولیدن (فِ دَ) (مص ل .) پژولیدن، پریشان شدن، پژمرده شده


فک (فَ) [ ع . ] (اِ.) آرواره، چانه


فک (فُ) (اِ.) پستانداری گوشتخوار از راستة پره پاییان که کاملاً به زندگی دریایی سازش یافته و در مصب رودخانه های بزرگ و مجاور سواحل زندگی می کند و فقط برای استراحت و تولید مثل به ساحل می آید. دست هایش کوتاه و به وسیلة پرده ای که انگشتان را به یکدیگر مربوط می کند تشکیل بالة شنا می دهد؛ سگ دریایی، گربة دریایی، شیر دریایی نیز گویند


فک (فَ کّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن دو چیز از هم . 2 - باز کردن، گشودن . 3 - خلاص کردن، رها کردن . 4 - از گرو در آوردن . 5 - لباس درآوردن


فک و فامیل (فَ کُ) (اِمر.) (عا.) مجموعه خویشاوندان


فکاهت (فَ هَ) [ ع . فکاهة ] (اِمص .) خوش - طبعی، مزاح


فکاهی (فُ) [ ع . ] (ص .) خنده دار، نوشته یا گفته ای که بر اساس طنز و شوخی پرداخته شود


فکر (فِ کْ) [ ع . ] (اِ.) اندیشه ؛ ج . افکار


فکر (فِ کَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فکرت


فکرت (فِ کْ رَ) [ ع . فکرة ] (اِ.) اندیشه ؛ ج . فِکَر


فکری (فِ کْ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - اهل فکر، اندیشمند. 2 - اندوهگین


فکز (فَ) (اِ.) 1 - بینی دیگدان . 2 - دودکش (اجاق )


فکسنی (فَ کَ سَ) (ص .) کهنه، فرسوده، درب و داغان


فکل (فُ کُ) [ فر. ] (اِمر.) 1 - یقة عاریه که با دکمه به پیراهن وصل می شود. 2 - کراوات . 3 - موی آراسته و مرتب شدة جلو سر. 4 - پاپیون


فکندن (فِ کَ دَ) (مص م .) نک افکندن


فکنده سرین (فِ کَ د . سُ) (ص مر.) کسی که چهار زانو نشسته


فکور (فَ) [ ع . فکیر ] (ص .) متفکر، اندیشمند


فگار (فَ یا فِ) (ص .) نک افگار


فگال (فَ یا فِ) (ص .) نک افگار


فگانه (فَ نِ) (اِ.) نک آفگانه


فی (فَ یْ) [ ع . فی ء ] (اِ.) 1 - سایه . 2 - غنیمت . 3 - دسته ای از پرندگان


فی [ ع . ] (حر اض .) ظرف زمان و مکان به معنی در، اندر


فی (اِ.) نرخ، قیمت بازاری


فی الجمله (فِ لْ جُ مْ لِ) [ ع . ] (ق .) خلاصه، خلاصه کلام، اصل کلام


فی مابین (بَ) [ ع . ] (ق مر.) در میان، دربین


فی نفسه (نَ فْ س ) [ ع . ] (ق .)به خویش، به خودی خود


فیار (اِ.) شغل، کار، عمل، پیشه


فیاض (فَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار فیض - دهنده، بسیار بخشنده . 2 - جوانمرد. 3 - جوی پر آب


فیافی (فَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فیفاء


فیال (اِ.) تیری که پیکان آن دو شاخ باشد


فیاوار (فَ) (اِ.) بیاوار؛ شغل، کار، پیشه


فیبر [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی مقوای ضخیم که به جای تختة نازک در کارهای نجاری به کار رود. 2 - نسج، الیاف (فره )


فیبرین [ فر. ] (اِ.) مادة آلبومینوئیدی مستخرج از خون که به شکل الیاف کش - داری در حالت مرطوب می باشد و در حالت خشک سخت و شکننده است . باید دانست که فیبرین در خون جاری وجود ندارد و فقط به هنگام انعقاد خون تولید می شود


فیت [ انگ . ] (ص .) اندازه، مناسب


فیج (فَ یا فِ) [ معر. ] (اِ.) پیک، قاصد. ج . فیوج


فیحا (فَ) [ ع . فیحاء ] (اِ.) زمین فراخ


فیر (اِ.) 1 - افسوس، تأسف . 2 - ریشخند، لاغ


فیرنده (رَ د) (ص فا.) 1 - خرامنده، کسی که با ناز و تکبر راه می رود. 2 - مسخره کننده


فیروز [ ع . ] (ص .) پیروز، برنده


فیروزه (ز) (اِ.) پیروزه، از سنگ های گران بهای معدنی به رنگ آبی آسمانی


فیروزی (اِ.) پیروزی


فیریدن (دَ) (مص ل .) 1 - خرامیدن، با ناز و تکبر رفتار کردن . 2 - مسخره کردن


فیزیوتراپی (یُ تِ) [ فر. ] (اِ.) عمل درمان بیماری، ضعف یا نقص های بدنی با انجام دادن حرکت های اصولی مفاصل و اندام ها به کمک اسباب های ویژه با یاری درمانگر، فیزیک درمانی . (فره )


فیزیولوژی (یُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم وظایف اعضاء بدن جانداران، علمی که دربارة طرز کار اعضا و دستگاه های بدن جانوران و ارتباط آن ها با یکدیگر بحث می کند، کار اندام شناسی، کار اندام (فره )


فیزیولوژیست (یُ لُ) [ فر. ] (ص . اِ.) عالم فیزیولوژی، دانشمند علم وظایف الاعضایی


فیزیوکرات (یُ کِ) [ فر. ] (ص .) کسی که طرفدار فیزیوکراسی است


فیزیوکراسی (یُ کِ) [ فر. ] (اِ.) نظریه ای اقتصادی که طرفداران آن به پیروی دکتر کسنه کشاورزی را تنها منبع ثروت می دانند


فیزیک [ فر. ] (اِ.) علمی که موضوع آن ویژگی های اجسام، انرژی و تأثیر آن ها بر یکدیگر است


فیزیک دان [ فر - فا. ] (ص فا. اِ.) کسی که از علم فیزیک آگاه باشد


فیس (اِ.) (عا.) تکبر، غرور


فیس کردن (کَ دَ) (مص ل .) (عا.) فخر فروختن، تکبر کردن


فیسو (ص فا.) (عا.) افاده کننده


فیش [ فر. ] (اِ.) 1 - کاغذهایی در اندازه های کوچک که مطالب را روی آن می نویسند تا بعداً تنظیم و مرتب کنند. 2 - ورقه ای کاغذی یا مقوایی که روی آن مشخصات کتاب را نویسند. 3 - ورقه ای کاغذی که اطلاعاتی دربارة حقوق یا مالیات یا وجه پرداخت شده در آن ذکر شود، برگه . (فره )


فیصل (فَ یا فِ صَ) [ ع . ] 1 - (اِ. ص .) حاکم، قاضی . 2 - (اِ.) داوری بین حق و باطل . 3 - شمشیر تیز


فیصله (فَ یا فِ صَ لِ) [ ع . فیصل ] نک فیصل


فیصله دادن ( فیصله دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) دعوا و مرافعه ای را خاتمه دادن


فیصله یافتن ( فیصله یافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خاتمه یافتن، به پایان رسیدن


فیض (فَ یا فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بسیار شدن آب . 2 - (اِمص .) بسیاری، بسیاری آب . 3 - ریزش . 4 - بخشش، جود


قاصی [ ع . ] (اِفا.) دورشونده، به نهایت رسنده


فیضان (فَ یَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بسیار شدن آب و سرریز شدن آن، لبریز شدن . 2 - (اِ مص .) ریزش، ریزش آب


فیفا (فَ) [ ع . فیفاء ] (اِ.) 1 - بیابان، بیابان بی آب . 2 - تخته سنگ نرم


فیقره (فِ رَ) (اِ.) = فیقرا: صبرزرد، گیاهی است تلخ


فیل [ معر. پیل ] (اِ.) 1 - پستانداری است عظیم الجثه و علف خوار با بینی درازی موسوم به خرطوم و دو دندان نیش به نام عاج که بسیار گران بهاست . 2 - یکی از مهره های شطرنج . ؛ فیل و فنجان دو چیز نامتناسب ازنظر اندازه . ؛ فیل کسی یاد هندوستان کردن کنایه از:به هوس چیزی یا وسوسة کاری افتادن . ؛ فیل هوا کردن کنایه از: کار شگفت انگیز، جالب توجه و پر هیاهو کردن


فیلتر (تِ) [ فر. ] (اِ.) ابزاری برای تصفیة آب و مایعات دیگر، صافی، پالایه (فره )


فیلسوف (اِ. ص .) مأخوذ از یونانی به معنی دوستدار حکمت


فیلم [ فر. ] (اِ.)1 - نوار قابل انعطاف سلولوییدی که با امولسیون حساس در برابر نور پوشیده شده است و در عکاسی و فیلم برداری استفاده می شود. 2 - (فا) مجموع یک نمایش سینمایی . ؛ فیلم بازی کردن کنایه از: ظاهرسازی کردن، دغل بازی کردن


فیلم برداری (بَ) [ فر - فا. ] (حامص .) 1 - عمل تهیة فیلم . 2 - ثبت پی در پی تصویر صحنه ها یا رویدادها توسط دوربین فیلم - برداری


فیلمنامه (مِ) [ فر - فا. ] (اِمر.) داستان یا نوشته ای که براساس آن فیلم تهیه می شود، سناریو


فیله (فِ لَ) [ ع . فیلة ] (ص .)1 - پست، فرو م ایه . 2 - کم عقل


فیله (لِ) [ فر. ] (اِ.) راسته، گوشت دو طرف ستون فقرات گاو و گوسفند که برای کباب کردن مناسب تر است


فیلک (فَ یا فِ لَ) (اِ.) بیلک، تیری که پیکان آن دو شاخ باشد


فیلی 1 - ( ص نسب ) منسوب به فیل ؛ آنچه که به فیل مربوط است . 2 - (ص .) رنگ خاکستری با ته رنگ آبی


فین (اِ.) (عا.) آب بینی، مَف


فین فین (اِصت .) صدای مقطع بیرون راندن ها هوا از سوراخ بینی


فین کردن (کَ دَ) (مص ل .) (عا.) تخلیه کردن آب بینی


فینال [ فر. ] (اِ. ص .) 1 - آخر، آخرین، مرحلة نهایی، مرحلة پایانی . 2 - پایان مسابقه یا آخرین مسابقة ورزشی


فینالیست [ فر. ] (اِ.) کسی که به آخرین مرحلة مسابقه راه پیدا کرده است


فینه (نِ یا نَ) (اِ.) کلاهی پشمی سرخ (غالباً) که مصریان و بعضی هندیان (سابقاً ترکان عثمانی ) بر سر می گذارند


فینگی (ص نسب .) کسی که آب بینیش غالباً فرو ریزد


فیوز [ انگ . ] (اِ.) اسبابی که جهت جلوگیری از عبور جریان شدید الکتریسته در یک مدار به کار می رود. ؛ فیوز پراندن کنایه از: حیرت زده شدن


فیوض (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فیض


فیوضات (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فیوض . جج فیض


فیکس [ انگ . ] (ص .) ثابت، بدون حرکت


فیگور گرفتن (گِ رِ تَ) [ فر - فا. ] (مص ل .) 1 - قیافه گرفتن، تکبر کردن . 2 - حالت خاص به خود گرفتن برای نشان دادن عضلات بدن در ورزش بدن سازی


ق (حر.) بیست و چهارمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 100 در حساب ابجد


قاب [ ع . ] (اِ.) 1 - اندازه، مقدار. 2 - مابین قبضة کمان و گوشة آن


قاب [ تر. ] (اِ.) 1 - بشقاب بزرگ و کم و بیش گود. 2 - جلد یا غلاف برخی چیزها، مانند: عینک، ساعت . 3 - جسم سخت از چوب یا غیر چوب بر گرد عکس، آینه و... که نگه - دارندة آن باشد، چارچوب


قاب بازی (حامص .) = قاپ بازی : در عهد شاه عباس بزرگ معمول بود که با قاب (گوسفند) بازی می کردند. یک طرف قاب دزد و طرف دیگر آن عاشق نامیده می شد


قاب دستمال (دَ) (اِمر.) دستمالی که در منزل برای پاک کردن یا خشک کردن به کار می رود. قابس (ب) [ ع . ] (اِفا.) سوزنده، درخشان


قاب شور = قاب شوی : (ص فا.) (عا.) قاب دستمال


قاب قوسین (ب قَ سَ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - مقدار دو کمان . 2 - کنایه از: قرب و نزدیکی


قابض (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گیرنده، در مشت گیرنده . 2 - در طب دارویی که یبوست ایجاد کند


قابل (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پذیرنده، قبول کننده . 2 - لایق، سزاوار. 3 - باتجربه، کارآزموده . 4 - بسیار، زیاد. 5 - آتیه، آینده . مق ماضی . 6 - ضامن . 7 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «شایسته، درخور، مناسب »: قابل اعتماد، قابل اعتنا. 8 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «دارای امکان و توانایی قبول کار یا حالتی »: قابل اجرا، قابل تحمل


قابل دار ( قابل دار .) [ ع - فا. ] (ص مر.) باارزش، شایسته . (قابلمه (بْ لَ مِ) )[ تر. ] (اِ.) دیگ، دیگ در دار فلزی برای پختن غذا


قابلق (لُ) [ تر. ] (اِ.) کیسه یا جعبة کوچک زرین مرصع به شکل قایق که در آن دستمال، عطر و ادویة مقوی می گذاشتند


قابله (ب لَ یا لِ) [ ع . قابلة ] (اِفا.) 1 - پذیرنده . 2 - زن شایسته . 3 - ماما


قاصیه (یَ یا یِ) [ ع . قاصیة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قاصی . 2 - (اِ.) ناحیه، کرانه


قابلیت (ب یَّ) (مص جع .) 1 - شایستگی . 2 - استعداد. 3 - استعداد قبول، منفعل شدن، انفعال . مق فاعلیت . 4 - امکان . 5 - هنر. 6 - معرفت . 7 - کفایت


قابوق [ تر. ] (اِ.) پوست، قشر


قاتق (تِ) [ تر. ] (اِ.)1 - ماست . 2 - (عا.) خورشت، خورشتی که با نان خورده شود


قاتل (تِ) [ ع . ] (اِفا.) کُشنده


قاتمه (مَ یا مِ) [ تر. ] (اِ.) 1 - موی دم و یال اسب و استر. 2 - رشته و طنابی که از موی دم و یال اسب و استر بافند؛ بزمو، تاب


قاتی [ تر - فا. ] (ص .) 1 - مخلوط، درهم . 2 - مجازاً خیلی صمیمی، دوستان خیلی نزدیک


قاتی پاتی [ تر - فا. ] (ص م .) (عا.) درهم آمیخته، مخلوط


قاتی کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - درهم و برهم کردن . 2 - دیوانه شدن، اختلال حواس پیدا کردن


قادح (د) [ ع . ] (اِفا.) سرزنش کننده، طعنه زننده


قادر (د) [ ع . ] (اِفا.) توانا، نیرومند


قادر انداز ( قادر انداز . اَ)(ص فا.)تیرانداز و کمانداری ک ه تیر او خطا نکند


قادم (د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آینده . 2 - مسافری که از سفر بازآید. 3 - پیشرو. (قاذورات [ ع . ] (اِ.) جِ قاذوره . پلیدی ها، نجاست ها


قاذوره (رَ یا رِ) [ ع . قاذورة ] (اِ.) 1 - پلیدی، نجاست . 2 - بدخو. ج . قاذورات


قار [ ع . ] 1 - (اِ.) قیر. 2 - دودة مرکب . 3 - (ص .) سیاه


قار [ تر. ] 1 - (اِ.) برف . 2 - (ص .) سفید


قار (رّ) [ ع . ] (اِفا.) قرارگیرنده، ثابت . (قاراشمیش [ تر. ]) (ص .) درهم و برهم، هرج و مرج


قار و قور (رُ) (اِمر.) (عا.) = غار و غور: صدایی که از شکم شنیده می شود به ویژه در هنگام گرسنگی


قارح (ر ِ) [ ع . ] (اِفا.) زخم زننده


قارض (رِ) [ ع . ] (اِفا.) خاینده و جاونده مانند موش


قارع (ر ِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کوبندة در و مانند آن . 2 - فال زننده به قرعه


قارعه (رِ عِ یا عَ) [ ع . قارعة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قارع . 2 - سختی، داهیه . 3 - (اِ.) رستاخیز، قیامت


قارقارک (رَ) (اِمر.) = غارغارک : 1 - (کن .) وسیله ای که سر و صدای زیاد و مزاحم داشته باشد. 2 - بازیچه ای کودکانه که از آن صدایی شبیه، قارقار برمی خاست


قارماق [ تر. ] (اِ.) چنگکی فلزی و نوک تیز که بر سر دام ماهی نصب کنند


قاره (رَّ یا رُِ) [ ع . قارة ] (اِ.) هر یک از قطعات پنجگانة زمین


قاروره (رَ یا رِ) [ ع . قاروة ] (اِ.) 1 - ظرفی شیشه ای که نمونه ادرار را در آن کرده نزد پزشک برای معاینه می بردند. 2 - نوعی پیکان


قارون [ معر. ] 1 - (اِ.) طبق روایات، یکی از افراد بنی اسراییل (بعضی او را پسرعم حضرت موسی می دانند). وی جاه طلب و بخیل و حسود بود و همواره کار بنی اسراییل را آشفته و بی سامان می کرد. وی دارای ثروتی فراوان بود. 2 - (ص .) (کن .) کسی که دارای مال فراوان باشد


قارچ (اِ.) گیاهی ست چتری شکل که برگ و ریشه ندارد و هر دو نوع سمی و خوراکی آن وجود دارد


قاری [ ع . قاری ء ] (اِفا.) خواننده، خوانندة قرآن


قاز (اِ.) = غاز: کمترین واحد پول، پشیز


قازقان [ تر. ] (اِ.) = قازغان . قزقان . قزغان . خاژغان . غزغن . قازگان : دیگ بزرگ که در آن چیزی طبخ کنند، پاتیل


قاس [ تر. ] (اِ.) ابرو


قاسر (س) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مانع . 2 - به زور بر کاری وادارنده


قاسط (س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ظالم، ستمکار. 2 - بازگردنده از حق . ج . قاسطین


قاسم (س ) [ ع . ] (اِفا.) بخش کننده، قسمت کننده


قاسی [ ع . ] (ص .) سنگدل، بی رحم


قاش قاش (ص مر. ق مر.) پاره پاره، قطعه قطعه


قاشر (ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خراشنده و جدا کنندة پوست . 2 - دارویی که بر اثر سوزاندن قسمت های سطحی جلد قسمتی از آن را از قسمت های عمقی جلد جدا کند از قبیل قسط و زرآوند


قاشق (شُ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری ساخته شده از چوب، استیل، نقره و... با نوکی تقریباً بیضی شکل و گود و دسته ای نسبتاً بلند برای خوردن غذا


قاشق زنی (شُ. زَ) [ تر - فا. ] (اِ.) از آیین های سنتی ایرانیان در شب چهارشنبه سوری


قاشقک (شُ قَ) (اِمصغ .) 1 - قاشق کوچک . 2 - مضراب سنتور


قاشقی (شُ) [ تر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قاشق  - آلتی فلزین که گچ بران به کار برند. 2 - خیار خرد، خیارترشی . 3 - قسمی زدن بر پشت گردن، پس گردنی که با چهار انگشت زنند


قاص (صّ) [ ع . ] (اِ.) قصه گو، داستان سرای


قاصد (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - قصدکننده . 2 - پیک پیاده که نامه یا پیغامی را به مقصد دوری می برد


قاصدک (ص دَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی گیاه علفی چتر مانند که میوه های آن را باد به آسانی به هر سوی برد، گل قاصد


قاصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) کوتاهی کننده


قاصره (ص رَ یا رِ) [ ع . قاصرة ] (اِفا.) مؤنث قاصر. زنی که جز شوهر خود به دیگری چشم ندارد. ج . قاصرات


قاضی [ ع . ] (اِفا.) داور و حکم کننده . ؛تنها به قاضی رفتن کنایه از: به سخن و عقیدة مخالف توجه نکردن


قاضی الحاجات (یُ لْ) [ ع . ] (ص .) برآورندة نیازها، نامی است از نام های خدای تعالی


قاضی القضات ( قاضی القضات . قُ) [ ع . ] (ص مر. اِمر.) رییس قاضیان، قاضی اعظم


قاضی عسکر (عَ کَ) [ ع . ] (اِمر.) کسی که مأمور اجرای مراسم دینی در ارتش است


قاطبه (طِ بَ یا ب) [ ع . قاطبة ] (ق .) عموماً، همگی


قاطر (طِ) [ تر. ] (اِ.) استر، حیوانی که از جفت گیری خر نر و اسب ماده بوجود آید


قاطر ( قاطر .) (اِ.) گیاهِ خون سیاوشان


قاطع (طِ) [ ع . ] (اِفا.) برنده، قطع کننده


قاطع بودن ( قاطع بودن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) یقین داشتن


قاطعیت ( قاطعیت . یَّ) [ ع . ] (مص جع .) قاطع بودن، با قدرت عمل کردن


قاطن (طِ) [ ع . ] (اِفا.) ساکن، متوطن . ج . قطان


قاع [ ع . ] (اِ.) زمین هموار، دشت


قاعد (عِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) نشسته . 2 - کسی که از رفتن به جنگ خودداری کرده . 3 - (ص .) زنی که دیگر حیض نشود


قاعدتاً (عِ دَ تَ نْ) [ ع . قاعدةً ] (ق .) 1 - بر طبق قاعده، اصلاً، اساساً. 2 - طبق معمول، معمولاً


قاعده (عِ دَ یا د) [ ع . قاعدة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قاعد. 2 - پایه، اساس . ج . قواعد. 3 - (ص .) زنی که دیگر حیض نشود و بچه نزاید


قاعدگی (عِ دَ یا د) [ ع - فا. ] (حامص .) حیض، عادت ماهانة زنان


قاف تا قاف (ق مر.) سراسر جهان


قاف ودال (فُ) 1 - (اِمر.) علامت اختصاری «قول » و «دلیل ». هرزه گویی، هرزه کاری . 2 - (ص .) مزخرف، هرزه


قافله (فِ لَ یا لِ) [ ع . قافلة ] (اِ.) کاروان . ج . قوافل


قافله زن ( قافله زن . زَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)راهزن، دزد


قافله سالار ( قافله سالار . ) [ ع - فا. ] (ص مر.)کاروانسالار، سردار قافله


قافی [ ع . ] (اِفا.) از پی رونده، پیرو


قافیه (فِ یَ یا یِ) [ ع . قافیة ] 1 - (اِفا.) از پی رونده . 2 - (اِ.) حرف یا کلمة آخر بیت در شعر. ؛ قافیه را باختن کنایه از: مغلوب شدن، فرصت را از دست دادن . ؛ قافیه به کسی تنگ شدن کنایه از: به زحمت و دردسر افتادن


قاق (اِ.) برکة بزرگ


قاق [ تر. ] 1 - (اِ.) گوشت خشک کرده که آن را بریان کرده خورند، قدید. 2 - میوة خشک که هستة آن را درآورده بخشکانند. 3 - (ص .) خشک . 4 - اسبی که در مسابقه عقب می ماند


قاق شدن (شُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) 1 - عقب افتادن اسب در مسابقه . 2 - باختن در بازی . 3 - به خطا رفتن تیر


قاقاله (لَ یا لِ) (عا.) (ص .) شخصی بسیار لاغر و نزار


قاقم (قُ) [ ع . ] (اِ.) حیوانی است شبیه سنجاب دارای پوستی نرم و سفید که گران بهاست


قاقم عارض ( قاقم عارض . رِ) (ص مر.) سپیدروی زیبا


قال [ ع . ] (اِ.) 1 - گفتار، سخن . 2 - (مص ل .) گفتن . ؛ قال قول هیاهو، قال و قیل . ؛ قال و قیل هیاهو، سرو صدا. ؛ قال مقال گفتگو، همهمه . ؛ قال چیزی را کندن کنایه از: تمام کردن، به پایان رساندن . ؛ قال گذاشتن بیهوده منتظر گذاشتن


قال چاق کردن (کَ دَ) [ ع - تر - فا. ] (مص ل .) (عا.) 1 - سر و صدا راه انداختن . 2 - نزاع کردن


قالب (لِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - پیکر، هیکل . 2 - شکل، هیئت . 3 - آلتی که جسمی شکل پذیر را در داخل یا خارج آن نهاده به صورت آن آلت درآورند، قالب کفش . 4 - واحدی برای قطعات بریدة معین ؛ قالب پنیر. 5 - جزو، رکن (علم عروض ). ؛ قالب تهی کردن الف - بی نهایت ترسیدن . ب - کنایه از: مردن . ؛ قالب کردن گول زدن خریدار و فروختن جنس نامرغوب به او


قالب زنی ( قالب زنی . زَ) (حامص .) 1 - در قالب آوردن چیزی را. 2 - دروغ گویی، جعل . 3 - مهر کردن پارچه


قالتاق [ تر. ] 1 - (اِ.) زین اسب . 2 - (ص .) آدم هفت خط و شارلاتان


قالوس (اِ.) نام نوایی از موسیقی قدیم ایران


قالپاق [ تر. ] (اِ.) 1 - کاسه ای فلزی که در وسط چرخ اتومبیل روی مهره ها وصل می شود. 2 - کلاه ترکان از پوست که پشم آن را باز نکرده باشند


قالی (اِ.) فرش بزرگ


قالیچه (چِ) (اِ.) قالی کوچک


قامت (مَ) [ ع . قامة ] (اِ.) قد، اندام، تنة آدمی . ج . قامات


قامت ( قامت .) [ ازع . قامة ] (اِ.) اذان خفیف که پس از اذان گویند


قامت بستن ( قامت بستن . بَ تَ) (مص ل .) به نماز ایستادن


قامع (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) قاطع . 2 - شکننده، کوبنده . 3 - (ص .) رازدار


قامه (مَ یا مِ) یکی از اجزا و عناصر خاتم


قاموس [ ع . ] 1 - (اِ.) میانه دریا. 2 - کتاب لغت . 3 - (ص .) رازدار، صاحب سرُ. 4 - ذات، طبیعت . 5 - ذهنیت، نظر


قامیش [ تر. ] (اِ.) = قمیش . غامیش : 1 - نی، قصب . 2 - نیستان


قامیش گذاشتن (گُ تَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) (عا.) مزاحم شدن، سبب تصدیع گردیدن


قانت (نِ) [ ع . ] (اِفا.) مطیع، فرمانبردار


قانص (نِ) [ ع . ] (ص .) شکارچی، صیاد


قانط (نِ) [ ع . ] (ص .) ناامید، نومید، مأیوس . ج . قانطین


قانع (نِ) [ ع . ] (ص .) خرسند، راضی


قانقاریا (نْ) (اِ.) = غانغاریا: فساد و عفونت، فساد و عفونتی که در قسمتی از عضله یا استخوان پیدا شود و آن را سیاه و فاسد کند


قانون [ معر - یو. ] (اِ.) 1 - قاعده، آیین . 2 - اصل و مقیاس چیزی . 3 - مقررات و احکام دولتی


قانون [ ع . ] (اِ.) یکی از آلات موسیقی شبیه به سنتور که با انگشتان دست نواخته می شود


قانون گذار (گُ) [ معر - فا. ] (ص فا.) آن که قانون وضع کند، مقنن


قانونی [ معر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قانون، امری که طبق قانون انجام گیرد. مق غیرقانونی


قاهر (هِ) [ ع . ] (ص فا.) چیره، غالب


قاهره (هِ رِ یا رَ) [ ع . قاهرة ] (اِفا.) مؤنثِ قاهر. غالب، چیره


قاورد (وَ) (اِ.) نوعی حلوا است


قاولوغ [ تر. ] (اِ.) چنته، کیف


قاووت (اِ.) = قاوت : مخلوط آرد حبوبات بو داده با شیرینی خشک، نرمة آرد نخودچی که با خاکه قند و نبات مخلوط کنند، پست، سویق


قاپ (اِ.) = قاب : استخوانی کوچک در پاچة گوسفند که با آن نوعی قمار کنند. ؛ قاپ قاپ کسی را دزدیدن آن کس را فریفتن


قاپ زدن (زَ دَ) (مص م .) ربودن چیزی به سرعت و ناگهانی


قاپو [ تر. ] (اِ.) دروازه


قاپوچی [ تر. ] (اِمر.) دربان، حاجب


قاپی [ تر. ] (اِ.) = قاپو. قپو: دروازه، در بزرگ


قاپیدن (دَ) (مص م .) نک قاپ زدن، ربودن


قاچ [ تر. ] (اِ.)1 - یک بُرش از هندوانه یا خربزه . 2 - برآمدگی قسمت جلو زین . 3 - شکاف، ترک


قاچ قاچ [ تر. ] (ص مر.) قطعه قطعه، ترک ترک


قاچاق [ تر. ] (اِ.) خرید و فروش اجناس به طور غیرقانونی


قاچاق شدن (شُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) جیم شدن، در رفتن


قاچاقچی [ تر. ] (ص مر.) کسی که به معاملات غیرقانونی می پردازد


قاید (یِ) [ ع . قائد ] (اِفا.)پیشوا، رهبر، فرمانده، سردار


قایف (یِ) [ ع . قائف ] (اِفا.) 1 - قیافه شناس . 2 - پی شناس، پی بر. ج . قافَه، قایفین (قائفین )


قایق (یِ) [ تر. ] (اِ.) کشتی، زورق


قایل ( ی ِ) [ ع . قائل ] (اِفا.) سخنگو، گوینده


قایم (یِ) (ص .) (عا.) پنهان، مخفی


قایم ( قایم .) [ ع . قائم ] (اِفا.) 1 - ایستاده، برپا. 2 - پایدار، استوار


قایم الزاویه (یِ مُ زّ یَ) [ ع . قائم الزاویة ] (ص مر. اِمر.) شکلی که دارای زاویة قایم باشد، راست زاویه


قایم شدن (یِ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ثابت و برقرار گشتن . 2 - پنهان شدن


قایم مقام ( قایم مقام . مَ) [ ع . قائم مقام ] (اِمر.) جانشین


قایم موشک ( قایم موشک . شَ) (اِمر.) = قایم باشک : نوعی بازی برای بچه ها که در آن چشم های یک نفر را می بندند و دیگران پنهان می شوند و او باید آن ها را پیدا کند


قایمه (یِ مَ یا مِ) [ ع . قائمه ] 1 - (اِفا.) مؤنث قایم . 2 - (اِ.) هر یک از دست و پای ستوران . 3 - نام زاویه ای که از عمود شدن خطی بر خط دیگر به وجود می آید و اندازة آن ْ90 می باشد. ج . قوائم


قب (قَ بّ) [ ع . ] (اِ.) پارة گریبان پیراهن


قبا (قَ) [ ع . قباء ] (اِ.) نوعی لباس بلند مردانه


قبا زره زدن ( قبا زره زدن . ز رِ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سینه چاک کردن


قبا کردن ( قبا کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بریدن، چاک دادن


قباارخالقی ( قباارخالقی . اَ لِ) [ ع - تر - فا. ] (ص مر.) دوره گردی که جامه های کهنه خرد و فروشد


قباب (قِ) [ ع . ] (اِ.)گنبد و هر بنای گرد. ج . قبة


قبابستن ( قبابستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - قبا پوشیدن و بستن دگمه های آن . 2 - آماده شدن، حاضر گشتن


قباحت (قَ حَ) [ ع . قباحة ] (مص ل .) زشتی، زشت شدن


قباراسته (قَ تِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) (عا.) بازاری، کاسب


قباسوخته ( قباسوخته . تِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کنایه از: کسی که غم و اندوه خود را پنهان دارد و به خوشی و مسرت تظاهر نماید


قباق (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قپاق . قپق . قبق . قاپوق : چوبی بلند و عظیم که در میان میدان ها نصب کنند و بر فراز آن حلقه ای از طلا یا نقره وضع نمایند و سواران از یک جانب میدان اسب دوانیده به پای قباق که رسند همچنان که اسب در دویدن است تیر در کمان نهاده حوالة حلقه کنند و هرکس که آن حلقه را بهتر زند حلقه از آن او باشد


قبال (ق ) [ ع . ] (حراِض .) مقابل، برابر


قباله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبالة ] (اِ.) سند


قباله نهادن ( قباله نهادن . نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فهرست برداشتن، صورت برداشتن


قبایل (قَ یِ) [ ع . قبائل ] (اِ.) جِ قبیله


قبة الخضرا (ء) (قُ بَُ تُ لْ خَ) [ ع . ] (ص مر.) کنایه از: آسمان


قبج (قَ بَ) [ معر. ] (اِ.) کبک


قبح (قُ) [ ع . ] (اِمص .) زشتی، زشت بودن


قبر (قَ) [ ع . ] (اِ.) گور. ج . قبور


قبراق (قِ) [ تر. ] (ص .) چابک، چست


قبرستان (قَ رِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که مردگان را در آن دفن کنند، گورستان


قبرغه (قَ رُ یا رِ غَ یا غِ) [ تر. ] (اِ.) = قبرقه : پهلو، استخوان پهلو، دنده


قبره (قُ بَّ رَ یا رِ) [ ع . قبرة ] (اِ.) چکاوک


قبس (قَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعله . 2 - پاره آتش


قبض (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گرفتن، به دست گرفتن . 2 - مردن . 3 - رسید، نوشته ای که به موجب آن نویسنده تحویل پول یا چیزی را اعلام می دارد (فارسی ). 3 - گرفتگی خاطر سالک و عارف . 4 - تصرف کردن، تملک کردن . 5 - (اِمص .) تعدی، زبردستی . 6 - گرفتگی، اندوه


قبضه (قَ ضَ یا ض ) [ ع . قبضة ] (اِ.) 1 - یک مشت از هر چیزی . 2 - دستة شمشیر و کارد و مانند آن


قبضه کردن ( قبضه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به دست گرفتن، قدرت را گرفتن


قبقاب (قَ) [ ع . ] (اِ.) کفش چربی


قبل (قِ بَ) [ ع . ] (حراض .) نزد، پیش


قبل (قَ) [ ع . ] (ق .) پیش، مق بعد


قبل (قُ بُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روبرو، پیش . 2 - جلو چیزی


قبل منقل (قُ بُ مَ قَ) (اِمر.) اسباب و اثاثه (که بر ستور بار کنند.) 1


قبل کردن (قَ بَ. کَ رَ) [ ع - فا. ] (مص م .) محاصره کردن


قبله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) نوعی از مهره که بدان مردان را بند کنند و نیز به جهت دفع چشم زخم بر گردن اسب بندند


قبله (قُ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) بوسه


قبله (قِ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) جهتی که هنگام نماز خواندن به آن رو می کنند


قبله ساختن ( قبله ساختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پیش رو قرار دادن


قبله کردن ( قبله کردن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)پیش رو داشتن


قبله گاه ( قبله گاه .) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - مکان قبله، جای قبله . 2 - هر جا که وقت پرستش خدا بدان روی آورند. 3 - عنوانی است احترام آمیز در خطاب به پدر و بزرگان


قبلیت (قَ یَّ) [ ازع . قبلیة ] (مص جع .) پیش بودن، تقدم


قبه (قُ بَّ) [ ع . قبة ] (اِ.) برآمدگی، بنایی که سقف آن برآمده و گرد باشد. ج . قباب


قبور (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قبر


قبوض (قُ) [ ازع . ] (اِ.) جِ قبض ؛ رسیدها


قبول (قُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - خوبی . 2 - زیبایی، جمال


قبول ( قبول .) [ ع . ] (مص ل .) پیش آمدن


قبول (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پذیرفتن . 2 - (اِ مص .) پذیرایی، پذیرش


قبول افتادن ( قبول افتادن . اُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مورد پسند واقع شدن


قبول شدن ( قبول شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - پذیرفته شدن . 2 - از عهدة امتحان بیرون آمدن . مق .رد شدن، مردود شدن


قبول کردن ( قبول کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پسندیدن، پذیرفتن


قبولاندن (قَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) = قبولانیدن : مورد قبول قرار دادن، مورد پذیرش قرار دادن


قبولی ( قبولی .) [ ع - فا. ] (حامص .) پذیرش


قبولیت (قَ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) 1 - قبول . 2 - رضا. 3 - دریافت . 4 - اقرار


قبچور (قُ) [ مغ . ] (اِ.) = قیچور. قوبجور: 1 - مالیات، باج . 2 - مالیات متعلق به مواشی و حیوانات


قبیح (قَ) [ ع . ] (ص .) زشت . ج . قباح


قبیل (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جماعت، گروه . 2 - گونه، ن وع . مثل : از این قبیل کتاب ها


قبیله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبیلة ] (اِ.) طایفه، گروه . ج . قبایل


قت (قَ) [ ع . ] (اِ.) یونجه، اسپست تر یا خشک


قتال (قِ) [ ع . ] (مص ل .) کشتن، جنگ کردن


قتال (قَ تّ) [ ع . ] (ص .) بسیار کشنده، بسیار قتل کننده


قترماق (قُ تُ) [ تر. ] (ص .) بی مصرف، بیکار


قتسز (قُ سُ) [ تر. ] (ص .) بدبخت


قتق (قَ تِ) [ تر. ] (اِ.) = قاتق : 1 - ماست و کشک . 2 - ترشی ای که در آش کنند و نانخورش سازند


قتل (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) کشتن . 2 - (اِمص .) کشتار


قتلغ (قُ لُ) [ تر ] (ص .) = قوتلوغ . قوتلوق : مبارک، خجسته


قتلگاه (قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) جای کشته شدن، جای کشتار


قتیل (قَ) [ ع . ] (ص .) کشته


قجرچی (قَ جَ) [ مغ - تر. ] (ص .) دلیل، بلد، رابط


قح (قُ) [ ع . ] (ص .) 1 - خالص، ساده . 2 - درشت خوی


قحبه (قَ بَ یا ب) [ ع . قحبة ] (ص .) زن بدکار، روسپی


قحبگی (قَ ب) [ ع - فا. ] (حامص .) زناکاری


قحط (قَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - خشکسالی، بی - حاصلی . 2 - نایابی


قحط الرجال ( قحط الرجال ُ رُِ) [ ع . ] (اِمر.) نایاب بودن مردان کارآمد


قحط شدن ( قحط شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کمیاب شدن


قحطی ( قحطی . ) [ ع - فا. ] (حامص .)1 - خشکسالی . 2 - نایابی


قحف (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کاسة سر. ج . اقحاف . 2 - کاسة چوبی، کشکول


قد ( قد .) [ ع . ] (اِ.) پوست بزغاله


قد (قُ دّ) (ص .) (عا.) یکدنده، کله شق، سرسخت


قد (قَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندازه . 2 - قامت، بالا، برز. ؛ قد ُ نیم قد بزرگ و کوچک


قد دادن (قَ. دَ) (مص ل .) 1 - اندازه بودن . 2 - رسیدن، درک کردن


قد کشیدن (قَ. کِ دَ) (مص ل .) بزرگ شدن، رشد کردن


قداره (قَ دّ رِ) [ معر. ] (اِ.) جنگ افزاری شبیه شمشیر پهن و کوتاه . ؛ قداره بستن برای کسی کنایه از: قصد جان کسی را داشتن


قداره بندی ( قداره بندی . بَ) (اِمص .) عربده کشی، چاقوکشی، شرارت


قداست (ق سَ) [ ع . ] (اِ.) وضع یا کیفیت مقدس بودن


قدح (قَ دَ) [ ع . ] (اِ.) کاسه . ج . اقداح


قدح (قَ) [ ع . ] (مص م .) عیب کردن، طعن کردن


قدح کش (قَ دَ. کِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) شرابخوار، می خواره


قدر (قَ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرنوشت، تقدیر. 2 - توانایی، قدرت


قدر (قَ) [ ع . ] (اِ.)1 - اندازه چیزی . 2 - توانگری، توانایی . 3 - ارزش، اعتبار


قدر ( قدر .) [ ع . ] (اِ.) میزان درخشندگی ظاهری س تاره ها


قدر (قِ) [ ع . ] (اِ.) دیگ . ج . قدور


قدر قدرت (قَ دَ . قُ رَ) [ ازع . ] (ص مر.) آن که قدرتش برابر قدرت قضا و قدر است . (برای شاهان آورده می شود)


قدرت (قُ رَ) [ ع . قدرة ] (مص ل .) توانایی داشتن، توانستن


قدرمایه ( قدرمایه . یِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مایه کم، اندک مایه


قدری (قَ) [ ع - فا. ] (ق مر.) مقداری، اندکی


قدری (قَ دَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به قدر (معتقد به تقدیر و سرنوشت از پیش تعیین شده ). مق جبری


قدس (قُ) [ ع . ] (اِمص .) پاکی


قدسی مآب (قُ مَ) [ ازع . ] (ص مر.) آن که مقدس است (در احترام به روحانیان به کار می رود)


قدغن (قَ د غَ) [ تر. ] (اِ.) نهی، منع


قدف (قَ) [ ع . ] (مص م .) ریختن


قدقد (قُ قُ) (اِصت .) صدای مرغ خانگی


قدم (قَ دَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) پای، گام . ج . اقدام . 2 - واحد مسافت و آن فاصلة میان دو پایة یک فرد متوسط است به هنگام راه رفتن . 3 - (اِمص .) عمل، کار. 4 - ثبات و پایداری . ؛ قدم رنجه فرمودن کنایه از: تشریف آوردن . ؛ قدم کسی سبک بودن کنایه از: الف - خوش قدم بودن . ب - با آمدن خود موجب رونق کسب و کار شدن


قدم (ق دَ) [ ع . ] (حامص .) 1 - سابقه در کار. 2 - قدیم بودن، ضد حدوث


قدم افشردن (قَ دَ. اَ شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مقاومت کردن، پایداری کردن


قدم بریدن ( قدم بریدن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ترک آمد و شد کردن


قدم رنجه کردن (قَ دَ. رَ جِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) زحمت راهی را تحمل کردن


قدما (قُ دَ) [ ع . قدماء ] جِ قدیم


قدمت (قِ مَ) [ ع . قدمة ] (اِمص .) کهنگی، دیرینگی


قدوس (قُ دُّ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک . 2 - مبارک


قدوم (قُ) [ ع . ] (مص ل .) از سفر بازآمدن


قدومه (قُ دُّ مَُ یا مِّ) (اِ.) گیاهی است از تیرة صلیبیان که علفی است و دارای گل های کوچک و زرد رنگ می باشد و معمولاً در کنار جاده ها روییده می شود. در این گیاه اسانس گوگردداری وجود دارد. دانه های آن به عنوان ضد اسکوربوت و مدر و خلط آور به صورت شربت یا دم کرده مصرف می شود و بیشتر در موارد گرفتگی صدا و بیماری های حنجره و غیره به کار می رود. میوة این گیاه خورجین است


قدوه (قُ وِ) [ ع . قدوة ] (ص .) پیشوا، مقتدا


قدک (قَ دَ) (اِ.) جامة کرباسی که آن را با نیل رنگ کرده باشند


قدی (ق دّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) تمام قد


قدی (قُ د ُِ )(حامص .)(عا.) یکدندگی، خودرایی


قدید (قَ) [ ع . ] (اِ.) گوشت خشک کرده


قدیر (قَ) [ ع . ] (ص .) 1 - توانا. 2 - یکی از نام های خداوند


قدیس (ق دُِ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک، منزه . 2 - مؤمن، پارسا


قدیم (قَ) [ ع . ] (ص .) دیرینه، پیشین . ج . قدماء


قدیم و ندیم ( قدیم و ندیم ُ نَ) (ص مر.) ایام بسیار قدیم، زمان گذشته


قدیمی ( قدیمی . ) [ ع . ] (ص نسب .)1 - دیرینه، کهنه . 2 - سال دیده، پیر


قذال (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پس سر. 2 - بناگوش


قذر (قَ ذَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پلید گردیدن . 2 - (اِمص .) پلیدی . 3 - (اِ.) چرک . 4 - غایط . ج . اقذار


قذر (قَ ذ) [ ع . ] (ص .) پلید، چرکین


قذف (قَ) [ ع . ] (مص ل .) استفراغ، بالا آوردن


قذی (قَ ذا) [ ع . ] (اِ.) خاشاک ج . اقذاء


قر (قِ) (اِ.) (عا.) ادا و اطوار، پیچ و تابی که به بدن می دهند. ؛ قر کمر انداختن کمر خود را با حرکات عشوه آمیز تکان دادن


قر (قُ) (ص .) کسی که ورم بیضه دارد


قر ( قر .) (ص .) (عا.) فرو رفته


قر زدن (قُ. زَ دَ) (مص م .) نک غر زدن


قر و غربیله (قِ رُ غَ لِ) (اِمر.) عشوه، قر و غمزه


قر و غمزه آمدن ( قر و غمزه آمدن ُ غَ ز. مَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - ادا و اطوار درآوردن . 2 - اشکال تراشی کردن


قر و فر ( قر و فر . فِ) (اِمر.) آرایش، توالت


قرآن (قُ) [ ع . ] (اِ.) نام کتاب آسمانی مسلمانان که بر محمد (ص ) نازل شد. ؛ قرآن خدا که غلط نشده ! عبارت کنایی دال بر بی اهمیت بودن یا خالی از ایراد نبودن آن چه روی داده یا روی می دهد. نظر به اهمیت و بی غلط بودن قرآن


قراء (قَ رّ) [ ع . ] (ص .) خوش خوان، نیکو خوانندة قرآن


قراء (قُ رّ) [ ع . ] (ص .) ج . قاری


قرائت (قَ ئَ) [ ع . قرائة ] (مص م .) خواندن کتاب و غیره


قراب ( قراب .) [ ع . ] (اِ.) غلاف شمشیر، نیام


قراب (قَ رّ) [ ازع . ] (اِ.) ظرف شیشه ای، قرابه


قراب (قِ) [ ع . ] (مص ل .) پای برداشتن جهت جماع


قرابت (قَ بَ) [ ع . قرابة ] (اِمص .) نزدیکی، خویشی


قرابه (قَ رَّ ب) [ ع . ] (اِ.) شیشة شراب، صراحی


قراثا (قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) بهترین قسم خرما است


قراح (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آب صاف پاکیزه که چیزی با وی نیامیخته باشد. 2 - زمین بی آب و گیاه


قراد (قُ) [ ع . ] (اِ.) کنه . ج . قردان


قرار (قَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پابرجا شدن، آرام گرفتن . 2 - (اِمص .) پایداری، استواری . 3 - (اِ.) صبر، شکیبایی . 4 - عهد، پیمان . 5 - حکم موقت


قرار دادن ( قرار دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - برقرار کردن . 2 - آرام دادن


قرار گرفتن ( قرار گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ساکن شدن، آرام گرفتن . 2 - استوار شدن، محکم گشتن


قرارداد ( قرارداد .) [ ع - فا. ] (اِمر.) پیمان، عهد


قراسنقر (قُ سُ قُ) [ تر. ] (اِمر.) یکی از گونه های سنقر که سیاه رنگ است کنایه از: 1 - شب، لیل . 2 - غلام ترک


قراسوران (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قره سوران . قراسورن : سرهنگ محافظان قافله، آن که به سرکردگی گروهی از جانب پادشاه در راه ها نشیند تا قوافل را از منازل مخوف به سلامت بگذراند، امنیه


قراضه (قُ ض ) [ ع . قراضة ] (اِ.) 1 - براده های فلز که هنگام تراشیدن می ریزد. 2 - هرچیزی که از شکل درآمده و خراب شده باشد


قراطق (قَ طِ) [ معر. ] (اِ.)جِ قرطق یا قرطه . معرب کرته و کرتک . جامة یک لای بدون آستر


قراغچی (قُ) [ تر - مغ . ] (ص مر.) = قراقچی . قرقچی : مأمور قرق و خلوت ساختن راه یا محلی، قرقچی


قراقروت (قَ قُ) [ تر. ] (اِمر.) = قره قوروت : کشک سیاه


قران (قِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - به هم نزدیک شدن، به هم پیوستن . 2 - اجتماع دو سیاره در یک بُرج


قران (قِ) (اِ.) واحد پول ایران در عهد قاجاریه و اوایل پهلوی و آن مسکوکی نقره بود به وزن 24 نخود، معادل یک ریال کنونی . ؛یک قران را دو قران کردن با زحمت بسیار سودی به دست آوردن


قراول (قَ وُ) [ تر. ] (اِ.) نگهبان، دیدبان، پاسدار، مستحفظ


قراول خانه ( قراول خانه . نِ) [ تر - فا. ] (اِمر.) 1 - مکانی بلند قریب یک فرسنگ بیرون شهر که شب و روز سربازان در آن مراقب بودند و چون سپاه دشمن را از دور می دیدند برای اطلاع مردم شهر آتش روشن می کردند یا به وسیله ای آنان را آگاه می ساختند. 2 - اطاقی که قراولان یک واحد نظامی در آن مستقرند، پاسدارخانه


قرایح (قَ یِ) [ ع . قرائح ] (اِ.) جِ قریحه


قراین (قَ یِ) [ ع . قرائن ] (اِ.) جِ قرینه


قرب (قُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نزدیک شدن . 2 - (اِمص .) نزدیکی


قربان (قُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) هرچیزی که به وسیلة آن به خداوند تقرب جویند. 2 - عنوانی برای نشان دادن ارادت و اخلاص به فردی که دارای مقام مهمی است . 3 - صدقه، تصدق . ؛ قربان صدقه کسی رفتن کنایه از: الف - اظهار محبت و اخلاص و ارادت کردن به کسی . ب - اصرار و التماس کردن به کسی . 4 - (مص ل .) نزدیک شدن . ؛ عید قربان روز دهم ذیحجه که حاجیان در مکه قربانی کنند


قربان (قَ) (اِ.) کمان دان، جای کمان


قربت (قُ بَ) [ ع . قربة ] (اِ.)خویشی، نزدیکی


قربوس (قَ) [ ع . ] (اِ.) کوة زین


قربی (قُ) [ ع . ] (اِ.) نزدیکی، خویشی


قرة العین (قُ رَّ ةُ لْ عَ یْ) [ ع . ] (اِ.)1 - آنچه مایة روشنی چشم شود. 2 - مجازاً، فرزند


قرت (قُ) [ تر. ] (اِ.) یک دم آب، جرعه . ؛ قرت . قرت جرعه جرعه


قرت (قَ) (ص . اِ.) دیوث، قلتبان


قرتی (قِ) (ص .) (عا.) جلف، سبک


منغر (مُ غُ) (اِ.) جام بزرگ


قرح (قَ) (اِ.) 1 - زخم . 2 - اثر گزیدگی سلاح . 3 - آبلة ریز که بر اندام برآید


قرد (قِ) [ ع . ] (اِ.) بوزینه، میمون . ج . قرد


قرسنه (قَ سَ نَ یا نِ) = کرسنه : (اِ.) چرک و ریمی که بر روی جراحت بسته و سخت شده باشد


قرشت (قَ رَ شَ) (اِ.) ششمین صورت از صور هشتگانة حروف جمل . شامل : ق ر ش ت


قرص (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه دارای شکلی کمابیش شبیه دایره است : قرص ماه . 2 - مادة دارویی جامد قالبی در وزن ها و اندازه های مختلف


قرص (قُ رْ) (ص .) (عا.) محکم، استوار


قرض (قَ رْ) [ ع . ] (اِ.) وام، بدهی . ج . قروض


قرض الحسنه (قَ ضُ لْ حَ سَ نِ) [ ع . ] (اِمر.) وام بدون بهره


قرض و قوله (قَ ضُ لِ) (اِمر.) (عا.) قرض، بدهی


قرطاس (قِ) [ ع . ] (اِ.) کاغذ. ج . قراطیس


قرطعب (قِ طَ عَّ) [ ع . ] (اِ.) چیز اندک، شی ء قلیل


قرطه (قُ طَ) [ معر. ] (اِ.) معرب کرته، نیم - تنه، جامه کوتاه


قرع (قَ رْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - قرعه زدن . 2 - ضربه زدن، کوفتن . 3 - ریختن موی سر


قرعه (قُ عِ) [ ع . قرعة ] (اِ.) آنچه که با آن فال بزنند


قرفه (قِ فَ یا فِ) [ ع . قرفة ] (اِ.) 1 - پوست درخت و جز آن . 2 - پوست درختی است شبیه به دارچین، دارچین


قرق (قُ رُ) [ تر. ] (اِ.)جایی که مخصوص اشخاص خاصی باشد و از ورود دیگران به آنجا جلوگیری شود


قرق کردن (قُ رُ. کَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م .) جایی را خلوت کردن و مانع ورود دیگران شدن


قرقاول (قَ وُ) (اِ.) تذرو، خروس کوهی، تورنگ


قرقره (قِ قِ رِ) (اِ.) نک غرغره


قرقره (قَ قَ رِ) (اِ.) نک غرغره


قرقف (قَ قَ) [ ع . ] (اِ.) می، شراب


قرقی (قِ) [ تر. ] (اِ.) باز، پرندة شکاری


قرلی (قِ رِ) [ ع . ] (اِ.) پرنده ای است کوچک و ماهی خوار از راسته سبکبالان که در حواشی رودخانه ها و مرداب ها می زید. پنجه هایش مانند پنجة مرغابی جهت شنا در آب به وسیلة پرده ای به هم مربوط است . در حدود 90 گونه از این پرنده شناخته شده که همه متعلق به نواحی گرم اروپا و آسیا و آفریقا هستند، ابوالرقص


قرمدنگ (قُ رُ دَ) (عا.) 1 - دیوث، بی غیرت . 2 - احمق


قرمز (قِ مِ) [ سنس . ] (ص .) سرخ، یکی از رنگ های سه گانة اصلی


قرمزی (قِ مِ) (اِ.) 1 - (ص نسب .) منسوب به قرمز. 2 - دیبای نازک سرخ رنگ


قرمساق (قُ رُ) [ تر. ] (ص .) دیوث، بی ناموس


قرمطه (قَ مَ طَ یا طِ) [ ع . قرمطة ] (مص ل .) 1 - تنگ و باریک نوشتن . 2 - نزدیک نهادن گام


قرمطی (قَ مَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - یک تن از قرمطیان، پیرو فرقة قرامطه . 2 - مخالف مذهب و دین


قرمه (قُ مِ) [ تر. ] (اِ.) گوشتی که آن را خرد و در روغن تفت می دهند تا بتوان برای مدتی آن را نگه داری و استفاده کرد


قرمه سبزی ( قرمه سبزی . سَ) (اِمر.) نوعی خورش ایرانی با قطعات گوشت و لوبیا (معمولاً قرمز) و سبزی خرد کرده


قرموت (قُ) [ تر. ] (اِ.) مخلوطی از کاه و جو و یونجه که به اسب دهند


قرمپوف (قُ رُ پُ) (عا.) احمق، دیوث


قرن (قَ رْ) [ ع . ] (اِ.) یک دورة صد ساله . ج . قرون


قرن ( قرن .) [ ع . ] (اِ.) 1 - شاخ، سرون . 2 - تندی سر مردم که به منزلة جای سرون جانور است، زبر سر. 3 - گیسو، موی بافته . 4 - نوک مو. 5 - سر کوه . 6 - کرانة قرص آفتاب و بالای آن . 7 - آن چه نخست پیدا شود از شعاع آفتاب . 8 - رئیس قوم، مهتر


قرن (قَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شتری که آن را با شتر دیگر به هم بسته باشند. 2 - ریسمانی که با آن دو شتر ببندند. 3 - ترکش . 4 - شمشیر. 5 - تیز


قرن (قِ رَ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - نظیر، مانند. 2 - هم دست و حریف در شجاعت و کشتی و جز آن


قرناق (قُ یا قِ) [ تر. ] (اِ.) خدمتکار، کنیزک . ج . (به سیاق فارسی ) قرناقان


قرنطینه (قَ رَ نِ) [ فر. ] (اِ.) جایی که به علت شیوع بیماری مورد محافظت قرار می گیرد و ورود و خروج افراد کنترل می شود


قرنفل (قَ رَ فُ) [ ع . ] (اِ.) میخک، گل میخک


قرنیز (قَ) (اِ.) 1 - سایه بانی که از آجر و سیمان بالای پنجره ها و درهای ساختمان می سازند. 2 - نوار باریکی از سنگ، موزاییک و مانند آن در پایین دیوار که برای پیشگیری از کثیف شدن آن نصب می کنند


قرنیطس (قَ طُ) [ معر. ] (اِ.) عقل، فهم، هوش


قرنیه (قَ یِّ) [ ع . قرنیة ] (اِ.) لایة شفافی که در جلو چشم قرار دارد و نور را از خود عبور می دهد


قره (قَ رَ) [ تر. ] (ص .) سیاه


قره سواران ( قره سواران . سَ) [ تر - فا. ] (اِ.) گروهی که از طرف دولت مامور حفاظت راه ها و جاده ها می شوند تا مسافران و کاروان ها را از شر قاطعان طریق محفوظ دارند، امنیه، ژاندارم


قره قاطی (قَ رَ) (ص مر.) آمیخته به هم


قشری ( قشری .) [ ع . ] (ص نسب .)سطحی، ظاهری


قره قروت (قَ رَ قُ) [ تر. ] (اِ.) یکی از انواع لبنیات به رنگ سیاه و بامزه بسیار ترش که از دوغ به دست می آید


قره نی (قَ رَ. نِ) [ تر - فا. ] (اِ.) نی بزرگ که از چوب و فلز ساخته می شود


قروت (قُ) [ تر. ] (اِ.) چیزی است که از دوغ به دست آید و آن چنین است که دوغ را جوش دهند تا بسته شود، باز به دست بر هم زنند تا ترش تر گردد


قروح (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قرح ؛ ریش ها، زخم ها


قروض (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قرض


قروقر (قَ رُّ قُ) (اِصت . مر.) تندر، آسمان غرنبه


قرون (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قرن


قروهه (قُ هَ یا هِ) (اِ.) = گروهه . گورهه : گلوله (خواه از سنگ باشد، خواه از گل و خواه از چیزی دیگر)


قرچه (قَ رَ چَ) (اِ.) یکی از نغمات فرعی ایران که توسط آن می توان از سه گاه وارد شور شد


قرچی (قُ) [ تر - مغ . ] (اِمر.) = قورچی : 1 - رئیس جبه خانه . 2 - جبه پوش، سلاحدار، مسلح


قریب (قَ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - نزدیک . 2 - خویشاوند


قریب الوقوع (قَ بُ لْ وُ) [ ع . ] (ص مر.) امکان یا احتمال اتفاق در آینده ای نزدیک


قریحه (قَ حَ یا حِ) [ ع . قریحة ] (اِ.) طبع، ذوق


قریر (قَ رِ) [ ع . ] (ص .)1 - روشن . 2 - خنک، سرد


قریض (قَ) [ ع . ] 1 - (ص .) مقروض . 2 - (اِ.) شعر 1


قریع (قَ) [ ع . ] (ص . اِ.) سرور قوم، مهتر


قرین (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - همسر، همدم . 2 - یار. 3 - نزدیک . ج . قرنا(ء)، اقران


قرینه (قَ نِ) [ ع . قرینة ] (اِ.) 1 - زوجه . 2 - علامت واثر. 3 - شبیه . 4 - علامت و نشانه ای که دلیلی باشد برای پی بردن به چیزی


قریه (قَ یِ) [ ع . قریة ] (اِ.) 1 - ده، دهکده . 2 - شهر. ج . قری


قز (قَ زّ) [ معر. ] (اِ.) ابریشم


قزاق (قَ زّ) [ تر. ] (اِ.) 1 - نام قومی از تاتار. 2 - نام قدیم سربازان روس


قزاق ( قزاق .) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - ابریشم فروش، علاقه بند. 2 - آن که کرم ابریشم را تربیت می کند


قزاوه (قَ وَ یا وِ) (اِ.) = قژاوه : کجاوه، مجمل


قزاگند (قَ گَ) (اِ.) 1 - خفتان، لباس جنگ . 2 - نهالی، توشک . کژاغند و قزاگند و کزاگند و کجاکند نیز گفته می شود


قزح (قُ زَ) [ ع . ] (ص .) رنگارنگ


قزل (قِ ز) [ تر. ] (اِ.) سرخ، قرمز


قزل آلا ( قزل آلا .) [ تر - فا. ] (اِمر.) از انواع ماهی فلس دار از تیرة آزادماهیان دارای گوشت لذیذ که در آب شیرین زندگی می کند


قزلباش ( قزلباش .) [ تر. ] (اِ.) 1 - هر فرد از گروه قزلباش (به طوایف ترک که با سلطان حیدر صفوی و مخصوصاً با پسر او شاه اسماعیل اول در ترویج مذهب شیعه و به دست آوردن سلطنت یاری کردند، اطلاق می شود. این طوایف به سبب کلاه سرخی که بر سر می گذاشتند بدین نام معروف شدند). 2 - مطلقاً سپاه ایران (صفویان )


قزمیت (قُ زْ) (ص .) (عا.) زهوار در رفته، درب و داغون، فاقد کارآیی


قزن قفلی (قَ زَ. قُ) [ تر - ع . ] (اِمر.) قسمی قلاب نر و مادة فلزی


قس (قَ سّ) [ معر. ] (اِ.) 1 - روحانی مسیحی بین اسقف و شماس . 2 - کاهن . ج . قسوس


قسام (ق سّ) [ ع . ] (ص .) 1 - قسمت کننده، بخش کننده . 2 - سوگند بسیار خورنده


قسامه (قَ مِ) [ ع . قسامة ] (اِ.) گروهی که برای گرفتن چیزی سوگند بخورند و آن را بگیرند


قساوت (قَ وَ) [ ع . قساوة ] (اِمص .) سنگدلی، سخت دلی


قسب (قَ) [ ع . ] (ص .) صلب، سخت


قسر (قَ) [ ع . ] (مص م .)به زور به کار واداشتن


قسر (ق س ) (ص .) کسی که در قمار نه باخته و نه برده باشد


قسر در رفتن ( قسر در رفتن . دَ. رَ تَ) (مص ل .) (عا.) از حادثه یا مهلکه ای جان سالم به در بردن


قسط (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عدل و داد. 2 - بهره، نصیب . 3 - قسمتی از یک کل که در فاصله های مساوی با کمیت های مساوی دریافت یا پرداخت می شود


قسطاس (قُ یا قِ) [ ع . ] (اِ.) ترازو، ترازوی بزرگ


قسطی (قِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قسط، چیزی که پول خرید آن به صورت قسط پرداخت می شود، تقسیط


قسم (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بهره و نصیب . 2 - جزیی از کل . ج . اقسام


قسم (قَ سَ) [ ع . ] (اِ.) سوگند. ج . اقسام


قسمت (قِ مَ) [ ع . قسمة ] (اِ.) 1 - بهره، نصیب . 2 - جزء. 3 - سرنوشت، تقدیر


قسمت کردن ( قسمت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بخش کردن، تقسیم کردن


قسنجه (قَ سَ جِ یا جَ) (اِ.) (عا.) مالش دل که از فرط میل و هوس به چیزی ایجاد می گردد


قسوت (قَ وَ) [ ع . قسوة ] 1 - (مص ل .) سخت و درشت گردیدن . 2 - (اِمص .) سنگدلی


قسی (قَ یّ) [ ع . ] (ص .) سخت و شدید، سخت دل


قسیس (قِ سُِ ) [ معر. ] (ص .) کشیش، مهتر ترسایان


قسیم (قَ س ) [ ع . ] 1 - (ص .) جمیل، زیبا. 2 - بخش کننده . 3 - (اِ.) نصیب، بهره


قشعریره (قُ عَ رَ یا رِ) [ ع . قشعریرة ] 1 - (مص ل .) ناگاه مو بر بدن خاستن از احساس مکروهی یا از تصور آن . 2 - جمع شدن پوست بدن . 3 - (اِمص .) لرزش، لرزه، لرز


قشقرق (قِ قِ رِ) [ تر. ] (اِ.) (عا.) جار و جنجال، داد و فریاد


قشقه (قَ قِ یا قَ) [ ع . قشقة ] (اِ.) 1 - تیرگی نشان پیشانی اسب . 2 - در فارسی : نشانی که کافران بر پیشانی کنند از زعفران و صندل و غیره


قشلاق (قِ) [ تر. ] (اِ.) گرمسیر، محل گرم که در زمستان به آنجا کوچ کنند